Fotografie na okładce

© Alena Ozerova | shutterstock.com

Projekt okładki, redakcja techniczna i przygotowanie wersji elektronicznej

Maksym Leki

Marketing

Magda Zimna

promocja.videograf@gmail.com

Wydanie I w tej edycji, Siemianowice Śląskie 2024

Pierwsze wydanie ukazało się nakładem

Społecznego Instytutu Wydawniczego Znak, czerwiec 2019

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-100 Siemianowice Śląskie, ul. Olimpijska 12

tel. +48 600 472 609, +48 664 330 229

office@videograf.pl

www.videograf.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Siemianowice Śląskie 2023

tekst © Monika Michalik

ISBN 978-83-8293-194-5

Mojej mamie, bratu, mężowi, córce, wszystkim bliskim DZIĘKUJĘ za wszystko! Za serce, każdy gest, modlitwę, za SMS-y z serduszkami, wysyłane o każdej porze dnia i nocy. I za to, że nigdy nie czułam się w tym wszystkim samotna. Nigdy. Codziennie powtarzaliście, że jestem silna, że pokonam zło, i że jutro będzie lepiej. Wiem, że cierpieliście razem ze mną, a może nawet bardziej. To dzięki Wam powstała ta książka. I dla Was.

Emilko, Tobie dziękuję jeszcze za to, że byłaś moją pierwszą recenzentką i redaktorką. Bardzo mi pomogłaś.

Dziękuję też Lekarzom – za to, że dawali mi nadzieję i walczyli, bym dzisiaj mogła znowu cieszyć się słońcem, błękitem nieba i zapachem tulipanów.

Pielęgniarkom – za każdy uśmiech i dobre słowo. Honorowym Krwiodawcom – za to, że regularnie oddają krew, pomagając anonimowo. Jesteście wielkimi bohaterami. Mnie pomogliście dwadzieścia dziewięć razy.

Potencjalnym Dawcom Szpiku – za to, że codziennie przybywa Was w bazie osób gotowych do podzielenia się życiem.

Na koniec przepraszam moich Bliskich. Za wszystko. Za każdą nieprzespaną noc i każdą uronioną łzę. Kochani! Kiedy ja próbowałam wyrwać się z kajdan choroby, Wy drżeliście bezradnie o każdy mój kolejny dzień, modląc się, by nadszedł. Wierzyliście. Cały czas wierzycie. I cud właśnie się staje! Znika tafla szkła… A ja znowu marzę! I spełniam te marzenia

Prolog

SZYBA

(z musicalu Metro)

Pytają wszyscy, skąd jesteś i co robisz

To im wystarczy, że imię jakieś masz

Nie próbuj odpowiadać i mówić im o sobie

Bo zamiast ciebie oni widzą twarz

Myślałam wtedy, że nie ma na co czekać

Czas szybko mija, a życie jedno jest

To nie był łatwy gest, mówili, że uciekam

Z biletem w dłoni, w jedną stronę rejs

Co dzień ta sama zabawa się zaczyna

I przypomina dziecinne twoje sny

Chcesz rozbić taflę szkła, a ona się ugina

I tam są wszyscy, a naprzeciw – ty.

Zostałam sama, więc piszę długie listy

Pieniędzy nie mam, zbyt mało jeszcze wiem

Poznaję dużo słów, rozumiem prawie wszystko

A świat wygląda, jakby był za szkłem

Gdy obojętnie mijają mnie przechodnie

Próbuję wierzyć, że przetrze się ta mgła

Że będę mogła znów naprawdę czegoś dotknąć

I cud się stanie – zniknie tafla szkła!

Rozdział 1

Długo oczekiwany urlop zbliżał się wielkimi krokami. Za oknem padał deszcz, a temperatura sięgająca osiemnastu stopni w lipcu nie napawała optymizmem. Jednak Natalii wcale to nie przeszkadzało. Za kilka godzin wskoczy do samolotu z Tomkiem i niedługo potem wylądują w raju! Ostatni dzień pracy przed urlopem właśnie dobiegał końca. Dziewczyna z nieskrywaną przyjemnością wyłączyła komputer. Zerknęła ponad monitorem na swoją przyjaciółkę i współpracowniczkę Ewę, która przyglądała się jej od dłuższego czasu.

– Nati! Nawet nie wiesz, jak ci zazdroszczę tego wyjazdu! – Ewa podniosła się zza biurka i podeszła ją uściskać. – Ech, tobie to dobrze! Tutaj plucha, a ty sobie na Korfu lecisz.

– Nareszcie! – Natalia czuła rosnącą ekscytację. – Po roku spełniania cudzych życzeń nadszedł czas na moje własne! Wiesz, że lubię pracę w „Marzeniach do spełnienia” i za każdym razem, kiedy podpisuję umowę z rozradowanym klientem, czuję się jak dobra wróżka, ale mnie też się coś należy od życia!

– Wróżka, powiadasz? – Ewa uniosła brew. – Że niby długopis, którym podpisujesz umowę, to magiczna różdżka? To może wyczaruj i dla mnie jakieś bajkowe wakacje.

– Nie ma sprawy. Pozwolisz jednak, że najpierw wskoczę do własnej bajki! – Natalia roześmiała się.

Nie mogła się już doczekać tego urlopu. To miał być jej pierwszy wyjazd za granicę. Odkładała na niego pieniądze od roku. Jej chłopak Tomek początkowo nie chciał słyszeć o samolocie, ale widząc entuzjazm dziewczyny, zgodził się i na samolot, i na Korfu – choć tak naprawdę wolałby w czasie urlopu powłóczyć się po Bieszczadach.

– Myślę, Nati, że ten wyjazd nie będzie zwykłą wycieczką. – Ewa rzuciła Natalii porozumiewawcze spojrzenie.

– No pewnie, że nie będzie zwyczajny! To będzie bajka! Wyobrażasz to sobie? Turkusowe morze, gorący piasek i my z Tomkiem! Będzie cudownie po prostu! – Natalia rzeczywiście żyła tym urlopem od dawna.

Ewa tylko przewróciła oczami.

– Miałam na myśli coś innego. Jak długo jesteście razem?

– Prawie trzy lata. Czemu pytasz?

– No wiesz… Grecka wyspa, zachód słońca nad Morzem Jońskim, tylko we dwoje… Sądzę, że wrócisz do pracy nie jako dziewczyna Tomka, ale jako jego narzeczona.

Natalia zmarszczyła brwi, jakby w ogóle nie przyszło jej to wcześniej do głowy.

– Myślisz? – zadumała się.

Rok temu przypadkiem trafiła na filmik w serwisie YouTube. Ktoś zrobił sobie wakacyjny teledysk: bajeczne fotografie zmieniały się w rytm utworu Kygo Here for You.

Natalia patrzyła i nie dowierzała.

– Czy to możliwe, aby woda w morzu była tak krystalicznie czysta? – oczarowana zapytała Tomka, rzucając mu laptopa na kolana. – Spójrz tylko na te widoki!

W filmiku trzy dziewczyny nurkowały w basenie hotelowym, pluskały się w nieziemsko turkusowym morzu, wygrzewały w słońcu, odpoczywały w cieniu parasola plażowego, sączyły zimne piwo o nazwie Mythos wprost z zielonych puszek. Wszystkie te ujęcia były przeplatane nieziemskimi widokami.

– Nooo, ładnie – skwitował Tomek.

– Ładnie? Po prostu… ładnie? Tomek! Tam jest przepięknie! Chciałabym móc tam polecieć. Nigdy nie byłam za granicą ani nie leciałam samolotem. Chciałabym choć raz przeżyć taką przygodę… – dodała ściszonym głosem.

Tomek zamyślił się. Nie ciągnęło go w tak odległe miejsca i na tego typu wojaże. Bał się latać – zdecydowanie wolałby jechać gdziekolwiek samochodem i czuć grunt pod kołami. Widział jednak, że Natalii rzeczywiście bardzo zależało na tym wyjeździe.

Rozdział 2

Dochodziła dwudziesta, kiedy Natalia wreszcie dotarła do domu. Rzuciła klucze na szafkę przy lustrze w przedpokoju. Spojrzała na swoje odbicie. Jej twarz była wprawdzie blada, zmęczona, ale oczy się iskrzyły z podniecenia.

Miała wrócić z pracy prosto do domu, ale postanowiła dokupić jeszcze parę drobiazgów przed wylotem. Trafiła akurat na wyprzedaż w centrum handlowym. Zamierzała wybrać tylko parę kosmetyków i szczoteczkę do zębów, ale nie potrafiła obojętnie przejść obok wielkiego napisu „SALE” w sklepie Star & Shine. Przechadzała się powoli pomiędzy regałami i obserwowała młode dziewczyny taszczące naręcza odzieży w kierunku przymierzalni. Rozejrzała się uważnie, jednak nic nie wpadło jej w oko. Już miała wyjść, kiedy jej spojrzenie przykuł strój kąpielowy na manekinie. Seledynowe dwuczęściowe bikini delikatnie połyskiwało w sklepowym oświetleniu. Musiała je mieć.

Godzinę później Natalia usiadła w salonie, trzymając w dłoniach świeżo zakupiony kostium kąpielowy. Postanowiła jeszcze raz go przymierzyć, odcięła więc metki, zdjęła ubranie, przerzuciła je przez oparcie kanapy i wśliznęła się w niewielkie skrawki materiału. Stanęła przed lustrem, automatycznie wciągając brzuch, który wylewał się nieco z dość mocno wyciętych majtek. Poprawiła wiązania stanika i przyjrzała się krytycznym wzrokiem swojemu odbiciu w lustrze.

Nie wyglądała jak modelka ani tym bardziej jak manekin, na którym prezentowano kostium.

Miała lekko opadające ramiona, uda nieprzyjemnie ocierały się o siebie przy każdym kroku. Za to brzuch, choć nadal odstawał mimo wciągnięcia, prezentował się nie najgorzej. Być może za sprawą wcięcia w talii, które zawsze było atutem dziewczyny.

Obróciła się teraz tyłem do lustra, zerkając przez ramię na swoje uda i krągłe pośladki. Złapała jeden z nich i lekko nim potrząsnęła. Choć biegała na fitness trzy razy w tygodniu, nadal nie zrzuciła tłuszczu z tyłka. Musiała jednak przyznać, że cellulit stał się mniej widoczny.

Stanęła znów przodem i uśmiechnęła się do siebie. Nie wyglądała idealnie, ale była szczęśliwa. Czuła się piękna mimo tych kilku dodatkowych kilogramów. Rozpuściła długie jasne włosy. Nie mogła się doczekać, by poczuć na ciele gorące śródziemnomorskie słońce i piasek pod stopami. Jeszcze raz obróciła się wokół własnej osi, przyglądając się sobie w lustrze.

– Jesteś piękna! – zawołała wesoło sama do siebie, zachichotała i zdjęła bikini, po czym owinęła się szlafrokiem.

Spojrzała na niebieską walizkę pożyczoną od Ewy. Była znacznie większa od tej, której zawsze używała na swoje maksymalnie kilkudniowe wypady. Przyjaciółka przekonała ją, że tydzień na Korfu to nie to samo co trzy dni w Beskidach, gdzie wystarczy jedna para szortów i trzy koszulki. Wrzuciła do środka nowe bikini. Spakowała już prawie wszystko, co chciała, a w walizce zostało jeszcze sporo miejsca.

Dodała zatem jeszcze malinową sukienkę na ramiączkach, podkreślającą talię i delikatnie rozszerzającą się ku dołowi. Uwielbiała w niej tańczyć, bo materiał łagodnie otulał jej figurę i tańczył razem z nią. O tej porze na greckiej wyspie panowały tropikalne upały dochodzące do czterdziestu stopni, nie sądziła zatem, aby ta sukienka jej się przydała. Planowała raczej wylegiwać się na plaży, niż tańczyć, ale skoro w walizce zostało sporo miejsca, potraktowała to jako zaproszenie. Wręcz słyszała, jak sukienka woła do niej z szafy: „Weź mnie! Weź mnie!”. No więc ją wzięła. Sukienka zadowolona leżała teraz dumna w rozłożonej walizce i czekała na swoją przygodę życia.

Bagaż wciąż wydawał się nazbyt skromny jak na wymarzony wyjazd. Natalia dorzuciła więc jeszcze książkę i słuchawki bezprzewodowe. „Robienie listy rzeczy do zabrania w podróż i pakowanie okazuje się trudniejsze niż robienie listy zakupów” – uznała rozbawiona i postanowiła pomyśleć, czy coś więcej przyda się jej na Korfu. Skrzydła walizki wydawały się otwierać zapraszająco jak ramiona w objęcia.

***

Nastał wieczór. Natalia zamknęła okno w obawie przed komarami. Spojrzała na zegarek. Dochodziła dziewiąta. Ale gdzie był Tomek?

Dziewczyna zaczynała się martwić: Tomek powinien już być w domu. Co prawda, jego niewielka walizka stała spakowana już od wczoraj, gotowa do podróży, ale wylot jest o czwartej rano. Za kilka godzin powinni wyjść z domu, by dojechać na lotnisko, a tymczasem on jeszcze nie wrócił z pracy.

Wzięła telefon i wybrała numer Tomka. Nie odbierał. Spróbowała jeszcze kilkakrotnie, ale w słuchawce słyszała tylko ciągły sygnał nieodbieranego połączenia. Niepokoiła się coraz bardziej. „Ja się tu martwię, a on pewnie zaraz wejdzie do domu, wesoło pogwizdując” – pokręciła głową ze zniecierpliwieniem. Tomek przecież nie raz już ją zaskakiwał… jak wtedy, gdy zaproponował jej wspólne mieszkanie. Natalia uśmiechnęła się, wspominając początki ich związku.

***

Poznali się na studiach. Na początku traktowali się raczej po kumpelsku. Tomek w ogóle nie wyglądał jak książę, którego wymarzyła sobie Natalia. Był wysoki, szczupły, a jego jasne, krótko obcięte włosy sprawiały wrażenie nieokiełznanych, stercząc niepokornie we wszystkich kierunkach. Nie próbował z nimi walczyć, przez to wyglądał, jakby nigdy się nie czesał. Natalia wiele razy przekonywała go, by je trochę zapuścił, ale nie chciał o tym nawet słyszeć. Preferował wygodę. W tamtych czasach lubiła go jako kolegę, ale nawet przez myśl jej nie przeszło, że ich znajomość może się przerodzić w coś więcej.

Podczas studiów Natalia postanowiła się usamodzielnić – marzyło jej się tanie lokum w pobliżu uczelni. Szybko okazało się jednak, że jej rodziców nie stać na wysoki czynsz i rachunki, zamieszkała więc w obskurnym akademiku. Cowieczorne imprezy i walające się po kątach butelki nie były w stylu Natalii. Za wszelką cenę chciała się stamtąd wyrwać. Wtedy Tomek zaproponował jej wspólne mieszkanie.

– Znasz mnie przecież, czemu się wahasz? Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy – zażartował. – Nie jesteś w moim typie.

Natalia prychnęła i przewróciła oczami.

– My razem? W jednym mieszkaniu? Jak ty to sobie wyobrażasz? Mam ci gotować obiadki?

– Natalia, przyjaźnimy się przecież. Wiem, że się męczysz w tym akademiku. Tutaj będziesz mieć lepsze warunki do nauki. Ja nie baluję całymi nocami. No… w każdym razie nie zawsze – zakończył ze śmiechem.

Naprawdę chciał, aby Natalia się do niego wprowadziła – głównie ze względów ekonomicznych. Mieszkanie było tanie, ale nie na tyle, żeby chłopak był w stanie pokryć całą kwotę, mimo wsparcia rodziców i dodatkowych dochodów z pracy za barem w pubie. Dzięki współlokatorce koszty wynajmu zmniejszyłyby się o połowę. Lokum było raczej skromne, bez luksusów, ale za to miało dwa pokoje, więc każde z nich zachowałoby odrobinę prywatności. Kto wie – może nawet udałoby mu się odłożyć pieniądze na wymarzoną lustrzankę?

– Nawet się nie zastanawiaj, tylko pakuj torbę. Jutro dorobię ci klucze.

No i zamieszkali razem. Dementowali przy tym plotki, jakoby zostali parą. Znajomi tylko kiwali głowami z lekkim uśmieszkiem, jakby chcieli powiedzieć: „Taa, jasne”.

Wszystko zmieniło się w dniu, kiedy Natalia zaspała na uczelnię i w pośpiechu zbierała się do wyjścia. W amoku krzątała się po kuchni, szykując naprędce kanapkę i popijając gorącą kawę, a Tomek nagle doznał olśnienia. W dziewczynie bez makijażu, z nieuczesanymi włosami opadającymi niesfornie na plecy ujrzał inną osobę. Natalia, którą znał, zawsze była poukładana, spokojna, z nienagannym makijażem i fryzurą, natomiast dziewczyna biegająca teraz półnago pomiędzy kuchnią a łazienką w niczym nie przypominała jego przyjaciółki. Zapragnął złapać ją wpół, zatrzymać w biegu, zamknąć w ramionach.

– Natalia… – Chciał coś powiedzieć, ale dziewczyna go nie słuchała. Denerwowało ją, że zamiast pomóc, staje jej na drodze i przeszkadza. Mijając go, poczuła jednak, że coś ją zatrzymało. Spojrzała pytająco na Tomka. Złapał ją za rękę i wpatrywał się w nią.

– Czego chcesz? – zapytała szybko.

Przyciągnął ją bliżej do siebie. Stała, patrząc na niego zniecierpliwionym wzrokiem. Nie chciał jej puścić. Drugą ręką odgarnął jej włosy z czoła. Natalię przeszył dreszcz. Znieruchomiała. Wpatrywali się w siebie przez chwilę.

Tomek nagle nachylił się, zbliżając usta do jej ust. Cały czas patrzył jej w oczy. Utonął w nich. Pocałunek trwał tylko moment, po czym odskoczyli od siebie jak oparzeni. Tomek puścił jej rękę. Stali naprzeciwko siebie, zupełnie nie rozumiejąc tego, co właśnie się stało. Natalia opuściła niepewnie wzrok. Serce biło jej jak oszalałe. W jednej chwili zapomniała o uczelni i o tym, że teraz już na pewno się spóźni. Tomek znów ją objął.

– Nie chcę cię wypuścić – szepnął zduszonym głosem. Natalia przylgnęła do niego całym ciałem. Chciała, by ta chwila trwała wiecznie. Podniosła głowę, napotykając gorące usta Tomka.

Tego dnia żadne z nich nie poszło na zajęcia.

***

Odgłos klucza wkładanego do zamka wyrwał Natalię ze wspomnień. Szybko spojrzała na zegarek. Dochodziła dziesiąta.

– Gdzie byłeś? Dzwoniłam do ciebie! – Natalia przytuliła mocno ukochanego. – Coś się stało?

Tomek spuścił głowę. Choć ona nadal się w niego wtulała, nie odwzajemnił uścisku.

– Martwiłam się o ciebie. – Popatrzyła mu głęboko w oczy.

– Co się stało?

Serce zabiło jej mocniej. Teraz była już pewna, że wydarzyło się coś złego. Przeszył ją dreszcz.

– Natalia… – Tomek westchnął. Musiał jej to powiedzieć. Cały wieczór spacerował po okolicy, zastanawiając się, jak to zrobić. Jeszcze dwie minuty temu, zanim wszedł do mieszkania, był już zdecydowany. Teraz jednak, kiedy go objęła, znów stracił całą pewność siebie. – Nati… Musimy porozmawiać. Usiądź, proszę.

Coś w jego głosie sprawiło, że zmartwiała. Odchyliła się nieco, ale nadal opierała dłonie na jego ramionach. W końcu Tomek ją odsunął, co pozwoliło mu odzyskać panowanie nad sobą. W zamyśleniu pocałował jej dłoń i poprowadził dziewczynę w kierunku sofy, omijając po drodze walizkę. Usiedli obok siebie. Natalia nie spuszczała oczu z Tomka. Jeszcze nie wiedziała, co się stało, ale przeczucie mówiło jej, że to, co zaraz usłyszy, zmieni jej życie na zawsze.

Tomek spuścił wzrok.

– Muszę ci coś powiedzieć. Myślałem, że dam radę zaczekać. Chciałem porozmawiać z tobą później, po powrocie, ale… nie mogę. Nie potrafię. Muszę to z siebie wyrzucić. Dzisiaj, teraz.

– No powiedz to wreszcie! – wybuchnęła. Denerwowało ją to narastające napięcie. Czuła, że jeżeli zaraz wszystkiego się nie dowie, jej głowa eksploduje.

– Poznałem kogoś. – Tomek ciągle patrzył w podłogę. Nie był w stanie spojrzeć Natalii w oczy. Czuł jednak na sobie jej wzrok. Dziewczyna nie do końca rozumiała, co właśnie do niej powiedział. Poznał kogoś? Ale kogo? Co ma na myśli?

– Wiem, jak czekasz na to Korfu. Nie chciałem ci psuć wyjazdu. Planowałem rozstać się po powrocie, ale to nie byłoby w porządku wobec ciebie.

– Rozstać? – powtórzyła bezwiednie Natalia. W głowie jej huczało. Poczuła się nagle jak na planie jakiegoś kiepskiego filmu.

– Poznałem ją niedawno. Pracujemy razem. Zakochałem się – powiedział cicho Tomek.

Zrobiło się dziwnie. Z jednej strony nie chciał ranić Natalii, a z drugiej doznał ogromnej ulgi, że wreszcie to z siebie wyrzucił. Podniósł w końcu wzrok. Natalia wpatrywała się w niego, jakby wciąż niczego nie rozumiejąc.

– O mieszkanie się nie martw – powiedział jednym tchem.

Bał się, że jeśli teraz zamilknie, zabraknie mu odwagi, by kontynuować. – Jest twoje. Ja sobie coś wynajmę. Masz teraz stałą pracę, zarabiasz całkiem nieźle, więc spokojnie dasz radę sama opłacać rachunki. Możesz też oczywiście zamieszkać z kimś, to już zależy od ciebie.

– Jak mogłeś? – wykrztusiła w końcu. Głos jej drżał. – Jak mogłeś mi to zrobić?! Nienawidzę cię!

Poderwała się na równe nogi i pobiegła w kierunku łazienki. Po drodze potknęła się walizkę, złapała jednak równowagę i z hukiem zatrzasnęła za sobą drzwi. Kucnęła na zimnych kafelkach, chowając głowę w kolanach.

Zacisnęła mocno oczy, mając nadzieję, że to tylko zły sen. Nie wiedziała, jak długo pozostała w tej pozycji. W którymś momencie dobiegł ją dźwięk zamykanych drzwi wejściowych, po czym nastała cisza.

Powoli podniosła się i spojrzała w lustro. Wytarła oczy zapuchnięte od łez. To miał być ich wspólny wyjazd. Pierwszy wyjazd za granicę. Przypomniała sobie roześmianą buzię Ewy, kiedy z iskierkami w oczach snuła wizję romantycznych zaręczyn na greckiej wyspie.

– Zaręczyny… Pfff! – prychnęła Natalia i zaśmiała się szyderczo do swojego odbicia. Nagle zrozumiała, czym ostatnio Tomek był tak zajęty. Ciągle przecież miał jakieś nadgodziny. A ona głupia myślała, że jest przepracowany! Współczuła mu! Tymczasem, kiedy ona się zamartwiała, on po prostu… był z tamtą.

Natalia wyszła z łazienki. Tomka nie było. Zniknęła też jego walizka. Na stole leżała kartka wyrwana z zeszytu, zapisana koślawymi literami: „Przepraszam. Mam nadzieję, że kiedyś mi to wybaczysz”.

– Taa, jasne! I zostaniemy przyjaciółmi! – wycedziła przez zęby, po czym zmięła kartkę w niekształtną kulkę i rzuciła nią w kąt. Upadła tuż przy walizce, nadal otwartej. Malinowa sukienka zdawała się drwić z naiwności właścicielki.

„Co ja mam teraz zrobić?” – kołatało jej się w głowie pytanie, gdy patrzyła na starannie przygotowane ubrania. Odechciało się jej wyjazdu. Zapragnęła zakopać się gdzieś głęboko i przeczekać rozpacz. Dochodziła północ. Samolot odlatywał za cztery godziny. „Zrezygnować? Zostać w domu?” – wahała się. Przecież marzyła o tej podróży!

„Nie! Nie zrezygnuję!” – zadecydowała w końcu.

Szybkim krokiem podeszła do walizki i ostentacyjnie zamknęła wieko. Zamówiła taksówkę.

Rozdział 3

Natalia zapłaciła taksówkarzowi, złapała za uchwyt walizki i pociągnęła ją niepewnie za sobą. Oczy nadal miała zapuchnięte od płaczu, ale teraz żal i niezrozumienie ustępowały miejsca zwyczajnej złości.

„Pieprzony dupek! – przeklinała Tomka w myślach. – Cholerny samarytanin! Nie chciał mnie skrzywdzić! Planował powiedzieć dopiero po powrocie z wakacji! Co za palant! Nie będę po nim płakać! To będzie najlepszy urlop w moim życiu!” Na lotnisku ludzie tłoczyli się pod jedną z bramek. Rodziny z dziećmi, mężczyźni z kapeluszami w dłoniach, przytuleni zakochani. I Natalia, próbująca poskładać swoje życie w całość. Ustawiła się na końcu kolejki. Czuła się jednak nieswojo. Wszyscy wokół wesoło rozmawiali, jakaś matka karciła niegrzecznego chłopca, młoda dziewczyna poprawiała makijaż. Kolejka posuwała się powoli, a z każdym krokiem naprzód Natalia czuła się coraz bardziej niepewnie. W końcu nadeszła jej kolej. Podała dowód osobisty i postawiła walizkę na wadze.

– Leci pani sama? – usłyszała pytanie pracownika obsługi.

– Tak – odpowiedziała cicho.

– Proszę się nie smucić. – Mężczyzna uśmiechnął się łagodnie. – Dostanie pani miejsce przy oknie.

– Dziękuję. – Usiłowała odwzajemnić uśmiech, ale wyszedł jej tylko jakiś grymas. Patrzyła, jak walizka znika jej z oczu za niebieską żaluzją.

„No to teraz już nie ma odwrotu” – pomyślała. Wzięła głęboki wdech i ruszyła w stronę kontroli bezpieczeństwa.

Wchodząc na pokład samolotu, Natalia nie mogła oprzeć się wrażeniu, że oto zaczyna nowe życie. Nic nie układało się tak, jak sobie wyobrażała. Miała lecieć z ukochanym, z którym planowała przecież życie do późnej starości. Liczyła na długie wieczorne spacery, wspólne kąpiele w morzu, pamiątkowe zdjęcia, filmiki… a tymczasem usiadła sama w fotelu przy oknie. Nie wiedziała, co ją czeka, i nie była pewna, czy podjęła właściwą decyzję. Może powinna była jednak zrezygnować?

Natalia spojrzała przez okno. Samolot wzbił się w powietrze, wciskając ją głęboko w fotel. Wstrzymała oddech. Nie miała kogo złapać za rękę, by dodać sobie otuchy. Na miejscach obok siedziały dwie młode dziewczyny. Ewidentnie nie był to ich pierwszy lot. Zajęte rozmową nie zwracały uwagi na huk silników ani pobladłą ze strachu sąsiadkę.

Natalia głośno przełknęła ślinę, zerkając kątem oka w okno.

Po chwili lot maszyny się ustabilizował, a nieznośne ciśnienie w uszach ustąpiło. Powoli uspokoiła się i nachyliła do niewielkiego okienka. Zobaczyła maleńkie domki i drzewa, jakieś jezioro jak plamka… Te wszystkie elementy układały się w zadziwiający pejzaż.

Uśmiechnęła się. Tomkowi spodobałby się taki widok. Gdyby był tu razem z nią w samolocie, pewnie rozpychałby się łokciami, ustawiając właściwy filtr w aparacie. Uwielbiał robić zdjęcia, zwłaszcza pejzaże. Kiedyś wygrał nawet konkurs fotograficzny.

Myśli Natalii mimowolnie wciąż krążyły wokół Tomka. Od jak dawna spotykał się z tamtą? Jak to możliwe, że przytulając go i zasypiając u jego boku każdego wieczoru, nie zauważyła, że coś jest nie tak, że coś się zmieniło? Co zrobiła źle?

Natalia próbowała sobie przypomnieć, kiedy zaczęło się między nimi psuć. Chyba kiedy zaczęła pracę w „Marzeniach do spełnienia”. Miała wtedy mniej czasu na wszystko, a Tomek też zaczął później wracać do domu. Tłumaczył, że szef dołożył mu obowiązków, że jeśli się wykaże, łatwiej mu będzie prosić o podwyżkę. Pewnie to wtedy zatrudniła się u nich tamta dziewczyna.

Natalia przypomniała sobie, że któregoś dnia jej chłopak wrócił do domu dopiero po północy. Powiedział, że ślęczał nad sprawozdaniem finansowym, bo szef potrzebował je „na już”. Wyglądał wtedy na bardzo zmęczonego. Wziął szybki prysznic i zasnął, gdy tylko przyłożył głowę do poduszki. Bardzo mu wtedy współczuła i wspierała go. A on w tym czasie… Natalia zacisnęła usta i oparła głowę na fotelu, starając się odpędzić myśli o Tomku i zasnąć choć na parę minut. Głosy rozmów w samolocie ucichły, nawet rozchichotane dziewczyny na miejscach obok Natalii przestały wymieniać żarciki. Gdyby nie odgłos silników, można by pomyśleć, że samolot nie leci, tylko stoi w miejscu. Natalia przymknęła oczy. Bardzo chciała zasnąć, ale mózg nadal podsuwał jej natrętne myśli.

