Copyright © Joanna Szarańska, 2024

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2025

Redaktorka prowadząca: Zuzanna Sołtysiak

Marketing i promocja: Judyta Kąkol

Redakcja: Katarzyna Dragan

Korekta: Anna Zientek, Magdalena Owczarzak

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Justyna Nowaczyk

Projekt okładki i strony tytułowe: Magda Bloch

Fotografie na okładce: © Sukifli.D | Adobe Stock

© benevolente| Adobe Stock

Fotografia autorki na skrzydełku: © Adam Słowikowski

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

ISBN 978-83-68576-36-8

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Fragment

Adam

Strofa pierwsza

Agnieszka

Strofa druga

Danuta

Strofa trzecia

Jerzyk

Strofa czwarta

W drodze

Strofa piąta i szósta

U celu

Strofa siódma

Listopadowe spotkanie

Bagniska

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla Zuzanny –

w podziękowaniu za Jadwinię

Ballada o śniących kwiatach

Wśród cieni i blasków,

O zmroku i brzasku,

W ogrodzie zamglonym,

Gdzie płot powalony

Zarasta już mchem

I sen słodki spływa,

Kobiercem okrywa,

Utula, ukoi,

Przytula do dłoni

Zimnej rosy łzę

Pochylą się płatki

Do serc kwiatu – matki

Uwolnią swe dusze

Wyruszą w podróże

Jasne niczym dzień.

A o czym śnią kwiaty,

Gdy sierp lodowaty

Księżyca srebrnego

U nieba ciemnego

Przygląda im się?

Czy serca ich płoną

Tęsknotą kojoną?

Czy myślą o łąkach,

Traw łanach i pąkach?

Czy czują smak deszczu i mgieł?

Czy widzą kolory,

Poranki, wieczory?

Czy niosą im tchnienia,

Od wiatru wspomnienia,

I cichy szum drzew?

A może szeptają,

W uczuciach wzdychają –

I w płaczu stłumionym

Pokłonią swe głowy,

Bo nocy zbliża się kres.

Pociąg gnał pod powałą sinych skłębionych chmur. Koła miarowo uderzały o szyny. Pęd powietrza rozbijał pierwsze krople deszczu i niczym smużki srebra rozmazywał na przykurzonych szybach. Głowa siedzącego przy oknie mężczyzny stawała się coraz cięższa i cięższa, aż w końcu powoli osunęła się na pierś. Splecione pod stołem dłonie zadrżały, nie wiadomo, czy poruszane drganiem pociągu, czy jakąś silną emocją. Spomiędzy warg dobyło się ciche westchnienie, lecz dźwięki otoczenia wchłonęły je, zanim zdążyło dotrzeć do uszu innych podróżnych. Ten czy tamten, przechodząc, rzucił spojrzenie w kierunku skulonego w kącie staruszka i żółtej torby z popękanej skóry na siedzeniu obok. Jeden z irytacją, miejsca przy stoliku były wszak pożądane, drugi z ciekawością, kolejny tylko obojętnie przesunął wzrokiem. Jedynie kobieta za ladą na dłużej przystanęła myślami przy tej wysepce zgarbionych ramion. Dłonie, nawykłe do ciągłego nakładania, nalewania, podawania, kasowania i porządkowania, mechanicznie powtarzały wyuczone czynności, usta wydawały polecenia i udzielały odpowiedzi, ale oczy… Te uparcie powracały do śpiącego.

Mężczyzna uśmiechał się przez sen…

Nie przeszkadzał mu stukot kół, rozmywający krajobraz deszcz ani powiew chłodnego powietrza napływający od ramy nieszczelnego okna. Śnił o dziewczynie, a serce w jego piersi trzepotało jak miotający się w pułapce ptak. Pod powiekami starca jaśniał ciepły letni dzień, w jego uszach gnieździły się leniwe brzęczenie pszczół i słodki śmiech. Znów miał dwadzieścia lat, czuł na języku smak wyssanej koniczyny, znów patrzył na usta czerwieńsze od płatków maku i w oczy błękitne niczym bławatki. Nurkował w nich tak, jak nurkuje się w dającej orzeźwienie toni jeziora. Zanurzał się w ich głębi. A ona wsuwała palce w jego włosy i ciągnęła je żartobliwie.

Mężczyzna śnił, a pociąg pędził szybciej i szybciej… Jeśli przystawał przy peronie, to tylko na krótką chwilę – i zaraz ruszał dalej.

Jak życie.

Adam

Wśród budynków poznańskiego dworca hulał zimny wiatr. Szarpał okryciami przemieszczających się między peronami podróżnych, podrywał parasole i wciskał się za kołnierze, zmuszając do kulenia ramion i chylenia głów. Mężczyzna w szarym prochowcu i nieco znoszonym kapeluszu osadzonym na bielutkich włosach ani myślał się przed nim skłaniać. Wszedł do galerii handlowej raźnym krokiem, ściskając w zaczerwienionej dłoni rączkę żółtej skórzanej torby, i powiódł dookoła zaciekawionym wzrokiem. Barwne tablice i banery zachęcające do odwiedzin w sklepach i salonach zewsząd go atakowały, rzęsiście oświetlone gabloty oślepiały, a z położonej nieco dalej kawiarni napływał nęcący aromat kawy. Jednak nie tego szukał Adam Sochacki. Przebiegł wzrokiem po wystawie empiku, minął

Nie była to kwiaciarnia w ścisłym tego słowa znaczeniu, bardziej ekspozycja bogato wypełniona bujnymi roślinami doniczkowymi i gotowymi wiązankami. Nie brakowało tam również poręcznych koszyczków i miniaturowych ogródków w szkle, a wszystko było tak śliczne i bajecznie kolorowe, jakby zostało przeniesione z rajskiego ogrodu. Adam odstawił torbę i sięgnął do kieszeni prochowca po okulary. W zamyśleniu przyglądał się kremowym różom, delikatnym goździkom i margerytkom. Chciał kupić kwiaty, jednak na widok fantazyjnych bukietów poczuł onieśmielenie. Większości roślin nawet nie znał. Gdy zza zasłony wielkich woskowanych liści wyłoniła się młoda dziewczyna i uśmiechnęła się do niego zachęcająco, skinął tylko uprzejmie głową i schylił się po torbę.

