JAK WIEŚNIAK URATOWAŁ DŻEDŻU

Stało się to tak dawno temu, że wtedy nie było nawet naszych dziadków na świecie. Zaczęło się,tak że Japończycy zdobyli koreańskie miasto Dżedżu  Zaczęli je rabować go i chwalić się:

- „Zostaniemy tu na zawsze. Koreańczycy nigdy nie odbiorą od nas Dżedżu.

Następnie król koreański wezwał generałów i wydał im rozkaz wypędzić wrogów.

- A jeśli nie wyrzucicie - zagroził król – zrobię z was cele dla strzelców. Wtedy przynajmniej będzie z was jakaś korzyść!

Generałowie skłonili się do ziemi przed królem i wyszli. Siedzą dalej w domach, wszyscy myślą, jak wypędzić Japończyków z Dżedżu. A to miasto było uważane za nie do zdobycia: było otoczone ze wszystkich stron przez kłujące krzewy, tak grube i wysokie, że żaden człowiek nie mógł przebrnąć przez nie. Generałowie przez wiele dni zastanawiali się, jak wykonać rozkaz króla,ale  niczego nie wymyślili. Następnie generał Te Ion Chil wspiął się na wzgórze w pobliżu Dżedżu i zaczął wypatrywać,czy gdzieś w kolczastej ścianie jest przejście w krzakach.

Niedaleko Te Ion Chil, stary wieśniak orał  czarnym bykiem ziemię. Generał nawet na niego nie spojrzał, ale nagle usłyszał: jak chłop beszta byka:

- Jak długo będziesz marnować czas w jednym miejscu? Ty nie jesteś Te Ion Chil aby stać, kiedy musisz działać!

Generał się rozgniewał, podszedł do starca i zapytał:

- Jak śmiesz karcić Te Ion Chil? Czy on nie jest najbardziej? sprytnym, i najodważniejszym generałem króla?

Chłop odpowiedział:

- Jeśli jest taki mądry i odważny, dlaczego nie wyrzuci wrogów z Dżedżu?

- Jesteś ślepy i nie widzisz, że miasto jest otoczone nieprzebytym ciernistym żywopłotem! Krzyknął generał.

- A kto powstrzymuje dowódcę przed zniszczeniem go? - zapytał chłop.

- Gaduła! - krzyknął ponownie Te Ion Chil. - Ogrodzenie jest strzeżone dzień i noc!

- Jeśli ktoś kocha swoją ziemię, musi wiedzieć, jak chronić ją przed wrogiem! - powiedział chłop.

- Więc wiesz, jak wypędzić Japończyków z Dżedżu? -

- zapytał kpiąco generał.

„Wiem” - odpowiedział starzec. - Przyślij mi za piętnaście miesięcy stu wojowników  - a Dżedżu znów będzie koreańskim miastem.

- Pewnie zapomniałeś, staruszku, że prędzej zawrócisz strzałę wystrzeloną niż słowo wypowiedziane. Wyślę ci w określonym okresie stu żołnierzy. Ale jeśli nie wypędzisz  wrogów, ja rozkażę zrobić bęben z twojej skóry!

Z tymi słowami Te Ion Chil zostawił chłopa na polu i sam poszedł do króla. Kiedy generał mówił o chełpliwym chłopie, król śmiał się przez długi czas, a potem powiedział:

- Musimy mieć oko na tego chwalipiętę. W przeciwnym razie ucieknie, a my nie będziemy mogli odciąć mu głowy.

Od następnego dnia królewscy szpiedzy kręcili się cały czas w pobliżu chaty starca. Wieczorem donieśli królowi:

- Chłop sklejał jakiś małe papierowe torby.

Dzień minął, a szpiedzy donieśli ponownie:

- Chłop znowu sklejał małe papierowe torby.

Przez dziesięć dni z rzędu donosili królowi, że chłop klei małe papierowe torby.

A jedenastego dnia szpiedzy donieśli, że chłop niestrudzenie klei latawce.

- Stracił rozum! Powiedział król. Wkrótce król został poinformowany o nowym dziwactwie starego człowieka: zebrał chłopców z całej wioski i od rana do wieczora puszczał latawce.

Król był bardzo zły. Chciał natychmiast ściąć głowę starca, ale Te Ion Chil skłonił się i powiedział:

- Miłościwy królu, obiecałem temu chłopu zaczekać piętnaście miesięcy. Jego głowa nigdzie od nas nie ucieknie!

„Niech tak będzie” - zgodził się król. - Tylko upewnij się, że ten łotr nie ucieknie.