Otrząsnęła się z nich dopiero na dźwięk nakazujący zapiąć pasy bezpieczeństwa. Oznaczało to, że była tuż, tuż od rajskiej plaży… Sama. Nie doczeka się romantycznych spacerów ani wspólnych kolacji. Nawet krem do opalania będzie musiała sama nakładać. Sama na plaży, sama przy basenie, sama w restauracji. Wszędzie sama.

Samolot podchodził do lądowania. Przez okno zauważyła zarys zielonej wyspy otoczonej turkusową wodą. Na pokładzie rozległy się głosy pełne zachwytu. Natalii jednak znów chciało się płakać. Odwróciła głowę, by nikt nie zauważył jej łez. Przez zaszklone oczy zobaczyła niewyraźnie niewielki biały monastyr z siedemnastego wieku, wysunięty dumnie w morze. Prowadziła do niego betonowa grobla. Znała ten widok z fotografii: to jeden z najbardziej rozpoznawalnych punktów wyspy. Musiała przyznać, że monastyr rzeczywiście prezentował się niezwykle dumnie. Śnieżna biel kontrastowała z błękitem bezkresnego morza i nieba. To tam turyści tłumnie podążają każdego dnia, by podziwiać i filmować lądujące samoloty, przelatujące niemalże tuż nad ich głowami. Natalia też planowała przyjechać tu z Tomkiem, sfilmować okolicę, zrobić trochę zdjęć. Malowniczy widok za oknem sprawił, że choć przez chwilę poczuła się szczęśliwa – zupełnie jakby ten mały biały budynek na tle wschodzącego słońca wołał do niej: „Witaj, Natalio! Cieszę się, że tu jesteś”. Dziewczyna uśmiechnęła się do swoich myśli.

Samolot zakołował nad wyspą ostatni raz, aż Natalii zakręciło się w głowie. Po chwili byli już na pasie startowym. Spodziewała się gromkich oklasków dla pilota, że tak sprawnie i bezpiecznie wylądował, ale zawiodła się. Naoglądała się relacji z lądowań samolotów i tam zawsze pasażerowie bili brawo po wylądowaniu. Tymczasem tutaj wylądowali w ciszy.

– Witamy państwa na Korfu. Jest szósta dwadzieścia dwie czasu lokalnego, temperatura na zewnątrz wynosi dwadzieścia osiem stopni Celsjusza. Życzymy państwu udanych wakacji – rozległ się głos stewardessy. Uśmiechała się uprzejmie, ale wyraz jej twarzy sprawiał wrażenie, że zazdrości pasażerom urlopu. Sama przecież za godzinę ma lot powrotny. Nawet nie zdąży pooddychać greckim powietrzem.

Drzwi się łagodnie otwarły i pasażerowie w pośpiechu zaczęli opuszczać pokład samolotu, jakby obawiali się, że gdzieś się spóźnią. A przecież ich wakacje dopiero się zaczynały! Natalia poczekała chwilę na swoim miejscu. Nie lubiła się przepychać. Dopiero kiedy w przejściu zrobiło się nieco luźniej, podniosła się z miejsca i przewiesiła przez ramię torebkę.

Gdy tylko wyszła na zewnątrz, uderzyło w nią gorące, wilgotne powietrze. Mimo wczesnej pory w jednej chwili oblała się klejącym potem. Wzięła głęboki wdech. Pachniało inaczej… Sama nie wiedziała jak. Inaczej po prostu. Jakaś mieszanka dusznego, wilgotnego powietrza z czymś słodkim, lekko mdłym, ale jednocześnie orzeźwiającym.

Czekając w terminalu na walizkę, Natalia obserwowała innych podróżnych. Zmęczone dzieci siedziały na krzesłach z matką, która próbowała im wytłumaczyć, że muszą chwilę zaczekać na coś do picia. Natalia też czuła pragnienie. Musiała jednak najpierw odebrać bagaż. „Dobrze, że wrzuciłam do środka jedną butelkę wody – pomyślała. – Inaczej musiałabym wytrzymać aż do przyjazdu do hotelu!” Wczasowicze kłębili się przy taśmie, na której zaczęły wyjeżdżać walizki. Niedbale wrzucone przez obsługę, stały nierówno, niektóre się przewracały. Same szare i czarne prostokąty, raz po raz zabierane przez właścicieli.

„Jak oni je rozpoznają? – zastanowiła się Natalia. – Przecież są prawie jednakowe. Ciekawe, czy potem ktoś zdziwi się w hotelu, otwierając nie swój bagaż”. Wyobraziła sobie dwie dziewczyny, które siedziały obok niej w samolocie, gdy wchodzą do pokoju, otwierają walizkę, a tam… męskie kąpielówki i szorty.

„Ha ha! Ale by miały minę!” – Natalia uśmiechnęła się do siebie. W ogóle nie myślała teraz o Tomku. Tak jakby wkroczyła w inny świat, w którym jej były chłopak nie istniał. W oddali zobaczyła swoją niebieską walizkę. Wśród dziesiątek szarych i czarnych bagaży nietrudno było ją dostrzec. Złapała ją i pociągnęła ku sobie, uderzając się kółkiem w kostkę. Syknęła z bólu i postawiła walizę na ziemi. W tym momencie znów przyszedł jej do głowy Tomek. Gdyby tu był, nie musiałaby sama zmagać się z tym ciężarem. Szybko jednak odepchnęła od siebie tę myśl i ruszyła za grupą ludzi w kierunku wyjścia.

Rozdział 4

Podróż do hotelu zajęła prawie godzinę, jednak Natalii wydawało się, że jechała może z dziesięć minut. Cały czas rozglądała się na boki z rozdziawioną buzią. Odurzyła ją ogromna ilość kwitnących oleandrów. Przy drogach rosły ich całe żywopłoty. Różowe, fioletowe, białe… Nikt ich nie przycinał od dłuższego czasu. Rosły dziko, obficie zarastając płoty domów i hoteli. Spalone słońcem bladozielone cyprysy dumnie prężyły się na każdym niemal zakręcie czy skwerku.

Wysoki klimatyzowany autokar zatrzymywał się przy kolejnych hotelach. W środku było coraz mniej osób, aż wreszcie Natalia, ku swojemu zdziwieniu, została sama.

„A cóż to za hotel wybrałam, że nikt nie chce tam jechać?” Znowu zachichotała cicho, czując zbliżającą się wielką przygodę. Rozsiadła się wygodnie w fotelu.

„Jak księżniczka w limuzynie” – pomyślała, poprawiając niesforną grzywkę, gdyż w upale kosmyki lepiły się jej do czoła. Poczuła na sobie spojrzenie kierowcy, który zerkał na nią we wstecznym lusterku. Miał na nosie ciemne okulary i nie widziała dobrze jego twarzy, ale dałaby sobie głowę uciąć, że usłyszał jej myśli o księżniczce. Była pewna, że się do niej uśmiecha. Zawstydzona opuściła powieki i starała się nie patrzeć na przód autobusu. Cały czas jednak czuła na sobie wzrok kierowcy.

Odwróciła głowę i spojrzała w okno. Mijali jakąś zatokę i pustą, uśpioną jeszcze plażę. Blade morze zlewało się z jasnym, bezchmurnym niebem. Wznoszące się coraz wyżej słońce rzucało nieśmiałe refleksy na morską toń, sprawiając, że woda skrzyła, aż Natalia musiała zmrużyć oczy.

***

Wąskie, kręte drogi przyprawiały ją o zawrót głowy. Wydawało się wręcz niemożliwe, by były przeznaczone dla ruchu obustronnego, a jednak: autobusy jadące z przeciwległych stron mijały się, zachowując dosłownie dwa centymetry dystansu pomiędzy sobą. Patrzyła, jak o boczne szyby ocierają się dorodne oleandry, jakby przyzwyczajone do takiego traktowania.

– Golden Sands – zaanonsował kierowca, kiedy się zatrzymali. Wstał uprzejmie i wyszedł na zewnątrz, by wyjąć walizkę Natalii z luku bagażowego. Dziewczyna powoli wysiadła za nim. Buchnęło żarem. Mimo że dochodziła dopiero dziewiąta rano, zrobiło się już bardzo gorąco. Próbowała głęboko zaczerpnąć powietrza, jednak i tak czuła, jak krople potu spływają jej po szyi i plecach. Podziękowała za walizkę i ruszyła w stronę hotelu.

Kiedy minęła bramę, wręcz otumanił ją wszechobecny, intensywny zapach oleandrów. Słodki, soczysty, ale nie mdły. Cały teren hotelu był otoczony różowymi kwiatami w towarzystwie intensywnie zielonych liści. Dziewczyna przystanęła, wdychając ich aromat. Rozejrzała się. Biały budynek hotelu z półokrągłymi zwieńczeniami balkonów sprawiał wrażenie nieco wiekowego, ale dobrze utrzymanego. W części ogrodowej było niesamowicie zielono. Kwitnące krzewy oraz zielona trawa zachęcały do odpoczynku na jednym z kilkunastu rozstawionych niebieskich leżaków. Takie same leżaki stały wokół prostokątnego basenu i baru. Można było również schować się w cieniu białego, bawełnianego parasola i tam sączyć zimnego drinka. Wokół basenu rosły duże cyprysy, które rzucały długie cienie, lekko się teraz poruszające. Natalia się uśmiechnęła. Było jeszcze wcześnie i prawie wszystkie leżaki były puste. Także hamaki rozwieszone pomiędzy pniami cyprysów zapraszały do relaksu. Pojedyncze osoby wybierały najdogodniejsze miejsce do odpoczynku, inni robili sobie zdjęcia na tle palm. Nikt nie zwracał uwagi na samotną dziewczynę przed hotelem. Mimo to Natalia znów poczuła się dziwnie.

„Co ja tu będę robić sama?” – pomyślała, ściskając w spoconej dłoni plastikową rączkę walizki. Rozejrzała się wokół raz jeszcze, jakby chciała uciec stąd prosto pod swoją kołdrę. Schować się i po prostu nie istnieć dla świata.

– Excuse me, can I help you? – wyrwał ją z zamyślenia łagodny męski głos. Dziewczyna spojrzała w stronę młodego ciemnowłosego mężczyzny ubranego w ciemne spodnie i białą koszulę z krótkim rękawem. Guziki i wykończenie kołnierzyka były w kolorze chabrowym, co nadawało ubiorowi greckiego charakteru. Mężczyzna podszedł bliżej i uśmiechnął się życzliwie. Mimo to Natalia nadal stała jak zamurowana – właśnie sobie uświadomiła, że będzie musiała porozumiewać się tutaj po angielsku, co zupełnie ją przeraziło. Uczyła się co prawda tego języka na studiach i nawet szło jej dość dobrze, jednak nigdy dotąd nie miała okazji sprawdzić swoich umiejętności poza uczelnią. W pracy w zupełności wystarczała jej znajomość polskiego.

Młody mężczyzna przyglądał się Natalii z zaciekawieniem. Różniła się od pozostałych gości hotelu. Zazwyczaj ludzie przybywają w takie miejsca w wyśmienitych humorach, spełniając swoje marzenia o gorącym klimacie, ciepłym morzu, plaży. Niejednokrotnie oszczędzają cały rok albo i dłużej, by móc przyjechać tu na kilka dni i choć przez chwilę poczuć się jak w bajce. A ta dziewczyna stała przed wejściem, jakby wahała się, czy na pewno chce wkroczyć w ten świat. Oczy miała ładne, niebieskie, ale sprawiały wrażenie smutnych.

Natalia tymczasem rozejrzała się raz jeszcze dookoła. Na tle bezchmurnego błękitnego nieba wysokie cyprysy wyglądały jak na filmach. Właśnie tak wyobrażała sobie wyczekiwany urlop. Kiedy była w czwartej klasie podstawówki, miała za zadanie zilustrować plakatówkami „wakacje marzeń”. Namalowała wtedy błękitne niebo, ogromne słońce i wysokie palmy. To niesamowite, ale znalazła się właśnie w miejscu, które wymarzyła sobie jako dziecko! Powinna zatem wziąć się w garść. Westchnęła głośno i uśmiechnęła promiennie, starając się za wszelką cenę odeprzeć natrętne myśli o Tomku.

– Good morning. My name is Natalia Promińska – przedstawiła się.

Mężczyzna odpowiedział szerokim uśmiechem, ukazując rząd równych zębów. Na tle jego opalonej twarzy wydawały się śnieżnobiałe.

– Pani Promińska! – zawołał nagle po polsku. – Spodziewaliśmy się pani, ale… chyba miały być dwie osoby? Przynajmniej tak mam wpisane w rezerwacji.

Na dźwięk ojczystego języka Natalia otworzyła usta ze zdziwienia.

– Pan mówi po polsku? – ucieszyła się.

– Tak, pochodzę z Polski. Pracuję tu od dwóch lat. Proszę pozwolić, że wezmę pani bagaż.

Mężczyzna sięgnął po walizkę i pociągnął ją w stronę przeszklonej recepcji, zapraszając przy tym Natalię do środka.

Wewnątrz budynku panował przyjemny chłód. Recepcjonista postawił walizkę przy ladzie, poprosił Natalię o dowód osobisty, wpisał coś w komputerze, po czym wręczył dziewczynie klucz z numerem siedemnaście.

– Rozumiem, że jest pani sama? Czy druga osoba z rezerwacji jeszcze dojedzie? – zapytał. – Przygotowaliśmy dla pani pokój dwuosobowy, ale jeśli pani sobie życzy, możemy dokonać zmiany. Mamy dostępny przestronny pokój dla singli.

Recepcjonista czuł się trochę niezręcznie – widział, że te pytania wprawiają gościa w zakłopotanie. Musiał jednak zapytać.

Natalia spuściła oczy, czując, że się czerwieni, po czym poprawiła grzywkę, która znów przykleiła się jej do czoła.

– Dziękuję, nie trzeba. Ten będzie dobry. – Wzięła klucz, chwyciła rączkę walizki i podążyła w stronę windy.

Recepcjonista ruszył za nią.

– Pomogę pani.

Nie wiedział, dlaczego tak się cackał z tą kobietą. Przecież to taka sama turystka jak wiele innych, które witał i żegnał każdego dnia! A jednak chciał jej pomóc, chciał, żeby wiedziała, że może na niego liczyć.

– Nie trzeba. – Natalia, nadal zarumieniona, podziękowała uprzejmie i już miała zniknąć w windzie, kiedy recepcjonista ruchem ręki zatrzymał rozsuwane drzwi.

– Mam na imię Michał. Gdybyś czegoś potrzebowała, czegokolwiek, daj znać.

Skarcił sam siebie w duchu za tę bezpośredniość. Właściwie gość mógłby się obrazić za takie spoufalanie się, ale ku jego zaskoczeniu dziewczyna posłała mu nieśmiały uśmiech.

– Dziękuję, będę o tym pamiętać.

Drzwi windy zamknęły się, a Natalia przygryzła wargę.

„Bardzo sympatyczny człowiek”, pomyślała. Poczuła dziwną ulgę, że nie jest tutaj sama. Nie wiedziała czemu, ale odniosła wrażenie, że Michał może być jej sprzymierzeńcem w hotelu.

„Zawsze to ktoś, z kim można pogadać swobodnie w ojczystym języku – zganiła się jednocześnie za tę myśl. – Przecież on tutaj pracuje, jest miły i sympatyczny dla wszystkich turystów. Na tym polega jego praca!” Przewróciła oczami i wysiadła z windy na pierwszym piętrze.

Pokój numer siedemnaście okazał się zwyczajny i dość prosto urządzony. Szerokie podwójne łóżko znów przywołało myśli o Tomku, jednak Natalia szybko je odepchnęła. „Przynajmniej się wyśpię” – pomyślała. Przy przeciwległej ścianie stała toaletka z dużym lustrem i szufladkami. Natalia położyła klucz do pokoju na niewielkim stoliku tuż przy wyjściu na balkon i usiadła w fotelu. Zaskrzypiał pod jej ciężarem, co rozbawiło ją nieco. „No no, meble pode mną skrzypią, to chyba zły znak!” Ściany pokoju były pomalowane na biało, na jednej z nich wisiał obrazek przedstawiający plażę i spokojne morze, niemal pozbawione fal. W kącie pod sufitem zawieszony był telewizor, ale Natalia nie zwróciła na niego uwagi. Nie zamierzała niczego oglądać. Wstała i odwróciła się w stronę dużego okna balkonowego zasłoniętego brązową roletą. Nie podnosząc jej, przekręciła klamkę i wyszła na niewielki balkon. Jej oczom ukazał się rząd palm, których korony sięgały do barierki balkonu. Z wysokości pierwszego piętra roztaczała się przyjemna panorama. Nawet cyprysy rosnące tuż obok nie zasłaniały zatoki z plażą i bezkresnego morza zlewającego się z błękitem nieba. Zapragnęła czym prędzej znaleźć się na plaży. Nie wypakowując walizki, wygrzebała tylko ze środka nowy seledynowy kostium kąpielowy, szybko się przebrała i zbiegła na śniadanie.

Ciepłe rogaliki i aromatyczna kawa, a także perspektywa cudownego dnia na plaży sprawiły, że gdy wychodziła z hotelu, Michał ledwie ją rozpoznał. Oczy miała błyszczące, a twarz roześmianą, kiedy energicznie mijała go w lobby. Nie zwróciłby na nią uwagi, gdyby nie to, że przechodząc obok, pomachała mu wesoło ręką.

***

Po wyjściu z hotelu Natalia nie bardzo wiedziała, w którą stronę pójść. Z wysokiej skarpy mogła podziwiać różne odcienie błękitu i turkusu morza, układające się w malowniczą mozaikę. Ostatecznie uznała, że zapewne wszystkie drogi zaprowadzą ją na plażę, więc nie tracąc czasu na dalsze zastanawianie się, po prostu skierowała się w lewo. Z daleka widziała białą tabliczkę z czerwonym napisem To the beach i strzałkę skierowaną w dół. Natalia skręciła zatem, ale po przejściu zaledwie kilku kroków stanęła jak wryta. Jej oczom ukazał się widok, który być może dla bywalca nadmorskich miejscowości nie byłby niczym szczególnym, jednak ponieważ Natalia pierwszy raz była w takim miejscu, zwyczajnie zaparło jej dech. Stała na klifie, z którego prowadziły na plażę kręte kamienne schodki. Fale łagodnie rozbijały się o piaszczysty brzeg niewielkiej zatoczki. Ktoś rozstawił tam biało-granatowe parasole, a pod każdym z nich – mały plastikowy stolik i dwa leżaki. Większość leżaków była już zajęta przez opalających się turystów, ale kilka nadal stało pustych. Plaża była niewielka. Tuż za drugą linią równiutko ustawionych parasoli i leżaków wznosiła się wysoka ściana klifu, częściowo porośnięta małymi białymi kwiatuszkami podobnymi do stokrotek, ale z drobniejszymi i bardziej okrągłymi płatkami. Natalia powoli zeszła po jasnoszarych kamiennych schodach. Zdjęła sandały i postawiła bose stopy na żółtym, gruboziarnistym piasku. Szorstki dotyk pod stopami nieco ją rozczarował. „Zupełnie jak w piaskownicy” – pomyślała, poruszając nieznacznie palcami stóp. Przeszła parę kroków w kierunku wolnego leżaka. Położyła torbę i buty na ziemi, zrzuciła sukienkę i wolnym krokiem podeszła do brzegu morza. Piasek parzył jej stopy, z ulgą więc pozwoliła, aby fala je ochłodziła. Ku swojemu zaskoczeniu nie poczuła morskiej bryzy. Stała tak chwilę, porównując swoje doznania z tymi, które pamiętała z pobytów nad polskim morzem. Bałtyk pewnie zmroziłby jej stopy, musiałaby przyzwyczaić się do temperatury wody, zanim zdecydowałaby się zanurzyć głębiej. Tutaj fale łagodnie opływały jej ciało, dając jedynie przyjemne orzeźwienie. Weszła głębiej i poczuła przyjemną ulgę. Woda miło chłodziła, skrząc się przy tym w promieniach słońca.

Podróż i cała miniona noc wyczerpały dziewczynę. W morzu było jej nadzwyczaj przyjemnie, ale ostatecznie zdecydowała się odpocząć pod parasolem. Wyciągnęła się na leżaku. Kropelki wody spływały po jej ciele, delikatnie łaskocząc. Założyła okulary słoneczne z dużymi szkłami i schowana w cieniu dużego parasola spojrzała na biało-granatowy materiał, z którego go uszyto. Musiało to być dość dawno, zważywszy, że na szwach materiał lekko się już rozchodził. Dziewczyna starała się wsłuchać w szum morza, ale słyszała go niewyraźnie. Dużo głośniej dochodziły ją strzępki rozmów innych ludzi w rozmaitych językach. Ktoś mówił coś po angielsku, jakaś mama krzyczała na dzieci po rosyjsku, słyszała też język czeski, niemiecki. Mimowolnie próbowała wyłowić uchem znajome polskie słowa, ale bezskutecznie. Nieopodal na piasku leżała na brzuchu młoda dziewczyna. Obok niej siedział mężczyzna. Żywiołowo o czymś rozmawiali w języku zupełnie nieznanym Natalii. W końcu mężczyzna odwrócił się plecami do dziewczyny. Najwyraźniej się kłócili.

„Dziwne – pomyślała Natalia. – Taka mała plaża, niewielka zatoczka z kilkunastoma leżakami, a taka mieszanka ludzi z różnych zakątków świata. Różni ludzie, różne problemy, wszystko skłębione w zacisznej zatoczce Morza Jońskiego. Ile sprzeczek, zwierzeń, rozmów to morze już słyszało? Ile skłóconych serc pogodziło? Ilu nieznajomych połączyło więzami przyjaźni?” Natalia poczuła głód. Spojrzała na zegarek. Dochodziła czternasta. Była na plaży ponad trzy godziny, a miała wrażenie, że dopiero co przyszła. Usiadła. Słońce zmieniło położenie, oświetlając morze z innej perspektywy. Miało teraz intensywny turkusowy kolor, zupełnie jak w folderach biur podróży. Zdjęła ciemne okulary i przesunęła wzrokiem po horyzoncie. Bladoniebieskie niebo kontrastowało z turkusowym morzem przy brzegu i granatowym w oddali. Magiczny widok!

„Dlaczego nazywają Korfu zieloną wyspą? – zastanowiła się dziewczyna. – Powinna być nazywana wyspą błękitną, bo królują tu wszystkie odcienie niebieskiego. Morze, niebo, parasole, pościel w hotelu, koszula recepcjonisty…”

„Ożeż! – obruszyła się Natalia, zdziwiona, że na myśl przyszedł jej recepcjonista. Po chwili jednak wzruszyła ramionami. – Całkiem miły facet, poza tym obiecał mi pomoc, gdybym czegoś potrzebowała. Zapytam go, co warto tutaj zobaczyć i gdzie się udać” – postanowiła.

Natalia nie zamierzała całego tygodnia spędzić na plaży. To też, oczywiście, bo nie ma lepszego lekarstwa na zbolałe serce niż pieszczące skórę gorące promienie słońca. Teraz jednak coraz dotkliwszy głód sprawił, że Natalia postanowiła wrócić do hotelu. Włożyła sukienkę, otrzepała się z piasku, który przyklejony do ciała nie chciał sam spaść, w jedną rękę wzięła plastikową torbę plażową, w drugą sandały, i ruszyła po kamiennych schodach do góry. Już miała zniknąć za zakrętem, gdy odwróciła się raz jeszcze, by popatrzeć na kojący widok. Niewielka plaża zapełniła się półnagimi turystami. Gwar też był większy, niż kiedy tu przyszła kilka godzin temu. Niektórzy, najwyraźniej po obiedzie, przybyli tu na popołudniową sjestę. Z uśmiechem na ustach odwróciła się i zniknęła za zakrętem. Gwar przycichł, a Natalia poczuła ogromne zmęczenie. Miała prawo, przecież nie spała poprzedniej nocy, a później emocje związane z podróżą nie pozwoliły jej się nawet zdrzemnąć w samolocie. Bolała ją głowa i postanowiła, że po obiedzie położy się na parę chwil w swoim pokoju.

Nagle zauważyła dwóch młodych mężczyzn idących z naprzeciwka. W ciemnych okularach, bez koszulek, w samych szortach i klapkach, z ręcznikami przewieszonymi przez ramię, szli szybkim, pewnym krokiem i wyglądali na wypoczętych. Natalia poczuła, że musi chwilkę odpocząć. Przystanęła. Do jej uszu dotarły strzępki rozmowy po polsku. Polacy! Jak miło na końcu świata spotkać „swoich”! Uśmiechnęła się do nich, kiedy ją mijali. Mężczyźni odwzajemnili uśmiech i przeszli obok niej.

– Widziałeś? Fajna laska! Chyba leci na ciebie – zarechotał jeden z nich.

– Niezłe cycki – skwitował drugi.

Nawet nie starali się ściszyć głosu! Może myśleli, że są jedynymi Polakami na wyspie i nikt ich nie zrozumie? Dziewczyna odwróciła się i zaskoczona popatrzyła za oddalającymi się mężczyznami.

„Co za chamy!” – pomyślała. Chciała coś odkrzyknąć, żeby im w pięty poszło, ale nim odzyskała mowę, prawie zniknęli jej z oczu.

Mogła w sumie wrócić i im nawrzucać, ale właściwie po co? „Czy warto psuć sobie humor jakimiś dupkami? Nie warto” – odpowiedziała sobie w myślach. Przewróciła więc tylko oczami z irytacją i ruszyła w stronę hotelu.

Rozdział 5

Sen w klimatyzowanym pokoju najwyraźniej służył Natalii, bo kiedy się obudziła, było już ciemno. Gdy powoli otworzyła oczy, na początku myślała, że leży w swoim łóżku w Katowicach. I że tuż obok śpi Tomek.

Przeciągnęła się i sięgnęła po telefon, by sprawdzić godzinę. Komórki nie było jednak na tym miejscu co zawsze, na małej drewnianej półce przytwierdzonej do ściany. Natalia usiadła. Dopiero wtedy naprawdę ocknęła się ze snu i zrozumiała, że nie jest u siebie, lecz na Korfu, na swoich wymarzonych wakacjach. Sama. Bez Tomka. Dziewczyna zapaliła światło i sięgnęła po telefon, leżący na nocnym stoliku. Cztery nieodebrane połączenia: trzy od mamy i jedno od Ewy. „Cholera, zapomniałam zadzwonić, że już jestem na miejscu. Mama na pewno się martwi” – pomyślała.

Wybrała numer i przystawiła aparat do ucha. Obiecała mamie, że da jej znać, jak tylko dojadą z Tomkiem na miejsce. Tymczasem zapadł już wieczór, a Natalii nawet przez myśl nie przeszło, żeby porozmawiać z mamą.

– Halo, córciu! – usłyszała w słuchawce. – Nareszcie się odzywasz! Co się dzieje? Wszystko w porządku?

– Tak, mamo, w porządku. Byłam zmęczona po podróży i spałam trochę dłużej, niż zamierzałam.

– Dobrze, dobrze, oczywiście, córeczko. A jak Tomek? Jak zniósł lot? – Mama wiedziała, że Tomek boi się samolotu. Zdecydowanie wolał pojazdy naziemne. Czuł się w nich o wiele bezpieczniej. – Halo, Nati, jesteś tam?

Natalia zamilkła, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Przecież mama nie wiedziała jeszcze, że Tomek ją rzucił.

– Mamo… – zaczęła dziewczyna, ale głos uwiązł jej w gardle. Łzy napłynęły jej do oczu, mimo to starała się mówić płynnym głosem. – Jestem tu sama, bez Tomka. Rozstaliśmy się.

W słuchawce na moment zapadła cisza.

– Jak to rozstaliście? Przecież jeszcze w niedzielę byliście u mnie na obiedzie tacy szczęśliwi i radośni! Co się stało?

– Nie wiem. Podobno kogoś poznał. Mamo… – Natalia czuła, że nie może dalej rozmawiać o Tomku. Głos drżał jej coraz bardziej. – Mamo, nie chcę o nim rozmawiać.

– Ale czy to znaczy, że jesteś tam sama? Dziecko… – W głosie mamy słychać było troskę. – A może to i lepiej, że pojechałaś? – zdecydowała nagle. – Baw się tam dobrze, żyj chwilą. Niech te wakacje na zawsze zapadną ci w pamięć. Nie myśl o facetach.

– Dzięki, mamuś.

Jeśli chodzi o mamę, Natalia zawsze mogła liczyć na zrozumienie i dobre słowo. Rodzicielka nigdy jej nie krytykowała, przeciwnie: wspierała ją w każdej decyzji. Nawet teraz nie drążyła tematu, jakby czytała w jej myślach. Właśnie po to Natalia tu przecież przyjechała: żeby zapomnieć. I bawić się dobrze, mimo wszystko.

Rozłączyła się znów w dobrym humorze. Rozmowy z mamą zawsze sprawiały, że czuła się lepiej. Powinna jeszcze oddzwonić do Ewy, ale nie miała siły na kolejne tłumaczenie się, że jest na Korfu sama, i że Tomek jednak nie planował zaręczyn na wyspie, wręcz przeciwnie. Postanowiła tylko wysłać esemesa, że jest cudownie i że odezwie się za kilka dni. Znając Ewę, pewnie to jej wystarczy, będzie do woli snuć domysły o zaręczynach i upojnych nocach. Później się jej wszystko wytłumaczy.

