Mama miała wypadek. W sobotę rano, na dwa tygodnie przed Wigilią. Kiedy nikt nie spodziewał się katastrofy.

Tata spał, zmęczony po nocnym dyżurze w szpitalu. Janek zamknął się w pokoju i groźnie powiedział, żeby mu nie przeszkadzać. Mama, z Frankiem zawieszonym w chuście na plecach, grzebała w spiżarni w poszukiwaniu przyprawy do piernika. A Basia kiwała się na kuchennym stołku i też grzebała, tylko że palcem w jogurcie.

– Zuzia powiedziała – zawołała w kierunku spiżarni – że Święty Mikołaj nie istnieje.

Ze spiżarni dobiegło westchnienie.

– Powiedziała – Basia włożyła sobie do ust garść oblepionych jogurtem czekoladowych kulek – że jesztem głupie dżeczko, jeszli wierzę w Szwiętego Mikołaja, bo to wszysztko brzdura.

Mama wyszła ze spiżarni, poprawiła chustę z Frankiem i wprawnym ruchem zmiotła ze stołu okruszki po śniadaniu Janka.

– Nie mów z pełną buzią – rzuciła w stronę Basi. – I przestań się kiwać na krześle.

– Zuzia powiedziała – ciągnęła niezrażona Basia – że chyba nie myślę, że jakiś krasnal w czerwonej czapce podrzuca mi prezenty.

– Wiesz, córeczko – Mama poddała się i usiadła na chwilę – Zuzia z jednej strony zupełnie nie ma racji, ale z drugiej to ja się z nią troszkę zgadzam.

– Jak to?!! – Basia z wrażenia przestała się kiwać na stołku.

– Zgadzam się z nią w sprawie tego krasnala. Ja też bym nie chciała dostawać prezentów od przebierańca w czerwonej czapce. Tylko że Święty Mikołaj nie jest wymysłem. Naprawdę żył. Był biskupem, który rozdał cały swój majątek. Nie zrobił tego na pokaz. Zależało mu na szczęściu dzieci, a nie na tym, żeby go chwalono. Dlatego podrzucał prezenty w tajemnicy. Rozumiesz chyba, że raczej trudno byłoby mu się ukryć, gdyby robił to w czerwonej czapce? A teraz skończ już ten rozgrzebany jogurt i pomóż mi robić pierniczki.

Mama wyjęła z szuflady foremki do pierniczków.

Podgrzała masło z miodem i wylała je na stolnicę pełną mąki i przypraw.

– Kiedy to wszystko zmieszamy – powiedziała do Basi – wyjdzie nam…

– Piernikowy Potwór! – zawołała radośnie Basia i wyciągnęła przed siebie ręce upaćkane lepką masą.

– Uaaaaa! Uciekajcie wszyscy! Nadchodzę!

Zerwała się z krzesła i wybiegła z kuchni.

– Basiuuu! – zawołała za nią Mama. – Wracaj! Rozniesiesz ciasto po całym domu.

Było już jednak za późno. Lepkie kleksy z ciasta wskazywały drogę, którą przebiegał Piernikowy Potwór. Mama w końcu osaczyła go w łazience. Oczyszczony i umyty Potwór powrócił do kuchni. Mama położyła Frania do łóżeczka, wyrobiła ciasto i zawołała Janka, żeby i on powykrawał trochę pierniczków. A sama poszła posprzątać łazienkę.

Basia z Jankiem zostali sami w kuchni.

– Mój aniołek nie ma głowy – zachichotał Janek.

– Eee tam, bo to w ogóle nuda tak wyciskać.