Na peronie było tłoczno i gwarnie. Z dalszych platform dobiegały głosy nawołujących i brzęczyki sygnalizujące zamknięcie drzwi. Jesienny chłód ślizgał się po torowisku, unosząc suche, zrudziałe liście. Lepka mżawka delikatnie tuliła się do twarzy, włosów i ubrań. Pasażerowie oczekujący na przyjazd pociągu TLK Osterwa do Zakopanego przez Kraków Główny niecierpliwie przestępowali z nogi na nogę, wypatrując ciemnoniebieskiego kadłuba lokomotywy. Ale zamiast pociągu pojawił się komunikat o opóźnieniu. Zgrzytliwy, trzeszczący. Wsłuchującym się w niego pasażerom z trudem przychodziło rozróżnienie poszczególnych słów. Adam nie zrozumiał wypowiedzi. Zacisnął mocniej dłoń na torbie i wychylił się zza filara, żeby przyjrzeć się reakcjom innych. Jego wzrok skrzyżował się ze spojrzeniem kobiety siedzącej na ławce. Uśmiechnęła się do niego. Ludzie często się do niego uśmiechali.

– Niech pan siada – zaproponowała, po czym przesunęła się na siedzisku. – Trochę posiedzimy.

– Ile? – zapytał i dotykając płatka ucha, dorzucił tonem wyjaśnienia: – Przepraszam, nie dosłyszałem.

– Wcale się nie dziwię, z tych głośników dobywa się zaledwie co trzecie słowo. – Wzruszyła ramionami. – Pięćdziesiąt minut opóźnienia i może ulec zmianie. Nieźle, co?

– Nieźle – przyznał i westchnął. Poruszył palcami w butach. Trochę już drętwiały. Mógł założyć cieplejsze kamasze, ale te, które miał na nogach, były najwygodniejsze i wydawały mu się najodpowiedniejsze na długą podróż. Pozostało mieć nadzieję, że PKP nie oszczędzało na ogrzewaniu.

Sąsiadka przyglądała mu się z zainteresowaniem.

– Pan dokąd?

– Do Krakowa.

– A ja do Katowic. Jadę do córki, dziecko jej się urodzi na dniach. Chcę jej pomóc.

– Ładnie z pani strony.

– Ładnie to by było, gdyby chociaż raz pociąg przyjechał na czas – prychnęła. – Ja, proszę pana, często na tej trasie kursuję i chyba się jeszcze nie zdarzyło. Za co my płacimy? Bilety coraz droższe, pociągi się w oczach rozsypują i jeszcze…

Uśmiechnął się przepraszająco.

– Szczerze mówiąc, brak mi doświadczenia. Mało podróżuję.

– Znaczy się, z pana domator bardziej? I akurat dzisiaj, na taką zimnicę, się pan wybrał?

Skinął głową.

– Tak wyszło.

– Niech pan na siebie uważa! W tym wieku zwyczajne przeziębienie może się okazać groźne. Z moją mamusią, świętej pamięci, tak było. W jeden dzień bez swetra na podwórko wyszła, a w następny tak cherlała, że antybiotyk doktor musiał przepisać. Na szczęście w pociągu, którym pojedziemy, jest wars. Przyjemnie będzie się napić gorącej herbaty na taki ziąb, prawda?

– O tak – przyznał Adam, choć picie herbaty w czasie podróży, nawet w taki chłodny i wietrzny dzień, nie nęciło go ani trochę. W torbie miał butelkę wody. Nie za dużą. Dawno nie podróżował koleją, ale pamiętał, że ubikacje w pociągach są ciemne i ciasne. Korzystanie z nich było wątpliwą przyjemnością, zwłaszcza dla takiego niezgrabnego starca jak on.

– Podróż szybciej minie. To zupełnie jak przy pogawędce, prawda? Ani się obejrzeliśmy, a już upłynął kwadrans. Lubię jeździć pociągami, wie pan. Zawsze można poznać kogoś godnego uwagi.

– Tak, hmm… Jak już wspomniałem, rzadko…

– Ale jedzenia w warsie nie polecam – weszła mu w słowo, podkreślając swą wypowiedź zamaszystym ruchem ręki. – Drożyzna przeokrutna! Herbata, kawa, proszę bardzo, ale kanapki lepiej zabrać z domu. Wziął pan jakieś przekąski? Do Krakowa kawał drogi. – Podążył wzrokiem za jej spojrzeniem i przekonał się, że patrzy na przetarte miejsce na jego torbie, gdzie spod żółtej skóry wyglądała bura wyściółka. Jak w jej oczach musi wyglądać ten stary, sfatygowany ekwipaż? Pewnie tak jak ja, zaśmiał się w duchu.

– Niestety, nie pomyślałem o tym – przyznał ze szczerością. – Chyba powinienem coś kupić – stwierdził nagle, dopatrując się w tej sytuacji okazji do ucieczki przed paplaniną nieznajomej, i zaczął gramolić się z ławki. Podała mu rękę, a on wsparł się na niej bez szemrania.

– Koniecznie – oświadczyła i wskazała ręką kiosk, podnosząc się przy tym, jakby osobiście zamierzała nadzorować wyprawę po drugie śniadanie. – Może tam coś pan dostanie? Chyba mają pakowane…

– Nie, nie. – Tym razem to Adam jej przerwał. – Widziałem takie jedno miejsce w galerii…

– Dobrze, tylko niech się pan pospieszy!

– To blisko. Zresztą, mamy jeszcze sporo czasu, mówiła pani, pięćdziesiąt minut, tak?

– Opóźnienie może ulec zmianie – zauważyła ze śmiertelnie poważną miną.

Adam nie zamierzał tracić czasu na kupowanie przekąsek, przed wyjściem z domu zjadł pożywne śniadanie: owsiankę, dwa jajka na miękko, parę gryzów opiekanej bułki, wszystko popił herbatą z sokiem malinowym. W jesienno-zimowym sezonie trzymał się dwóch zasad: zaczynał dzień od ciepłego śniadania i pił mnóstwo herbaty z domowym sokiem malinowym. Stary znajomy, który wybudował domek wypoczynkowy pod samiuśkim lasem, co rok przysyłał mu zapas leśnego dobra w butelce. Poza śniadaniem dopisywał mu raczej słaby apetyt i szczerze wątpił, żeby podczas tej podróży uległo to zmianie. Jedzenie smakowało jak tektura, w dodatku ta nowa proteza okazała się nowoczesnym koszmarem. Miało być lepiej, a wstydził się jeść przy ludziach, bo cały czas towarzyszyła mu dziwna obawa, że kłapiąca szczęka wyląduje na talerzu!

