CZARNA KROWA

Ta dziewczyna miała na imię Mae Fa. Kiedy Mae Fa miała dziewięć lat lat, zmarła jej matka. Dziewczyna zaczęła mieszkać sama z ojcem. Przygotowywała dla niego obiad, czyściła jego ubranie, sprzątała jego pokoje była zawsze posłuszna i uważna. Każdego ranka dziewczyna wybiegała na podwórko z torbą ziaren. I,na jej widok stada gołębi i jaskółek siadały u jej stóp. Mae Fa rzucała ziarna  ptakom i upewniała się, że dziobały a zły kot sąsiada nie złapał żadnego pisklęcia. Wkrótce gołębie i jaskółki były tak przyzwyczajone do dziewczyny, że dziobały ziarno bezpośrednio z jej rąk. Tak żyła Mae Fa, dopóki jej ojciec nie poślubił okrutnej i leniwej kobiety. A ta kobieta miała córkę - także okrutną i leniwą. Nazywała się Yong Fa.

Macocha i Yong Fa nie lubiły pracować. Przez cały dzień kręciły się przed lustrami, przymierzając różne stroje i zawsze- narzekały na Mae Fa. Zmuszały dziewczynę do pracy od świtu do nocy . Mae Fa obierała ryż, chodziła do lasu po chrust,paliła ogień w palenisku, prała ubrania, biła je pałkami i krochmaliła,pieliła ogród, podlewała kwiaty, wietrzyła maty .Pewnego dnia w mieście zaplanowano wielką uroczystość. Po ulicach jeździli specjalni posłańcy. Na każdym rogu posłaniec zatrzymywał się, podnosił wielką tubę do ust i ogłaszał:

- Mieszkańcy Seulu, słuchajcie! Za dziesięć dni  nasz król w towarzystwie swojej świty przejdzie ulicami Seulu od strony zachodniej bramy na wschód, z zachodu na wschód! Witajcie  swojego króla  wesoło i odświętnie. Od tego dnia biedna Me Fa musiała pracować nawet w nocy. Ona szyła bardzo dobrze, a macocha kazała dziewczynie uszyć ubrania dla siebie i dla Yong Fa. Wreszcie nadeszły dni uroczystości. Macocha i Yong Fa wstały  skoro świt i przymierzały  przed obiadem swoje luksusowe ubrania imprezowe. W południe wystrojone i ważne, poszły obejrzeć pochód króla. Aby Mea Fa też nie pomyślała o pójściu na przyjęcie,  jej macocha dała jej miarę z brązowym ryżem i pomarszczoną kadź do wody.

- Słuchaj - powiedziała macocha - obierz cały ryż przed zachodem słońca i

napełnij tę kadź wodą. Tak, żeby była wypełniona do samej krawędzi.

Po powiedzeniu tego macocha wyszła z Yong Fa. Mae Fa płakała. Jak jedna dziewczyna może oczyścić palcami łuskę z całej miarki ziarna, a potem napełnić wodą nieszczelną kadź!

Ale Ma Fa nie płakała długo. Nie miała czasu płakać. Usiadła na macie i zabrała się do pracy. Nie minęła nawet minuta gdy dziewczyna usłyszała hałas nad głową. Spojrzała w górę i zobaczyła ogromne stado gołębi. Ptaki wykonały dwa okręgi nad głową Me Fa siadły do jej stóp i natychmiast zaczęły obierać ryż dziobami. Mae Fa nie zdążyła nawet spojrzeć za siebie, kiedy przed nią pojawiła się góra czystego, białego, przezroczystego ryżu. Dziewczyna była taka szczęśliwa że prawie zapomniała napełnić suchą kadź wodą. Pobiegła do studni, nabrała wiadro wody, wlała do kadzi i pobiegła do studni po drugie wiadro. Ale kiedy Mae Fa wróciła, koryto było puste

. Wypłynęła z niego cała woda, ponieważ kadź była zakryta pęknięciami.

Mae Fa znowu płakała. W końcu, jeśli nie wykona poleceń macochy, zła kobieta zbije ją mocno. Nagle dziewczyna usłyszała czyjś wesoły gwizd. Mae Fa wytarła łzy i zobaczyła, że stado wesołych jaskółek leci na dach farmy. A każda jaskółka trzyma w dziobie kawałek gliny. Nie przeszła i godzina,jak  wszystkie pęknięcia w kadzi zostały załatane. Teraz woda nie ucieka, i Mae Fa napełniła go wodą po brzegi. Kiedy Mae Fa skończyła całą pracę, usłyszała dźwięki gongu i bębnów, Zaczęła się królewska procesja ulicami Seulu. Mae Fa szybko przebrała się w prostą, ale dobrze wykrochmaloną odzież i wybiegła na ulicę. Nigdy nie widziała tak pięknego widoku. Trzydziestu dwóch biegaczy nosiło królewską lektykę. Na  mieli  jasnożółte ubrania i wysokie czapki. Naprzód szli trębacze i dobosze. Trębacze dmuchali w złote trąbki, a perkusiści grali na bębnach przeplatanych wstążkami. Za noszami szli strażnicy ze srebrnymi dzwoneczkami i talerzami, fletami i wachlarzami. A potem szli za strażnikami ważni dostojnicy. Nosili zdobione wysokie kapelusze ozdobione szkarłatnymi frędzlami i wielobarwnymi piórami. W ślad za nimi szli słudzy . Nosili pudełka pachnących napojów, wszelkiego rodzaju słodycze i owoce.  Dziewczynie nie udało się zobaczyć króla: siedział w lektyce otoczony ze wszystkich stron żółtymi jedwabnymi ekranami. Ale dziewczyna była  zadowolona że widziała taką piękną procesję, słyszała cudowną muzykę i podziwiała królewskich żołnierzy. Kiedy jej macocha i Yong Fa wrócili do domu, Mae Fa już  zdążyła przebrać się w swoją starą sukienkę. Macocha zauważyła, że  ryż był oczyszczony, a kadź napełniła się wodą i jeszcze bardziej nie lubiła dziewczyny. Yong Fa chwaliła się cały czas:

- Och, gdybyś tylko wiedziała, jakie wszystko jest piękne! Jak grali muzycy królewscy! Jak wszyscy podziwiali moją piękną sukienkę!