Minęło lato, nadeszła jesień; i wydawało się, że chłop zupełnie zapomniał o rozmowie z generałem Te Ion Chilem. Całymi  dniami  zajmował się zwykłymi sprawami chłopskimi: sprzątał żniwa, naprawiał chatę, zbierał chrust w lesie, robił sieci.

Zima nadeszła niepostrzeżenie, a po niej wiosna. Było blisko czasu wyznaczonego przez chłopa do zdobycia Dżedżu. Coraz więcej i więcej królewskich szpiegów zaczęło pojawiać się przy jego zagrodzie. Ale stary udawał , że ich nie zauważa i zajmował się własnymi sprawami. W maju wyszedł na pagórek, zbadał kłujące krzewy  i szczęśliwy wrócił do swojej wioski. Przy chacie zobaczył królewskiego szpiega, uśmiechnął się i powiedział:

- Powiedz Te Ion Chil, że z nadejściem dziewiątego księżyca czekam na jego wojowników.

I wreszcie nadeszła pierwsza noc dziewiątego księżyca. Stu najlepszych wojowników, uzbrojonych w mocne łuki, ostre strzały i z ciężkimi mieczami zbliżało się po cichu do wioski, w której mieszkał chłop. Wśród żołnierzy był też kat. Król mu nakazał przynieść głowę starca do pałacu, jeśli nie zdoła wygnać wrogów z Dżedżu.

Chłop wyszedł do żołnierzy i powiedział im:

- Pełzajcie za mną ale tak cicho bez szelestu, żeby mysz leśna nie słyszała!

Wojownicy ruszyli za starym człowiekiem. Kiedy w dół do żywopłotu z kolcami pozostało mniej niż połowa drogi, rozkazał szeptem chłop aby żołnierze się zatrzymali. Wybrał dziesięciu najbardziej zwinnych młodych ludzi, którym coś powiedział a młodzi mężczyźni szybko poczołgali się dalej.

I nagle, niedaleko koreańskich żołnierzy, w dziesięciu miejscach naraz wybuchł ogień. Wiatr podsycił płomień i doprowadził go do kolczastych krzaków. Płomienie pochłonęły krzaki ze wszystkich stron i ogień wzniósł się do nieba.

- Hura, naprzód zakrzyczeli żołnierze i chłop

I koreańscy wojownicy, przed którymi już nie było niezdobytej fortecy, włamali się do Dżedżu. Walka szybko się skończyła. Samurajowie byli odważni, gdy siedzieli w forcie. A kiedy fort zniknął natychmiast poddali się koreańskim żołnierzom. Było tak wielu więźniów, że podczas gdy ich liczono - był już dzień i król przybył do Dżedżu ze swoją generalicją. Król podszedł do starca i zapytał:

„Powiedz nam, jak ogień dotarł do kolczastego płotu?

- rozkazałem dziesięciu młodzieńcom podpalić trawę wokół twierdzy, a wiatr wiał ogień w cierniste krzaki.

- Kłamiesz! Krzyknął Te Ion Chil. - Wokół twierdzy nie było trawy. W przeciwnym razie sam bym się domyślił, że podpalę ją i spalę niedostępne krzewy.

- A kto przeszkodził ci zasiać tę trawę? - zapytał chłop. Generał był jeszcze bardziej zły:

- Czy nie wiesz, że Japończycy zabijali wszystkich, którzy zbliżyli się do twierdzy ?!

Chłop odpowiedział:

- Do walki potrzebny jest łuk, strzały i miecz. Ale aby wygrać, musisz być mądrzejszy i bardziej przebiegły niż wróg. Posłuchaj i ty jak pokonałem wroga.

Przez dziesięć dni robiłem papierowe torby i napełniałem je wybranymi nasionami ziół. Przez kolejne dziesięć dni zajmowałem się papierkową robotą robiłem latawce. Do ich ogonów przywiązałem worki z nasionami i puściłem je nad krzaki. Ogony przylgnęły do ciernistych gałęzi, nasiona opadły, a wiatr zasiał je wokół fortecy. Wiosną rozsiane nasiona zakiełkowały, a latem wyrosła wysoka trawa. Podpaliłem ją dziś w nocy, kiedy wiatr wiał w stronę Dżedżu.

Królewscy generałowie ze złością wysłuchali opowieści starego człowieka i zawołali:

- Sami mogliśmy o tym pomyśleć!

Starzec skłonił się i odpowiedział:

- Łatwo jest ściąć zwalone drzewo, łatwo wymyślić już wynalezione.

Powiedziawszy to, chłop udał się na brzeg, aby uszczelnić swoją łódź, pozostawiając zawstydzonego króla i jego generałów w Dżedżu.