Pokuśtykał w stronę hali dworca. Krążenie powoli wracało do zdrętwiałych palców, poczuł się lepiej i zaczął baczniej studiować wystawy mijanych sklepów. Nawet nie zauważył, kiedy znów stanął przy stoisku z kwiatami. Dziewczyna uśmiechnęła się do niego serdecznie, a on, zawstydzony, spuścił wzrok i odwrócił się w kierunku kafejki tuż obok. W oszklonej gablocie pyszniły się desery i ciastka, a na widok sernika przełknął ślinę. Jego żona piekła cudowny sernik krakowski, rozpływał się w ustach. Może mógłby kupić kawałek do pociągu…? Namyślał się chwilę, w końcu uznał, że to kiepski pomysł. Jak niby miałby go zjeść? Palcami? Zamiast ciasta wybrał drożdżówkę z serem i kruszonką. Wyglądała całkiem apetycznie. Poza tym nie chciał wracać na peron z pustymi rękami, tamta kobieta gotowa zrewidować mu torbę i sprawdzić, czy naprawdę kupił coś do przegryzienia w podróży. Rozbawiony tą myślą ruszył z powrotem. Nagle stanął jak wryty. Tak się zamyślił, że niemal wszedł w stoisko z kwiatami, połą płaszcza zahaczył nawet o bukiet. Celofan w odcieniu pastelowego różu głośno zaszeleścił. Młoda ekspedientka spojrzała na niego pytająco zza zasłony gęstych liści.

– Ja… – zaczął skrępowany. – Chciałem… Ale nie wiem, czy dobrze zniosą podróż… Niech będzie, może ten mi pani zapakuje? – Wskazał pierwszą wiązankę, jaka wpadła mu w oko, średniej wielkości bukiet z jasnoróżowych kwiatów, których nie znał, z płatkami w tygrysie cętki. Wszędzie ten róż! Adam nie przepadał za tym kolorem, ale chciał jak najprędzej wrócić na peron.

Dziewczyna nie ułatwiała mu zadania. Wyłoniła się zza donic z zielonymi roślinami i w zamyśleniu popatrzyła na wazony.

– Do pociągu? Za delikatne! Polecam raczej ten zgrabniutki bukiecik z goździkami. Nie za mały? – dopytywała.

– Idealny! – Ucieszył się.

Zapłacił, niezgrabnie ujął zapakowany bukiet i ruszył w stronę peronu. Niespodziewanie dopadły go obawy, że pociąg odjedzie bez niego. Starał się zmusić stopy do szybszego marszu, ale czuł już zmęczenie, a do tego torba obijała mu się o nogi. Gdy w końcu dotarł na platformę, rzęził jak stara płyta i nie marzył o niczym innym, jak tylko o tym, by przysiąść na ławce, nawet obok tamtej gaduły, rozpiąć górne guziki płaszcza, rozsupłać ciasno owinięty wokół szyi szalik i zaczerpnąć głęboko powietrza. Ale nie było mu to dane. Oszołomiony wpatrywał się we wtaczający na stację tabor. Lokomotywa hamowała z głośnym zgrzytem, podróżni, do niedawna ospali i zniechęceni, miotali się teraz po peronie, szukając odpowiedniego dojścia do wagonu. Wzrok Adama odruchowo poszukał zegara. Nie upłynęło przecież pięćdziesiąt minut, nie ma mowy! Może to inne połączenie, inny skład, który skierowano na ten tor, wykorzystując opóźnienie pociągu ze Szczecina? Ale tabliczka przytwierdzona do wagonu głosiła, że pociąg jedzie właśnie do Krakowa!

Zdenerwowany Adam okręcił się na pięcie, szukając wzrokiem pracownika kolei, u którego mógłby zasięgnąć informacji. Jak na złość w pobliżu nie było nikogo. Za to w uchylonych drzwiach pojawiła się znajoma sylwetka.

– Halo, halo! – Kobieta pomachała do niego energicznie. – Widzi mnie pan? To nasz pociąg! Do Krakowa! Przyjechał trochę wcześniej! Jaki ma pan numer wagonu?

– Piętnasty – odkrzyknął. – Ale… – Zawahał się. – Tu nie ma piętnastki! Pociąg kończy się czternastką!

– Ale to na pewno nasz pociąg! Ja dopytałam! Niech pan wsiada!

– Nie mogę! – Powiódł zrozpaczonym spojrzeniem po peronie i pasażerach, tych opuszczających platformę i tych gramolących się z bagażami do pociągu. Nie miał pojęcia, co robić. W oddali zafurkotał gwizdek kierownika pociągu, lada moment drzwi zostaną zatrzaśnięte, lokomotywa szarpnie wagony i skład wytoczy się z poznańskiego dworca. A co z nim? – Tutaj nie ma mojego wagonu!

– Niech pan wsiada i poszuka konduktora! Na pewno wszystko się wyjaśni! – odkrzyknęła i, ponaglana przez wsiadających podróżnych, wycofała się w głąb korytarza. Przez zmatowiałą szybę widział jej niewyraźną sylwetkę. Obserwowała go.

Gwizdek kierownika pociągu odezwał się ponownie, tym razem dźwięk wydał się głośniejszy. Adam nie pozwolił sobie na dalsze wahanie, postawił torbę na najwyższym stopniu, przełożył wiązankę kwiatów do lewej ręki, a prawą złapał za uchwyt przy drzwiach. Niezdarnie wdrapał się do wagonu i ciężko posapując, schylił się po bagaż. Za jego plecami huknęły drzwi. Pociąg szarpnął i potoczył się po torze. Adam szeroko rozstawił nogi, ale i tak stracił równowagę i wpadł na drzwi prowadzące do kolejnego wagonu. Poczuł, że kapelusz, dotychczas mocno osadzony na głowie, zaczyna się zsuwać. Odruchowo wyciągnął rękę, by go poprawić, lecz upuścił przy tym kwiaty. Młoda kobieta idąca za nim z walizką na kółkach schyliła się i podała mu jedno i drugie.

Gdy już jej podziękował i niezgrabnie odsunął się na bok, by ją przepuścić, spojrzał na oznaczenie wagonu widoczne na tle brudnawej szyby. Jak nic, czternastka. Jego wagon powinien być następny, więc pchnął wahadłowe drzwi wiodące do ciasnawego korytarzyka i przeszedł wzdłuż przedziałów, aż dotarł do końca i opierając się plecami obok drzwi toalety, spojrzał w małe okienko zaplombowanych drzwi.

Tu powinien zaczynać się wagon piętnasty, a w nim przedział i miejsce przy oknie, które wykupił. Ale, nie wiedzieć czemu, było tylko migające w szaleńczym tempie wilgotne od deszczu torowisko.

Skrzypnęły drzwi wahadłowe. Adam odwrócił głowę. Przed nim stała dziewczyna z walizką, ta sama, która wcześniej podała mu kapelusz i wiązankę.

– A niech to, myślałam, że go przegapiłam, że się pomylili z numerami na zewnątrz, ale zdaje się, że w ogóle go nie ma! – wykrzyknęła.

Uśmiechnął się półgębkiem.

– Pani też szuka zaginionej piętnastki?

– O, pan też?! Widział pan kiedyś coś takiego?