„Baw się dobrze”, te słowa mamy ciągle brzmiały w uszach dziewczyny. A że była grzeczną córeczką, zamierzała posłuchać rady i bawić się wyśmienicie. Otwarła walizkę, wciąż jeszcze nierozpakowaną, i schowała ubrania za ciemnobrązowymi drewnianymi drzwiami zabudowanej szafy. Złapała za rąbek malinowej sukienki na ramiączkach, po czym ponownie zdjęła ją z wieszaka i przyłożyła do swoich ramion. Wzięła ją ze sobą w ostatniej chwili, by zapełnić wolne miejsce w walizce. Teraz pomyślała, że to idealna kreacja, by „bawić się dobrze”.

Wzięła szybki prysznic, włożyła sukienkę i rozpuściła wilgotne jeszcze włosy. Przejrzała się w lustrze toaletki. Wyglądała promiennie i niezwykle kusząco. Uśmiechnęła się do siebie. Nie żeby zamierzała kogokolwiek kusić, jednak poczuła się pewnie i kobieco w malinowej czerwieni. Nic tak nie poprawia nastroju jak świadomość, że się wygląda jak milion dolarów.

Natalia zachichotała i okręciła się wokół własnej osi. Poprawiła włosy i z wciąż wilgotnymi puklami poszła do baru przy basenie. Nie była głodna. Miała ochotę na zimnego drinka.

***

Michał nalewał właśnie kolejnego mythosa Rosjaninowi mówiącemu łamaną angielszczyzną. Rosły mężczyzna sprawiał wrażenie, że wypił już kilka piw, Michał chciał mu zatem odmówić kolejnego, jednak szef hotelu, Kostas, kiwnął głową na znak, by spełnił życzenie klienta. Piwo produkowane na Korfu nie umywało się do polskich – miało bardziej płytki smak – ale tutaj na wyspie wszyscy się nim zachwycali. Michał niejednokrotnie miał ochotę powiedzieć wychwalającym ten napój klientom, że powinni kiedyś spróbować tego robionego przez Żywiec, wtedy wiedzieliby, jak smakuje prawdziwe piwo. Nigdy się jednak na to nie odważył. Jedynie z polskimi turystami czasem żartował, że choć na Korfu bardzo się starają, nie udaje im się wyprodukować piwa na miarę polskiego. A może po prostu tęsknił już za ojczyzną i wszystkim co polskie?

Kiedy dwa lata temu wsiadał do samolotu, obiecał sobie, że nigdy więcej nie wróci do kraju, który zmielił go na drobne kawałki i wypluł z obrzydzeniem.

Nigdy nie zapomni Ani, uczennicy drugiej klasy liceum, prymuski z angielskiego, zawsze siedzącej w pierwszej ławce, wpatrującej się rozmarzonym wzrokiem w nauczyciela. Michałowi trudno było prowadzić zajęcia, co rusz napotykając uwodzicielskie spojrzenia młodej dziewczyny.

– Panie profesorze – zapytała któregoś dnia po lekcji. – Mam problem z czasem present perfect. Czy mógłby mi pan udzielić kilku korepetycji?

Michał, oprócz pracy na etacie w ogólniaku udzielał też korepetycji i prywatnych lekcji u siebie w domu. Pensja nauczyciela nie pozwalała mu na realizację marzeń. Chciał zwiedzić cały świat, ale ze swoich zarobków mógł jedynie odłożyć na tydzień w Bułgarii w opcji Hb, nic poza tym. Bułgaria mu jednak nie wystarczała. Był tam raz, podobało mu się, ale oczekiwał od życia czegoś więcej. Zaczął więc dawać prywatne lekcje. Czasami zarabiał na nich więcej niż na etacie w szkole. Nie miał pojęcia, skąd Ania wiedziała o tym, że jej nauczyciel angielskiego udziela lekcji w domu. Starał się unikać obecności swoich uczniów na prywatnych lekcjach. Nie chciał, aby ktokolwiek zarzucił mu kiedyś, że celowo źle prowadzi lekcje w szkole, by mieć dodatkowy zarobek po godzinach. Na jego lekcje przychodzili najczęściej ludzie dorośli, którzy chcieli podszlifować język przed nową pracą, albo tacy, którzy uczyli się kiedyś angielskiego, ale nie używając go na co dzień, zapomnieli podstawowych zasad.

Ania zaskoczyła Michała swoim pytaniem.

– Myślę, że nie są ci potrzebne dodatkowe lekcje – powiedział poważnie, starając się nie zwracać uwagi na celowo odpięty górny guzik bluzki dziewczyny. Właściwie drażniła go ta małolata. Czego ona od niego chciała? Przecież był od niej prawie dwa razy starszy. Może założyła się z koleżankami, że poderwie nauczyciela?

– Naprawdę potrzebuję pomocy. Mylą mi się te czasy. Zawsze używam present perfect w złym momencie. Może mi pan poświęcić godzinę, powiedzmy dzisiaj po lekcjach? – Ania nie dawała za wygraną.

– Za tydzień jest sprawdzian. Do tego czasu mamy jeszcze kilka lekcji. Cały czas będziemy omawiać present perfect. Na pewno przyswoisz sobie tę wiedzę podczas zajęć – powiedział Michał, po czym zamknął dziennik i ruszył w stronę drzwi.

Dziewczyna odpuściła, zrobiła zawiedzioną minę i pierwsza wyszła energicznie z sali, mijając nauczyciela, ostentacyjnie kołysząc biodrami odzianymi w nazbyt kusą spódniczkę. Michał westchnął i z dezaprobatą pokręcił głową, zamknął salę na klucz i udał się do pokoju nauczycielskiego.

Młodemu nauczycielowi wydawało się, że jasno dał Ani do zrozumienia, iż nie w głowie mu romanse z uczennicami. Nigdy nie wiadomo jednak, co siedzi w głowach nastolatek, które dopiero poznają świat uczuć. Dziewczyna bynajmniej nie poczuła się zniechęcona: dostała kosza raz, ale to wcale przecież nie oznaczało, że następnym razem pan Michał nie zgodzi się na dodatkowe lekcje, a wtedy będzie miała okazję być przy nim blisko, sam na sam. Zaczęła wyzywająco się malować, a w czasie lekcji nie spuszczała wzroku z przystojnego nauczyciela. By być bardziej wiarygodna, specjalnie napisała sprawdzian źle. Wszystko po to, aby nauczyciel zgodził się udzielić jej korepetycji.

Michał, widząc, że dziewczyna rzeczywiście zaczyna mieć problemy z angielskim, w końcu zgodził się na dodatkowe lekcje.

– Przyjdź pod ten adres jutro o siedemnastej – oznajmił, wręczając jej kartkę z odręcznie napisanym adresem. – To wyjątkowa sytuacja. Nie udzielam korepetycji moim uczniom, ale widzę, że masz pewne problemy z odróżnianiem czasów. Myślę, że jedna, góra dwie lekcje wystarczą, abyś wszystko załapała. Jesteś bystrą dziewczyną.

– Dobrze! Dziękuję, że się pan zgodził! – Dziewczyna ucieszyła się. Oczy się jej roziskrzyły, a na policzki wystąpiły rumieńce.

Następnego dnia Michał, usłyszawszy dzwonek do drzwi, spojrzał na zegarek. Szesnasta czterdzieści siedem. To pewnie Ania. Nie mylił się: stała za drzwiami w tej swojej krótkiej spódniczce, zbyt ostrym makijażu i rozpuszczonych długich włosach.

– Wejdź, proszę – zaprosił dziewczynę do środka. – Napijesz się czegoś?

– Nie, dziękuję – odpowiedziała, więc Michał nalał tylko sobie wody do wysokiej szklanki. Do środka wrzucił jeszcze plasterek świeżej cytryny.

– Przygotowałem dla ciebie zestaw ćwiczeń i chciałbym, żebyśmy je teraz razem zrobili. – Michał wyjął z segregatora zadrukowaną kartkę i podał ją dziewczynie. Nie zwracał uwagi na jej wydekoltowaną oliwkową bluzkę ani na czarne ramiączko biustonosza wychylające się nieznacznie spod materiału. Dziewczyna trzepotała wytuszowanymi rzęsami i rzucała przeciągłe, powabne w jej mniemaniu spojrzenia. Nauczyciel jednak pozostał niewzruszony. Prawdziwy profesjonalista. Zagłębił się w ćwiczeniach i punkt po punkcie omawiał każde z nich. Głos miał spokojny, zrównoważony. Starał się nie myśleć o tym, że dziewczyna w ogóle go nie słucha, ale kiedy doszedł do ostatniego zadania, zauważył, że Ania nic nie zanotowała.

– Nie muszę – odpowiedziała, gdy o to zapytał. Sprawiała wrażenie, że pojawiła się tu w zupełnie innej sprawie niż prywatna lekcja.

– Rozumiesz teraz, kiedy trzeba użyć present perfect? – zapytał, spoglądając w jej oczy.

–Tak, chyba tak – odpowiedziała zakłopotana. – Gdybym nadal miała z tym problemy, umówię się z panem na jeszcze jedną lekcję.

– Myślę, że nie będzie takiej potrzeby. To nie jest trudne – wymijająco odpowiedział Michał. Czuł się co najmniej dziwnie. Siedział w domu sam na sam z młodziutką, zapatrzoną w niego dziewczyną, zdając sobie sprawę, że jest obiektem jej westchnień. Zdecydowanie wolał lekcje z dorosłymi, którzy przychodzili do niego po to, żeby naprawdę się czegoś nauczyć, a nie nawijać z nudów pasemko włosów na palec.

– Dziękuję, że zgodził się pan mi pomóc. – Ania wyciągnęła rękę na pożegnanie.

– Nie ma sprawy. Mam nadzieję, że istotnie się przydałem. – Michał nie zamierzał jej dotykać, ale ona ciągle trzymała wyciągniętą dłoń. W końcu poddał się, zrobił krok do przodu i wymienił krótki uścisk. Ania wykorzystała moment i przyciągnęła go do siebie, przytulając się i szepcząc do ucha:

– Bardzo mi pan pomógł. – Starała się mówić zmysłowym głosem. Kiedy stała tak blisko niego, wyczuła zapach jego perfum, w których dominowało drzewo sandałowe. Wzięła głęboki wdech i pocałowała go w policzek. Michał odskoczył jak oparzony, mocno wycierając ślad pocałunku ręką.

– Co ty robisz?! – Był wściekły.

– Przepraszam, ja tylko chciałam podziękować. – Ania speszyła się.

– Wystarczy słowo „dziękuję”! – warknął.

Dziewczyna spuściła głowę i ze wstydem wybiegła z mieszkania Michała. Mężczyzna kipiał ze złości.

– Co za głupia smarkula! – wrzasnął, kiedy tylko został sam. Uderzył ze złością otwartą dłonią w stół, na którym nadal rozłożone były notatki. – Co ta dziewucha sobie wyobraża?

***

Wychodzącą z holu hotelowego Natalię owionęło przyjemne rześkie powietrze. Mimo późnej pory nadal było gorąco, ale upał zelżał. Z baru przy basenie dobiegały odgłosy rozmów, przeplatające się z dźwiękami buzuki z głośników. Podchodząc bliżej, czuła na sobie spojrzenia gości hotelowych siedzących w rattanowych fotelach. Poczuła się nieswojo. Zaschło jej w gardle, policzki piekły ją z zażenowania. „Co ja tu robię?” – pomyślała. Wszystkie stoliki były zajęte, wyznaczając obszar towarzyski rodzin, par, grup przyjaciół. Wszyscy byli zajęci swoimi współtowarzyszami, jednak Natalia czuła się obserwowana. Przystanęła niepewnie przy jednym ze złożonych parasoli słonecznych. Przez chwilę miała ochotę po prostu odwrócić się i zamknąć w swoim pokoju. Ale przecież miała „dobrze się bawić”!

Zaczerpnęła głęboko powietrza i spojrzała w roziskrzone gwiazdami granatowe niebo. Poprawiła sukienkę, odgarnęła włosy i z bijącym sercem skierowała się do baru. Zaskoczył ją widok roześmianego Michała. Żartował z jakimś niewysokim mężczyzną. Nie rozumiała, o czym rozmawiali, ale obaj śmiali się serdecznie i głośno. Zauważył ją, kiedy niepewnym krokiem podchodziła do baru. Niski, roześmiany mężczyzna zabrał dwa piwa i odszedł do swojego stolika.

Michał oparł się wyprostowanymi rękami na drewnianym blacie i z lekkim uśmiechem obserwował dziewczynę. Czerwona sukienka łagodnie opływała jej sylwetkę, eksponując krągłe piersi i blade, nieopalone jeszcze ramiona. Materiał falował wokół jej nóg przy każdym kroku. Mężczyzna nie odrywał od niej oczu, co jeszcze bardziej deprymowało Natalię, która postanowiła kupić sobie jednego drinka, wypić go przy barze albo przy basenie, przy którym było mnóstwo miejsca, a potem wrócić do pokoju.

– Kogóż ja widzę! Pani Promińska! – przywitał ją uprzejmie. – Pięknie pani wygląda! Wręcz promienieje pani!

Natalia zawstydzona spuściła wzrok, bo Michał powitał ją dość głośno. Miała wrażenie, że w tym momencie niektórzy przerwali swoje rozmowy, by spojrzeć, kto zasłużył na takie komplementy. Po chwili jednak wzięła się w garść, podniosła wzrok i uśmiechnęła się.

– „Pani”? Zdaje się, że poprzednio zwróciłeś się do mnie po imieniu.

Tym razem to Michał się zarumienił.

– Przepraszam, chyba nie powinienem był. To bardzo nieprofesjonalne z mojej strony.

Natalia się roześmiała.

– Ale ja się wcale nie gniewam! Natalia jestem – powiedziała, wyciągając dłoń w kierunku zażenowanego chłopaka.

– Michał – odpowiedział, potrząsając lekko dłonią dziewczyny.

Natalię przeszył dreszcz. Dotyk męskiej, dużej, lekko szorstkiej dłoni był przyjemny.

– Miło mi cię poznać. – Natalia spojrzała śmiało w oczy Michała, ale już po chwili spuściła wzrok, zabierając jednocześnie dłoń.

Nie przestając się uśmiechać, Michał zapytał:

– Czego się napijesz?

– A co proponujesz?

Michał gestem dłoni zaprezentował całą gamę różnych alkoholi na półce.

– A co lubisz?

– Coś mocnego, ale nie za mocnego. – Natalia powiodła wzrokiem po półce, na której stały przeróżne trunki. Nie znała się na alkoholach, raczej rzadko piła, ale teraz miała ochotę na coś, co pozwoliłoby jej się zrelaksować i na dobre zacząć się cieszyć urlopem.

– Zatem… spróbuj ouzo. Zaproponowałbym ci likier z kumkwatu, produkowany tutaj, na Korfu, ale nie mieści się w twoich oczekiwaniach na dzisiejszy wieczór.

Natalia spojrzała pytająco.

– Myślę, że kumkwat mógłby ci zasmakować, jednak jeśli chcesz „coś mocnego, ale nie za mocnego” to idealne będzie ouzo – powiedział, stawiając przed dziewczyną kieliszek z przejrzystym płynem.

Natalia podniosła naczynie i przyjrzała się zawartości.

– A czy ouzo nie powinno się podawać w formie drinka?

– Można. Ale osobiście uważam, że to grzech. Spróbuj. – Michał zachęcająco kiwnął głową. Żeby dziewczynie nie było niezręcznie pić samej, napełnił drugi kieliszek i podniósł go w geście toastu. – Yamas!

– Yamas! Cokolwiek to znaczy! – Dziewczyna ze śmiechem stuknęła się kieliszkiem z Michałem i wypiła do dna. Słodki, aromatyczny smak anyżu, spływający jej do gardła, nabierał mocy z każdą sekundą. Natalii trudno było złapać oddech. Oczy zaczerwieniły się, a jej twarz wykrzywił grymas niesmaku.

Michał nalał do szklanki soku pomarańczowego.

– Popij – powiedział.

Dopiero po chwili Natalia odzyskała panowanie nad twarzą i głosem.

– Mocne! – stwierdziła głośniej, niż jej się wydawało.

– Smakowało? No to na drugą nogę. – Michał, nie czekając na odpowiedź dziewczyny, nalał jej do pełna drugi kieliszek. Swój też napełnił.

– Zdrowie! Za udane wakacje! – wzniósł toast.

Natalia, nie zastanawiając się, wychyliła drugi kieliszek. Skrzywiła się, ale słabiej niż poprzednio. Tym razem alkohol palił ją w gardle mniej intensywnie.

Poczuła, że jej napięte do granic możliwości mięśnie rozluźniają się. Siedziała na wysokim, obrotowym krześle barowym z niskim oparciem. Założyła nogę na nogę i obróciła się nieco w bok. Lewą ręką podparła lekko brodę i rozejrzała się. Nikt już nie zwracał na nią uwagi, a przynajmniej takie odniosła wrażenie. Wszyscy zajęci byli rozmową w swoim towarzystwie. Odwróciła się znowu przodem do baru. Michał przygotowywał dla kogoś drinka w wysokim kieliszku. Przyozdobił go świeżą gałązką mięty i podał kobiecie w białych, krótkich spodenkach i różowej koszulce na ramiączkach. Pod spodem miała zielony kostium kąpielowy, którego ramiączka, zawiązane na szyi w kokardkę, wystawały spod bluzki. Kobieta zapłaciła i oddaliła się.

Michał kątem oka widział, że Natalia obserwuje wszystkich wokół. Mimo uśmiechu na ustach sprawiała wrażenie smutnej, samotnej. Zupełnie jakby usiłowała być szczęśliwa na przekór wszystkiemu, za wszelką cenę.

– Za chwilę kończę pracę, może pogadamy przy basenie? – zaproponował, wskazując na leżaki przy pustym o tej porze basenie podświetlonym na niebiesko. Nie wiedział, czemu zamiast wracać do domu po długim dniu pracy, chciał spędzić jeszcze parę chwil z tą dziewczyną. Z turystką, która za kilka dni wyjedzie. Następny dzień miał wolny, ale pierwszy raz od dawna ta perspektywa wcale go nie cieszyła. Myśli uciekały mu do tej samotnej dziewczyny z niebieską walizką, która tego dnia przybyła do hotelu. Chciał poznać ją bliżej, nawet jeśli miała to być tylko chwilowa znajomość. Liczył, że Natalia nie uzna jego propozycji za zbyt natarczywą. Spojrzał jej uważnie w oczy, jakby chciał z nich wyczytać, co myśli.

Natalia zaskoczona uniosła lekko brew i rozejrzała się wokół, upewniając się, że Michał mówi do niej, a nie do kogoś, kto właśnie stanął za jej plecami. Nikogo jednak za nią nie było. W pierwszej chwili chciała odmówić i szybko uciec do pokoju. Nie zamierzała prowadzić rozmów z facetami,. Póki co miała ich po dziurki w nosie. Zamiast jednak wstać z krzesła i odejść, żegnając się uprzejmie, spojrzała w stronę rozświetlonego basenu. Wcale nie chciała zamykać się sama w pokoju. Tym bardziej że nie czuła się senna. Jeśli pójdzie teraz na górę, myśli o Tomku powrócą i znów posmutnieje. Pusty basen w ciemnym ogrodzie kusił, by się w nim zanurzyć, ale szybko odepchnęła od siebie tę myśl. Zobaczyła nieopodal duży hamak rozwieszony pomiędzy dwoma cyprysami. Bujał się delikatnie, zapraszając do kołysania.

– Jasne – odpowiedziała. – Czemu nie.

Gdy Michał poszedł się przebrać, Natalia wstała z krzesła barowego, poprawiła sukienkę, która przykleiła jej się do ud, i ruszyła powoli w stronę hamaka przy basenie. Był lekko wilgotny, więc zrezygnowała z wątpliwej przyjemności położenia się na mokrej, grubej tkaninie. W zagłębieniu ciemnego, nieoświetlonego ogrodu dostrzegła biały parasol, ciągle rozłożony, i dwa leżaki. Wyciągnęła się na jednym z nich. Delikatna poświata z basenu docierała aż tutaj, lekko rozświetlając noc.

Leżaki były jednak na tyle oddalone od świateł baru i okien w pokojach hotelowych, że Natalia poczuła się tutaj przyjemnie. Cisza, przerywana tylko nielicznymi, ledwo słyszalnymi odgłosami rozbawionych turystów, tworzyła kojącą atmosferę. Przymknęła oczy i wsłuchiwała się w noc.

– Skąd wiedziałaś? – usłyszała nagle. Wzdrygnęła się i szybko usiadła, próbując dostrzec w ciemności twarz stojącego tuż nad nią mężczyzny, który, nie czekając na odpowiedź, podał jej drinka i usiadł na drugim leżaku. Pociągnął łyk ze swojej szklanki. – Spróbuj – zachęcił dziewczynę.

Natalia ostrożnie upiła łyk.

– Właśnie to miejsce w całym ogrodzie lubię najbardziej. Pozwala zanurzyć się we własnych myślach. – Spojrzał w niebo. – Smakuje ci? – zapytał po chwili, wskazując na szklankę.

– Bardzo. Co to? – Oczy dziewczyny, przyzwyczajone już do ciemności, dostrzegły rysy twarzy Michała. Wyglądał teraz jak każdy inny turysta. Spodnie do kolan w ciemnym kolorze i jasna zwykła koszulka. Nie potrafiła ocenić koloru w ciemności, ale jej odcień wyraźnie odcinał się od ciemnych spodni.

– Sex on the beach – odpowiedział zadziornie. Zachichotała.

– To jakaś propozycja? – zapytała równie prowokacyjnie, ale zaraz pożałowała tych śmiałych słów. Zawstydzona swoją bezpośredniością poczuła, że się czerwieni. „Dobrze, że jest ciemno” – pomyślała zażenowana.

Jej towarzysz spojrzał na nią zaskoczony, ale nic nie odpowiedział.

Leżeli chwilę obok siebie, zanurzeni we własnych myślach.

– Myślałam, że jesteś tutaj recepcjonistą, a tymczasem jesteś też barmanem. Ile zawodów wykonujesz? – zapytała w końcu Natalia.

– Potrafię wiele rzeczy. Tutaj jestem recepcjonistą, barmanem, czasem kelnerem, a nawet… pokojówką – dodał wesoło.

– Aaa, to dlatego powiedziałeś, że jeśli będę czegokolwiek potrzebować, mogę na ciebie liczyć?

Michał odwrócił twarz w stronę młodej kobiety. Intrygowała go. Nic o niej nie wiedział… a jednak chciał być blisko niej. Nigdy dotąd nie umawiał się na drinka przy basenie z żadną turystką.

– Byle nie jutro – odpowiedział, zerkając na Natalię kątem oka. Zauważył, że jej ręka trzymająca szklankę z drinkiem zadrżała.

– A co będzie jutro? – Starała się ukryć rozczarowanie. Czuła się pewniej, wiedząc, że w hotelu jest jakiś rodak, z którym jest w stanie swobodnie się dogadać i którego może prosić o pomoc bez stresujących prób używania angielskiego.

– Jutro mam wolne. Zamierzam porządnie się wyspać. Natalia nic nie odpowiedziała. Cóż, jutro będzie skazana sama na siebie. Miała tylko nadzieję, że nie będzie musiała nikogo o nic prosić.

„Zresztą – zbeształa się w myślach – jakiej ty pomocy możesz potrzebować? Cały dzień spędzisz na plaży, zastrzeżeń do pokoju nie masz żadnych, więc o co ci chodzi?”

Westchnęła głośno, uniosła się nieco na leżaku, by odstawić szklankę z napojem na stolik, po czym ponownie ułożyła się wygodnie, zarzucając ręce wysoko nad głowę.

Obecność Michała peszyła ją nieco, ale było ciemno, widział zaledwie zarys jej postaci, więc się rozluźniła. Czuła nęcący zapach drzewa sandałowego zmieszanego z zieloną herbatą. To musiały być perfumy Michała. Zapach wręcz ją otaczał. Nie chciała przestać go czuć. Wciągnęła mocno powietrze. Aromat perfum mieszał się z chłodnym już nocnym greckim powietrzem.

– Jesteś niesamowitym szczęściarzem – odezwała się.

– Tak? – Zaskoczony Michał podparł się na prawym przedramieniu. Jasna skóra dziewczyny odznaczała się w nocy, delikatnie rozświetlona blaskiem lamp z basenu. Leżała z zamkniętymi oczami, z twarzą zwróconą w stronę gwiazd.

– Tak. – Otwarła oczy i usiadła. – Praca? Tutaj? To tak, jakbyś cały czas był na wakacjach! Ja dwa lata oszczędzałam, by móc tu przylecieć na tydzień. A ty tu mieszkasz i te widoki masz na co dzień. I jeszcze ci za to płacą! – Dziewczyna potrząsnęła głową z niedowierzaniem i upiła kolejny łyk drinka. – Mówiłeś, że mieszkasz tu od dwóch lat? – upewniła się.

– Zgadza się. – Michał spuścił głowę. Wolał, by Natalia nie zadawała kolejnych pytań, gdzie jest jego rodzina, czy tęskni i dlaczego ułożył sobie życie akurat tutaj. Nie chciał wracać pamięcią do przeszłości. By odwrócić jej uwagę, zapytał:

– Dlaczego przyjechałaś sama? Rezerwację miałaś dla dwóch osób. – Znowu za późno ugryzł się w język, zdając sobie sprawę, że po raz kolejny przekracza pewne granice. Nie zdziwiłby się, gdyby Natalia teraz po prostu wstała i bez słowa poszła do hotelu. Dziewczyna jednak nadal leżała nieruchomo na leżaku. Nic nie odpowiedziała. Zerknął na nią ukradkiem. Zauważył, że wyciera oczy. Płakała.

– Przepraszam – powiedział szybko. – Nie powinienem był pytać.

– Zostawił mnie – wyrzuciła z siebie. Nie patrzyła na niego, ale na swoją szklankę, do połowy już pustą.

Michał żałował, że zapytał. Przecież to jasne, że skoro rezerwacja była na dwie osoby, a pojawiła się jedna, powodem musiało być rozstanie lub inny nagły problem. Pewnie po takim przeżyciu nie było jej łatwo tu przyjechać.

– Czekałam na niego w domu. Spakowana. Za kilka godzin mieliśmy jechać na lotnisko… – Natalia przerwała, ale Michał postanowił jej nie pospieszać. Czuł, że musi pozwolić tej dziewczynie wyrzucić z siebie cały żal. Potem na nowo będzie mogła cieszyć się życiem, brać z niego całymi garściami, a nie tylko nieśmiało sięgać do najniższych gałęzi. Nie poruszył się, nie chcąc jej speszyć, nie zerkał na nią, nie ponaglał. Po prostu był tuż obok. Gotowy do wysłuchania, pocieszenia. Jego bezpośrednie pytanie spowodowało, ku jego wielkiemu zdumieniu, że Natalia zapragnęła opowiedzieć o swoim bólu. Czasami tak jest, że obcym łatwiej się wyżalić.

– W końcu przyjechał – podjęła wreszcie ściszonym głosem. – Podobno kogoś poznał. Zakochał się! – parsknęła z obrzydzeniem. Znowu wytarła upartą łzę, która koniecznie chciała spłynąć po całej długości policzka. – Niczego nie podejrzewałam, nie widziałam, żeby coś było nie tak. Nie wiem dlaczego. Dlaczego? – Spojrzała pytająco na Michała załzawionymi oczami.

Co jej miał odpowiedzieć? Przecież jej nie znał. Może ma podły charakter, może nie poświęciła temu facetowi wystarczająco dużo uwagi, może…

– Czasami ludzie się rozstają – odpowiedział tylko. – Cieszę się, że przyjechałaś tutaj. Siedziałbym teraz sam w domu i oglądał jakieś głupoty w telewizji. A dzięki tobie spędzam noc pod gwiazdami z fajną dziewczyną.

Natalia roześmiała się przez łzy, a Michał pogratulował sobie w duchu. Cel osiągnięty: uśmiechnęła się. Nie był to wprawdzie przepełniony szczęściem chichot, raczej nieporadny grymas, ale zawsze to coś. Sięgnął ręką ponad stolikiem pomiędzy ich leżakami. Dotknął jej dłoni. Drgnęła. Chciała ją wyrwać, ale przytrzymał ją delikatnie. Nie odezwał się. Chciał tylko, żeby wiedziała, że jest obok. I że ją wspiera. Powoli, przez łzy, opowiedziała mu wszystko. O głębokim rozczarowaniu, bólu w sercu i ogromnym poczuciu krzywdy. Raz po raz przerywała, by wytrzeć nos i zaczerpnąć świeżego powietrza. Michał słuchał cały czas w milczeniu. Bardzo chciał ją przytulić.

Łzy w końcu przestały płynąć, szklanka została opróżniona. Natalia poczuła chłód. Przeszył ją dreszcz.

– Chyba powinnam już pójść. Przepraszam, że się tak rozkleiłam. – Wstała, otrzepując się. Drżała na całym ciele.

Michał też wstał. Czuł się trochę winny, że to za jego sprawą Natalia posmutniała. Gdyby o nic nie pytał, posiedzieliby razem i rozstaliby się w dobrych nastrojach.

– Nie myśl o nim już, to dupek. Nie był ciebie wart. Szkoda twoich łez. Zasługujesz na kogoś, kto codziennie będzie cię nosił na rękach. Gdybyś była moja, nigdy nie pozwoliłbym ci odejść. – Patrzył jej głęboko w oczy. Zastanawiał się, czy to ten drink po ciężkim dniu tak na niego podziałał, czy magia miejsca, czy po prostu coś co emanowało z tej dziewczyny, ale… tak bardzo chciał ją pocałować.

