Aleksandra Monika Kiczkajło

Bajki Józia

Projektant okładki Robert Mioduszewski

Redaktor Aleksandra Kiczkajło

© Aleksandra Monika Kiczkajło, 2021

© Robert Mioduszewski, projekt okładki, 2021

Książka jest przeznaczona Czytelnikom od 0 do 99 lat. To bajki terapeutyczne oparte na teorii sensorycznej naszych odczuć i emocji.

ISBN 978-83-8245-636-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Bajki Józia

2. O Misiu, który Kochał światło

3. O kotku, który kochał wodę

4. O piesku, który kochał wszystkie gwiazdki z nieba

5. O orzełku, który kochał wietrzyk zefirek

6. O świstaku gwizdku, który bawił się melodią gór

7. O pani naturze, która kochała dzieci

8. Wiosno, wiosno! Słyszymy jak się do nas zbliżasz!

9. Lato, lato! Lubimy smakować to co nam dajesz!

10. Jesienią, jesienią! Kolory się mienią!

11. Zimo, zimo! Dotkniemy twojej białej kołderki!

O Misiu, który Kochał światło

Pewnego razu w ciemnym, gęstym lesie mieszkał pluszowy Miś Światełko. Codziennie wypatrywał pierwszych promyków słońca, które przenikały przez wysokie korony drzew. Każdy promyk dawał mu życie i dlatego mógł pocieszać dzieci, które były smutne, że nie świeci słoneczko i nie ogrzewa ich serduszek.

Któregoś razu na świecie zapanowała jesień i dni stawały się coraz krótsze i coraz bardziej nudne. Misio bardzo cierpiał, gdy nie widział pierwszych promyków słońca w ciemnym lesie. Słoneczko widziało niezadowolenie Misia Światełko i od czasu do czasu schodziło coraz niżej, aby przez chwilę nagrzać mu łapki i główkę z pluszowego materiału.

Miś Światełko kładł się wtedy na dużej polanie w środku lasu i wygrzewał w promieniach słonecznych. Swoimi małymi oczkami wpatrywał się w sam środek słoneczka. Jego ciepło docierało do jego główki i napełniało oczy przyjemnym blaskiem. Potem promyk wkradał się do serduszka i powstawała w nim radość i miłość. Promyk biegł do rączek, nóżek i brzuszka, które dzięki ciepłu słonecznemu odzyskiwały siłę do zabawy. Potem Miś wysyłał światło słoneczne swoim rodzicom, a promyk radośnie krążył po wszystkich komórkach ich organizmu. Gdy rodzice zostali napełnieni energią słoneczną Miś wysyłał ją wszystkim, którzy pragnęli ciepła i miłości. Promyk dostawały zwierzątka w lesie i wszyscy mieszkańcy bajkowej krainy. Miś Słoneczko czuł jak światło miłości krąży wszędzie tam gdzie je wyśle i cieszył się, gdy promyk docierał w każde miejsce świata.

Powoli słoneczko zachodziło, a jego światło pozostawało w misiu. Miś budził się ze słonecznego snu i znów mocno zasypiał: tym razem w swoim łóżeczku. Jutro znów przyjdzie do niego słoneczko…

Nowe zakończenie:

Powoli światełko otulało ciało misia. Miś już nie spał tylko liczył do „trzech”. Na raz: jego rączki podnosiły się do góry, na dwa: jego nóżki dotykały ziemi, a na trzy: jego ciało stawało się prężne i giętkie. Miś rozpoczynał kolejne zadanie. Tym razem było to poszukiwanie kolejnej przygody związanej ze słoneczkiem…

O kotku, który kochał wodę

Na pięknej wyspie, gdzie mieszkały kolorowe papugi i rajskie ptaki zamieszkał również Kotek Kropelka. Miał on długą sierść i długie czarne wąsy. Uwielbiał pluskać się w ciepłej wodzie raf koralowych, które otaczały wyspę. Sprawiało mu to dużą przyjemność, ponieważ woda powodowała, że zapominał o myszkach, które często uciekały przed nim.

Kotek Kropelka miał swoje ulubione miejsce: wodospad, z którego płynęła czysta, źródlana woda. Wodospad szumiał głośno i opowiadał ciekawe historie. Kotek Kropelka wskakiwał pod strumień wody, która spływała po jego długiej sierści. Najpierw opłukiwała głowę kotka i szumiała: szum, szum, szum. Potem płynęła po grzbiecie i dzwoniła delikatnie: dzyń, dzyń, dzyń. Spływała po łapkach i spadała na drobne kamyczki: kap, kap, kap. Kotek poddawał się z radością wodnej kąpieli i wysyłał śpiew wodospadu do wszystkich rybek w rzeczce. Rybki pluskały się wesoło w wodzie: plusk, plusk, plusk. Kotek Kropelka kierował strumień do raków na dnie, które bawiły się wodą i powtarzały słowa wodospadu: szum, szum, szum. Potem kotek wysyłał strumień wodospadu do wszystkich ryb w morzu, które słyszały dzwonienie i powtarzały: dzyń, dzyń, dzyń. Strumień płynął szybko i wpływał do oceanu, a tam wszystkie żyjątka powtarzały magiczne słowa kropelek wody: kap, kap, kap. Woda budowała miłość wśród wszystkich mniejszych i większych ryb i z radosnym pozdrowieniem wracała do Kotka Kropelki.

Kotek wychodził spod strumienia wodospadu i kładł się na ciepłym piasku. Zasypiał i śnił o kolejnych kąpielach…

Nowe zakończenie:

Gdy kotek Kropelka nieco się osuszył wychodził na brzeg strumienia wodospadu i powoli otrząsał się z wody. Najpierw wycierał swoje przednie łapki jedna o drugą, później tylne otrząsał z wody, a na końcu machał głową tak, by ostatnia kropla spadała powrotem do strumienia. Jak kotek był osuszony to prężył się i robił koci grzbiet. Kotek Kropelka wyruszał ku kolejnej przygodzie… Tym razem była to rzeczka…

O piesku, który kochał wszystkie gwiazdki z nieba

Był sobie raz bardzo samotny Piesek Gwiazdka, ponieważ miał gwiazdkę na nosku. Lubił wieczorem błąkać się po mieście i zapuszczać w najdalsze dzielnice. Porą odpowiednią do spacerów była noc, kiedy na niebie świeciły gwiazdy i błyskały swoim tajemniczym światłem. Wtedy Piesek Gwiazdka szedł na wielkie wzgórze poza miastem i tam oddawał się poznawaniu gwiazd, które patrzyły na niego z góry.

Była piękna sierpniowa noc i Piesek Gwiazdka położył się pod drzewem na wzgórzu. Pachniały maciejki, które tam rosły i powodowały, że nasz bohater zupełnie zapomniał o wszystkich kłopotach i zaczął marzyć. Gwiazdy wraz z nim podzielały te marzenia.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.