– Nie – odparł zgodnie z prawdą.

– To się nadaje do książki!

– Zdecydowanie! Byłaby z tego znakomita powieść szpiegowska. Poszukiwacze zaginionego wagonu! – Zaśmiał się. I zdumiewając siebie samego, dodał: – Już na dworcu widziałem, że nie ma kolejnego wagonu, a jednak przyszedłem tu, chyba w nadziei, że podpięli go w ostatniej chwili. I co teraz? Nie chciałbym stać na korytarzu do samego Krakowa… – Przy ostatnich słowach lekko zadrżał mu głos. Dziewczyna pokręciła głową z zaciętą miną.

– Nie ma takiej opcji. To nie nasza wina, tylko czyjeś niedopatrzenie albo awaryjna sytuacja. Pójdę do kierownika pociągu i zapytam, co mamy zrobić. Może znajdą dla nas miejsca w innych wagonach?

– Pójdę z panią – zaoferował.

Uchyliła usta, jakby chciała zaprotestować, w końcu jednak skinęła głową i pociągnęła swoją małą walizkę na kółkach w głąb korytarza. Adam ruszył jej śladem. Przejście wcale nie było łatwe, z przedziałów wylegli pasażerowie pragnący rozprostować nogi. Stało tam również kilka osób z bagażami i mężczyzna domyślił się, że to kolejni podróżni poszukujący feralnej piętnastki.

W wagonie numer trzynaście mieścił się wars. Adam ujrzał rzędy stolików, niektóre zajęte, inne lśniące wilgocią świeżo przetartych blatów. W głębi znajdował się bufet. Pachniało kawą i czymś owocowym, może dżemem. Za ladą krzątała się kobieta.

– Państwo też szukają wagonu? – zagadnęła. Zrobiła minę, świadczącą o tym, że doskonale zna sytuację.

– Tak, wagonu widmo. – Dziewczyna wydęła wargi. Z głośnym stukotem wsunęła walizkę do wnęki między fotelem a stolikiem i zaczęła odwijać z szyi niebieski szalik.

– Piętnastki? – doprecyzowała kobieta. – Została w Krzyżu.

– Jak to: została?!

– Normalnie. Awaria była. Już w Szczecinie wynikły problemy, ale w końcu pociąg ruszył. A w Krzyżu… położył się krzyżem – zażartowała – i trzeba było dwa ostatnie wagony odpiąć. Stąd opóźnienie.

– A co z nami? Mamy stać na korytarzu?!

– Skąd, kierownik pociągu na pewno coś wymyśli. Proszę się rozgościć. – Wskazała najbliższy wolny stolik.

Dziewczyna rzuciła szalik na walizkę, usiadła, po czym nagle zerwała się z miejsca.

– Może pójdę do niego od razu?

– A po co? Niech się pani spokojnie rozbierze, rozsiądzie, ciepłej herbaty napije. Kierownik nie ucieknie. Prędzej czy później tu przyjdzie, dobrze wie, że w Poznaniu dosiadali się ludzie do piętnastki. Proszę mi wierzyć, już kilkoro wisi mu nad głową – zaśmiała się dźwięcznie.

Adam, który do tej pory milczał, przysłuchując się rozmowie i uspokajając oddech, zrobił krok w kierunku stolika.

– Można? – zapytał niepewnie.

– Tak, oczywiście, przecież mówię! – Kobieta uniosła dłoń w geście zaproszenia. – Może podam coś ciepłego?

– Poproszę herbatę.

– Czarną? Owocową? Zieloną?

– Czarną, tylko nie za mocną – odpowiedział i automatycznie pomyślał o soku malinowym, ale nie chciał wyjść na wybrednego w podróży, więc się powstrzymał.

Postawił żółtą torbę obok siedzenia, na wierzchu delikatnie ułożył kwiaty, po czym z westchnieniem opadł na fotel, nie rozpinając nawet płaszcza ani nie zdejmując wilgotnego kapelusza. Bezwiednie zatrzymał wzrok na kobiecie uwijającej się za ladą. Mogła mieć jakieś czterdzieści pięć, może pięćdziesiąt lat. Jej ruchy były szybkie, ale jednocześnie spokojne. W szczupłych, opalonych dłoniach trzymała filiżankę i zręcznie nalewała wodę z termosu, mimo szarpnięć pociągu. Jakby znała każdy zakręt tej podróży!

Wtem uniosła głowę, wyłapała jego spojrzenie i posłała mu ciepły uśmiech.

– Parzę herbatę tak często, że sama już nie wiem, ile razy dziennie – powiedziała. Skinął głową. – Dokąd pan jedzie?

– Do Krakowa.

– Niech się pan nie martwi. Kierownik pociągu na pewno coś wymyśli.

Z grzeczności przytaknął, choć w duchu właśnie przeliczał czas do końca podróży. Sześć godzin bez własnego miejsca, aż wzdrygnął się na samą myśl. Lodowata kropla oderwała się z kapelusza i śmignęła mu po karku. Ledwie zdążył poruszyć dłonią, by ją rozetrzeć, a stawy natychmiast się zbuntowały. Zakłuło go w ramionach. Kropla zniknęła za wilgotnym kołnierzem płaszcza, a jemu nawet nie chciało się zdjąć okrycia. Znużenie osiadło na nim jak kamień. Znużenie całą podróżą, mimo że ta właściwie dopiero się rozpoczynała. Awarią, która pozbawiła go wygodnego miejsca przy oknie i zmusiła do siedzenia jak na szpilkach w wagonie restauracyjnym, ze zdrętwiałymi palcami i chłodem przenikającym do kości. I własną niemocą, która uwięziła go za stolikiem, tak że pracownica warsu przyniosła mu zamówienie. Adam nerwowo obmacywał płaszcz, szukając portfela, ale kobieta machnęła ręką. „Zaraz, później, niech się napije”. Podziękował jej i ujął gorący kubek w dłonie. Przyjemne ciepło przeniknęło przez skórę, zapachniało cytrynami. Ostrożnie podniósł napój do ust, nie ufając zziębniętym palcom. Chlipnął trochę herbaty. Ależ wybornie smakowała! Pomyślał o ulubionym fotelu, ustawionym w pokoju między szafą a paprotką w wiklinowym stojaku. O kubku z grubymi ściankami, jego ulubionym, bo długo trzymał temperaturę. No i o książce zostawionej na podręcznym stoliku; przed wyjściem na dworzec udało mu się doczytać rozdział do końca. „I na co mi to wszystko?”, wypuścił z siebie przeciągły oddech. „Zamiast siedzieć w swoim przytulnym kącie, tłukę się pociągiem przez rozmytą deszczem Polskę”.