Zrobił krok naprzód i ciągle trzymając ją za rękę, przyciągnął ją do siebie i przytulił jej głowę do swojej piersi. Zamknął oczy. Pokusa, aby unieść jej twarz i zatopić się w jej ustach, była ogromna. Nie chciał jednak jej spłoszyć. Dopiero co rozstała się z facetem, nie może pchać się z buciorami do jej życia. Zresztą… jakiego życia? Za kilka dni ona wyjedzie, wróci do domu, pracy, może nawet pogodzi się z tym dupkiem. A on zostanie tutaj. Sam.

Stali jeszcze chwilę, wtuleni w siebie. Natalia czuła bicie serca Michała. Było jej głupio, że się tak rozkleiła. Przecież nawet go nie znała. Wciągnęła mocno powietrze, by nabrać odwagi, spojrzeć na niego i pożegnać się. Ale wtedy w jej nozdrza wpłynął odurzający zapach drzewa sandałowego. To te perfumy… Pozwoliła sobie jeszcze na chwilę zapomnienia w ramionach Michała, upajając się jego zapachem.

Rozdział 6

Wcześnie rano zbudził Natalię potworny ból głowy. Zerknęła na zegarek, położyła dłoń na rozgrzanym czole. Dochodziła siódma. Zamknęła z powrotem oczy, próbując zasnąć. Ból nie dawał jednak za wygraną, pulsując intensywnie w skroniach. Natalia potarła je opuszkami palców. Złą formę pogarszało uczucie zażenowania. Wypłakała się w ramię obcemu facetowi, którego w ogóle nie zna. „Całe szczęście, nie będzie go dziś w hotelu. Mówił, że ma wolne. Nie chciałabym się z nim widzieć, spłonęłabym ze wstydu” – pomyślała. Dotarło do niej, że opowiedziała Michałowi połowę swojego życia, ale o nim nie dowiedziała się niczego. O nic też go nie zapytała. Być może, kiedy zjawił się w końcu w domu, dostał ochrzan od wściekłej żony, że zamiast wracać po pracy, wałęsa się gdzieś po nocach.

Natalia wzięła głęboki oddech, ale dopływ większej ilości powietrza nie spowodował, że ból głowy minął. Zwlokła się z łóżka i podciągnęła rolety. Do pokoju wpadły promienie słońca, rozświetlając niezasłane łóżko. Natalia otwarła drzwi balkonowe i boso wyszła na balkon. Cieniutka koszulka z błękitnej satyny łagodnie otulała jej ciało. Słońce dopiero rozpoczynało wędrówkę po niebie, rzucając coraz dłuższe i cieplejsze smugi. Natalia zamknęła oczy i uniosła twarz. Poczuła przyjemne łaskotanie – jej skóra uwielbiała słońce. Otwarła oczy, spojrzała na palmy delikatnie poruszające się na ledwo wyczuwalnym wietrzyku i na morze zlewające się z kolorem porannego nieba.

„Mogłabym się tak budzić każdego dnia” – przyszło jej do głowy.

W jednej chwili zapomniała o bólu głowy i poczuciu winy. Skąpana w promieniach słońca doszła nawet do wniosku, że mogłaby spojrzeć teraz Michałowi prosto w oczy. Kto by przypuścił, że światło ma taką moc uzdrawiania duszy? Natalia uśmiechnęła się do swoich myśli. Im dłużej stała na balkonie, pozwalając słońcu pieścić jej prawie nagą, bladą skórę, tym bardziej przepełniała ją napływająca do każdej komórki ciała energia.

Nagle poczuła, że jej skórę muskają nie tylko promienie porannego słońca, ale też czyjeś spojrzenie. Wzdrygnęła się. Kto ośmiela się burzyć jej harmonię i rytuał powitania słońca? Rozejrzała się. Nikogo w pobliżu nie zobaczyła, jednak wyraźnie czuła na sobie czyjś uporczywy wzrok. Kątem oka dostrzegła jakiegoś mężczyznę. Stał na balkonie piętro wyżej po lewej stronie. Był w samych slipkach i gapił się na nią z lubieżnym uśmieszkiem. Natalia rozpoznała w nim jednego z dwóch Polaków, których mijała wczoraj w drodze z plaży. To on powiedział o niej, że ma niezłe cycki. Bezczelny gbur. Już miała czym prędzej odwrócić się i wejść do pokoju, ale powstrzymała się i zamiast tego zadarła głowę, odzywając się donośnym głosem, by wyraźnie ją usłyszał:

– Dzień dobry! – Z satysfakcją patrzyła, jak jego twarz zmienia kolor na purpurowoczerwony. Kompletnie nie spodziewał się, że dziewczyna, która zwróciła jego uwagę przy zejściu na plażę, odezwie się do niego po polsku.

Natalia przez chwilę upajała się widokiem jego zażenowania. Czekała na jakąkolwiek odpowiedź, ale młody mężczyzna tylko stał jak kołek. Nie wiedział, jak się ma zachować. Był pewien, że wczoraj musiała usłyszeć jego komentarz – przecież nawet nie starał się mówić cicho.

– Dzień dobry – wybełkotał w końcu.

Dziewczyna chciała jeszcze bardziej go zawstydzić, łapiąc się zalotnie za pierś odzianą jedynie w cienką koszulkę, ale zrezygnowała z tego gestu. To nie było w jej stylu. Zamiast tego odwróciła się i weszła z powrotem do pokoju. Była dziwnie usatysfakcjonowana.

„Na drugi raz, ty dupku, może zastanowisz się, zanim coś powiesz. Myślałeś, że jesteś tu jedynym Polakiem i nikt nie zrozumie twojego głupiego gadania? Phi, żałosne” – prychnęła i wykrzywiła usta z dezaprobatą.

Po śniadaniu postanowiła, że cały dzień spędzi na plaży, nasyci się widokiem turkusowego morza, dotykiem gorącego, dość szorstkiego piasku i smakiem soku ze świeżo wyciśniętych pomarańczy. Seledynowe bikini seksownie podkreślało jej kształty. Posmarowała się kremem do opalania, wrzuciła do torby również ręcznik i butelkę wody niegazowanej i ruszyła nad morze. Dziś postanowiła pójść w prawą stronę na rozwidleniu, a nie, jak wczoraj, w lewo. Zejście było tutaj łagodniejsze, a plaża znacznie szersza i dłuższa. Z lewej strony w oddali widziała wysoki klif wpadający ostro do morza. Natomiast z prawej roztaczała się długa zatoka ukazująca jasną, piaszczystą plażę. Niektórzy turyści już korzystali z kąpieli, ochlapując się nawzajem i rozpryskując wodę. Chwilę zastanawiała się, czy rozłożyć ręcznik bezpośrednio na piasku, czy jednak skorzystać z leżaka. Wybrała leżak, gdyż tuż przy nim stał wbity w ziemię słomiany parasol, wysuszony przez gorące słońce. Pomyślała, że kiedy będzie już miała dosyć opalania, będzie mogła się schować w cieniu i nadal nasycać widokiem morza.

Sukienka kleiła jej się do ciała, a uda ocierały o siebie, potęgując uczucie gorąca. Natalia rozebrała się szybko do kostiumu i wskoczyła do wody. Zanurzyła się aż po szyję i przez chwilę po prostu tak tkwiła, ciesząc się z chłodnej, orzeźwiającej kąpieli.

Dzień spędziła leniwie. Delektowała się słońcem, urlopem, tym, że nikt jej nie pogania, że nigdzie nie musi się spieszyć i że w ogóle nic nie musi robić.

A więc to tak wygląda raj, którego wizję rozpościerała przed klientami biura podróży! Opowiadała im o pięknych plażach, egzotycznych krajach, sama nie będąc tam nigdy wcześniej. Miała jednak taki dar opowiadania i przekonywania, że klienci po powrocie z wakacji często wracali do biura, by podziękować za rekomendację. Czasami przynosili jej nawet jakiś kamyk albo muszelkę w ramach pamiątki. W mieszkaniu przechowywała już całkiem sporą kolekcję takich drobiazgów – można by wręcz pomyśleć, że zwiedziła kawał świata, tymczasem dopiero teraz poczuła ten klimat i atmosferę egzotycznych wakacji. Nareszcie przywiezie do domu swoje własne wspomnienia, a nie cudze. Złapała garść piasku. Był gorący, gruboziarnisty, ale jasny, niemalże biały. Pozwoliła ziarenkom powoli przesypać się między palcami. Na dłoni została jej mała pęknięta muszelka, którą po obejrzeniu odrzuciła nieopodal.

W pewnym momencie zobaczyła, że w oddali ktoś biegnie brzegiem morza. Męska sylwetka w żółtej neonowej koszulce i beżowych spodenkach była coraz bliżej. „Tak gorąco, a jemu chce się biegać” – zdziwiła się. Migocząca w ostrym świetle powierzchnia morza sprawiła, że Natalia mimo okularów słonecznych musiała przymrużyć oczy. Chciała dostrzec twarz człowieka biegnącego w upale, w słońcu, podczas gdy wszyscy inni szukali cienia, by móc schronić się choć na chwilę przed skwarem. Domyśliła się, że to nie żaden turysta, no chyba że jakiś sportowiec, który nie może żyć bez treningów nawet podczas urlopu.

Mężczyzna był coraz bliżej. Na jego spoconej twarzy widać było grymas zmęczenia, ale i samozaparcie. Natalia dopiero po chwili rozpoznała w nim Michała. Natychmiast odwróciła wzrok i zasłoniła się szerokim rondem kapelusza. Nie czuła się na siłach, by rozmawiać z nim teraz, w biały dzień. Wczoraj to co innego – była noc, nie widział jej twarzy, był z nią, ale jednak obok. No i wypiła przedtem trochę ouzo. I drinka. Dziś sączyła jedynie rozgrzaną słońcem wodę niegazowaną, która bynajmniej nie dodawała jej odwagi.

– Cześć! – usłyszała nagle tuż przy swoim uchu. Zauważył ją! Natalia powoli podniosła rondo kapelusza, ukazując spoconą twarz.

– Cześć. – Starała się udawać kompletnie zaskoczoną jego widokiem. – Co tutaj robisz?

Michał wytarł brzegiem koszulki krople potu spływające mu po twarzy. Nic nie odpowiedział, tylko położył się na pustym leżaku, tuż obok leżaka Natalii. Wyciągnął się, zamknął oczy i próbował uspokoić oddech.

– Bieganie w taki dzień jak dzisiaj nie było dobrym pomysłem – odezwał się w końcu, nadal dysząc ze zmęczenia.

Natalia zachichotała i podała mu butelkę wody.

– Chcesz?

– Ufff! Marzę o wodzie! Dzięki. – Usta chłopaka przyssały się do półtoralitrowej plastikowej butelki. – Z nieba mi spadłaś! – dodał, kiedy jego oddech w końcu się uspokoił.

– Często tu biegasz?

– Czasami. Lubię tak powalczyć sam ze sobą. Chodźmy popływać. – Zmienił temat i nie czekając na odpowiedź Natalii, zdjął koszulkę i wskoczył do morza, rozpryskując głośno fale dookoła.

– No chodź! Na co czekasz! – zawołał, po czym zanurzył się aż po szyję w słonej, zielonkawobłękitnej wodzie.

Dziewczyna uśmiechnęła się, zdjęła kapelusz i okulary słoneczne. Wstając, wciągnęła brzuch i starając się iść naturalnie, powoli zanurzyła się w chłodnej wodzie. Poczuła dreszcze. Rozgrzane upałem ciało wymagało paru chwil na przyzwyczajenie się do nagłej zmiany temperatury. Michał zanurkował, a Natalia wyciągnęła się na plecach na wodzie, która wypychała ją na powierzchnię. „Jestem jak boja” – pomyślała rozbawiona. Miała zamknięte oczy, słońce świeciło jej prosto w twarz. Po chwili poczuła, że coś ją obejmuje. Szybko otwarła oczy. Michał trzymał ją na rękach. Jedna dłoń chłopaka znajdowała się pod jej plecami, a druga pod kolanami. Jego twarz była tuż przy jej twarzy. Krople wody spływały z jego mokrych włosów. Omiótł wzrokiem całą sylwetkę dziewczyny zanurzonej w krystalicznie czystej wodzie, w końcu zatrzymał się na oczach.

– Wyglądasz jak syrena – powiedział, nie odrywając od niej wzroku.

– Raczej jak boja! – Natalia roześmiała się i uwolniła z jego ramion.

– Jakie masz plany na resztę dnia? – zapytał Michał, kiedy położyli się z powrotem na leżakach. – Co będziesz robić po południu?

– To co teraz – odpowiedziała Natalia, smarując ramiona kremem z filtrem.

– Serio? Cały dzień masz zamiar leżeć tu plackiem?

– A czemu nie? Przecież to mój urlop. – Wzruszyła ramionami.

– Tylko nie przesadź z tym słońcem. Ono tu grzeje znacznie bardziej niż w Polsce. – Wziął do ręki żółte opakowanie kremu do opalania, które Natalia właśnie położyła na stoliku.

– Dziesiątka? Powinnaś użyć wyższego filtra – zaniepokoił się.

– Wystarczy ten. Zresztą cały czas leżę w cieniu. Nie opalam się przecież.

Michał bez słowa odłożył krem na stolik.

– Zauważyłaś, jak zmienia się kolor morza? To od kąta padania promieni słonecznych. – Natalia spojrzała na Michała. Był wpatrzony w fale. – Kiedy byłem tu pierwszy raz, to właśnie ta różnorodność barw mnie urzekła. Rano morze jest szare, prawie niewidoczne, zlewa się z bladym niebem. Później, około południa, kiedy spojrzysz w lewo, odnosisz wrażenie, że woda tam jest bardziej turkusowa. Po południu, kiedy słońce zaczyna przesuwać się na zachód, to po prawej stronie morze ma intensywnie szmaragdowy kolor, a gdy wejdziesz do wody, to widzisz, że jest ona jasna, turkusowozielona. A jeszcze później, kiedy słońce jest już całkiem nisko, woda jest mocno niebieska, niczym chabry na łące. Zauważyłaś to? – Owszem, widziała, że morze raz jest bardziej, a raz mniej niebieskie, ale nie zwróciła uwagi, że jest to zależne od kąta padania promieni słonecznych.

– To trochę jak flirt. – Michał się uśmiechnął. – Słońce cały czas obserwuje morskie fale, podziwia je, dotyka ich promieniami, a morze przebiera się w coraz to nowe suknie, chcąc się przypodobać. Obserwuję ten ich flirt już dwa lata i ciągle nie mogę się przyzwyczaić. Wciąż mnie zachwyca.

– Wspaniale o tym opowiadasz. Chyba kochasz to miejsce, tę wyspę. – Natalia była pod wrażeniem wrażliwości Michała. Nie podejrzewałaby żadnego mężczyzny o taką wnikliwość i porównania. A już na pewno nie podejrzewałaby, że jakiś mężczyzna dostrzega tyle barw. I potrafi je nazwać!

Spędzili razem na plaży prawie całe popołudnie. Nie odzywali się dużo. Delektowali się szumem morza i jego kolorami. Rzeczywiście niemalże z każdą minutą, kiedy słońce zmieniało położenie, woda nabierała innego, równie ciekawego koloru. To niesamowite! Michał drzemał na swoim leżaku, korzystając z dnia wolnego od pracy, a Natalia wpatrywała się w toń, odkrywając jej niezliczone odcienie. Ból głowy zaczął jednak powracać, co więcej, od pewnego czasu Natalia słyszała dziwny szum w głowie. Na początku myślała, że to morze tak szumi, ale ten dochodzący z wnętrza głowy był inny. Stłumiony, pusty jakiś i niezwykle uporczywy. Sprawiał, że ból doskwierał jej coraz bardziej.

– Chyba pójdę już do pokoju. Jakoś słabo się czuję – odezwała się nagle. Na dźwięk jej głosu Michał podniósł głowę.

Było jeszcze wcześnie. Sądził, że Natalia będzie chciała wygrzewać się aż do zachodu.

– Pewnie przesadziłaś ze słońcem. Coś mi się zdaje, że wieczorem będziesz cierpieć. – Wskazał palcem na ciało Natalii. Było zaróżowione.

– Tak, pewnie tak. Zawsze opalam się na różowo. – Dziewczyna wstała i włożyła sukienkę. Ramiona ją parzyły. – Jak to możliwe? Przecież siedziałam cały czas w cieniu.

Poczuła, że robi jej się słabo, więc szybko usiadła z powrotem. Michał zaniepokoił się.

– Wszystko w porządku? – zapytał.

– Tak. Zakręciło mi się tylko w głowie.

– Chodź, odprowadzę cię do hotelu – zaproponował i natychmiast wstał z leżaka.

Natalia rzeczywiście wyglądała dość słabo. Michał szybko włożył koszulkę i sandały, cały czas zerkając spod ciemnych okularów na dziewczynę. Miała mocno zaróżowioną skórę, jej włosy sprawiały wrażenie przesuszonych. To połączenie słonej wody i słońca. Natalia nieświadomie dotknęła kosmyków, starając się je przygładzić, te jednak nie chciały się poddać dotykowi drżących palców. Spojrzała w dół. Dekolt i ramiona miała intensywnie czerwone.

– Uuuu! – wyrwało się jej. – Jeszcze przed chwilą byłam lekko zaróżowiona, a teraz zaczynam przypominać pieczonego prosiaczka.

Michał wyprostował się i podniósł okulary. Biała, lekka sukienka kontrastowała z buraczkowym odcieniem na ramionach dziewczyny. Westchnął. Ręce, nogi i brzuch miała zaróżowione, ale ramiona i dekolt były mocno poparzone słońcem.

– Mówiłem, że dziesiątka to za słaby filtr. – Założył okulary z powrotem na nos i schylił się po spakowaną torbę Natalii. – Pomogę ci z tym – dodał. Natalia przytaknęła.

– Jak się czujesz? – zapytał, gdy byli tuż przed bramą hotelu.

Nie wyglądała dobrze. Miał jednak nadzieję, że dziewczyna zapewni go, że czuje się wyśmienicie. Natalia jednak nie odpowiedziała, tylko wzruszyła ramionami obojętnie. Michał nie spuszczał z niej oka.

– Zaprowadzę cię do pokoju. Masz wapno? – Znowu kiwnęła głową. Czy miała wapno? Pewnie, że miała. Specjalnie przed wyjazdem kupiła całe opakowanie. Zawsze po przedawkowaniu słońca stawiało ją na nogi. Dziś rzeczywiście przesadziła.

– Miałeś rację. Słońce grzeje tutaj o wiele intensywniej niż w Polsce. – Kiedy już znaleźli się w pokoju, chciała lekko zażartować, ale Michał wcale się nie śmiał.

– Połóż się – powiedział, kładąc torbę obok fotela. – Poczekaj tu na mnie. Zaraz wracam.

Natalia posłusznie położyła się na zasłanym łóżku. Rzeczywiście przesadziła dziś z plażowaniem, ale to, jak się czuła, znacznie odbiegało od zwyczajnego przedawkowania słońca. Ostatnio często bolała ją głowa i słyszała jakieś szmery w uszach. Teraz jednak szum był tak intensywny, że niemal nie słyszała dźwięku otwieranych drzwi do pokoju. Złapała się mocno za głowę i potarła dłońmi skronie.

– To ja – usłyszała głos Michała. Po chwili poczuła na ciele ciepły koc. Zdejmij sukienkę. Posmaruję ci ramiona i plecy pianką chłodzącą. Od razu poczujesz ulgę.

Kątem oka Natalia ujrzała aerozol z D-panthenolem. Posłusznie zdjęła sukienkę, pozostając w kostiumie kąpielowym. Poczuła na skórze ciepłe, delikatne dłonie rozprowadzające kojącą piankę. Rzeczywiście od razu czuła się lepiej. Michał planował rozprowadzić preparat głównie na ramionach i plecach. Wydawało mu się, że to właśnie tam dziewczyna jest najdotkliwiej poparzona. Jednak kiedy dotykał jej ciała, jego ręce zaczęły wędrować w coraz odleglejsze obszary. Nie chciał przerywać. Natalii najwyraźniej to nie przeszkadzało, bo leżała nieruchomo.

– Odwróć się – szepnął ledwie słyszalnym, drżącym głosem. W myślach karcił się za to, że sprawia mu przyjemność dotykanie miękkiej skóry Natalii. Dziewczyna posłusznie położyła się na plecach i spojrzała na niego błyszczącymi oczami.

– Daj, sama dokończę – poczuła nagle przypływ skrępowania. Dopiero co poznany facet siedział na jej łóżku. Przystojny, opalony, troszczył się o nią i delikatnie dotykał jej skóry. Poczuła dreszcze przechodzące całe jej ciało. Sama nie wiedziała, czy to gorączka wywołała ten dreszcz, czy dłonie Michała.

– Zimno ci? – zapytał. Pokręciła tylko przecząco głową. Mężczyzna spuścił wzrok na ciemnoróżowy dekolt. Mimochodem zatrzymał się na kształtnych piersiach schowanych w seledynowym staniku. Natalia mimo bikini czuła się obnażona. Przymknęła oczy, by nie myśleć o tym, co właśnie się dzieje. Czuła tylko delikatny dotyk i słyszała nierówny oddech Michała.

– Lepiej się czujesz? – usłyszała głos mężczyzny, wywołujący ją ze stanu półsnu. Zaskoczona otwarła oczy. Michał siedział na brzegu łóżka i przyglądał się jej uważnie.

– Tak, dziękuję. – Uśmiechnęła się lekko. Z ulgą stwierdziła, że naprawdę czuje się lepiej. Nawet głowa przestała ją boleć. Jedynie lekki szum w uszach pozostał. Do niego jednak była już przyzwyczajona. Towarzyszył jej od jakichś dwóch, może trzech tygodni. Pojawiał się i znikał. W ostatnich dniach jednak prawie cały czas go słyszała. Był niezbyt nasilony, ale jednak dokuczliwy. Starała się nie zwracać na niego większej uwagi.

Usiadła. Po chwili poczuła nagły przypływ energii.

– Leż, nie wstawaj – powstrzymał ją Michał. – Zostań dziś w łóżku. I obiecaj mi, że jutro nie będziesz wylegiwać się na słońcu.

Natalia przewróciła znacząco oczami. Nie wylegiwać się na słońcu? To co ma robić? Przecież po to tu przyjechała, by móc wygrzać ciało na słońcu za wszystkie czasy. Chciała całymi dniami leżeć na plaży i podziwiać turkusowe morze.

– Jutro wybierz się na wycieczkę – kontynuował Michał, jakby słyszał jej myśli. – Spod hotelu co dwadzieścia minut odjeżdża autobus. Dojedziesz nim do miejscowości Benitses. Jest tam pałac Achillion. Słyszałaś o nim?

– Ten, gdzie mieszkała Sissi?

– Właśnie! Powinnaś go zobaczyć. To niedaleko stąd. Zwiedzisz wnętrza, nie wystawiając się zbytnio na promienie słoneczne, i nie będziesz miała poczucia straconego dnia. Naprawdę będziesz zachwycona! Zabrałbym cię tam, ale jutro niestety pracuję.

Natalia zastanowiła się. Rzeczywiście, to nawet całkiem niezły pomysł! Uśmiechnęła się.

– Dziękuję – powiedziała tylko.

– Za co?

– Za wszystko. Pomagasz mi, chociaż wcale nie musisz. Nawet mnie nie znasz. – Podniosła wzrok na Michała.

– Znam cię lepiej niż ty mnie. – Uśmiechnął się i położył tuż obok dziewczyny. Natalia posunęła się, robiąc mu więcej miejsca.

– Powiedz mi coś o sobie. – Chciała wiedzieć coś więcej o człowieku, który towarzyszył jej praktycznie od pierwszej chwili w hotelu.

– Mam na imię Michał. Pracuję w tym hotelu od dwóch lat. Z reguły jestem recepcjonistą, ale jeśli jest taka potrzeba, to wcielam się też w barmana, kelnera, a nawet w pokojówkę.

Natalia zachichotała.

– Tyle to już wiem. Ale jak to się stało, że los rzucił cię tak daleko od rodzinnego kraju?

Czuła, że po tym wszystkim, co sama opowiedziała Michałowi o sobie, i po dzisiejszym dniu na plaży ma prawo zadać mu takie pytanie. Nie żeby chciała grzebać w jego życiu, ale była po prostu ciekawa. Michał nie patrzył na nią. Założywszy ręce za głowę, wpatrywał się w biały sufit. Milczenie przedłużało się i Natalia pożałowała, że zapytała o cokolwiek. Nie wiedziała, jak ma teraz wybrnąć z tej sytuacji. Bynajmniej nie chciała na niego naciskać. Widocznie powód był na tyle poważny i intymny, że mężczyzna nie chciał o nim opowiadać. Położyła się na lewym boku, poprawiła poduszkę pod głową. Zwrócona była twarzą do Michała, który sprawiał wrażenie zagłębionego w swoich myślach. Zamknęła oczy, nie wiedząc, jak się zachować. Postanowiła to przeczekać.

– Uciekłem – powiedział po chwili powoli i znów zamilkł. Tyle rozmyślań, zadumy, i tylko jedno słowo: „uciekłem”?

Co to miało być? Natalia znów poczuła dreszcze na całym ciele. Otuliła się mocniej kocem. Uciekł. Ale przed czym? Skąd? A może to jakiś morderca albo złodziej i niczym hrabia Monte Christo wykopał tunel w więziennej celi, zmienił wizerunek, nazwisko, i zamieszkał na greckiej wyspie? Natalia skarciła samą siebie za tak głupie myśli. Wyczułaby przecież, gdyby było w nim coś złego. Na pewno. Ziarno niepokoju zostało jednak zasiane. Bała się zapytać o cokolwiek. Nagle poczuła dotyk ciepłych palców na swoich sztywnych od morskiej soli włosach. Wzdrygnęła się. Wtedy on zwinnie podłożył rękę pod kark dziewczyny i delikatnie, ale stanowczo przytulił ją do swojej piersi. Natalia nie broniła się. Wzięła głęboki wdech.

Mimo kąpieli morskiej ciągle pachniał tą intrygującą mieszanką drzewa sandałowego, jakichś korzennych przypraw i czegoś słodkiego. Zamknęła oczy, postanawiając nie pytać o nic więcej. Jeśli Michał ma jakiś sekret, to ma też prawo zachować go dla siebie.

– W Polsce byłem nauczycielem angielskiego – odezwał się znów niespodziewanie, obejmując mocniej Natalię. Dziewczyna starała się nie ruszać, by go nie spłoszyć. Czuła, że opowiadanie o swoim życiu jest dla niego bardzo trudne.

– Była moją uczennicą. Popełniłem błąd. – Znów zawiesił głos.

Natalia spojrzała na niego zaskoczona. Czyżby Michał miał kiedyś romans z uczennicą? Jakoś trudno było jej w to uwierzyć. Nie sprawiał wrażenia podrywacza, wręcz przeciwnie. Był uprzejmy, miły, nonszalancki, ale odzywał się mało. Ani przez chwilę nie czuła się jakoś szczególnie przez niego adorowana, mimo spędzonego razem poprzedniego wieczoru i prawie całego dzisiejszego dnia. Ba! Właśnie leżał obok niej, obejmując ją delikatnie, ale nie było w tym żadnego podtekstu seksualnego. Raczej przyjacielski uścisk w potrzebie.

Przyjacielski? Natalia zdziwiła się, że przez chwilę pomyślała o nim jak o przyjacielu. Zna go przecież dopiero dwa dni. To chyba za mało, by kogoś nazwać przyjacielem.

Michał nadal patrzył w sufit. Nigdy nikomu nie opowiadał o swojej pracy w liceum. Tutaj, na Korfu, chciał o tym zapomnieć, a nie opowiadać komukolwiek o przeszłości. Dzisiaj jednak poczuł potrzebę, by wyrzucić wreszcie z siebie żal. Zdania wręcz pchały się mu na usta, ale nie wiedział, jakich słów powinien użyć, by odzwierciedliły stan jego duszy.

– Nie mów, jeśli nie chcesz – powiedziała cicho Natalia.

Zwrócił głowę w jej stronę, jakby dopiero teraz zauważył jej obecność. Położył bez słowa rękę na jej sztywnych od soli włosach i przytulił mocniej do piersi.

– Miała problemy z angielskim. A przynajmniej tak twierdziła, bo wydawało mi się, że to jedna z lepszych uczennic. Poprosiła mnie o prywatne korepetycje. Nie chciałem. Ale jej wyniki w nauce się pogarszały, więc w końcu się zgodziłem. Przyszła wyzywająco ubrana. Cały czas się uśmiechała i zalotnie bawiła się włosami.

Natalia słuchała z zapartym tchem. Poczuła ukłucie w mostku. A więc jednak. Wykorzystał uczennicę. Potem, gdy sprawa się wydała, uciekł. Oczy dziewczyny napełniły się łzami. Nie rozumiała, dlaczego chce jej się płakać. Może dlatego, że właśnie kolejny facet ją rozczarował? Nadal jednak trzymała głowę na jego piersi. Nie chciała, by widział w jej oczach łzy. Znowu zaszumiało jej w uszach.

– Po lekcji odprowadziłem ją do drzwi – kontynuował Michał. – Chciałem, by jak najszybciej wyszła. Na pożegnanie pocałowała mnie. Zdenerwowałem się. Ona omal się nie popłakała. I uciekła. Następnego dnia usłyszałem zarzuty, że ją zgwałciłem – dokończył mężczyzna i zamilkł.