Następnego dnia znowu miała się odbyć procesja królewska i chodzić po ulicach Seulu.

I znowu przez całą noc Mae Fa szyła świąteczne stroje dla swojej macochy i Yong Fa. W południe, przed wyjściem z domu, macocha powiedziała do dziewczynki:

- Dopóki nie wyplenisz chwastów w ogrodzie i sadzie, nie waż się wracać do domu. I znowu biedna dziewczyna została sama. Usiadła na ziemi i nie wiedziała, co robić: w ogrodzie i sadzie było tyle chwastów, że jedna osoba miała zajęcie na tydzień I nagle z ogrodu wyłoniła się czarna krowa. Ta spojrzała na Mae Fa wielkimi, życzliwymi oczami i szybko zaczęła jeść chwasty. Minęło bardzo mało czasu i wszystkie grządki i kwietniki były czysto wypielone. Wtedy wdzięczna Mae Fa powiedziała do czarnej krowy:

- Dziękuję, bardzo dziękuję!

Czarna krowa odpowiedziała ludzkim głosem:

- Bądź dobra dla wszystkich biednych i nieszczęśliwych, wtedy będziesz szczęśliwa. A teraz chodź za mną, w każdym moim odcisku kopyta będzie leżeć srebrna moneta ...

Mówiąc to, krowa ruszyła przez pole do lasu. Mae Fa szła dalej po śladach krowy - i rzeczywiście, w każdym dołku leżała srebrna moneta. Kiedy krowa dotarła do lasu, dziewczyno zatrzymała się i powiedziała:

- Do widzenia! Teraz mam tyle pieniędzy, że mogę wykarmić wszystkich głodnych na naszej ulicy.

Krowa nic nie powiedziała, tylko potrząsnęła głową, jakby żegnając się z Mae Fa i znikając w gęstym lesie. Kiedy dziewczyna wróciła do domu, jej macocha i Yong Fa zaatakowały ją.

- Niedobra! Musiałam sama rozpalić ogień w palenisku i ubrudziłam sobie ręce! - krzyknęła macocha.

„Ja musiałem sama umyć garnek z ryżem. Teraz mam odciski na palcach!„Przepraszam”, powiedziała Mae Fa. - Ale nie odważyłam się być nieposłuszna czarnej krowie. I opowiedziała wszystko, co jej się przydarzyło. Kiedy macocha i Yong Fa zobaczyli srebrne monety dziewczyny - ręce zatrzęsły się im z chciwości.

„Możesz wziąć wszystko, ile chcesz,” powiedziała Mae Fa.

- Nie potrzebuje twoich pieniędzy! - syknęła jej macocha. - Dostaniemy je bez ciebie!

Następnego dnia macocha i Yong Fa poszły do ogrodu i udawały, że pielą chwasty. Tak jak myślały, : podeszła do nich czarna krowa i zaczęła jeść chwasty, które rosły w nocy.

Kiedy krowa usunęła chwasty z ogrodu, nie spieszyła się i udał się przez pole do lasu. Podążała za nią jej macocha i Yong Fa. Trzymały w rękach duże worki. Zbierały w nich monety,które leżały w każdym odcisku kopyt czarnej krowy.

Po dotarciu do lasu krowa zatrzymała się. Wtedy macocha  urwała z krzewu róży  kolczastą gałązkę i zaczęła bić  czarną krowę.

- Idź dalej! - krzyknęła chciwa kobieta. - Każdy  twój krok to nowa moneta! Nie waż się przestać, leniwa krowo! Krowa trzepotała ogonem i nie oglądając się za siebie, podeszła do lasu. Za nią, nie pozostawiając w tyle, była macocha z córką. Las stał się gęstszy i gęstszy. Słońce zaszło i las stał się ciemny i zimny. Ale chciwe kobiety nie przestawały i cały czas podążały za krową. I nagle krzyknęły ze strachu. Dopiero teraz kobiety zobaczyły, że czarna krowa wprowadziła ich na ogromne bagno. Z każdym krokiem macocha i jej córka wpadały coraz głębiej w bagno bagienne. Teraz już nie krzyczały na czarną krowę, ale płakały i błagały:

- Uratuj nas! Nigdy więcej cię nie uderzymy, tylko uratuj nas!

Krowa odpowiedziała im:

- W całym swoim życiu nie zrobiłyście nikomu nic dobrego. Nie przynosicie korzyści nikomu w życiu, niech przynajmniej  się przydacie po śmierci.

Tymi słowami czarna krowa dwukrotnie uderzyła kopytem w ziemię. I natychmiast macocha i Yong Fa zamieniły się we dwa duże bagienne wzgórki. Rano, gdy słońce wzeszło, ptaki  i zwierzęta leśne usiadły na obu pagórkach. Cieszyły się, że mogą, siedząc na tych pagórkach,

wygrzać się w słońcu i zobaczyć z daleka swoich wrogów -dzikiego tygrysa i żarłocznego lisa. Cóż,a Mae Fa wkrótce poślubiła królewskiego perkusistę i żyła przez wiele lat bez trosk i smutku .