Herbata w mig rozgrzała ciało Adama. Odsunął kubek i wreszcie rozpiął płaszcz, zdjął także kapelusz. W wewnętrznej kieszeni okrycia odnalazł portfel i podszedł do lady, by zapłacić za herbatę. Wracając, odwiesił płaszcz na wieszaku, nie chciał, by plątał się pod nogami i utrudniał przejście. Znów usiadł przy stoliku, ze wzrokiem wbitym w wylot korytarza, oczekując nadejścia pracownika kolei. Na szczęście dziewczyna, która również szukała piętnastki, straciła zainteresowanie jego osobą; oparta o ścianę i wpatrzona w telefon podłączony do gniazdka w ogóle zdawała się zapomnieć o całym świecie. Na blacie przed nią stała butelka z wściekle różowym napojem, egzotycznym drinkiem albo smoothie z dodatkiem tropikalnych owoców lub któregoś z tych cukrowych, energetycznych syropów, które tak łatwo udają zdrowe. Od czasu do czasu pociągała łyk przez słomkę i poruszała opartą o bagaż stopą. Najwyraźniej przestała się martwić brakiem wagonu i przypisanego na bilecie miejsca. Adam inaczej. Wprost nie mógł się doczekać spotkania z kierownikiem pociągu. Nie mógł przecież spędzić całej podróży w warsie…

„Brzydki jak noc listopadowa”, przypomniał sobie Adam. Tak się mawiało. Do nocy było naturalnie daleko, ale spoglądając w okno, łatwo było ulec wrażeniu, że dzień, który dopiero co się zaczął, dobiega końca. Skłębione deszczowe chmury wisiały nisko nad brunatnymi łąkami, krajobraz rozmywał się w wilgotnej mgle, a wiatr świszczał ponuro. Ale w przedziale warsu, wypełnionym łagodnym światłem i przyjemnymi zapachami, było ciepło i przytulnie. Mężczyzna zaszurał stopami. Palce, chwała Bogu, już się rozgrzały, i uporczywe drętwienie ustąpiło. Zajrzał do kubka – na dnie został tylko ciemny osad. Mimo że niedawno zaklinał się w myślach, że będzie unikał picia, by nie musieć korzystać z ciasnej kolejowej toalety, poczuł nieodpartą ochotę na kolejną herbatę. Siorbanie działało na niego uspokajająco, dawało mu wrażenie kontroli, w przeciwieństwie do bezczynnego czekania. Na to jednak przyjdzie czas później; nie chciał się tu zbyt śmiało rozgaszczać, zanim nie wyjaśni sprawy z wagonem. I tak miał już sporo rzeczy do tachania: torbę, płaszcz, i kwiaty – co go podkusiło, żeby je kupić? – gdzie do tego jeszcze kubek z gorącą herbatą…

Niestety, kierownik pociągu nadal się nie pojawił. Przychodzili za to inni, nadciągali z przodu i z tyłu po napoje i przekąski – jedni kupowali i wracali do przedziałów, inni rozsiadali się przy stolikach. Niektórzy wyciągali przenośne komputery i pracowali, mężczyzna przy stoliku obok wczytywał się w czasopismo motoryzacyjne. Kobiety nieco dalej głośno konferowały nad organizacją ferii zimowych, opieką nad dziećmi i dodatkowymi zajęciami. Pozostali po prostu gapili się w okno lub w telefony. Adam dostrzegł pasażera, który odebrał przy ladzie zamówienie, rozejrzał się po wagonie, ale zamiast usiąść, wyszedł. Poczuł się niezręcznie, zajmując miejsce, które mogłoby posłużyć pragnącym się wygodnie posilić.

Stojąca za ladą kobieta chyba wyczuła jego nastrój, bo serdecznie się uśmiechnęła.

– Wygląda pan, jakby planował ucieczkę – zażartowała.

– Bo coś długo tego kierownika pociągu nie widać…

– Na pewno ma co robić. Niech się pan nie martwi, przecież ma pan bilet.

– Ale może nie powinienem tu siedzieć? – bąknął cicho. – Ludzie chcą zjeść, a ja miejsce zajmuję…

Potrząsnęła głową.

– Ma pan prawo korzystać z wagonu jak każdy inny pasażer. Poza tym nikomu pan nie wadzi, wolnych miejsc nie brakuje. No już, proszę się rozchmurzyć! Chyba że to głód tak pana nastawia, to mogę coś zaraz przygotować! Jadł pan śniadanie?

– Jadłem, jadłem. Ja, proszę pani, bez śniadania z domu się nie ruszam. Cukier lubi mi skakać i źle się czuję. W moim wieku…

– E tam, zaraz wieku! Przecież widzę, że pan pełen wigoru!

– Wigoru… – Adam lekko uniósł kąciki ust. – Może kiedyś, kiedyś…

Kobieta odstawiła karton z mlekiem do lodówki, po czym pochyliła się w jego stronę, oparła łokcie o ladę i splotła palce.

– Wie pan, ja w warsie już kilkanaście lat podróżuję i w tym czasie rozmaitych ludzi spotykałam, starszych i młodszych. Takich, co to w każdy weekend kursują po kraju, bo w jednym mieście mają pracę, a w drugim rodzinę. I takich, co na imprezę przez całą Polskę jadą, i na wakacje, i na randkę z internetu… Różne sprawy i różni ludzie, proszę pana. I nieraz jest tak, że przyjdzie młody, zamówi kawę i siądzie w kącie, a zanim zdąży wziąć łyk, głowa mu opada. I śpi. Taki umordowany życiem. A pan nam tu wkroczył jak rączy jelonek, więc z tym wigorem najwyraźniej nie jest tak źle. – Mrugnęła szelmowsko okiem i zachichotała.

Adam wybuchł śmiechem. Zaraz dołączył do niego mężczyzna z czasopismem motoryzacyjnym w ręku, a dziewczyna po drugiej stronie przejścia, dotąd wpatrzona w ekran, rozbawiona uniosła głowę znad komórki. Nawet gwarna grupka kobiet, siedzących dwa stoliki dalej przy szarlotce, zamilkła na chwilę, zerkając w stronę lady.

– Ciekawą ma pani pracę – powiedział mężczyzna z gazetą.

Kiwnęła głową.

– A żeby pan wiedział! Ilu ludzi, tyle sytuacji, przygód... Ciężko dać wiarę! Czasem sobie myślę, że widziałam wszystko. A potem przychodzi kolejny pasażer i okazuje się, że jednak nie. A jakich historii się nasłucham! – Zagwizdała.

– To pani nie tylko herbatę serwuje, ale i pociechę!