Natalia poderwała się. Spojrzała na Michała wilgotnymi oczami. Był smutny. Próbował się uśmiechnąć, ale jego usta wygięły się tylko w krzywy grymas. Dziewczyna chciała coś powiedzieć, ale nie wiedziała, jak zareagować na to, co usłyszała. Zrobiło jej się przykro, że jeszcze przed chwilą tak źle go oceniła. Poczuła ogromną chęć pocałowania go w te wykrzywione bólem usta, ale nie zrobiła tego. Po prostu patrzyli na siebie, nic nie mówiąc. Po chwili poczuła, że ręka Michała znów delikatnie przytula jej głowę piersi.

– Zostałem zawieszony, każdy patrzył na mnie jak na zbrodniarza, rozpoczął się proces – powiedział cicho.

– Mam nadzieję, że udowodniłeś swoją niewinność? – szepnęła Natalia, podnosząc się na łokciu.

Michał uśmiechnął się słabo.

– Tak. Wszystko świadczyło przeciwko mnie. Czułem, że sąd wydał już na mnie wyrok, a jego publiczne ogłoszenie było tylko kwestią czasu, ale w którymś momencie ta dziewczyna chyba nie wytrzymała emocji i przyznała się, że wszystko wymyśliła. – Zmrużył oczy i spod wpółprzymkniętych powiek przyglądał się Natalii.

– Czyli wszystko skończyło się dobrze. – Uśmiechnęła się.

– Niby tak – westchnął. – Przywrócili mnie do pracy. Dyrektor, nauczyciele, rodzice tej dziewczyny, wszyscy mnie przeprosili. Niby wszystko wróciło do normy. Jednak ciężko mi było odnaleźć się w tej nowej sytuacji. Ciągle wisiało nade mną odium nauczyciela gwałciciela. Niby wszyscy byli mili, ale… nie mogłem zapomnieć o tej wstrętnej sytuacji. Doszedłem do wniosku, że muszę wyjechać, zacząć od nowa. I tak się tu znalazłem. – Spojrzał zdumiony na Natalię. – Nigdy nikomu tego nie opowiadałem. Chciałem odciąć się od przeszłości. Zapomnieć. Nie wiem, dlaczego ci to wyznałem.

– Przepraszam. Nie powinnam była pytać.

– Ale ja… chciałem ci to opowiedzieć. Nie wiem tylko dlaczego. – Patrzył na jej poparzone słońcem policzki. Pogłaskał kciukiem jeden z nich. Natalię przeszył dreszcz. Zawstydzona spuściła wzrok.

– Powinienem już pójść. Jak się czujesz? – zapytał, zerkając na zegarek.

– Dobrze – odpowiedziała krótko dziewczyna, choć wcale nie czuła się dobrze. Nie wiedzieć czemu, liczyła, że Michał poleży z nią dłużej. On jednak delikatnie odsunął Natalię od siebie i usiadł na łóżku.

– Przyniosę ci jeszcze kolację, żebyś nie musiała nigdzie wychodzić.

– Kolację? A kiedy był obiad? – Starała się, by jej głos brzmiał wesoło, beztrosko, w głębi duszy jednak czuła się rozczarowana. Dobrze jej się leżało na piersi chłopaka.

– No fakt. W takim razie zorganizuję dla ciebie jakąś potężną porcję. – Uśmiechnął się i wyszedł z pokoju.

Rozdział 7

Wieczorem Natalia długo nie mogła zasnąć, a kiedy w końcu jej się to udało, po paru chwilach obudziło ją słońce: był już prawie poranek. Zapomniała zasunąć na noc rolety i o świcie promienie wpadły do pokoju. Dziewczyna z jękiem obróciła się na drugi bok i z powrotem zamknęła oczy. Już miała odpłynąć ponownie do krainy snu, gdy telefon leżący na nocnym stoliku zabrzęczał natrętnie. Sięgnęła po niego, przeklinając się w duchu, że nie wyłączyła wieczorem dźwięku. Spojrzała na wyświetlacz. Ewa. Natalia westchnęła, odczytując wiadomości od przyjaciółki.

„Widziałam wczoraj Tomka. Jak to możliwe, skoro jest z tobą?”

„Odezwij się!”

„O co chodzi? Wszystko w porządku?”

Natalia przewróciła oczami i odłożyła telefon. Wiedziała, że Ewa nie da jej teraz spokoju. Koniecznie będzie chciała się dowiedzieć wszystkiego. Nie miała jednak siły ani ochoty na opowiadanie o tym, jak Tomek postanowił zostawić ją dla jakiejś lafiryndy. Poprzedniego dnia udało jej się prawie w ogóle o nim nie myśleć… Jednak jeśli teraz nie odezwie się do Ewy, przyjaciółka nie da jej odetchnąć. Będzie wydzwaniać i esemesować do upadłego, a przez to Natalia nie przestanie myśleć o Tomku. Uznała, że najlepiej będzie załatwić sprawę od razu. Nabrała głęboko powietrza i wybrała numer Ewy. Przyjaciółka odebrała już po pierwszym sygnale.

– No elo!

– Hmm, cześć. – Natalia wiedziała, że zaraz zasypie ją grad pytań i za wszelką cenę chciała tego uniknąć. – Słuchaj…

– Nati! O co chodzi? Gdzie jesteś? I z kim? Wróciliście wcześniej? – Tak jak Natalia przypuszczała, ciężko było przebić się przez gąszcz pytań rozmówczyni. Odchrząknęła.

– Ewa! Posłuchaj… – odezwała się głośniej, natychmiast jednak ściszyła głos. O dziwo, przyjaciółka natychmiast zamilkła. – To dla mnie trudne. Proszę cię. Kiedyś ci wszystko opowiem, ale nie teraz. Pozwól mi po prostu o nim zapomnieć. To dupek.

– Aha. – Ewa najwyraźniej zaniemówiła. – Jasne, przepraszam. O nic już nie pytam. Zapomnij o nim.

– Mhmm. – Natalia poczuła, że łzy znowu napływają jej do oczu.

– Jak wyspa? – Ewa nie chciała dołować przyjaciółki. Uznała, że nagła zmiana tematu odepchnie od niej natrętne myśli. Po powrocie Natalia na pewno opowie jej wszystko ze szczegółami.

– Piękna! – Natalia uśmiechnęła się, wycierając spływającą łzę brzegiem kołdry. – Naprawdę! Cudowne miejsce! Wybieram się dziś na wycieczkę do pałacu Achillion, niedaleko stąd. Ktoś mi poradził, że warto go zobaczyć.

– Ktoś? – Przyjaciółce nie umknęło uwagi to krótkie, intrygujące słowo.

– Ktoś. – Natalia nie mogła się nie roześmiać. – Recepcjonista z mojego hotelu.

– Ahaa! Przystojny?

– Ewa! – Natalia poczuła, że się czerwieni.

– Odpowiedz.

– Tak. Przystojny, ale to nie ma nic do rzeczy. Jest miły i sympatyczny. Polak.

– Mhmm.

– Ewa, przestań! To tylko recepcjonista. Rozmawialiśmy parę razy i tyle. Nie w głowie mi teraz faceci.

– No dobra, dobra. Słuchaj, muszę kończyć, klient przyszedł.

– Jasne! Miłej pracy.

– Dzięki. Baw się dobrze. I odezwij się czasem. Pa pa! Koniec rozmowy przywrócił ciszę w pokoju, ale bynajmniej nie w głowie Natalii. Oznajmiła przyjaciółce, że nie w głowie jej faceci, i mówiła szczerze. Mimo to jej myśli nieustannie krążyły wokół Michała, jego wyznania i skupionej, rozżalonej miny, gdy opowiadał o przeszłości. Ciągle miała przed oczami jego zatroskane spojrzenie, kiedy źle się poczuła. Jego dłoń obejmującą i przytulającą do piersi jej głowę. Mimowolnie się uśmiechnęła.

Jej skóra przez noc nieco się zregenerowała. Nadal szczypały ją ramiona i policzki, które wciąż były purpurowoczerwone, ale ręce, nogi i brzuch zaczęły już zmieniać kolor z różowego na delikatnie brzoskwiniowy. Czuła się dziś dobrze, nawet głowa jej nie bolała. Gdyby nie spieczone ramiona, mogłaby znów spędzić dzień na plaży. Zamiast tego jednak wybrała koszulkę z krótkim rękawem, zasłaniającym zaczerwienione miejsca, posmarowała ciało kremem z wysokim filtrem i wyszła na śniadanie. Zaraz po nim zamierzała złapać autobus do Benitses. Wychodząc, zauważyła na lewej ręce, tuż nad łokciem, fioletoworóżowy siniak. Dotknęła go delikatnie. Skąd on się tu wziął? Nie pamiętała, by uderzyła się o cokolwiek. Pokręciła głową z dezaprobatą, że jest taką niezdarą, złapała mały niebieski plecak i wyszła z pokoju.

***

Autobus minął urokliwe miasteczko Moraitika, z cudownymi widokami. Natalia przez szybę widziała biały, drobny żwirek na plaży i mieniące się turkusowymi i chabrowymi odcieniami morze. Słyszała westchnienia zachwytu innych turystów, podróżujących razem z nią lokalnym autobusem. Tylko kierowca, niewzruszony tym bajkowym widokiem, zmieniał biegi z marsową miną. Jakie to musi być szczęście móc tu mieszkać i mieć te wszystkie krajobrazy na co dzień! „Miejscowi chyba nie wyjeżdżają nigdzie na wakacje: nie muszą. Mają raj u siebie! Ja musiałam długo oszczędzać, by przyjechać tu na marne siedem dni, a dla nich to zwykła codzienność” – pomyślała Natalia, gdy minęli niewielką zatoczkę z białym żwirkiem. Sądząc po reakcjach współtowarzyszy, nie tylko ona była zachwycona wyspą.

Autobus jechał powoli, może czterdzieści kilometrów na godzinę. Wąskie, kręte drogi ciągnące się wokół wyspy i pomiędzy górami przypominały długie szare wstążeczki, które ktoś powywijał w różne strony, tworząc raz ostre, a raz łagodne zakręty.

Autobus zatrzymał się. Turyści zaczęli się tłoczyć w kierunku wyjścia. Natalia powoli podążyła ich śladem. Benitses. Jej oczom ukazał się biały dostojny budynek rezydencji cesarzowej Sissi, w otoczeniu bujnej roślinności. Poczuła duszący zapach bladoróżowych magnolii, a także pomarańczowych, żółtych i różowych bugenwilli. Wśród gąszczu kolorowych kwiatów gdzieniegdzie stały figury greckich bogów. Natalia zatrzymała się, pozwalając się wyminąć pozostałym turystom. Nie spieszyło jej się, by zwiedzić wnętrza pałacu. Póki co pragnęła nasycić zmysły widokiem i zapachem kwiatów. Nic dziwnego, że Sissi tak bardzo podobało się to miejsce. Natalia sama chętnie zamieszkałaby tutaj i codziennie spacerowałaby tymi alejkami, podziwiając żywą przyrodę. Usiadła na ławce i wystawiła twarz ku słońcu, zapominając o obietnicy danej Michałowi, że będzie unikać opalania. Słyszała szum liści, bzyczenie pszczół i przerywające tę melodię rozmowy turystów w różnych językach. Nie miała pojęcia, o czym mówili. Nie interesowało jej to. Najważniejsza była chwila, która właśnie trwała.

Dziewczyna zrobiła mnóstwo zdjęć przeplatających się kolorowych bugenwilli. Na zdjęciach, co prawda, nie mogła uwiecznić oszałamiającego zapachu, ale atmosferę zaczarowanego ogrodu – jak najbardziej. W końcu weszła do wnętrza pałacu. Owionął ją nieoczekiwany chłód marmurowych filarów i kamiennych podłóg. Zrobiło jej się słabo. Oparła się ręką o jedną z marmurowych figur, co spotkało się z dezaprobatą przewodnika. Oczy wszystkich turystów zwróciły się na jej spoconą twarz. Zawstydzona opuściła rękę, uśmiechając się niemrawo. Nadal jednak czuła się źle. Szumiało jej w uszach. Znowu. Próbowała nie myśleć o duszności i zawrotach głowy, które nie dawały jej spokoju. Rozejrzała się po komnacie, w której się znalazła. Mozaika na podłodze zaczęła wirować niebezpiecznie szybko. Natalia usiadła na ziemi. Podpierając się dłońmi o zimną posadzkę, zacisnęła oczy. Niech ta cholerna mozaika przestanie się wreszcie ruszać! Nagle poczuła na ramieniu czyjąś lepką od potu dłoń.

– Are you okay? – zapytał przewodnik.

Pokiwała głową, ale tak naprawdę miała ochotę położyć się na tej zimnej podłodze. Wstała jednak, poprawiając sukienkę i pocierając kolano, którym uderzyła o marmur. Czuła, że jeśli zaraz stąd nie wyjdzie, zemdleje. Nadal się uśmiechając, powoli wycofała się z komnaty. Zapragnęła znaleźć się w swoim łóżku. W Katowicach. Czuła się źle. Postanowiła złapać pierwszy lepszy autobus w kierunku miejscowości Aggios Georgios, gdzie był jej hotel.

***

Michał meldował właśnie starsze małżeństwo z Anglii, kiedy zobaczył Natalię. Minęła go obojętnie, kierując się w stronę windy. Zdziwił się na jej widok. Przecież miała pojechać do Benitses? Powinna wrócić wieczorem albo przynajmniej późnym popołudniem, ale na pewno nie w porze lunchu. To niemożliwe, by w tak krótkim czasie zdążyła zwiedzić cały pałac, tym bardziej że nieopodal znajduje się niezwykle urokliwa plaża z białym żwirkiem, ukryta w małej, niepozornej zatoczce. Był pewien, że kiedy Natalia tam trafi, nie będzie chciała jej opuścić przed zachodem słońca! A tymczasem drzwi windy właśnie się za nią zamknęły.

Najchętniej by ją zawołał, pobiegł za nią. Czuł, że dzisiejsza wycieczka Natalii nie należała do udanych. Nie mógł jednak opuścić miejsca pracy, tym bardziej że ciągle ktoś czegoś od niego chciał. A to komuś klimatyzacja przestała działać, a to jakieś dziecko zatrzasnęło się dziwnym sposobem na balkonie, a to znów ktoś zgubił klucze, a jeszcze kto inny narzekał na złe sprzątanie. Jeśli doliczyć do tego masowy nalot turystów, którzy nie przestawali zjeżdżać się od samego rana, można uznać, że dzień był wyjątkowo pracowity. Miły i życzliwy na ogół Michał stopniowo zaczynał tracić cierpliwość. Oliwy do ognia dolał mały, niezwykle wygadany chłopczyk, który zaczął go wypytywać dosłownie o wszystko.

– A co pan robi? A po co ten dzwonek? A czemu woda w basenie jest niebieska? A mogę coś do picia? A mogę sobie wziąć taką karteczkę?

Michał na początku odpowiadał uprzejmie na wszystkie pytania z uśmiechem. Kątem oka widział rodziców odpoczywających w lobby, przyglądających się z daleka swojemu rezolutnemu synkowi. „Jaki zaradny”, myśleli sobie zapewne. Tymczasem Michał z każdą chwilą tracił cierpliwość. W końcu zaczął udawać, że nie słyszy chłopca i zagłębił się w raportach zameldowań. Mały trochę jeszcze pogadał, pobawił się różą w wazonie, narysował coś w kronice gości, aż w końcu pobiegł do rodziców, skarżąc się na pana, który nie chce z nim rozmawiać. Rodzice spojrzeli oburzeni na recepcjonistę, ale Michał sprawiał wrażenie bardzo zajętego, więc wzięli chłopca za rękę i poprowadzili do baru przy basenie.

Wybiła dwudziesta. Koniec pracy. Nareszcie! Michał odetchnął z ulgą. Był bardzo zmęczony. Marzył o prysznicu i pachnącej pościeli. Najpierw jednak musiał sprawdzić, czy u Natalii wszystko było w porządku. Widział ją dziś tylko raz, kiedy minęła go obojętnie w holu. Czyżby nie wychodziła już potem z pokoju? Bo przecież gdyby szła na spacer albo do restauracji czy baru, pewnie zauważyłby… Albo sama podeszłaby do niego, przywitałaby się…

Natalia właśnie wyszła spod prysznica, gdy usłyszała ciche pukanie do drzwi. Owinięta tylko w biały, mięciutki, hotelowy ręcznik, otwarła, myśląc, że to może obsługa hotelowa jeszcze przed nocą chce zabrać śmieci. Jednak za drzwiami nie ujrzała Greczynki w bladoniebieskim fartuszku pokojówki, lecz Michała. Wyglądał na zaskoczonego, widząc ją w samym ręczniku. Szybko przytrzymała materiał, który nagle postanowił pokazać więcej, niż zamierzała.

– Michał? – głos jej zadrżał. – Proszę… Wejdź, rozgość się – dodała szybko i jeszcze szybciej zniknęła w łazience.

Michał posłusznie wszedł do środka. „Nie powinienem był przychodzić” – pomyślał zażenowany. Musiał jednak przyznać, że spodobał mu się widok Natalii odzianej tylko w ręcznik. Wyobraźnia mimowolnie podpowiadała mu, co kryje się pod warstwą puszystego materiału. Starał się odpychać od siebie te myśli, ale natrętnie powracały.

Nie bardzo wiedział, jak się zachować. Cisza, która nagle zapanowała, stawała się coraz bardziej krępująca. Niezasłane łóżko podpowiadało mu, że Natalia przespała większość dnia. Radio i telewizor były wyłączone. Dochodziły go odgłosy z łazienki.

Najwyraźniej Natalia też była skrępowana, bo kolejne rzeczy wypadały jej z rąk na podłogę.

– Wszystko okej? – usłyszała tuż przy drzwiach łazienki.

– Tak, w porządku. Zaraz wyjdę – odpowiedziała piskliwym, nieco nerwowym tonem, zbierając jednocześnie z podłogi mydło w plastikowej mydelniczce.

„Cholera, pęknięta” – mruknęła pod nosem, patrząc na kolorową mydelniczkę, ledwie trzymającą się całości. Pokręciła głową z dezaprobatą, karcąc się za swoją niezdarność. Kiedy podnosiła się z podłogi, zauważyła, że na jej lewym kolanie pojawił się ogromny siniak. Z niedowierzaniem dotknęła go dłonią. Był intensywnie fioletowy, prawie granatowy. Nigdy dotąd nie miała takiego!

„No pięknie – pomyślała – teraz do końca pobytu nie założę krótkiej sukienki. Ale gdzie ja się tak uderzyłam?” Natalia na chwilę zapomniała o obecności Michała tuż za drzwiami i przypomniała sobie, jak zasłabła w pałacu Achillion. To wtedy musiała się tak obić. Nie pamiętała jednak, aby uderzenie było aż tak silne! Przecież ten siniak był wielkości połowy jej dłoni. Takie ozdoby na ciele nie powstają od lekkiego stłuczenia. Na domiar złego nadal bolała ją głowa. Mimo że przespała całe popołudnie, siły i energia jej nie wróciły. Dziwne. Tak długo czekała na ten wyjazd, a teraz, kiedy w końcu jest na swojej wymarzonej wyspie… prawie cały czas śpi.

– Potrzebujesz może pomocy? – znowu usłyszała głos Michała. Wzdrygnęła się, przypominając sobie, że w pokoju ma gościa. Włożyła lekko pogniecioną i przepoconą czerwoną sukienkę, która niedbale wisiała na haczyku w łazience. Nie było to idealne rozwiązanie, ale inną opcją była jedynie koszulka nocna. Przewróciła oczami, spojrzała na swoje odbicie w lustrze i wyszła w samej sukience. Niestety bielizna została w walizce. Cóż, może Michał niczego nie zauważy.

Czerwona sukienka łagodnie otuliła jej ciało, lekko rozszerzając się wokół bioder. Oczy Michała od razu powędrowały w kierunku piersi, których brodawki odznaczały się pod cienkim materiałem. Natalia natychmiast skrzyżowała ręce, zasłaniając kuszący widok przed oczami mężczyzny.

– Napijesz się czegoś? – zaproponowała, by odwrócić jego uwagę od swoich piersi.

– Nie, dziękuję. Chciałem tylko… – Głos uwiązł mu w gardle. Musiał odchrząknąć, by móc dokończyć zdanie.

– Chciałem tylko sprawdzić, czy dobrze się czujesz. Jak wycieczka? Widziałem, że wcześnie wróciłaś. Nie podobało ci się?

– Źle się poczułam. Wolałam wcześniej wrócić do hotelu.

– Coś się stało? – zaniepokoił się Michał.

– Nie. Nie wiem. Po prostu… słabo mi się zrobiło. A ty? Skończyłeś już pracę? – Wolała odwrócić jego uwagę od siebie.

– Tak. Jutro mam wolne. Chciałbym cię zabrać rano na przejażdżkę. Co ty na to? – Jeszcze dwie minuty temu planował spędzić wolny dzień na leniuchowaniu, ale teraz nie wyobrażał sobie, by przez cały dzień nie spotkać się z tą dziewczyną.

Natalia sprawiała wrażenie totalnie zaskoczonej. Musiała jednak przyznać, że propozycja bardzo przypadła jej do gustu. Znów spędziła prawie cały dzień w pokoju hotelowym, zamiast poznawać i odkrywać Korfu, i nie chciała pozwolić, by sytuacja się powtórzyła. Jej twarz rozpromienił uśmiech. Nie zwracała już uwagi na szumy w uszach, które powoli zaczęły stawać się jej codziennością. Tak jak mimowolnie mruga się powiekami lub nabiera powietrza w płuca, tak szum i toporny ból głowy nękały ją ostatnio cały czas, przy czym raz szumiało mocniej, głośniej, a raz zupełnie cichutko, prawie niesłyszalnie. Natalia coraz częściej orientowała się, że ten szum właściwie nigdy nie cichnie, i starała się nie zwracać na niego uwagi. Tak jakby to było normalne. A przecież nie było.

– Chętnie! – odpowiedziała radośnie, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy Michała.

Ich oczy nieoczekiwanie się spotkały i zgłębiały się nawzajem przez chwilę w ciszy. Natalia poczuła, że serce bije jej mocniej. Wystraszyła się tego uczucia, spuściła wzrok.

– Co ci się tu stało? – Michał nagle znalazł się niebezpiecznie blisko niej, dotykając jej łokcia. Spojrzała. Siniak. Kolejny.

Ogromny. Prawie tak wielki jak ten na kolanie. Nie zauważyła go wcześniej.

– Nie wiem – zadumała się, spoglądając na fioletową plamę na ręce. – Zaczynam wyglądać, jakby ktoś mnie pobił – dodała ponuro.

Zobaczyła zaskoczenie w oczach Michała, uniosła więc nieco sukienkę, ukazując drugi dorodny siniak na kolanie.

– Och! – Michał pobladł. – Co ty dzisiaj wyprawiałaś? Jeszcze wczoraj ich nie było.

– Uderzyłam się. Chyba – wymamrotała Natalia.

Michał stał tuż przed nią, niemalże dotykając jej piersi, które stwardniały. Ścisnęła mocno uda, czując znajome łaskotanie w dole brzucha.

Mężczyzna odsunął delikatnie kosmyk jej włosów, niesfornie spadający na twarz, zasłaniający jej błękitne, jasne oczy.

– Nie wiem dlaczego – wyszeptał – ale nie mogę przestać o tobie myśleć. Chcę spędzić z tobą trochę czasu, pokazać ci wyspę.

Natalia stała, ale miała wrażenie, że zaraz zemdleje. Jego zapach… zawładnął nią już pierwszego dnia… Chciała dać mu się ponieść, ale… Spuściła znów wzrok, karcąc się w myślach. Nie w głowie jej były romanse. Faceci to zło!

On jednak nie dawał za wygraną. Palcem podniósł delikatnie jej brodę. Nie broniła się już. Poczuła na ustach jego ciepły oddech. Musnął ją delikatnie, cały czas patrząc jej głęboko w oczy. Nie zaprotestowała, więc uznał to za przyzwolenie i przywarł namiętnie do jej warg. Zamknęła oczy. „Faceci to zło! Faceci to zło! – powtarzała w głowie, ulegając jednocześnie gorącym ustom Michała. – Faceci to…”

Przestała myśleć. Poddała się. Jego dłonie objęły ją w talii, a po chwili zaczęły wędrować po całym ciele dziewczyny. Szybko pozbył się jej czerwonej sukienki. Zaskoczyło go, że pod spodem nie miała niczego. Żar ogarnął ich oboje. Oddając się sobie nawzajem, wyrzucili z siebie całą złość na innych. Na Tomka, który wybrał inną, i na uczennicę niszczącą dobrą opinię nauczyciela. Nieważne, co przyniesie kolejny dzień, teraz najważniejsi byli oni. Zasnęli przytuleni w pomiętej pościeli.

***

Niedbale porzucona czerwona sukienka leżała na podłodze. Kto by przypuszczał, że takie przygody ją spotkają? A przecież została zapakowana do walizki na tak zwany wszelki wypadek. Cóż – ów wszelki wypadek przerósł najśmielsze oczekiwania Natalii. Dziewczyna podniosła ją o poranku i przewiesiła przez krzesło. Michał jeszcze spał. Wyglądał tak niewinnie i bezbronnie. I tak inaczej… zupełnie inaczej niż Tomek. Jeszcze kilka dni temu nie dopuszczała do siebie myśli, że mogłaby spędzić noc z kimś innym, a teraz patrzyła na Michała z uśmiechem… i miała ochotę na powtórkę.

– Co mi się tak przyglądasz? – usłyszała zaspany głos. Michał przez zamknięte powieki czuł na sobie wzrok dziewczyny. Bał się, że czar pryśnie, gdy tylko otworzy oczy. Ona się speszy, a jemu nie pozostanie nic innego, jak ubrać się i wyjść. Spodziewał się, że Natalia będzie żałować wydarzeń ostatniej nocy. W końcu dopiero co rozstała się z chłopakiem. Postanowił poleżeć jeszcze chwilę z zamkniętymi oczami, opóźnić jak najbardziej powrót do rzeczywistości. Poczuł jej włosy na swoim ramieniu i jej dłoń na swojej piersi. Uff! Nie żałuje! Nie wyprosiła go z pokoju! Przytuliła się! Uśmiechnął się i przewrócił na bok, mocno obejmując dziewczynę.

– Nie wypuszczę cię. Nigdy.

Zabrzmiało to jak deklaracja.

– Nigdy?

Co on sobie wyobraża? Przecież za kilka dni Natalia wyjedzie, a on zostanie na wyspie, gdzie mieszka, gdzie jego miejsce pracy.

– Nigdy. A już na pewno nie dziś. – Uśmiechnął się niepewnie. Przestraszył się swojej obietnicy. Nigdy? Co też on wygaduje? Przecież tutaj jest jego praca, jego życie, a ona za chwilę wyjedzie.

Natalia zachichotała i wyswobodziła się z ramion mężczyzny. Takie deklaracje po jednej wspólnej nocy? Czmychnęła do łazienki, by pobyć chwilę sama i zebrać myśli.

Spojrzała w niewielkie lustro w plastikowej ramie. „Nigdy”? Serce wciąż biło jej mocno. Policzki miała zaróżowione, oczy błyszczące. W lustrze dostrzegła zupełnie inną dziewczynę. Coś z niej emanowało. Nawet podczas najlepszych chwil spędzonych z Tomkiem nie wyglądała tak jak teraz. Czuła się szczęśliwa. Tylko tyle i aż tyle.

– Z czego ty się tak cieszysz? – zapytała Natalia dziewczynę z lustra. Ta jednak nie odpowiedziała, tylko przewróciła niebieskimi oczami i zacisnęła usta, by nie wybuchnąć śmiechem.

Rozdział 8

– I jak? – Michał zatrzymał skuter na poboczu drogi i zdjął kask. Natalia zeszła z tylnego siedzenia i również odsłoniła głowę. Włosy rozsypały się jej na ramiona. Stali na skarpie. Cisza, która zapanowała po wyłączeniu silnika, przyprawiła ją o mrowienie w żołądku. Jej oczom ukazał się widok asfaltowych serpentyn prowadzących nie wiadomo dokąd. Co jakiś czas błogą ciszę przerywał warkot silników przejeżdżających samochodów i skuterów. Daleko w dole morze rozbijało się o brzeg. Po prawej stronie odcinała się urocza zatoczka z wodą tak intensywnie turkusową, że dziewczyna aż otwarła usta. Jeszcze nigdy nie widziała takiego koloru wody. Na horyzoncie morze w różnych odcieniach błękitu i granatu połyskiwało w promieniach słońca. Dziewczyna znała ten widok ze zdjęć w internecie, jeszcze zanim tu przyjechała. Nie wierzyła wtedy, że takie miejsce istnieje naprawdę. Sądziła, że to efekt Photoshopa lub innego programu do edytowania zdjęć. Przecież to nierealne, aby natura tak namalowała świat! A jednak. Stała teraz z otwartą buzią i choć widziała wyraźnie wszystkie kolory, nadal nie wierzyła w to, co było przed jej oczyma.

– To niemożliwe! – Tylko tyle zdołała z siebie wydusić. – To niemożliwe!

Michał przytulił ją.

– Możliwe. Też nie mogłem się napatrzeć, gdy przyjechałem tu pierwszy raz. A jeszcze piękniej jest o zachodzie słońca. Szmaragdowa toń miesza się wtedy z pomarańczowo-różowym niebem. Niezapomniany widok. Świat jest piękny – dodał rozmarzonym głosem.

