SAMPAGITA

To się stało w bardzo odległej wiosce. Kwitnie tam natura, powietrze wypełnia zapach kwiatów a kochankowie,kiedy się spotykają, przysięgają sobie  wieczną miłość i lojalność. W tej wiosce mieszkała Anita i chłopiec Ernesto. Anita była piękna jak noc: oczy wesołe i żywe, włosy  czarno-czarne, a usta szkarłatne, jak kości dojrzałej sagi. Ernesto też był przystojny - silny, ciężko pracujący młodzian, który podbił serca wielu dziewcząt swoim pięknem i radosnym usposobieniem. Kochała go i Anita. Ernesto i Anita spotykali się w cieniu drzewa , które rosło  w pobliżu potoku. Który po południu i w nocy bulgotał radośnie. W wiecznej wierności Anita i Ernesto przysięgali sobie tutaj.- Boję się, że o mnie zapomnisz – powiedziała  Anita. - Jesteś taka piękna, inne dziewczyny nie mogą równać się z tobą.- Anita - odpowiedział Ernesto z uśmiechem – Jeśli zapomnę o tobie i naszej przysiędze, umrę.- A jednak obawiam się, że  zapomnisz mnie. Inne dziewczyny będą lgnąć do ciebie - Anita nie uspokoiła się.- Weź ten ostry sztylet! - wykrzyknął młody człowiek. - Jeśli złamię przysięgę, zabij mnie! Dziewczyna przez długi czas patrzyła na ostry sztylet, trzymany  w  rękach. Potem powiedziała ze smutkiem:- Nie, ten sztylet nie jest dla ciebie. On zabije mnie, jeśli jesteś szczęśliwy z inną. Ale teraz nadszedł czas,  rozstania kochanków. Serce każdego z nich dotrzymało przysięgi wierności ukochanej. Jednak kto wie, jak  zdecyduje los?Usłyszała kiedyś Anita, że Ernesto inną  poślubił. Wstrzymała oddech i ścisnęło jej pierś. Widać,  naprawdę była przeznaczona jej śmierć przez jej ukochanego! Anita płakała w nocy, szepcząc imię ukochanego. W delikatnym blasku księżyca widziała, jak na jawie szczęśliwą twarz Ernesta, a obok niego twarz nieznajomej, która uczyniła jej życie ponurym. Wtedy Anita przypomniała sobie o sztylecie Ernesta. Przypomniała sobie również, jak wielokrotnie powtarzała, że zabije siebie, jeśli jej kochanek poślubi inną. Nadeszła noc. Anita cicho wyszła z domu podeszła do drzewa, w cieniu którego spotykała się z Ernesto. Świecił księżyc. Sztylet Anity wyrył na pniu dwa słowa: << Sumpa kito! >> - << Przeklinam cię! >> - i pogrążył się w jej serce. Tak zginęła Anita. Znaleziono ją martwą rano , a rodzice postanowili pochować swoją córkę w tym miejscu: niech grób Anity stanie się dla wszystkich wspomnieniem  szczęśliwej miłości. A kilka dni później na grobie wyrosły rośliny z perłowo-białymi kwiatami. Ich delikatny aromat urzekał ludzi. Ale wtedy ludzie  zauważyli pień drzewa rosnącego w pobliżu grobu,i słowa: << Sumpa kito! >>Wówczas , i te kwiaty  nazwano podobnymi słowy  - „Sampakita” lub „sampagita” . One i teraz się tak  nazywają.

MAGICZNY LUMBO

W dawnych czasach był na świecie kamienny kraj, a teraz  mieszkańcy tego kraju mają ciężkie czasy – zniknęła woda, studnie wyschły, źródła wyschły, wyschły strumienie i rzeki. Skąd wziąć wodę? Lud Kamiennego kraju  zaczął umierać z pragnienia. W tym kraju mieszkała kobieta i miała syna. Chłopiec postanowił wyruszyć na poszukiwanie jakiegoś zbiornika lub źródła, bo jego matka całkiem osłabła, z maty bambusowej wstać nie mogła i byłoby dobrze, aby pomóc sąsiadom! Wziął chłopiec lumbo, - miskę z muszli kokosowego orzechu i udał się do odległych krajów. Tak idzie, idzie, gdziekolwiek idzie - nigdzie nie ma wody, wszędzie jest straszny smutek i umierający ludzie. Więc poszedł dalej. Droga wiodła coraz wyżej. Chłopiec patrzy, już wzniósł się ponad chmury.<< Czy nie doszedłem do nieba? -  zdziwił się – dałby Pan niebios  dla mojej mamy, choć łyk wody ...  Tylko, to powiedział i oto usłyszał szum wody pod stopami. Napełnił chłopiec lumbo, wypełnił chłodną wodą po  brzegi ,i powiedział: `` Dziękuję '' (a komu to powiedział, nie wiedział!) -i ze wszystkich sił wyruszył w drogę powrotną. I tu podchodzi do niego starzec, stary, siwowłosy.- Chłopcze, daj mi wody, jestem spragniony ... -prosi. Chłopiec zawahał się: no cóż, jak tu dla matki wody nie zdobyć? Ale po namyśle dał staruszkowi się napić :Potem, nie tracąc czasu, pospieszył do domu.  Biegnie, biegnie, ale, niestety, potknął się, upadł i upuścił lumbo. Uderzyło  lumbo o kamień, rozsypało się na małe kawałki, woda się wylała i natychmiast została wchłonięta przez spieczoną ziemię. Biada oj biada ! Chłopiec przypomniał sobie o swojej matce i zapłakał z bezsilności ...Cóż, najwyraźniej będziesz musiał wrócić do zachmurzonych gór z powrotem. Zawrócił chłopiec ,i nagle ziemia u jego stóp rozstąpiła się i stamtąd uderzyła w fontanna wody. Woda się lała, aż powstało, tutaj owalne jezioro . Chłopiec patrzy, dziwi się, chce z duszy podziękować temu, kto tak pomaga, ale przecież nikogo nie ma w pobliżu, stoi sam na szlaku, w pobliżu jezioro z czystą, chłodną wodą. Tutaj i Lumbo zniknęło. Patrzy a fragmenty miski na niebie świecą jako gwiazdy. Co za cud!Chłopiec zaczął krzyczeć, wzywać ludzi:- Bierzcie, ludzie, wodę, używajcie! Z całej okolicy przybiegali ludzie, wszyscy się napili i wzięli wody ile  mogli ze sobą. Chłopiec nabrał wody i poszedł do domu .W domu  mama leżała zupełnie bez życia, ale gdy skosztowała wody, zdobytej przez syna,  przebudziła się do życia.- Dziękuję, synu  -Powiedziała Bądź zawsze miły dla ludzi. Od tamtej pory matka i syn często wspólnie wpatrują się w nocne niebo  patrzą tam, gdzie są - gwiazdy,powstałe z ich lumbo.