– Tak jest! – Przytaknęła z powagą, choć w jej ciemnych jak węgiel oczach zamigotały figlarne ogniki. Jej spojrzenie miało w sobie coś hipnotyzującego. Może to te czernidła na rzęsach i brwiach tak przyciągały wzrok. Ładna z niej babka, pomyślał Adam i się uśmiechnął. Trochę przypominała mu Mariannę. Tyle że Mania była naturalną czarnulką. – Kawę, herbatę, ciasto, ciepłą zupę i, bywa, ramię do wypłakania – wyliczyła, rozprostowując długie palce. – Full serwis! Wie pan, to zwykle długie trasy… Co tu się ludzi przewinie przez ten czas. A każdy jeden wsiada do pociągu z bagażem. I nie mówię tu o walizkach czy plecakach, ale o życiowym bagażu. Na karku, na duszy, na głowie… Człowiek nieraz objuczony jak wielbłąd! Niektórzy chcą sobie pogadać. Pewnie, że nie wszyscy, bo są i tacy, co wolą w ciszy pobyć, ale… wie pan, czasami przed obcym łatwiej się otworzyć…

– To prawda – przyznał Adam i odruchowo położył dłoń na piersi.

Przypomniał sobie nieprzyjemne ukłucie, które poczuł, gdy ostatnio rozmawiał z synem. Choć słowo „rozmowa” nie do końca oddawało charakter tamtego spotkania. Pokłócili się, padło wiele gorzkich zarzutów. Jerzyk nie przebierał w słowach, ale i Adam dał się ponieść nerwom. W pewnej chwili, gdy się obejrzał, w dużym lustrze wiszącym w salonie kątem oka złowił ich odbicie: dwóch dorosłych, posiwiałych mężczyzn skakało sobie do gardeł jak rozwścieczone wiejskie psy. I właśnie wtedy to poczuł. Najpierw ukłucie pod łopatką, a potem ból wokół. Przestraszył się, że to serce, i wycofał w kierunku sofy. Jerzyk obserwował go z chmurną miną, napięty i gotowy do kolejnego ataku. W końcu i on odpuścił. Wyciągnął przed siebie dłonie i zapowiedział, że umywa ręce. Nie chce mieć z szaleństwem ojca nic wspólnego. Później wyszedł. Do dnia wyjazdu nie zamienili już ani słowa. Nigdy nie potrafiliśmy rozmawiać, pomyślał Adam.

– Myśli pani, że z obcymi łatwiej – zwrócił się do kobiety po dłuższej chwili zamyślenia, cicho, nie do końca przekonany, że to dobry pomysł.

Spojrzała na niego z zainteresowaniem, ale bez zaskoczenia, jakby znała ten ton.

– No pewnie.

– Dlaczego? – zapytał.

– Z różnych powodów – powiedziała. – Ale chyba najważniejsze jest to, że nie trzeba się bać, że to, co się powie w chwili słabości, zostanie w oczach drugiej strony. Obcy przyjmie, wysłucha i pójdzie dalej. Nie musi rozumieć ani wybaczać.

Adam skinął powoli głową. Trafiła dokładnie tam, gdzie bolało.

– A z najbliższymi… – dodała zaraz – z nimi wszystko ma swoje konsekwencje. Każde słowo, każda emocja odbijają się echem. Z obcym to co innego. Rzucał pan kiedyś kamienie do studni? Rozmowa z nieznajomym to trochę jak ta zabawa: rzuca się słowo i odchodzi, nie czekając na to, co ono przyniesie. Nieraz ludzie wyrzucają z siebie coś tylko po to, żeby sobie ulżyć, a potem… wysiadają trzy stacje dalej. – Oho! – Pracownica warsu odwróciła się nagle w kierunku czoła pociągu. – Jest i nasz kierownik! Doczekał się pan! – Uśmiechnęła się do Adama i zniżyła głos do konspiracyjnego półszeptu: – Ale nadal uważam, że powinien pan tu zostać! I ciekawiej niż w przedziale, i herbata, i coś na ząb pod ręką…

Kierownik wsparł dłonie o kontuar. Był mężczyzną słusznego wzrostu i wagi, a jego mundur napinał się ostrzegawczo przy każdym ruchu. Wyraz twarzy miał jednak ciepły, dobrotliwy. Rumieniec wychodził z jego policzków na kark i nieco spiczaste uszy. Ostrzyżone na jeżyka włosy lśniły w blasku jarzeniówek; albo wtarł w nie sporo żelu, albo ciągle były mokre po postoju w Poznaniu.

– Mogę prosić o kawę, pani Agnieszko? Tylko z podwójnym espresso, łeb mi pęka… – odezwał się zmęczonym głosem.

– Ciężki dzień – skwitowała współczująco.

– Jak diabli… – westchnął. – Już w Szczecinie się zaczęło, później postój w Krzyżu, no i ten cholerny wagon. Ludzie żyć mi nie dają. Ten nie ma miejsca, tamtego czeka przesiadka w Krakowie. Kolejny się boi, że na samolot nie zdąży. Rozumiem zdenerwowanie, co mogę, załatwię, ale niektórzy przychodzą, żeby, za przeproszeniem, gębę na mnie rozedrzeć! A czy to moja wina, że się spierdzieliło?

– Pewnie, że nie pana, panie Tomeczku. Kawa zaraz będzie, a co do ludzi… – Kobieta wskazała głową stoliki. – Tu też na pana czekają.

Z piersi kierownika dobyło się głębokie westchnienie.

– To mnie pani pocieszyła! Kto z państwa z feralnej piętnastki?

Po krótkiej wymianie zdań pracownik kolei wyznaczył pasażerom nowe miejsca. Dziewczyna z walizką pospiesznie zebrała swoje rzeczy: wypięła ładowarkę z gniazdka, dopiła wściekle różowy koktajl, upchnęła w kieszeni chustkę i książkę w wymiętoszonej okładce. Ręka Adama wyciągnęła się w stronę żółtej torby i spoczywającej na niej wiązanki kwiatów, ale w ostatniej chwili się zawahał.

– Pomóc panu? Może wezmę torbę? – zaoferował pan Tomek.

– Nie, ja… Jeszcze chwilę tu zostanę. Na drugą herbatę.

– Jak pan woli. Może pan pójść w dowolnej chwili, miejsce będzie na pana czekać.

– Dziękuję.

– Zapisać panu numer? Dziewięćdziesiąt pięć. To następny wagon. Przy oknie.

Adam uśmiechnął się pod nosem.

– Nie trzeba, zapamiętam.

– No to miłej podróży i smacznego! Na pewno się jeszcze zobaczymy!