Natalia spojrzała na chłopaka. Patrzył zauroczony na horyzont, obejmując ją w pasie. Nie mogła się powstrzymać. Stanęła na palcach i pocałowała go w policzek.

– Za co? – zażartował sobie, ale widać było, że pocałunek sprawił mu przyjemność.

– Za nic – odpowiedziała, opierając głowę na jego ramieniu. Michał przyciągnął ją jeszcze mocniej do siebie.

– Wystarczy dziewczynie pokazać ładny widoczek i od razu jest twoja – roześmiał się.

– Och ty! A więc to tak? – Natalia wyrwała się z objęć Michała i udawała naburmuszoną.

Michał z lekkim uśmieszkiem podszedł z powrotem do skutera i podał dziewczynie kask.

– Jedźmy dalej. Ciekaw jestem, czy znowu zasłużę na całusa, kiedy pokażę ci Kanał Miłości.

Natalia wymierzyła mu szturchańca, po czym wsiadła na skuter.

„Kanał Miłości – to brzmi kusząco” – pomyślała.

Jechali wąskimi krętymi dróżkami, mijając gaje oliwne, punkty widokowe z niesamowitą panoramą i hotele dumnie wznoszące się nad morzem. Słońce było już wysoko na bezchmurnym niebie. W czasie jazdy upał nie doskwierał Natalii, ale ilekroć zatrzymywali się, by popatrzeć na malownicze pejzaże, natychmiast musiała zdejmować kask, bo miała wrażenie, że zaraz się w nim udusi. Mimo to niemal co chwila trącała Michała, dając mu znać, że koniecznie musi się zatrzymać. Każdy kolejny zakręt ukazywał przed nią coraz to piękniejsze widoki. Dziewczyna nie mogła się napatrzeć.

– Jedna mała wyspa i tyle piękna… To niesamowite! – zachwycała się za każdym razem.

W końcu dotarli do zapełnionego samochodami parkingu.

Znajdowali się najwyraźniej w jednym z najbardziej popularnych miejsc.

– Canal d’Amour – oznajmił Michał, zsiadając ze skutera. Poprowadził Natalię za rękę wąską uliczką w dół. Ludzi było tu znacznie więcej, co nie bardzo przypadło jej do gustu. Zdecydowanie wolała zatoczki i wzgórza, gdzie panowała kompletna cisza. Mogła wtedy naprawdę napawać się tym, co widzi. Tutaj krzykliwe, rozbiegane dzieci, przywoływane w różnych językach do porządku przez matki, działały na nią irytująco. Kanał Miłości nie zrobił na niej takiego wrażenia, jakiego spodziewał się Michał. Biało-szare skały, tworzące głęboką morską szczelinę z zielonoturkusową wodą, do której z wysokości skakali co odważniejsi, były ciekawe, niespotykane nigdzie indziej. Ale zbyt duży ruch turystyczny zabijał całą magię tego miejsca.

– Czyli nie dostanę drugiego buziaka? – Michał zrobił smutną minę.

– A chcesz? – zapytała przekornie Natalia.

Czuła się dobrze w jego towarzystwie. Starała się nie myśleć o tym, co nastąpi za kilka dni: że będą musieli się rozstać i że to, co czują teraz do siebie, to tylko nic nieznacząca wakacyjna miłostka.

Michał objął ją w pasie i zbliżył swoją twarz do jej na odległość kilku centymetrów. Dziewczyna znów poczuła jego zapach, wymieszany teraz z potem.

– Bardzo – wyszeptał ledwo słyszalnie.

Ich usta spotkały się. Stopiły w całość. Ludzie obok zniknęli. Przestali istnieć. Liczyli się tylko oni i ich pożądanie. Na tę krótką chwilę Natalia zapomniała o szumie w uszach, który nadal nie mijał.

Kiedy rankiem Michał zapytał ją o samopoczucie, odpowiedziała, że wszystko jest w porządku. I było. Mieli za sobą niezapomnianą noc. Dokuczały jej wprawdzie ból głowy i słabość, ale odrzucała złe myśli. Teraz również, kiedy przemierzali wyspę na skuterze Michała, doskwierało jej zmęczenie. Ale któż nie czułby zmęczenia w prawie czterdziestostopniowym upale?

Zbliżał się wieczór. Słońce było coraz niżej, rzucało ciekawe refleksy na morze i drzewa. W tym świetle skóra Natalii wydawała się bardziej opalona niż w rzeczywistości, a czarne oczy Michała błyszczały intensywniej niż w ciągu dnia.

– Chcesz już wracać? – zapytał, ale doskonale wiedział, co mu odpowie. Leżała na piasku, z głową opartą o jego pierś. Na małej dzikiej plaży nie było nikogo oprócz nich. Cisza, zakłócana jedynie szumem fal rozbijających się delikatnie o brzeg, była magiczna.

– Chcę tu zostać – wyszeptała rozmarzona. Wpatrywała się w horyzont, za którym powoli chowało się słońce. Przybrało teraz inną barwę. Pomarańczowoczerwoną. Wydawało się dużo większe, niż kiedy świeciło w zenicie. Właściwie Natalia nigdy nie widziała tak dużego słońca. „Może Korfu po prostu jest bliżej nieba i to dlatego tutaj jest znacznie goręcej niż w Polsce?” – roześmiała się do swoich myśli.

– Co ci tak wesoło? – Michał uniósł głowę i przyjrzał się dziewczynie.

– Szczęśliwa jestem – odpowiedziała krótko.

– Naprawdę? – spojrzał na nią uważnie. Przecież dopiero co rozstała się z chłopakiem. Przyjechała tu i zawróciła mu w głowie. Życie jest szalone. W ciągu paru chwil potrafi wywrócić wszystko do góry nogami. Przytulił ją mocniej. – Nie chcę cię wypuszczać.

Nie odpowiedziała nic, tylko położyła dłoń na obejmującej ją ręce. Wiedziała, co Michał ma na myśli. Jeszcze tylko kilka dni i rozstaną się. Na zawsze. Związek na odległość? To dobre dla nastolatki. A ona już dawno przestała nią być.

Nie odzywali się więcej. Patrzyli, jak słońce powoli znika za horyzontem. Morze zaczęło przybierać ciemnogranatowy kolor. Z zadumy wyrwał ich dzwonek telefonu. Natalia usiadła nerwowo, jakby wybudzona gwałtownie z miłego snu. Spojrzała na wyświetlacz. Ewa. Chciała odrzucić połączenie, ale Michał mrugnął do niej porozumiewawczo, dając znak, by odebrała.

– Cześć Ewa, co tam u ciebie? – odezwała się. Włączyła tryb głośnomówiący i położyła telefon na plecaku leżącym obok niej na piasku.

– U mnie? Nic nowego. Stara bieda. Powiedz lepiej, co u ciebie?

– W porządku – odparła Natalia i usiadła, podciągając kolana pod brodę.

– W porządku? Tylko tyle? No weź… nie na to liczyłam.

– A na co? – roześmiała się Natalia. Popatrzyła na Michała. Leżał z zamkniętymi oczami. Miała ogromną ochotę go pocałować.

– No na przykład… – zawiesiła głos Ewa. – Co słychać u tego przystojnego recepcjonisty?

Michał otwarł jedno oko i uśmiechnął się pod nosem. Zerknął na Natalię, która nie wiedzieć czemu, zaczęła się rumienić. Spojrzała na niego zażenowana i przygryzła dolną wargę.

– W porządku – wybąkała.

Michał nie wytrzymał i parsknął śmiechem. Ta rozmowa robiła się coraz ciekawsza. Usiadł i przyglądał się Natalii. Próbowała uciec wzrokiem, ale przytrzymał jej brodę, zmuszając ją, by spojrzała mu prosto w oczy.

– Aha – zawiesiła głos Ewa. – Czyli że jesteś z nim teraz?

– Uhmm – mruknęła Natalia.

– I jestem na głośnomówiącym, tak?

– Uhmm. – Natalia nie była w stanie nic więcej z siebie wydusić.

– Okej, okej, rozumiem! No to nie przeszkadzam. Zdzwonimy się jutro. Paaaa!

I oboje wybuchnęli śmiechem, co sprawiło, że przyjaciółka nie miała już żadnych wątpliwości, że rzeczywiście Natalia była teraz z Michałem. Rozłączyła się szybko.

– Przystojny recepcjonista? – zapytał Michał. – Jestem przystojnym recepcjonistą?

– I barmanem, i pokojówką i nawet przewodnikiem wycieczkowym!

Natalia zarumieniła się. Chciała, by jej głos brzmiał zabawnie i lekko, ale tak naprawdę czuła się niezręcznie. Teraz Michał wiedział, że rozmawiała o nim z przyjaciółką. Być może wyobrażał sobie nie wiadomo co, a ona przecież tylko wspomniała Ewie, że recepcjonista jej pomógł. No dobra: przystojny recepcjonista…

Rozdział 9

Natalię bolała głowa. Znów. Kiedy Michał podwiózł ją pod hotel, było grubo po północy. Nie spieszyło im się do rozstania. Wcześniej spędzili razem długie godziny. Już po zachodzie słońca, w ciemności, jechali w stronę Aggios Georgios, do hotelu. Po drodze jednak zatrzymali się w uroczej, niewielkiej tawernie Mikkos. Nie było tam klimatyzacji, kelnerów w białych koszulach ani ekskluzywnego wystroju, ale klimat, jaki tam panował, sprawił, że zapomnieli o czasie. Tawerna prowadzona była przez dwóch braci Greków, którzy na powitanie poczęstowali ich zimnym piwem Mythos w ogromnych szklanych kuflach. Tego jej było trzeba. Zimnego piwa! W towarzystwie Michała i greckiej muzyki w głośnikach, przy kapiącej na stół świeczce, mythos smakował wybornie.

Teraz, kiedy wyszła spod prysznica, czuła, że jest potwornie zmęczona. Bolało ją wszystko. Nogi, ręce, kręgosłup. Złapała się za głowę, jakby to mogło powstrzymać intensywne pulsowanie w skroniach. Spojrzała na siniaki na nogach i ręce. Nadal były mocno fioletowe. Miała wręcz wrażenie, że od poprzedniego dnia nabrały jeszcze bardziej intensywnego koloru.

Podłączyła telefon do ładowania i położyła się. Mimo ogromnego zmęczenia nie mogła jednak zasnąć.

Michał.

Dlaczego jej myśli tak uparcie krążyły wokół tego faceta? Nawet kiedy go przy niej nie było, ciągle o nim myślała. A gdyby był tu Tomek? Nie byłoby wspólnego plażowania z Michałem, wycieczki skuterem dookoła wyspy, zachodu słońca, wspólnej nocy… Nie byłoby niczego takiego. Może to przeznaczenie zdecydowało, aby rzeczy potoczyły się tak, jak się potoczyły? Może los zdecydował, że to z Michałem ma być szczęśliwa? Uśmiechnęła się do swoich myśli. Tak. Była szczęśliwa. Starała się nie myśleć, że za dwa dni jej piękny sen się skończy. Wróci do domu, do pracy, do codzienności. A Michał zostanie tutaj. Przyjadą nowi ludzie, nowe… kobiety? Ta myśl zdecydowanie nie spodobała się Natalii. Przekręciła się na drugi bok, odrzucając wyobrażenia o innych kobietach w pobliżu Michała.

***

Natalia obudziła się wcześnie, czując w ustach nieprzyjemny posmak krwi. Pociągnęła łyk wody ze szklanki na nocnej szafce i zamknęła z powrotem oczy. Smak krwi szybko jednak powrócił, nie pozwalając jej zasnąć. Przeciągnęła się i powoli wstała z łóżka. Zauważyła niewielkie czerwone ślady na białej poduszce. Przestraszyła się. W łazience splunęła do umywalki. Ślina była jasnoróżowa. „Co jest?” – pomyślała. Nabrała wody w usta i wypłukała je obficie. Spojrzała w lustro. Przed oczyma biegały jej jasne plamy, sprawiając, że musiała wytężyć wzrok, by przyjrzeć się swojej twarzy. Mimo kilku dni w śródziemnomorskim klimacie i bardzo intensywnego korzystania ze słońca jej twarz pozostała blada. Uszczypnęła się w policzki, co nadało im lekko różowy koloryt, po chwili jednak miejsca uszczypnięcia stały się sine, szare, nienaturalnie blade.

Z łazienki wywołał ją dźwięk hotelowego telefonu. Podniosła słuchawkę niepewnie.

– Halo?

– No, witaj słońce, jak się czujesz? – wyszeptał Michał, nie chcąc, aby ktoś oprócz rozmówczyni go usłyszał. W końcu był w pracy. Powinien rozmawiać z hotelowymi gośćmi tylko służbowo, ale od samego rana koniecznie chciał usłyszeć jej głos. Wolał jednak nie wchodzić do jej pokoju. I tak ostatnio współpracownicy patrzyli na niego z lekkim uśmieszkiem. Widzieli, że zachowuje się inaczej i spędza czas w pobliżu hotelu nawet poza godzinami pracy.

– Słońce? – Natalia uśmiechnęła się. W jednej chwili zapomniała o swoim wyglądzie. – Jestem słońcem?

– Moim słońcem.

Powiedział to czule. Tak czule, że dziewczynę połaskotały motyle w brzuchu. Nie dała jednak nic po sobie poznać.

– Ale że co? Że niby jestem okrągła? – droczyła się.

– Nie. Gorąca. I jaśniejesz tak, że mam ochotę cały czas być w pobliżu.

Nastała chwila ciszy. Natalia głośno przełknęła ślinę.

– Wszystko w porządku? – zapytał, zaniepokojony jej milczeniem.

– Tak. Po prostu… czuję się słabo. Chyba jeszcze się zdrzemnę.

– Pomyliłem się. Nie jesteś słońcem – westchnął. – Jesteś śpiącą królewną.

Dziewczyna zachichotała.

– Raczej daleko mi do królewny.

– Śpij, śpij. Zbudzę cię, jeśli zapadniesz w zbyt długi sen. Nie jesteś głodna?

– Nie, dziękuję.

– Okej. Do zobaczenia później.

– Do zobaczenia.

Rozłączając się, Natalia poczuła, że zaraz zasłabnie. Odłożyła słuchawkę telefonu i przytrzymała się poręczy łóżka.

„Oho! Niezła jazda!” – pomyślała. Na wszelki wypadek usiadła. Nagle zrobiło jej się niedobrze. Przytrzymując się ściany, najszybciej jak potrafiła, dowlokła się do łazienki. W ostatniej chwili pochyliła się nad sedesem i wybuchnęła zawartością żołądka.

Drżącą ręką obmyła spoconą twarz i spojrzała w lustro.

– Wyglądasz jak zombie – powiedziała do swojego odbicia. – Co ten Michał w tobie widzi?

Jeszcze bardziej osłabiona wyszła z łazienki, zapominając zgasić światło, i położyła się do łóżka. Zasnęła mocnym snem. Śniło jej się, że Michał próbował nauczyć ją tańczyć zorbę. Obejmował ją ramieniem i powoli wirując po trawie, zachęcał, by naśladowała jego ruchy.

Błogi sen zakłóciło jej uporczywe stukanie. Dziewczyna powoli otwarła oczy, nie wiedząc początkowo, co się dzieje. Ktoś intensywnie pukał do drzwi i ruszał klamką. Usiadła zaskoczona na łóżku.

– Kto tam? – zawołała.

– Nati! Otwórz! – usłyszała głos Michała.

– Co tak walisz, jakby się paliło? – powiedziała na powitanie. Michał patrzył na nią, jakby pierwszy raz ją widział. W rękach trzymał tacę z musaką i sokiem pomarańczowym.

– Przez cały dzień nie wychodziłaś z pokoju. Martwiłem się – rzekł. – Pomyślałem, że jesteś głodna – dodał, wskazując na tacę.

– Dziękuję – odpowiedziała speszona Natalia, przygładzając niesforne włosy. – Jak to cały dzień? Co masz na myśli? – zdziwiła się.

Michał przełknął ślinę. Natalia nie wyglądała dobrze.

– Jesteś chora? – odpowiedział pytaniem na pytanie.

– Nie. Nie wiem. Może trochę. Jakoś słabo się dziś czuję.

– Cały czas spałaś? Przytaknęła.

– Która godzina? – zapytała, ale nie czekając na odpowiedź Michała, sięgnęła po telefon. Zegarek wskazywał czternastą dwadzieścia. Spojrzała pytająco na chłopaka.

– Mam nadzieję, że chociaż się wyspałaś, śpiąca królewno! – Chciał, by jego głos brzmiał beztrosko, ale Natalia wyczuła w nim niepokój.

– Nic mi nie jest. Nie martw się. – Machnęła lekceważąco dłonią i wzięła duży łyk świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy. Był pyszny.

***

– I jak? Lepiej?

Tym razem to Michał odgarnął niesforny kosmyk włosów z twarzy Natalii. Musaka była wyborna i dziewczyna rzeczywiście poczuła się lepiej.

– Chyba tego mi było trzeba. – Podniosła dłoń z prawie opróżnioną szklanką soku. – Dziękuję.

– Zawsze tak dużo śpisz?

– Wiesz co… – zastanowiła się chwilę. – Ostatnio byłam przepracowana, chodziłam non stop zmęczona. Dlatego tak się cieszyłam na te wakacje. Aczkolwiek nie planowałam ich przespać! – Przewróciła oczami i odstawiła szklankę na stolik.

Michał przyjrzał się dziewczynie. Wyglądała znacznie lepiej, niż kiedy tu przyszedł.

– Jakie plany na resztę dnia? Sen? – Nie mógł się powstrzymać, by się nie roześmiać. – Może ty naprawdę jesteś śpiącą królewną – dodał z błyskiem w oku. W odpowiedzi dostał kuksańca w bok.

– Nie, pójdę na plażę – odpowiedziała.

– Sama?

– Sama.

A niby z kim miałaby pójść? Przecież nie może ciągnąć Michała wszędzie ze sobą. A poza tym on właśnie, zdaje się, jest w pracy.

– Skończyłem na dziś – odezwał się Michał, po czym, widząc zaskoczenie w oczach dziewczyny, wyjaśnił: – Pracę skończyłem. Mogę pójść z tobą. Chcesz?

Natalia zarumieniła się. Czy chciała? Co za pytanie? Pewnie, że tak. Nie miała jednak zamiaru pokazywać po sobie emocji, wzruszyła więc tylko ramionami.

– Jeśli chcesz…

– Chcę. – Michał zbliżył się i dotknął ustami jej ust. Dreszcz przeszył ich oboje. Dotknął jej ust raz jeszcze. Tym razem mocniej. Natalia objęła go ramionami za szyję, nie pozwalając, by się od niej odsunął. Zatopili się w pocałunku, namiętnym jak nigdy. Dziewczynie znów zrobiło się słabo, tym razem jednak z pożądania. Oboje wiedzieli, że ich związek nie ma przyszłości. Pojutrze Natalia będzie już w Polsce… a on zostanie tutaj. W tej chwili jednak nic się nie liczyło. Oboje chcieli maksymalnie wykorzystać czas, który im został. Tutaj, na wyspie.

Rozdział 10

– Nie marzniesz? – zapytał z troską w głosie Michał. Spędzili upojne popołudnie w hotelu. W końcu jednak zdecydowali się wyjść z pokoju, by zażyć kąpieli w morzu. Leżeli teraz na ręczniku, orzeźwieni słoną wodą. Słońce chyliło się powoli ku zachodowi, ale nadal jeszcze rzucało ciepłe promienie. Niewielką plażę w małej zatoczce spowijał teraz cień rzucany przez wysoki klif. Oprócz nich tylko kilka osób, pogrążonych w rozmowie lub zadumie, siedziało wciąż na brzegu.

– Nie. Jest przyjemnie. Morze ma teraz taki niesamowity kolor. Spójrz! – Próbowała nasycić oczy namalowanym przez naturę pejzażem.

Michał jednak, zamiast podziwiać morską toń, wolał patrzeć w oczy Natalii, zwrócone w stronę horyzontu. W tym świetle były jeszcze bardziej niebieskie, z małymi zielonymi iskierkami rozświetlającymi jej spojrzenie. Była bez makijażu, z mokrymi włosami, szorstkimi od soli morskiej, ale mężczyzna nie mógł oderwać od niej wzroku.

– Jeszcze piękniejszy jest kolor morza, kiedy odbija się w twoich oczach – wyszeptał.

Dziewczyna zdumiona odwróciła wzrok od horyzontu, do którego powoli zniżało się słońce.

– No, kochany – powiedziała. – To już był tani chwyt na podryw. Zawsze tak robisz? – zapytała przekornie.

– Zawsze – roześmiał się Michał, pochylił nad dziewczyną i zaczął ją łaskotać. – Ten twój chłopak – powiedział po chwili – to jednak głupi był. Wypuścił z rąk taką dziewczynę! Ja nigdy nie pozwoliłbym ci odejść.

– Ależ pozwolisz. – Natalia posmutniała. – Jutro w nocy wracam do domu.

Michał spuścił głowę, nic nie mówiąc. Starał się odpychać od siebie myśl, że wkrótce będą musieli się rozstać, ale ta chwila zbliżała się nieubłaganie.

– Nie chcę.

– Ja też.

– Coś wymyślę – zacisnął zęby i rzucił do wody mały kamyk, który wygrzebał z piasku.

– Co? Rzucisz pracę i wrócisz do Polski? – zapytała.

– A może to ty rzucisz pracę i zostaniesz tutaj?

Mówił poważnie. Naprawdę nie chciał, żeby wyjechała. Zostać na wyspie? Kusząca wizja. Mieszkać tu, mieć turkusowe morze w zasięgu ręki… Marzenie.

– Nie żartuj. Tam jest całe moje życie. Praca, rodzina.

– Wiem – Michał usiadł plecami do Natalii. Czuł gorycz rozrywającą go od środka. W końcu spotkał dziewczynę ze swoich snów i nie mógł jej zatrzymać. Czuł się bezradny.

– Miałabym wywrócić swoje życie do góry nogami i przenieść się tutaj?

– A dlaczego nie? – Zerknął na nią ponad ramieniem. – Wynajmiemy większe mieszkanie, pomogę ci znaleźć pracę. To byłoby możliwe. Jak myślisz?

– A rodzina? Moja mama?

– No daj spokój! Przecież to tylko dwie godziny lotu. Michał miał rację. Odległość półtora tysiąca kilometrów w dzisiejszych czasach nie była żadną przeszkodą. Dystans był pojęciem względnym. Praca w „Marzeniach do spełnienia” dawała Natalii satysfakcję, ale przecież tutaj też mogłaby znaleźć pracę w jakimś lokalnym biurze podróży. Musi tylko podszkolić angielski. No i nauczyć się greckiego. W Katowicach dopadną ją wspomnienia o Tomku. Każdy zakątek miasta będzie jej przypominać chwile spędzone z facetem, który postanowił zostawić ją dla innej. Wiedziała też, że Michał nie chce wracać do Polski. Doświadczenia związane z oskarżeniem o gwałt na uczennicy każdego zniechęciłyby skutecznie do życia i pracy w zawodzie nauczyciela. Michał tutaj był szczęśliwy. Może nie zarabiał milionów, ale każdego ranka budził się z uśmiechem.

– Obiecaj mi, że się nad tym zastanowisz – wyrwał ją z zadumy.

Uśmiechnęła się, nic nie odpowiadając.

***

Słońce już było nisko nad horyzontem, kiedy Michał wstał energicznie, strzepując z siebie piasek i myśli o rychłym rozstaniu z Natalią.

– Chodźmy. Koniec tych smutków. Nie piłaś jeszcze kumkwatu.

– Czego nie piłam?

– No widzisz! Nawet nie wiesz, co to takiego. Trzeba to zmienić! – powiedział, podając jej rękę.

Wstała powoli i włożyła sukienkę. Kostium był jeszcze wilgotny, co sprawiło, że sukienka natychmiast zrobiła się mokra. Natalia nie przejmowała się tym jednak. Wiedziała, że materiał szybko wyschnie.

Wkrótce siedzieli w tawernie na klifie, skąd rozpościerał się niesamowity widok, który jednak szybko zniknął im z oczu, gdy słońce zakończyło swój codzienny dyżur.

– Ten likier to najbardziej znany alkohol na Korfu. Produkowany z owoców kumkwatu – powiedział Michał, stawiając przed Natalią kieliszek przejrzystego, pomarańczowego płynu.

Natalia uniosła go do ust. Poczuła słodki, lekko ziołowy smak.

– I jak?

– Może być – stwierdziła.

– Może być? – Michał nie krył zdumienia. – To chluba tej wyspy! Kumkwaty występują tu pod każdą postacią, a najbardziej znany jest właśnie ten likier.

– Hmm. Dobry, ale nie urzekł mnie.

– A ja uwielbiam ten smak. Ma w sobie coś takiego… magicznego. Działa na mnie jak eliksir szczęścia. – Michał spojrzał na swój pusty, szybko opróżniony kieliszek.

– Eliksir szczęścia? – Natalia nie spodziewała się takiego porównania.

– Owszem. Choćbym był nie wiadomo jak bardzo zmęczony, taki kieliszeczek albo dwa – spojrzał wymownie na Natalię – no, ewentualnie trzy… sprawiają, że czuję się błogo i dobry humor wraca.

– Hm, tak samo działa nasza polska wódka. – Natalia nie dawała za wygraną.

– Nie, nie. Wódka otumania umysł. A kumkwat go rozjaśnia. To trochę tak, jakbyś wypiła odrobinę słońca.

– Chyba musiałabym spróbować jeszcze jeden kieliszek, by poczuć to słońce w sobie.

– Słusznie! – Michał natychmiast skinął na kelnera i zamówił jeszcze jedną kolejkę likieru.

Natalia powąchała trunek z zamkniętymi oczami. Poczuła zapach słodko-kwaśnych owoców dojrzewających w gorącym słońcu Grecji. Michał miał rację. Upiła mały łyczek, pozwalając likierowi powoli, delikatnie spłynąć do gardła.

– Rzeczywiście. To nie jakiś zwykły trunek. Ma w sobie… coś – przytaknęła.

Michał uśmiechnął się, przechylając swój kieliszek.

– Jak się czujesz, śpiąca królewno? Lepiej?

– Nie myślę teraz o tym. Po prostu… staram się chłonąć ostatnie chwile tutaj. Będę tęsknić za tym miejscem. I za tobą – dodała cicho.

Wieczór przyniósł miliony gwiazd migoczących na niebie i wielki, ogromny księżyc. Siedzieli z Michałem w tawernie na niewysokim klifie. Zajęli stolik w ogrodzie oświetlonym teraz świecami. Patrzyli na czarną już, delikatnie rozkołysaną taflę wody. Odbity w niej księżyc wydawał się tańczyć na falach.

Oboje odpychali od siebie perspektywę rozstania. Nie skupiali się na tym, co miało nadejść. Cieszyli się chwilą, którą dał im los. Być może już nigdy się nie spotkają. Michałowi mimowolnie przebiegła przez głowę myśl, że po powrocie do Polski Natalia być może pogodzi się z Tomkiem.

Zupełnie nie potrafił zrozumieć, jak ktoś, mając przy sobie taki skarb, wybrał kogoś innego. Facet na pewno zrozumiał, jaki był głupi. Może teraz tęskni za Natalią, szykuje jej przyjęcie powitalne i mowę mającą na celu uzyskanie wybaczenia. Na pewno tak jest.

Zasępił się.

– Co jest? Martwisz się czymś? – wzdrygnął się, słysząc cichy głos Natalii. Podniósł wzrok. Uśmiechnęła się lekko, ale jej oczy wyrażały smutek. Nie wiedział, co spowodowało ten wyraz. Wolał myśleć, że to z powodu niedługiego rozstania z nim, być może na zawsze, a nie z powodu tęsknoty za tamtym facetem.

– Tęsknię.

– Za kim?

– Za tobą.

– Przecież jestem tu.

– Już niedługo.

Natalia położyła dłoń na jego ręce opartej na stoliku. Podniosła się nagle, pociągając go za sobą.

– Chodźmy.

– Dokąd? – Wstał posłusznie, oszołomiony.

– Do ogrodu przy hotelu. Tam, gdzie spędziliśmy pierwszy wspólny wieczór. Chcę to przeżyć jeszcze raz.

Michał objął dziewczynę i poprowadził w stronę hotelu, a potem do zaułka obficie porośniętego intensywnie pachnącymi oleandrami. W ogrodzie było niewielu ludzi. Panująca cisza, przerywana cichymi rozmowami turystów, wydawała się magiczna. Michał przyciągnął dwa leżaki. Natalia zdjęła sandały i rozłożyła się na jednym z nich.

– Cudownie! Chcę zapamiętać to miejsce, tę miękką trawę, ten zapach, ciebie… – Natalia zawiesiła głos. Poczuła na ustach palec Michała.

– Ciiii… Nie myśl o tym. Przecież to wcale nie musi się kończyć. Korfu nie leży na końcu świata. Coś wymyślimy, żeby być razem. Przecież jeżeli będziemy bardzo chcieć, nic nie stanie nam na przeszkodzie. Czym są te dzielące nas kilometry wobec tego, co do ciebie czuję? Niczym.

Natalia odsunęła jego palec, obrysowujący kontur jej ust.

– Sam dobrze wiesz, że to się nie uda. Na początku będziemy do siebie dzwonić, pisać, tęsknić, ale zabije nas codzienność. Praca, obowiązki… Zapomnisz o mnie.