Adam nie kłamał. Rzadko podróżował koleją. Dopóki pewnie czuł się za kierownicą, jeździł swoim poczciwym mercedesem W123, w rodzinie nazywanym pieszczotliwie Beczułką. Kupił go pod koniec lat osiemdziesiątych od lekarza z Warszawy. Wtedy często wyjeżdżał w delegacje, więc potrzebował wiernego kompana. A Beczułka była niezawodna. Zajmował się nią jak ukochanym pupilem. Codziennie odkurzał fotele, polerował deskę rozdzielczą wilgotną ściereczką i wycierał najmniejsze zabrudzenie pojawiające się na karoserii w gołębim kolorze. Oczywiście nie było mowy o paleniu czy śmieceniu w samochodzie, każda grudka błota wniesiona na podeszwach była natychmiast usuwana. A zafascynowany nowym nabytkiem ojca Jerzyk mógł tylko pomarzyć, że położy dłonie na obleczonej ciemną skórą kierownicy tego cacka. Dziś Adam z rozrzewnieniem wspominał chwile, gdy pędził Beczułką przez rozgwieżdżone pustkowia, za jedyne towarzystwo mając dwa długie snopy żółtego światła i głos pomrukujący w radiu. Długo nie potrafił się z nią rozstać, w końcu syn wziął sprawy w swoje ręce i sprzedał auto zapalonemu miłośnikowi motoryzacji. Jako zabytek, oświadczył Sochackiemu seniorowi z krzywym uśmiechem. Na Adamie nie zrobiło to wrażenia. Momentami sam czuł się jak zabytek. Relikt przeszłości.

Podróże pociągiem również należały do przeszłości, bardzo, bardzo odległej. Jak ta do Zakopanego z kumplami, zaraz po maturze. Szkoda im było pieniędzy na bilety, więc wymyślili, że ukryją się w wagonie pocztowym albo ubikacji. Niestety już na stacji zdybał ich podejrzliwy kolejarz i przegonił na cztery wiatry, grożąc wezwaniem milicji. Albo wczasy w Kołobrzegu, na które jechali całą rodziną, stłoczeni z innymi podróżnymi w wąskim korytarzu. Jerzyk drzemał na walizce, a oni, w oparach kanapek z jajkiem i swojskiej kiełbasy, przestępowali z nogi na nogę, modląc się, by pociąg przyspieszył i by na kolejnej stacji nie dosiadło się więcej pasażerów. W porównaniu z tamtą niewygodą podróż w warsie była luksusem.

Na przestrzeni lat wiele się na kolei zmieniło, dumał Sochacki, ale pewne rzeczy pozostały takie same. Nadal można było tu zobaczyć przekrój całego społeczeństwa i spotkać najcudaczniejsze jednostki. On sam, staruszek z poobijaną skórzaną torbą pamiętającą czasy PRL-u, z pewnością stanowił dla pasażerów i obsługi ciekawy obiekt. Z mężczyzną, który w tej chwili wtarabanił się do wagonu restauracyjnego, nie mógł jednak konkurować.

Jegomość ten miał na sobie długi skórzany płaszcz, spod którego wystawały ostre szpice kołnierza śnieżnobiałej koszuli, do tego dżinsy tak wąskie, że opinały szczupłe nogi niczym druga skóra. Spodnie kończyły się nad bladymi kostkami, a dopełnieniem stylizacji były skórzane mokasyny wsunięte na gołe – mimo niesprzyjającej listopadowej aury – stopy. Obuwie zdążyło już przemoknąć do cna i przy każdym kroku mężczyzny rozchlapywało wodę na podłogę wagonu. Stojącej za ladą pani Agnieszce zrzedła na ten widok mina, a pozostali goście warsu oderwali się od kaw, herbat, szarlotek i jajek, obserwując spektakularne wejście. Przybysz wyglądał na odurzonego, wszedł do wagonu chwiejnie, potoczył zamglonym wzrokiem po zebranych, po czym osunął się na wysoki stołek przy stoliku, który wcześniej zajmowała dziewczyna z walizką. W tym samym momencie napotkał spojrzenie Adama i skrzywił się przy tym tak żałośnie, jakby zaraz miał się rozpłakać. Zakłopotany Sochacki odwrócił się pośpiesznie.

– O jejku… – zaczęła ostrożnie Agnieszka. – Ciężki poranek?

– Ciężki – zgodził się nowy klient i zwiesił głowę, opierając podbródek na dłoni. – Najcięższy. A wieczór był jeszcze gorszy. Najstraszniejszy w całym moim życiu.

– To może… coś podam? Niedobrze, gdy smutek ciąży na żołądku, ale kiedy ciąży na pustym, to już dramat…

– Po to właśnie przyszedłem.

– No to co podać? Zerknie pan do menu?

– Nie muszę. Wiem, co chcę zamówić. Czarodziejski eliksir, którym przepędzę smutek – obwieścił pełnym dramatyzmu tonem mężczyzna. Agnieszka znieruchomiała za ladą. Jej spojrzenie powędrowało w kierunku Adama, jak gdyby liczyła, że wyjaśni jej dziwaczne zamówienie. Ten tylko wzruszył ramionami. Na szczęście przybysz sam zdecydował się doprecyzować. – Muszę zalać robaka.

Kobieta uśmiechnęła się mimowolnie.

– To będzie trudne, szanowny panie, bo serwujemy tylko słabe piwo. Niczego pan nim nie zaleje, co najwyżej sprawi, że głowa stanie się jeszcze cięższa. Może lepiej kawę zrobię? Albo podam coś na ząb?

– Niech będzie kawa. Rozpuszczalna – zgodził się przygnębiony klient. Gdy kubek trafił w jego ręce, opróżnił go kilkoma dużymi łykami, nie zważając na temperaturę. Adam skrzywił się bezwiednie; to musiało zaboleć, a jednak mężczyzna nawet nie mrugnął. Agnieszka, stojąca nieopodal z rękami splecionymi na piersi, najwyraźniej pomyślała o tym samym, bo aż zacisnęła zęby i lekko odwróciła głowę. Ekscentryczny gość osuszył ostatnie krople z cichym siorbnięciem, po czym zmiął papierowy kubek w dłoni i żywiej rozejrzał się dookoła. Jego wzrok spoczął na torbie Adama oraz leżącej na niej wiązance goździków i momentalnie zaszkliły mu się oczy. – Trzeba było kupić kwiaty – szepnął.

Adam i Agnieszka spojrzeli po sobie zdezorientowani.

– Na dworcu na pewno znajdzie pan jakąś kwiaciarnię – pocieszyła go Agnieszka i wycofała się w stronę bufetu. – Dokąd pan jedzie?

– Do Katowic, ale to nie ma najmniejszego znaczenia. Już za późno.

– Niecałe pięćdziesiąt minut opóźnienia, ale pociąg na pewno coś nadrobi.

– Nie chodzi o pociąg. Opóźnienie nie ma znaczenia. Najmniejszego. To ja… dla mnie jest za późno.

Agnieszka spoważniała.

– Proszę tak nawet… Coś panu powiem, nienawidzę szafować frazesami typu „nigdy nie jest za późno”, bo wszyscy dobrze wiemy, że czasem… bywa. Ale powinniśmy próbować, prawda? – Rozłożyła ręce. – Nie ma się co poddawać. Nie wiem, co pana spotkało, ale…

– Odrzuciła je – wyszeptał.

– Je? – Agnieszka pochyliła się nad ladą. – Co pan ma na myśli?

– Oświadczyny. Jechałem przez pół Polski, żeby poprosić ją o rękę. A ona powiedziała nie. Kwiaty… Mogłem jej jednak kupić.

– No, mógł pan – zgodziła się ostrożnie Agnieszka.

– Ale mówiła, że nie trzeba…

– Wczoraj tak powiedziała?

– Nie, wczoraj nie odezwała się słowem. Ale wcześniej. Że szkoda pieniędzy, że zaraz zwiędną. Może trzeba było chociaż sztuczne?

– Nie! – zaprzeczyli jednocześnie Adam i Agnieszka.

– Ale mówiła…

Kobieta pokręciła głową.

– Zawsze tak mówimy – westchnęła. – Ale tak naprawdę uwielbiamy je dostawać. Przy okazji, bez okazji… a przy oświadczynach to już w ogóle nie wyobrażam sobie bez…

– Szkoda, że ja sobie nie wyobraziłem. – Z piersi mężczyzny dobył się stłumiony szloch. – Teraz już wszystko stracone. Zawaliłem!

Po jego policzkach potoczyły się łzy grube jak groch. Adam wpatrywał się w płaczącego z konsternacją. Agnieszka zastygła ze ściereczką w dłoni, zawieszona nad ladą, którą właśnie zamierzała przetrzeć. Rozmowy w głębi wagonu ucichły; słychać było tylko pociąganie nosem.

– Proszę wybaczyć, ale taka postawa nie przystoi mężczyźnie – powiedział Adam, przekrzywiając lekko głowę i unosząc brwi. – Dostał pan kosza i beczy jak dziecko, któremu podebrano cukierka? Nie mam nic przeciwko łzom, bywa że pomagają, oczyszczają. Ale ta bezsilność? Rezygnacja bez walki?! Cios i już pan leży na deskach, nawet nie próbując wstać? A ten pomysł z zalewaniem robaka… Serio? Zamiast naprawiać, woli się pan znieczulić?

– A co tu naprawiać? Przecież powiedziała „nie”!

– I pan tak po prostu odszedł?! – domyślił się Sochacki.

– A co miałem zrobić. Drzwi mi przed nosem zamknęła. Serce złamała – uzupełnił mężczyzna.

– Romantyk – rzucił ktoś z głębi wagonu. Mężczyzna w skórzanym płaszczu najeżył się.

– Proszę ze mnie nie kpić! – zawołał oburzony, podrywając się z miejsca. Odpowiedziały mu stłumione chichoty. – Człowiek potrzebuje wsparcia, a co dostaje? Drwiny, żałosne morały i lurę, która nawet nie stała obok prawdziwej kawy! Bezdusznicy! Lepiej wrócę do przedziału. Nawet najgorszy koszmar będzie lepszy od tego, co mnie tu spotyka! – wykrzyknął i poczłapał w przemoczonych butach do wyjścia, zostawiając za sobą kolejną falę śmiechu.

– Nie ma za co! – odezwała się Agnieszka. – Chyba przestaję się dziwić, że zatrzasnęła te drzwi. Żadne kwiaty by nie pomogły!

– Możliwe – zgodził się równie skonsternowany Adam.

– Mimo że naprawdę lubimy je dostawać, nawet jeśli się zarzekamy.

Adam spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, widać było, że o czymś pomyślał.

– Ach, no tak… My, faceci, zawsze się łudzimy, że coś zrozumiemy, a tymczasem…

– Kwiaty są jak słowa – powiedziała. – Czasem pozwalają wyrazić to, czego nie mówimy na głos. Bo nie potrafimy, boimy się albo po prostu nie chcemy. Przeróżne niewypowiedziane komunikaty skrywają się między ich płatkami i liśćmi. „Kocham cię”, „przepraszam”, „dziękuję”… Wszystko, co w sercu. – Agnieszka rzuciła okiem na przywiędłą wiązankę leżącą na torbie. – Te pana… cóż obawiam się, że jeśli natychmiast nie włoży ich pan do wody, powiedzą co najwyżej… „to był długi dzień”.

Adam domyślał się, że chciała powiedzieć coś innego, ale w ostatniej chwili ugryzła się w język.

– Wyglądają, jakby… właśnie zasypiały – dodała po krótkim wahaniu, miękko, niemal szeptem. – Pan mi je da, włożę do słoika i oddam, jak wjedziemy do Krakowa. Inaczej zasną na wieki.

– Kwiaciarka mówiła, że goździki zniosą podróż. – Adam pogładził palcami sztywne łodyżki wychylające się spod brązowego papieru. – Ale może faktycznie w wodzie będzie im lepiej, odpoczną, nabiorą życia, obudzą się pogodniejsze. Śniące kwiaty… – roześmiał się. – Podoba mi się, jak to pani ujęła. Nie pierwszy raz zresztą spotykam się z tą metaforą. Może nawet coś im się śni! W końcu cały dzień chłonęły świat: ciszę szklarni, pośpiech dworca, stukot pociągu.

– Całkiem sporo jak na ich krótką podróż... – Agnieszka obrzuciła go miłym spojrzeniem, wzięła kwiaty i ostrożnie umieściła je w słoju. Delikatnie pogładziła ich płatki, zamyślona. – Może ich świat jest bogatszy, niż nam się wydaje. Taki goździk… Może nieść czyjąś sympatię, ledwie muśnięcie myśli: „jesteś dla mnie ważny, choć boję się to powiedzieć”. Albo ukrytą nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone. Kwiaty nie potrafią zatrzymać emocji dla siebie jak ludzie, rozkwitają nimi i przekazują je dalej. A potem szybko znikają, nie oczekując nic w zamian. Może dlatego ich piękno jest tak kruche.

– To piękna myśl – przyznał Adam. Po chwili ni stąd, ni zowąd wyrecytował: – „A o czym śnią kwiaty, gdy sierp lodowaty księżyca srebrnego u nieba ciemnego przygląda im się? Czy serca ich płoną tęsknotą kojoną? Czy myślą o łąkach, traw łanach i pąkach? Czy czują smak deszczu i mgieł?”.

– No, proszę, proszę… – Agnieszka skinęła głową z uznaniem. – Z pana to jest romantyk… i poeta.