– Nie mów tak. Nigdy cię nie zapomnę. Nawet tak nie myśl.

– Przyjedziesz?

– Gdzie?

– Do mnie. Do Polski.

Michał opuścił głowę. Ciągle było mu trudno myśleć o Polsce, która wypluła go jak zużytą gumę do żucia, jako o swojej ojczyźnie. Rodzinny kraj kojarzył mu się z niesforną młodzieżą, oskarżeniami, podejrzeniami o najgorsze rzeczy. I tymi spojrzeniami innych nauczycieli, rodziców, ekspedientki w osiedlowym spożywczaku. Nikt mu nie wierzył. Był już skazany w oczach całej miejscowości. A kiedy okazało się, że to nieprawda, wszyscy tylko patrzyli na niego z głupawymi uśmieszkami, mogącymi świadczyć równie dobrze o tym, że im głupio, iż tak pochopnie ocenili człowieka, jak i o tym, że nadal uważają go za przestępcę seksualnego, który nieuczciwie uniknął zasłużonej kary. Wiadomo – myśleli być może – szkoła zawsze broni dobrej opinii nauczyciela. To przecież źle by świadczyło o dyrekcji, że zatrudnia pedofila. Lepiej więc sprawę wybielić, by nikt się o niczym nie dowiedział.

Nie. Nie chciał tam wracać. Zresztą… co miałby tam robić? Znowu zacząć uczyć? By każdego ranka przypominać sobie o przeszłości? O nie!

– Czemu się tak zadumałeś? – poczuł nagle kuksańca w bok i zobaczył ciemne o tej porze oczy, w których odbijał się blask księżyca. Dziewczyna ciągle czekała na odpowiedź. – Nie chcesz? – szepnęła.

– To nie tak. Chcę. Bardzo. To znaczy… nie. Nie wiem! – Nerwowo przeczesał dłońmi włosy.

– Rozumiem. – Nie patrzyła na niego.

– Nie. Nie rozumiesz. Nie chcę się z tobą rozstawać. Ale też nie chcę wracać do Polski. To dla mnie zbyt trudne. Nie jestem gotów, by zmierzyć się z przeszłością.

– Przecież cię uniewinnili. Czego się boisz?

– Nie potrafię ci tego wytłumaczyć. Przepraszam.

Natalia czuła, że łzy napływają jej do oczu. Próbowała się zmusić, by powiedzieć, że zdaje sobie sprawę, że to tylko taka wakacyjna przygoda i że rzeczywiście to byłoby szalone, by po kilku dniach znajomości deklarować sobie wzajemnie coś więcej.

Niesforna łza, niedająca się utrzymać, powędrowała grubą strużką wzdłuż policzka, zatrzymała się na chwilę na brodzie, po czym spadła na dekolt i zniknęła gdzieś we wgłębieniu pomiędzy piersiami.

– Pójdę już. Zmęczona jestem – powiedziała, nie podnosząc wzroku. Nie chciała, żeby Michał zobaczył, że płacze. Nie musiał wiedzieć, jak bardzo jej zależy.

– Odprowadzę cię.

– Nie, nie. Nie trzeba. Do zobaczenia jutro. – Wysiliła się na uśmiech i na chwilę podniosła oczy. Chyba tylko na to czekał. Ujął szybko w dłonie jej brodę i nie pozwolił znów spojrzeć w dół.

– Kocham cię – wyszeptał ledwie słyszalnie tuż przy jej twarzy.

Bezwiednie rozchyliła usta, słyszała jego przyspieszony oddech. Zamknęła oczy, a wtedy poczuła wilgotne wargi Michała, który scałowywał jej słone łzy, płynące już nieprzerwanie po jej policzkach.

– Pozwól mi zasnąć przy tobie. Ten ostatni raz. Proszę… – wyszeptał, a Natalia wiedziała, że to nie o sen mu chodziło. Pragnęła tego samego. Nie chciała się z nim rozstawać. Nie odpowiedziała nic. Zarzuciła mu tylko na szyję drżące ręce.

***

Słońce bardzo śmiało zaglądało do hotelowego pokoju. Natalia powoli otwarła oczy i spojrzała na zegarek. Dopiero siódma. Słońce jednak wydawało się nie zdawać sobie sprawy z wczesnej godziny i odważnie zaglądało do łóżka Natalii. Dziewczyna odkryła się i odwróciła na drugi bok. Michał jeszcze spał, wyglądał, jakby się uśmiechał, jakby podobały mu się gorące promienie padające mu prosto na twarz. Natalia również się uśmiechnęła i połaskotała go delikatnie, dmuchając w zagłębienie jego szyi. Szybko podniósł jedną powiekę, przyłapując ją na gorącym uczynku.

– Dlaczego mnie budzisz? – powiedział ochrypłym głosem, przyciągając mocno dziewczynę do siebie. – Czyżbyś czegoś ode mnie chciała?

– Nie. Śmiesznie wyglądałeś i byłam ciekawa, co się stanie, jak cię połaskoczę.

– Ach, tak? No to zobaczymy, kto zaraz będzie śmiesznie wyglądał. – W tym samym momencie Natalia poczuła łaskotki na całym niemal ciele. Michał był bezlitosny.

– Już! Już! Przestań! – wołała.

Mężczyzna przerwał na chwilę, wpatrując się w nią.

– Mam przestać? – Pokiwała głową. – To mnie przekonaj. Dotknęła delikatnie wargami jego warg. Zaledwie delikatnie musnęła. A potem… oboje zapomnieli o słońcu wdzierającym się bezwstydnie do pokoju.

Rozdział 11

– Masz wszystko? – zapytał Michał.

Natalia rozejrzała się po pokoju. Raz jeszcze otworzyła szufladę w szafce nocnej i zajrzała do łazienki.

– Wszystko – stwierdziła.

Michał złapał uchwyt walizki i pociągnął ją na korytarz. Tego dnia poprosił szefa o dzień urlopu. Koniecznie chciał spędzić z Natalią te ostatnie godziny. Spacerowali, kąpali się w morzu, zjedli obiad… Unikali tematu rozłąki, ale wskazówki zegara nieustannie im o tym przypominały.

– Przyjedziesz tu jeszcze? – zapytał z nadzieją w głosie.

– Chciałabym. Ale sam wiesz, to trochę kosztowne. Poza tym nie dostanę w najbliższym czasie urlopu. Spełniłam jedno z moich marzeń, teraz pora spełniać marzenia podróżnicze innych ludzi. – Uśmiechnęła się słabo. Wcale nie marzyła o powrocie do pracy.

– Odwiedzę cię. Nie mógłbym przenieść się z powrotem i żyć w Polsce, ale… odwiedzę cię. Jak tylko skończy się sezon, pod koniec września albo w październiku, przyjadę.

– Będę tęsknić. – Natalia starała się, aby zabrzmiało to naturalnie, ale Michał słyszał lekkie drżenie w jej głosie.

– Przyjadę. Niedługo. Obiecuję.

Oboje wiedzieli, że ta znajomość nie ma sensu. Płomienny romans, jaki ich połączył, powinien pozostać tylko wakacyjnym wspomnieniem. Nie mieli szans na przyszłe życie razem. Najrozsądniej byłoby po prostu się rozstać i zapamiętać te wszystkie wspólne chwile. Jednak żadne z nich nie mogło zdobyć się na odwagę, by podjąć tę decyzję.

– W pracy pomyślą, że ktoś ci tu krzywdę zrobił. Albo że byłaś przetrzymywana siłą w ciemnej piwnicy – powiedział Michał, dotykając fioletowo-żółtawego siniaka na ramieniu Natalii.

– Straszna łamaga chyba się ze mnie zrobiła. Przez całe życie nie miałam tyle siniaków, ile teraz w ciągu zaledwie tygodnia. Naliczyłam ich siedem. Siedem!

– I tak jesteś piękna. – Uśmiechnął się, przytulając ją mocno, ale nie na tyle mocno, by zostawić na jej ciele kolejne fioletowe ślady. – Po prostu jesteś niezwykle delikatna. Jak księżniczka.

Natalia mocno wciągnęła woń unoszącą się wokół Michała.

Mieszanka jego perfum i potu działała na nią jak magnes. To nie do wiary, że już od następnego dnia nie będzie mogła upajać się tym zapachem.

– A ty jesteś moim księciem. Przyjedziesz do mnie na białym koniu?

– Przylecę. Na pegazie.

Roześmiała się. Na tę jedną krótką chwilę zapomniała o rozstaniu.

– O czym marzysz? – zapytał nagle ni stąd, ni zowąd.

Spojrzała zaskoczona i nie wiedziała, co odpowiedzieć. Dziwne. Nie potrafiła sprecyzować swoich pragnień. Właściwie jej marzenie właśnie się spełniło: marzyła, by tu być, by dotknąć tej wyspy. To, że poznała tu przy okazji Michała, nie mieściło się w jej spisie życzeń. Nigdy by nie przypuszczała, że rozstanie się z Tomkiem, przyleci tu sama, spotka Michała, zakocha się… I to wszystko w zaledwie tydzień! Nie, to niemożliwe! „Jakbym znów była szaloną, nieobliczalną nastolatką” – pomyślała.

– Nie wiem – odpowiedziała w końcu na głos.

– Jak to nie wiesz? Nie masz żadnych marzeń? – zdziwił się.

– Właśnie się spełniły – wzruszyła ramionami. – Jestem tu. Z tobą. Gdybym nie musiała wracać, byłabym najszczęśliwszą dziewczyną na świecie! Serio!

Podobnie jak Michał, Natalia też była zaskoczona tym, co właśnie powiedziała. Spełniła marzenie. I to z nawiązką. Czy powinna się bać zamarzyć o czymś jeszcze?

– Chciałabym tu wrócić.

– Do mnie? – dopytywał Michał.

Natalia ukradkiem, kątem oka zauważyła, że Michał nie żartował. Chciał od niej konkretnej deklaracji. Co mogła mu powiedzieć?

– I do tych widoków – wskazała palcem na okno i na mieniące się za nim szmaragdami i turkusami morze.

– Czyli do mnie też? – nawet nie spojrzał na fale.

– Też. – Natalia zarumieniła się. Miała ochotę krzyknąć głośno, że chce tu wrócić przede wszystkim dla niego. Nie wiedzieć jednak czemu, nagle ogarnęły ją dziwna nieśmiałość i panika. Bała się wypowiedzieć to marzenie na głos. Na wypadek, gdyby miało się nigdy nie spełnić.

***

Silniki samolotu zawyły głośno, sprawiając, że pasażerowie, przełykając z trudem ślinę, złapali się mocniej foteli. Jakby wierzyli, że w razie katastrofy ten mocny chwyt uratuje im życie. Natalia patrzyła na nich obojętnie. Czuła potworne zmęczenie. Tępy ból głowy rozsadzał jej skronie. Potarła je opuszkami palców, ale to tylko wzmogło uporczywe pulsowanie.

Samolot wznosił się coraz wyżej. Dziewczyna obserwowała, jak budynki i drzewa stają się coraz mniejsze, aż wreszcie znikają, zlewając się w całość. Ląd malał jej w oczach, aż wreszcie dostrzegła zarys całej wyspy. Zrobiła ostatnie zdjęcie komórką i spojrzała na zapisane ujęcie. Gdzieś tam, w dole, Michał stał na skarpie i obserwował odlatujący do Polski samolot.

Rozdział 12

– Nie opaliłaś się zbytnio – skwitowała Ewa po bacznym – przyjrzeniu się przyjaciółce.

– No wiesz… Nie jechałam tam tylko po opaleniznę – odparła Natalia z lekkim uśmiechem.

– Nie? A po co jeszcze?

Natalia spuściła wzrok, lekko zażenowana. Tyle się wydarzyło w ciągu tego tygodnia! Od czego zacząć?

– No, opowiadaj! – ponagliła ją Ewa, popychając lekko na fotel biurowy. Sama też usiadła, założyła nogę na nogę i nadstawiła uszu.

Natalia poczuła się trochę nieswojo. To był jej pierwszy dzień w pracy po urlopie. Kątem oka widziała na swoim biurku stertę dokumentów, umów, pism reklamacyjnych i próśb o przesunięcie terminu wyjazdu. Wolała od razu zabrać się do „spełniania marzeń” klientów.

– Ewka, nie gniewaj się, ale sama widzisz, ile pracy na mnie czeka. Powinnam się tym zająć. – Pokazała ręką na dokumenty.

– Może umówimy się po pracy? Mam ci tyle do opowiedzenia!

– Okej! – ucieszyła się Ewa, widząc, że przyjaciółka nie próbuje jej zbyć. Rzeczywiście, po pracy więcej się dowie o egzotycznych wakacjach na wyspie i o tajemniczym recepcjoniście z hotelu. Czuła, że wydarzyło się tam coś niezwykle ciekawego.

***

– No, to mów! – wykrzyknęła głośno Ewa, kiedy tylko kelnerka postawiła na ich stoliku żółto-czerwone drinki o wakacyjnej nazwie „Sunrise”. Miały iść, co prawda, do pobliskiej kawiarni, ale obie uznały, że ich dzisiejsze spotkanie nie skończy się prędko, więc wybrały się do klubu. Tutaj nikt ich nie będzie ponaglał, utyskując, że za długo zajmują stolik, albo że pora zamykać lokal. W głośnikach, na razie niezbyt głośno, pobrzmiewało Bailando Iglesiasa.

Ewa pociągnęła spory łyk trunku, nie spuszczając oczu z przyjaciółki.

– Nie wiem, od czego zacząć. – Natalia spuściła wzrok i utkwiła go w kostkach lodu pływających po powierzchni drinka. – Zakochałam się.

Ewa omal się nie zakrztusiła i na chwilę zaniemówiła.

– To znaczy… Chyba – sprostowała Natalia. – Znaczy się… Tak. Zakochałam się. Wpadłam jak śliwka w kompot – westchnęła.

Ewa odstawiła drinka na szklany stolik.

– Nati! Co ty mówisz? Aż tak?

Przyjaciółka, nadal wpatrując się w szybko topniejące kostki lodu, zamieszała słomką zawartość szklanki.

– No… Na to wygląda. – Podniosła wzrok i spojrzała w wielkie ciemnobrązowe oczy Ewy. W nikłym świetle niewielkich lampek rozstawionych na stolikach wydawały się prawie czarne.

Natalia wyjęła słomkę ze szklanki i wypiła niemal duszkiem całego drinka. Ewa uniosła w zdziwieniu brwi i zrobiła to samo. Po chwili Natalia postawiła przed sobą pustą szklankę, którą kelnerka od razu zabrała, pytając, czy podać „coś jeszcze”.

– Oczywiście, że „coś jeszcze”. – Natalia wydawała się lekko poirytowana pytaniem. Przecież wieczór dopiero się zaczynał. – Jeszcze raz to samo prosimy.

Po drugim lub może po trzecim drinku Natalia wreszcie poczuła, że wie, od czego zacząć opowieść. I zaczęła. Wylała z siebie wszystkie myśli i rozterki. O tym, jak czekała na Tomka w dniu wyjazdu, jak przyszedł spóźniony i po chwili wyszedł ze swoją walizką, o locie, bezczelnych typach z Polski gadających na głos o jej cyckach, o spacerach z Michałem, wycieczce skuterem, ich pierwszej wspólnej nocy…

Ewa słuchała w napięciu, choć czasami jej koncentracja słabła, w związku z czym trzeba było ją wzmocnić odpowiednim trunkiem. Jeszcze nigdy nie wypiła tyle alkoholu podczas jednego wieczoru. Trzy drinki Sunrise tylko podsyciły apetyt obu pań na większe zawirowania w głowie, więc ostatecznie zamówiły butelkę cytrynówki.

Z każdym kolejnym kieliszkiem cytrynowego napoju bogów Natalia opowiadała coraz więcej i coraz mniej składnie, a Ewa coraz mniej z tej paplaniny rozumiała. Wiedziała jedno: jej przyjaciółka była zakochana, a Tomek to dupek i niech spada na drzewo.

Niestety alkohol sprawiał jednocześnie, że narastał uporczywy szum, który Natalia słyszała od dłuższego czasu.

– Chyba już pójdę do domu – powiedziała w końcu.

– Trochę zaszalałyśmy dzisiaj, co? – Ewa potrząsnęła butelką cytrynówki, w której wciąż jeszcze był trunek. – Zostawimy to na jutro?

– Albo na pojutrze. – Natalia zaśmiała się głośniej, niż zamierzała.

– Zalałaś dziś skończoną miłość i uczciłaś to, że twoje serducho znów ma dla kogo szybko bić. – Ewa położyła otwartą dłoń na sercu przyjaciółki.

– Dzięki za super wieczór – Natalia przytuliła ją.

– Chodźmy.

– Dobrze, że jutro jest sobota – zauważyła Natalia.

Nie byłaby w stanie iść następnego dnia do pracy. A urlop na żądanie, tuż po tygodniowym wypoczynku, raczej nie spotkałby się z aprobatą szefostwa.

– Teraz już wiem, dlaczego chciałaś wrócić po urlopie do pracy w piątek. Taki dzień na rozpędzenie się. A potem znowu weekend!

– Dokładnie! – Natalia uniosła palec wskazujący do góry, na znak, że całkowicie zgadza się z Ewą. Co więcej, właśnie taki miała plan. Chciała powiedzieć coś jeszcze, ale poczuła w ustach dziwny smak. Krew? A może po prostu za dużo alkoholu? Wzięła serwetkę i delikatnie splunęła do niej. Na białym papierze natychmiast pojawiły się różowe plamy. Spojrzała zdziwiona.

– Co to? – Ewa nie była zaskoczona tak jak jej przyjaciółka. Była przerażona! W ciemnym klubie, przy słabym świetle niewielkich lampek i świec, widziała wyraźnie ślady krwi na białej serwetce. Tymczasem Natalia nawet na nią nie zerknęła. Wzięła drugą serwetkę i ponownie splunęła. I znowu na białym papierze pojawiły się różowe ślady. Powoli podniosła wzrok.

– Krew – powiedziała cicho.

– Widzę!

– Już tak kiedyś miałam. Niedawno.

– Ale czemu?

Natalia znów nie odpowiedziała. Popatrzyła bezradnie na Ewę.

– Powinnaś pójść do lekarza. Zrobić badania. Pójdziesz! Pójdziesz, dobrze?

– Nie, chyba nie ma potrzeby. Myślę, że to po prostu zmiana klimatu. No i… może za dużo alkoholu. Odpocznę, dojdę do siebie i wszystko wróci do normy. Na pewno.

Ewa nie naciskała więcej, ale była mocno zaniepokojona. Krew w ustach nie jest jednak czymś normalnym. Ponadto Natalia ciągle pocierała skronie, jakby próbowała uśmierzyć uporczywy ból głowy. Nie skarżyła się, co prawda, ale bystre oko Ewy dostrzegło grymasy bólu na twarzy pijanej teraz przyjaciółki.

Postanowiła podrążyć temat później. Jutro. Kiedy obydwie się wyśpią i odpoczną po dzisiejszym melanżu. Jej ciekawość budziły też ślady siniaków na rękach Natalii. Czyżby rozstaniu z Tomkiem towarzyszyły rękoczyny? Nie, to niemożliwe… Chyba. Dziś jednak nie miała odwagi o to pytać. Trudno jej było określić nastrój Natalii. Wyglądała na szczęśliwą, ale jednocześnie... smutną. Zakochała się, przeżyła cudowne chwile, ale co z tego, skoro oboje muszą żyć osobno? Nie wiadomo nawet, kiedy znowu się spotkają. Ewa nie chciała dodatkowo jej dołować komentowaniem siniaków, by nie wywoływać niepotrzebnie złych wspomnień. Podświadomie czuła, że Tomek ma jednak coś wspólnego ze śladami na rękach Natalii.

Rozdział 13

Telefon uparcie dzwonił raz po raz, jakby nie rozumiejąc, że jest wolny dzień, który Natalia zamierza przespać. Nie miała nawet siły wziąć smartfona do ręki i po prostu wyciszyć. Łatwiejsze było chwycenie rogu kołdry i nakrycie nim głowy.

Telefon jednak nie dawał za wygraną. W końcu, nie otwierając oczu, sięgnęła po niego.

– Halo! – wymamrotała na wpół śpiąca.

– Cześć – przywitał się niepewnie Tomek.

Tomek? Czego on do cholery od niej chciał?! I to w sobotę! Rano! No dobra… Godzina jedenasta to już nie rano. Ale po co on do niej dzwoni?

– Cześć – odpowiedziała po chwili ciszy. Otwarła oczy i podniosła się z poduszki. Korciło ją, by go zapytać, czego od niej chce, ale zrezygnowała. Rozważała nawet, czy nie odłożyć słuchawki, ale pewnie nic by to nie dało. Zadzwoniłby ponownie. Chyba nie zamierza się pogodzić? Natalia była już na dobre obudzona.

– Słuchaj… Wiem, że już wróciłaś. Chciałbym zabrać resztę moich rzeczy. Kiedy mogę wpaść?

A więc to o to chodziło. O koszule i gacie, które nie zmieściły się do jednej walizki, którą zabrał tamtego wieczoru.

– Kiedy ci odpowiada – odpowiedziała beznamiętnie. W głębi duszy jednak czuła, że się gotuje.

– Wolałbym, żebyś była w domu.

– Po co? Klucze masz.

W głowie natychmiast pojawiła się jej myśl, że gdy tylko Tomek wyprowadzi się ostatecznie z jej życia, musi zmienić zamki.

– Spędziliśmy razem kawał życia, chyba nie musimy się unikać po wsze czasy? – zapytał.

– I może jeszcze zostaniemy przyjaciółmi? – prychnęła. W słuchawce nastała cisza. – Dziś będę w domu cały dzień – odezwała się po chwili. Chciała jak najszybciej się rozłączyć i z powrotem położyć na pachnącej poduszce.

– Okej. To do zobaczenia.

Wyraźnie usłyszała ulgę w jego głosie. Przewróciła tylko oczami i rzuciła smartfon na łóżko.

Opadła na poduszkę, głośno wzdychając. Była zła na siebie, że nie wyciszyła telefonu. Wiedziała, że teraz już nie zaśnie. Spojrzała jeszcze raz na zegarek. Dwie po jedenastej. Może jednak pora wstać? Mimo to, zamiast posłuchać wewnętrznego głosu każącego jej zaparzyć świeżej kawy, nakryła się szczelnie kołdrą. Jeśli schowa się przed światem, świat jej nie zobaczy, prawda? Natalia uśmiechnęła się do swoich myśli i ponownie zamknęła oczy.

Pod powiekami zobaczyła Michała. Ciekawe, co teraz robi? Pewnie melduje nowych turystów. Czy tęskni tak samo jak ona? Czy myśli o niej? Natalia miała go w głowie przez cały czas: kiedy podpisywała z klientami umowy na usługi turystyczne, kiedy robiła zakupy, kiedy się kąpała, zasypiała… Nawet wczoraj w klubie jej myśli cały czas krążyły wokół bruneta z Korfu. Tak bardzo chciała znów przytulić się do niego, zatopić w jego spojrzeniu, czuć jego zapach…

– No, to już po spaniu – powiedziała głośno sama do siebie i natychmiast zamilkła, zdziwiona, że wymówiła te słowa na głos. Roześmiała się, chowając głowę w poduszkę.

***

Nagły dźwięk dzwonka do drzwi sprawił, że Natalia upuściła szklankę wody, która teraz rozlała się po całej kuchni. Brzęk tłuczonego szkła i siarczyste przekleństwo rozniosły się echem po mieszkaniu. Cały dzień starała się odsuwać myśli o Tomku, który miał dziś przyjść po resztę rzeczy. Wmawiała sobie, że go nienawidzi i że w ogóle nie robi na niej wrażenia jego rychła wizyta. Kiedy jednak usłyszała dzwonek do drzwi, ręka jej zadrżała, a serce zabiło mocniej. Wzięła głęboki wdech i powoli otwarła drzwi.

– Mama?! – zaskoczona Natalia przytuliła rodzicielkę z ulgą.

Może jednak Tomek daruje sobie dziś tę wizytę.

– Córciu! – Mama zdawała się zdziwiona reakcją córki. – Dawno się tak nie cieszyłaś na mój widok. Wszystko u ciebie dobrze?

Przyjrzała się bacznie Natalii. Dziewczyna na pozór wyglądała normalnie, ale jej skóra, mimo opalenizny, sprawiała wrażenie szarej, zmęczonej. W oczach córki malowała się jakaś bezradność, smutek i… strach?

– Nati? Powiedz mi… – nalegała zaniepokojona mama.

– Dobrze, że jesteś – szepnęła Natalia, przytulając się mocniej do najbliższej osoby w jej życiu. Mama zawsze ją rozumiała, zawsze wspierała, bez słów wyczuwała jej nastroje.

– Słabo wyglądasz – oceniła rzeczowo mama, przyglądając się poszarzałej skórze córki.

– Czekam na Tomka. Ma dzisiaj podjechać po resztę swoich rzeczy. Dobrze, że jesteś. Nie chcę być sama, kiedy tu przyjdzie.

Mama pokiwała głową ze zrozumieniem.

– Czemu nie zadzwoniłaś? Przyjechałabym.

– Przecież jesteś – uśmiechnęła się dziewczyna. – Zawsze wiesz, kiedy cię potrzebuję. Napijesz się czegoś?

– Ja zrobię herbaty, a ty idź do łazienki i zrób coś z sobą. Niech Tomek widzi, co stracił. Nie dawaj mu satysfakcji starym, brudnym dresem i rozczochranymi włosami. No! Już cię tu nie ma!

I nie zwracając uwagi na zdumione spojrzenie córki, skierowała się do kuchni.

Natalia spojrzała niepewnie na swoje odbicie w dużym lustrze wiszącym na ścianie przedpokoju. Rzeczywiście nie wyglądała dobrze. Ale żeby się stroić? Starać? Dla Tomka? Po co? Wzruszyła ramionami, ale posłusznie skierowała się do łazienki i zamknęła za sobą drzwi.

Rozczesała włosy i pozostawiła je rozpuszczone. Podkreśliła usta błyszczykiem i wytuszowała rzęsy. Ponownie w lustro. No! Lepiej. Postanowiła pozostać w dresie. Wcale nie był taki brudny, jak sugerowała mama. Poza tym doskonale zakrywał wszystkie siniaki na rękach i nogach. Dziś pojawił się kolejny. Przypominał kształtem mapę Polski. Nawet ją to trochę rozbawiło, ale też zastanowiło. Przecież nigdzie się ostatnio nie uderzyła.

Dzwonek u drzwi znów się odezwał. Natalia spojrzała w napięciu na swoje pociągnięte błyszczykiem usta i odetchnęła głęboko. Energicznie otworzyła drzwi łazienki, ale jej mama była szybsza. Zdążyła już wpuścić Tomka do przedpokoju.

– Cześć – powiedział chłopak, jakby nie zauważając w ogóle matki Natalii. W ręce trzymał różę. Wydawał się bardzo zdenerwowany.

– Cześć – odpowiedziała krótko Natalia.

– To ja was może zostawię – powiedziała cicho mama i wycofała się z powrotem do kuchni. Córka uśmiechnęła się do niej.

– Proszę, wejdź. – Zaprosiła gestem dłoni Tomka do środka.

– Dziękuję. Proszę, to dla ciebie. – Wyciągnął niezgrabnie herbacianą różę w kierunku dziewczyny.

– Dlaczego dajesz mi kwiaty? Chyba nie po to tu przyszedłeś. – O co mu chodzi? Przyszedł sobie w tym swoim garniturku, jak na randkę. A przecież to nie randka, tylko… ostateczne rozliczenie.

Natalia podniosła wysoko głowę. Wiedziała, że ma przewagę emocjonalną. Czuła też wsparcie psychiczne mamy.

– Przyjmij, proszę. Przecież lubisz róże. Herbaciana.

„O! Miło, że pamięta” – pomyślała dziewczyna.

– Dziękuję. – Wzięła różę i beznamiętnie spojrzała na Tomka. – Rozgość się. Zabieraj wszystko, co do ciebie należy. – Jej głos zabrzmiał bardziej surowo, niż planowała. Ale zasłużył przecież!

Tomek dla odmiany spuścił głowę i skierował się do sypialni. Natalia pozostała w przedpokoju, kontrolując swoje emocje w lustrze.

– Mogę to zatrzymać? – zapytał nieśmiało po chwili. Trzymał w ręce zdjęcie zachodu słońca nad jeziorem. Zrobili je razem, podczas ich pierwszych wspólnych wakacji. To znaczy Natalia pstryknęła fotkę, a Tomek nadał jej magii w edytorze zdjęć. Zachodzące słońce rozmywało się w toni jeziora, przybierając różne odcienie czerwieni i żółci. W rzeczywistości zachód słońca nie był tak malowniczy jak na zdjęciu, ale oboje zapamiętali go właśnie takim. Obiecali sobie nawet, że kiedyś tam wrócą, by sprawdzić, czy zachody słońca zawsze tak tam wyglądają. Cóż. Już tam nie wrócą. Nigdy.

– Jasne. Bierz. – Nie potrzebowała przecież tych wspomnień, nie zamierzała żyć przeszłością. Liczy się tylko teraźniejszość, Michał, Korfu, zachody słońca na wyspie, praca… Natalia poczuła nagle niepokój. A jaka będzie jej przyszłość? Michał? Co mogą zrobić, by była ich wspólną przyszłością?

– Dziękuję. Pójdę już. – Chłopak znów spuścił głowę i powoli skierował się do drzwi z dużą torbą przewieszoną przez ramię.

– Cześć.

Gdy już wyszedł, Natalia poczuła na ramieniu dłoń mamy. I wtedy się rozpłakała. Kto by przypuszczał, że w ciągu zaledwie kilku dni jej życie zmieni się tak bardzo?

– Bądź twarda – usłyszała głos mamy. – Twoje życie dopiero się zaczyna.

Rozdział 14

Michał: „Tęsknię”.

Natalia: „Ja też”.

Michał: „Ja bardziej”.

Natalia się uśmiechnęła. Wróciła z urlopu prawie tydzień temu. Wakacyjna miłość próbowała najwyraźniej przetrwać, choć przybierała charakter relacji nastolatków, którzy naiwnie wierzą, że wszystko jest możliwe, jeśli się kogoś kocha. Z wzajemnością.

Właśnie tak się czuła od niespełna dwóch tygodni – jak nastolatka. Uśmiechała się do telefonu, czytając wiadomości od niego. Zasypiała, wyobrażając sobie, że są razem. Potrafiła czytać setki razy ten sam SMS i gładzić palcem przesłane przez Michała zdjęcie. Ewa nie poznawała Natalii. Jej poukładana przyjaciółka, która jeszcze niedawno była na zabój zakochana w Tomku, mieszkała z nim, planowała wspólną przyszłość, nagle śmieje się do ekranu smartfona i przygryza wargę, ilekroć słyszy dźwięk przychodzącej wiadomości.

Natalia: „Muszę wracać do pracy. Ewa na mnie dziwnie patrzy”.

Michał: „Czemu?”

Natalia: „Może mi zazdrości”.

Michał: „Mnie?”

Natalia: „Motyli w brzuchu”.

– Halo, Nati! Tu ziemia do Natalii! Słyszysz mnie? – Ewa machała fakturą przed oczami dziewczyny. – Państwo Franczykowie podpisali już umowę na Bułgarię? Nie mam jej w systemie.

– Tak! Tak, podpisali. Zaraz ją wrzucę w system. – Natalia zaczerwieniła się. Miała tę umowę już poprzedniego dnia, ale zapomniała zaksięgować. Odłożyła szybko telefon i zabrała się do pracy.

– Co zamierzasz zrobić? – Ewa przyglądała jej się uważnie.

– Zaksięgować umowę. A potem…

– Nie, nie – przerwała jej Ewa. – Mam na myśli Michała. Ty tu, on tam. Jakie macie plany?

– Plany?

Nie mieli żadnych planów. Nastolatkowie niczego przecież nie planują.

– Nie wiem. – Zmarszczyła brwi.

– No przecież nie wyjdziesz za mąż za swojego smartfona. Taki związek na odległość… To chyba ciężki kaliber?

– Tęsknię za nim. – Natalia odłożyła umowę państwa Franczyków. – Cholernie za nim tęsknię.

– Widzę. Dlatego pytam. Co dalej?

– On chce, bym się przeprowadziła.

– Na Korfu? – Ewa zakrztusiła się kawą, której łyk właśnie pociągnęła.

– On tu nie wróci. Wiesz, ma złe wspomnienia związane z Polską, a ja mogłabym bez trudu znaleźć pracę tam, na wyspie, w lokalnym biurze podróży. Tylko musiałabym podszkolić angielski.

Ewa powoli odstawiła kubek z kawą. No proszę. Czyli jednak jej przyjaciółka miała jakiś plan.

– Jeszcze nie wiem, czy wyjadę. Tęskniłabym za rodziną, za tobą, za znajomymi – zastanowiła się Natalia.

– Ale teraz tęsknisz za nim. A to chyba nawet gorsze? – Ewa podparła palcem brodę. Zadumała się.

Natalia spuściła wzrok. Nagle coś ją załaskotało w nosie, potarła go lekko ręką, po czym poczuła dziwną wilgoć. Spojrzała na dłoń. Ręka była zakrwawiona.

– Jezu! Nati! Znowu krew z nosa? Trzymaj! – Ewa podała jej paczkę jednorazowych chusteczek.

– Dzięki – Natalia z wdzięcznością przyłożyła do nosa chusteczkę. – Chyba jednak powinnam pójść do lekarza. Te siniaki, szum w głowie, ostatnio krwawiły mi dziąsła, teraz nos… Wczoraj było to samo.

– Rzeczywiście. Koniecznie zrób sobie jakieś badania kontrolne czy coś.

– Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam u lekarza. – Natalia przewróciła znacząco oczami.

– Nie lekceważ tego. Może brakuje ci jakichś mikroelementów. A może… po prostu niedobór witaminy miłości – zachichotała Ewa, ale wcale nie było jej do śmiechu. Martwiła się o Nati. Nigdy dotąd jej przyjaciółka nie skarżyła się na żadne bóle, była wręcz okazem zdrowia. Po pracy brała rower i pędziła do lasu albo nad jezioro. Zawsze pełna sił, energii. A teraz… od czasu powrotu z Korfu ta pełna życia dziewczyna była jakaś apatyczna, posępna. Tęskniła, to fakt, ale powód mógł być też inny.

– Obiecaj mi, że pójdziesz do lekarza. – Pogładziła ją na pocieszenie po głowie. Zdziwiła się. Dotychczas lśniące, idealnie gładkie włosy Natalii sprawiały wrażenie szorstkich i matowych. Powoli cofnęła rękę.

– Zobaczę – odpowiedziała krótko Natalia, ale widząc pełen troski wzrok przyjaciółki, dodała: – No dobra. Pójdę.

Rozdział 15

Wieczór przyszedł szybko, nieoczekiwanie. Natalia wzdrygnęła się z powodu chłodu, jaki poczuła na odkrytych ramionach. Podniosła głowę zdezorientowana.

„Spałam?” – zdziwiła się. Spojrzała na zegarek. Prawie dwudziesta. Potarła dłonią skronie. Znowu przespała całe popołudnie? Co się z nią dzieje? Dziś to już w ogóle przeszła samą siebie, bo nawet nie zauważyła momentu, kiedy zapadła w drzemkę. Postanowiła się wykąpać, coś zjeść i zadzwonić do mamy.

W łazience odkręciła kurek z ciepłą wodą, nalała do wanny płynu kokosowo-czekoladowego i już po chwili w całym pomieszczeniu zapachniało smakowicie kokosowymi pralinkami. Lustro zaczęła pokrywać para wodna, ale Natalia dostrzegła kontury swojej twarzy. Blada. Zmęczona.

„To pewnie z tęsknoty” – pomyślała i zanurzyła się w aromatycznej pianie.

***

– Cześć, mamo! – niemal krzyknęła do słuchawki, kiedy tylko udało się jej dodzwonić. Starała się brzmieć radośnie, beztrosko, by nie dawać rodzicielce powodów do troski. Bo przecież mama nie miała się o co martwić. Natalia rozstała się z Tomkiem, to prawda – bolało, ale teraz w jej sercu zamieszkał ktoś inny. Jeszcze nie wiedziała, co zrobić, by spędzić z nim resztę życia, ale czuła, że nie jest sama. Nie była samotna. Żadna z niej porzucona singielka. Co to, to nie! A że ostatnio gorzej się czuje? Każdy ma lepsze i gorsze dni. Najwyraźniej ciągle nie zaaklimatyzowała się po powrocie z wakacji marzeń.

– Cześć, Natka! – Mama wyraźnie ucieszyła się z telefonu córki. – Co tam dobrego słychać?

– Dostałam podwyżkę!

– Serio? No, super! Oby każdy powrót z urlopu wyglądał tak samo!

– Oj, to prawda, ale wiesz… następny dłuższy urlop mogę planować dopiero w przyszłym roku.

– No wiem, wiem, jednak znając twój pracoholizm, nawet nie zauważysz, kiedy ten rok minie.

– Hmm… – westchnęła dziewczyna.

– No co? Nie jest tak?

– Nie wiem. Mamo, nie mówiłam ci wcześniej, ale chyba się zakochałam.

W słuchawce nastała cisza, która trwała na tyle długo, że Natalia zaczęła myśleć, że coś przerwało połączenie.

– Mamo? Jesteś tam?

– Jestem. Po prostu… zaskoczyłaś mnie. Nie rób niczego pochopnie. Dopiero co rozstałaś się z Tomkiem.

– Tomek to przeszłość.

– Słusznie. No to powiedz, kim on jest?

– Ma na imię Michał. Jest recepcjonistą w hotelu… na Korfu – dodała niepewnie.

– Korfu? – Natalia niemal widziała, jak jej mama łapie się za głowę i przeczesuje z niedowierzaniem włosy.

– Pamiętasz… mówiłam ci o nim.

– Tak, pamiętam… ale myślałam, że to tylko przelotna znajomość. Ot, taki wakacyjny flirt.

– Cóż, chyba jestem za stara na wakacyjne miłostki. Jak się zakochuję, to na całego.

– Ale… jesteś pewna? I co teraz będzie?

„Czyżby Natalia chciała wyjechać na stałe do Grecji? Zostawi mnie samą w Polsce? A co z pracą? Przecież dopiero co dostała podwyżkę!” – pytania kłębiły się w matczynej głowie. Nie była w stanie ich wszystkich wypowiedzieć na głos.

– Mamo, nie wiem. Nic nie wiem. Wiem tylko, że tęsknię.

– Och, córciu. Mówią, że czas jest najlepszym doradcą. Poczekaj.

– Na co?

– Nie wiem. To dość trudny związek. Ty tu, on tam… Bo przecież nie wyjedziesz? A może on tu przyjedzie? Mówiłaś, że to Polak.

– On tu nie może wrócić. Nie chce. Proponował, bym rzuciła wszystko i zamieszkała u niego. Myślę, że łatwo znalazłabym tam pracę w przemyśle turystycznym. Ale… nie chcę stąd wyjeżdżać. Nie na stałe.

Mama głośno westchnęła z ulgą. Uff, jej córka nie wyjeżdża. Przynajmniej na razie…

– Córeczko, daj sobie czas. Wiem, że tęsknisz, ale pomyśl… znasz go tak krótko. Tydzień! Nie można kogoś pokochać wielką miłością w tydzień.

– Hmm, też tak myślałam. Ale z każdym dniem jest mi coraz trudniej.

– Daj sobie czas, córeńko. Daj sobie czas.

***

Michał: „Co robisz?”

Natalia: „Próbuję zasnąć”.

Michał: „I jak ci idzie?”

Natalia: „Słabo”.

Krótka wymiana zdań w komunikatorze i Natalia całkiem się rozbudziła. Już wiedziała, że prędko nie zaśnie. Uśmiechnęła się, widząc przychodzące połączenie.

– Cześć! – rzuciła szybko.

– No witaj! Miło słyszeć twój głos – powiedział z lekką chrypką. – Jak ci minął dzień, piękna?

– Tęskniłam. – Natalia poczuła, że się rumieni. Serce jej przyspieszyło, a w oczach jednocześnie pojawiły się łzy.

– Wszystko dobrze? – zaniepokoił się chłopak.

– Dobrze. Po prostu… – Natalia czuła, że przestaje panować nad drżeniem swojego głosu. – Po prostu naprawdę tęskniłam. Nie sądziłam, że to będzie takie trudne.

Usłyszała w słuchawce ciche westchnienie. Nastała chwila ciszy.

– Wiem – odezwał się w końcu Michał. – Mam tak samo.

– Jak to możliwe? Znamy się przecież tak krótko. Minęło zaledwie kilka dni od rozstania, a ja płaczę z tęsknoty. – Roześmiała się przez łzy.

– To jakieś szaleństwo. Nie rozumiem tego. Przecież nie można pokochać kogoś tak bardzo w tak krótkim czasie. Prawda? – Michał sprawiał wrażenie zagubionego. Zaskoczyła go reakcja jego organizmu po wyjeździe Nati. Nie mógł skupić się na pracy, w hotelu, na plaży, przy basenie… Wszędzie widział ją: roześmianą, zamyśloną, radosną i smutną. W ciągu pobytu Natalii na Korfu zobaczył tyle emocji w jej twarzy, zachowaniu, że sam nie dowierzał, iż to był tylko tydzień. Tydzień! Siedem dni. Te siedem krótkich dni sprawiło, że dorosły mężczyzna zaczął się zachowywać jak nastolatek przeżywający pierwszą miłość. Uśmiechnął się do swoich myśli. Już dawno przestał być nastolatkiem. I już dawno przestał odczuwać to przyjemne łaskotanie w okolicy żołądka.

– Co tam w pracy? – Natalia próbowała zmienić temat. Wiedziała, że jeśli zaczną rozmawiać o uczuciach, tym trudniej będzie jej potem zasnąć.

– Kiepsko – odpowiedział po namyśle Michał.

– Coś się stało?

– Nie. Po prostu… wszędzie szukam ciebie. Wszędzie! Tylko nie mogę cię znaleźć – dodał smutno. – Chyba… naprawdę się zakochałem. Jak nigdy dotąd. Chcę ciebie tutaj. Obok mnie – wyszeptał.

Natalia poczuła ukłucie pod sercem, głos uwiązł jej w gardle. Chciała tego samego. Może to jeszcze działała magia zauroczenia, któremu niewątpliwie uległa na rajskiej wyspie, albo próba zapomnienia o Tomku, albo… po prostu się zakochała. Nie do końca rozumiała swoje emocje. Jeszcze kilka tygodni temu uważała się za szczęśliwie zakochaną w Tomku. A dziś odnosiła wrażenie, że tak naprawdę nie kochała nigdy dotąd.

Początkowo idea przeprowadzki na Korfu wydawała jej się szalona. Taka chmurka dziewczęcych marzeń o królewiczu na rajskiej wyspie. Ale przecież Natalia już nie była dziewczynką! Nigdy nie marzyła o księciu. Pragnęła za to poznać świat. Zobaczyć miejsca, które dotąd znała tylko z obrazków w internecie. Korfu. Wyspa oczarowała ją od samego początku.

Od filmiku w serwisie YouTube, od pierwszego wyświetlonego zdjęcia. Chciała ją zobaczyć na własne oczy, dotknąć jej, powąchać, ale przecież nie zamierzała tam zamieszkać. Co prawda wyobraziła sobie kiedyś, jak by to było, móc codziennie się budzić i z okna podziwiać palmy, słyszeć szum morza podczas śniadania na balkonie. Zastanawiała się, jak Korfu odbierają tamtejsi mieszkańcy. Czy zachwycają się widokami każdego dnia? A może to dla nich zwykła codzienność, jak dla niej polana pod lasem, którą codziennie widuje z kuchennego okna? Tak, przemknęło jej przez myśl, żeby tam zamieszkać. Ale to była tylko mrzonka. Bardzo ulotna i niemożliwa do spełnienia.

A gdyby jednak nie była taka ulotna?

– Dziś w pracy wyobraziłam sobie, że moje biurko i komputer znajdują się nie w centrum Katowic, tylko w Agios Georgios – powiedziała nieśmiało do słuchawki.

– I co? – zapytał bez tchu zaskoczony Michał.

– I nic – ucięła krótko, próbując wrócić na ziemię. – Przecież nie zostawię tutaj najbliższych, zwłaszcza mamy. Poza tym… właśnie dostałam awans. Szef jest zadowolony z mojej pracy. Ufa mi. Długo na to pracowałam.

W słuchawce zapanowała cisza. Natalia słyszała urywany oddech Michała. A może postawić wszystko na jedną kartę? Skoro została doceniona tutaj, w „Marzeniach do spełnienia”, to znaczy, że jest dobrym fachowcem i zostanie doceniona wszędzie. Nawet na Korfu.

– Jesteś tam? – zapytała cicho.

– Jestem. Wiem, że nie możesz tak po prostu wywrócić swojego życia do góry nogami. Rozumiem to. Dla mnie wyjazd był ucieczką od życia w Polsce, a ty nie masz przed czym uciekać. Smutno mi tylko – zawiesił głos – bo chciałbym cię przytulić.

Natalia poczuła, że krnąbrna łza zawisła jej na dolnych rzęsach. Podniosła rękę, by ją zetrzeć, ale nie zdążyła. Łza spłynęła szybko po policzku, zatrzymując się w załamaniu nosa. Odetchnęła głęboko, by poskromić drżenie w głosie.

– Kocham cię – powiedziała cicho, niepewnie, po czym się rozłączyła.

Rozdział 16

Tej nocy Natalia długo nie mogła zasnąć. W uszach dźwięczał jej miękki, niski głos Michała. Czuła szybsze bicie serca. „Powiedziałam mu, że go kocham” – myślała intensywnie. Tak bardzo chciała spojrzeć mu głęboko w oczy, zarzucić mu ręce na szyję, poczuć jego dłonie obejmujące ją wpół.

Po raz kolejny dziewczyna wysunęła nogę spod kołdry i przewróciła się na drugi bok. W końcu poddała się i wstała z łóżka. Dochodziła druga. Pokręciła głową z niezadowoleniem i natychmiast potarła dłońmi skronie. Znów ten szum w uszach.

Poszła do kuchni i podgrzała w mikrofalówce kubek mleka.

Dodała łyżeczkę miodu i pociągnęła łyk. Biały płyn przyjemnie otulił jej przełyk. A może wzięłaby tydzień urlopu i pojechała odwiedzić Michała? Nagłe olśnienie sprawiło, że odstawiła energicznie kubek z mlekiem. Pewnie wystarczyłby jej bilet na samolot, zatrzymałaby się w mieszkaniu Michała.

Ochota na sen przeszła jej na dobre. Otwarła laptopa. Zapomniała go wieczorem wyłączyć i ciągle był w stanie czuwania, jakby wiedział, że jeszcze tej nocy Natalia pilnie będzie go potrzebować. Sprawdziła ceny połączeń czarterowych na Korfu. Sezon nadal trwał, w związku z czym większość lotów nie była dostępna.

„Last minute. Dwudziesty ósmy sierpnia. Trzecia czterdzieści pięć. Powrót trzeciego września” – przeczytała w myślach. Spojrzała na kalendarz. Sobota za tydzień. Idealnie! Zdąży przekonać szefostwo, by pozwolili jej na kilka dni dodatkowego urlopu. No i Ewę, by zgodziła się znów zastąpić ją w pracy.

Ręka jej trochę zadrżała, kiedy klikała „kup teraz”, ale bardziej z ekscytacji niż z wątpliwości. Na pewno dostanie ten urlop. Na pewno. Będzie tylko musiała poprosić mamę o drobną pożyczkę – przecież dopiero co wróciła z wakacji, do wypłaty zostało jeszcze kilkanaście dni, a konto i portfel świeciły pustkami. Wszystko się ułoży. Co mogłoby stanąć jej na przeszkodzie? Absolutnie nic.

***

Z samego rana, już w pracy, Natalia poczuła nagle niepokój. Przecież Ewa planowała urlop pod koniec lata. Z pewnością nie zrezygnuje z niego dla spełnienia zachcianki Natalii. Poza tym dopiero co przez cały tydzień pracowała za dwie. Na pewno jest zmęczona. Należy jej się odpoczynek. Natalia długo się wahała, czy w ogóle zaczynać tę rozmowę.

– Słuchaj… – powiedziała cicho, mieszając jednocześnie kawę w kubku. – Kiedy się wybierasz na urlop?

Ewa oparła się wygodnie na fotelu i spojrzała z uśmiechem.

– Niedługo! – zawołała z entuzjazmem. Natalii zadrżała ręka. Kawa zakołysała się w kubku, ale na szczęście nic się nie wylało. Na wszelki jednak wypadek dziewczyna odstawiła naczynie na biurko.

– Niedługo? To znaczy?

– Jeszcze nie zdecydowałam dokładnie, ale chyba ostatni tydzień sierpnia. Chcę pojechać w słowackie Tatry, zamierzam trochę się powspinać, więc poczekam, aż zelżeją upały. To żadna przyjemność iść z plecakiem w góry, kiedy żar leje się z nieba. A czemu pytasz?

– No bo… – Teraz Natalia już nie miała wyjścia. Albo Ewa się zgodzi przesunąć swój urlop o kilka dni, albo nie. Jedno z dwóch. – Pomyślałam sobie, że poleciałabym na kilka dni na Korfu. Chciałabym zobaczyć się z Michałem.

Ewa uniosła brew.

– Ależ cię wzięło, Nati! Serio się zakochałaś! – Przewróciła oczami z dezaprobatą. – I co w związku z tym? Chyba nie chcesz mnie pozbawić urlopu?

– Nie, nie! W żadnym wypadku! Ale….

– Taa, wiedziałam, że będzie jakieś ale. No? Ale co? – Ewa upiła łyk swojej kawy, nie spuszczając wzroku z przyjaciółki.

– Sprawdzałam loty. Większość jest już wyprzedana, znalazłam jednak wolne miejsce dwudziestego ósmego sierpnia. Powrót trzeciego września. Bardzo dobra cena, bo to jedno z ostatnich miejsc w samolocie. Choć jeśli się nie zgodzisz, zrozumiem.

– Na co się nie zgodzę?

– Nie dostaniemy urlopu w tym samym czasie. Pomyślałam sobie, że może mogłabyś przełożyć te swoje Tatry o kilka dni?

– O tydzień – zauważyła Ewa. Spojrzała na dno kubka, jakby w kawie chciała znaleźć rozwiązanie tej sytuacji.

– Ewa, pomyśl! We wrześniu na szlakach będzie mniej turystów, spokojniej, a i pogoda łaskawsza. Nie musisz mi odpowiadać od razu, ale proszę cię, przemyśl to, dobrze?

Ewa wypiła resztę kawy i postawiła pusty kubek na biurku.

– No dobrze – powiedziała krótko.

– Przemyślisz? – Iskierki zaświeciły się w oczach Natalii.

– Nie, nie przemyślę. Zgadzam się. Przecież nie mogę stanąć na drodze wielkiej miłości. – Uśmiechnęła się. – Ale obiecaj mi jedno. Zanim polecisz, zrobisz sobie te wszystkie badania, dobrze? Miałaś to zrobić dziś, obiecałaś mi – dodała.

Natalia zaniemówiła. Była wdzięczna przyjaciółce za pójście jej na rękę, ale jednocześnie miała ochotę strzelić focha. Nie w głowie jej były teraz badania.

– No dobrze – westchnęła.

– Obiecujesz? – nie odpuszczała Ewa.

– Obiecuję. – Natalia przyłożyła rękę do piersi, na znak, że jej obietnica jest poważna, ale jednocześnie przewróciła znacząco oczami.

– Jutro. – Ewa patrzyła z głęboką powagą. – Obiecaj.

– Jutro? Jutro nie mogę. Ale w przyszłym tygodniu zrobię. Obiecuję.

Ewa w końcu uśmiechnęła się i poklepała przyjaciółkę po ramieniu.

– Okej. Ale nie zawiedź mnie. I przede wszystkim zrób to dla samej siebie.

Natalia już się nie odezwała. Przenikliwy wzrok Ewy znaczył tylko jedno. Nie da jej spokoju, póki nie zrobi tych badań.

***

– Cześć, mamo! – zawołała Natalia kilka godzin później, w progu mieszkania swojej rodzicielki. Nie pukała, nie dzwoniła. Po prostu otwarła drzwi kluczem, który zawsze nosiła przy sobie. Mama chciała, by jej córka zawsze miała poczucie, że to jest nadal jej dom. Teraz, słysząc odgłos klucza przekręcającego się w drzwiach, a zaraz potem radosny głos córki, sześćdziesięcioletnia kobieta o jasnych, starannie ułożonych włosach podniosła się z kanapy.

– Nati! Co za niespodzianka! Umyj ręce i siadaj. Zaraz zrobię ci coś do jedzenia. Na pewno twój ostatni posiłek był wczesnym rankiem.

Na wieść o jedzeniu żołądek Natalii głośno się ucieszył, o czym poinformował przeciągłym burczeniem. Dziewczyna szybko złapała się za brzuch, próbując uciszyć go głaskaniem, jednak niewiele to pomogło. Mama pokiwała tylko głową ze zrozumieniem i powędrowała w stronę kuchni.

Kiedy już żołądek został usatysfakcjonowany soczystym kotletem schabowym z ziemniakami, Natalia rozluźniła się. Zrobiło jej się przyjemnie ciepło. Zdjęła granatowy rozpinany sweterek. Pod spodem miała zwykły biały T-shirt z granatowym napisem Enjoy the little things. Gdy wzrok mamy padł na ręce dziewczyny, uśmiech zniknął z jej zadowolonej do tej pory twarzy.

– Nati! Co to jest? – Wskazała na dwa solidne sińce na lewej ręce córki.

– Musiałam gdzieś się uderzyć – odpowiedziała dziewczyna, nawet nie patrząc na rękę. – Zobacz, na drugiej też mam. I na nogach… Sama nie wiem, skąd mi się to bierze. Chyba z wiekiem staję się coraz bardziej niezdarna. W pracy powiedzieli mi dziś, że wyglądam jak ofiara przemocy w rodzinie! – zachichotała.

Rzeczywiście ostatnimi czasy wystarczyło, by lekko się gdzieś uderzyła albo szturchnęła i natychmiast pojawiał się ogromny, wielobarwny siniak. Mamie jednak nie było do śmiechu.

– A tak w ogóle dobrze się czujesz? Wyglądasz jakoś blado – zaniepokoiła się.

– Dobrze – zapewniła córka. – Co prawda, ostatnio często boli mnie głowa i szybko się męczę, ale to chyba przez te upały. Koleżanka w pracy też się o mnie martwi. Wysyła mnie na badania krwi, ale naprawdę nie mam kiedy ich zrobić. Nie zdążę przed pracą, a nie opłaca mi się brać całego wolnego dnia.

– Córuś – odezwała się cicho mama – proszę cię, zrób te badania. Nie wiem, powiedz w pracy, że to pilne, przeproś za spóźnienie. Ale zrób je. Najlepiej jutro. Proszę!

Głos mamy zaniepokoił Natalię. Uważnie popatrzyła rodzicielce w oczy. Spojrzenie matki było pełne troski i… strachu? Czego się boi?

– Chciałam zrobić je w przyszłym tygodniu – odparła cicho.

– Jutro. Zrób je jutro. Obiecaj mi. – Mama nie odpuszczała. Przez chwilę milczały obie.

– Okej. Pojadę rano do przychodni – szepnęła Natalia. Mama uśmiechnęła się lekko i pogłaskała córkę po ramieniu. Dziewczyna, mając już z głowy obietnicę stawienia się na badania krwi, podjęła temat wyjazdu.

– Mamo, bo widzisz, tak sobie pomyślałam, że wezmę jeszcze kilka dni urlopu i polecę na Korfu.

Mama złożyła ręce w modlitewnym geście i podniosła wzrok w górę.

– Gdzież cię tam znowu gna? Przecież dopiero stamtąd wróciłaś.

– No tak, ale chciałabym spotkać raz jeszcze Michała. Teraz, w sezonie turystycznym, jest dużo więcej lotów i połączenia są w miarę tanie. Jesienią już będzie trudniej.

W oczach mamy znów pojawiły się iskierki.

– Zamierzasz pojechać do Michała? Czyli jednak to nie tylko wakacyjna miłostka?

– Nie wiem. Może. Trudno mi to zrozumieć. Z jednej strony dopiero się rozstałam z Tomkiem, a Michała znam krótko, bardzo krótko. Z drugiej jednak strony nie mogę spać, wszędzie go widzę, zerkam ciągle na telefon, sprawdzając, czy coś napisał. W pracy, w autobusie, w domu, wszędzie go szukam, wyobrażam sobie, że nagle spotykam go, idąc na przystanek, albo że staje za mną w kolejce po chleb.

– Zakochałaś się – podsumowała mama. Natalia poczuła, że się czerwieni jak nastolatka.

– Nie chcę stąd wyjeżdżać. Ten związek na dłuższą metę nie może się udać. Ale pragnę jeszcze chociaż raz go zobaczyć.

Mama pokiwała głową ze zrozumieniem. Uspokoiła się po raz kolejny, że córka nie zamierza wyjeżdżać na zawsze.

– No dobrze. Pewnie potrzebujesz pieniędzy?

– Skąd wiesz? – Oczy Natalii zrobiły się okrągłe. Mama zaśmiała się.

– Eh, trochę cię znam. A poza tym dopiero wróciłaś z wakacji. Nie zdążyłaś jeszcze nic odłożyć. Ile potrzebujesz?

Natalia odetchnęła z ulgą. Zawsze mogła liczyć na mamę. W każdej sprawie. Nawet wtedy, kiedy postanowiła zamieszkać w Katowicach, najpierw w akademiku, a potem w mieszkaniu Tomka. Chciała się usamodzielnić, choć wiedziała, że będzie jej trudno pogodzić studia z dorywczą pracą, by zarobić na czynsz. Wtedy Tomek był tylko kolegą, ale mama przeczuwała, co się święci. Widziała przecież, jak ten chłopak spoglądał na jej córkę. Natalia w dniu przeprowadzki miała wątpliwości – nie była pewna, czy dobrze robi, przenosząc się do mieszkania Tomka. Wtedy mama ją przytuliła i zapewniła, że w każdej chwili może wrócić do domu, a ona o nic nie będzie pytać. Kochana mama! Na pewno trudno jej było wypuścić jedyną córeczkę spod swoich skrzydeł, ale mimo to nie pokazała tego po sobie. Pozwoliła jej wyfrunąć z gniazda, pozostawiając jednak wyjście awaryjne w rodzinnym domu.

– Pożyczę ci pieniądze – powiedziała powoli mama. – Pod jednym warunkiem. Jutro zrobisz te badania. – Spojrzała surowo.

Natalia przewróciła oczami. Dwie bliskie osoby jednego dnia stawiają jej ten sam warunek. Umówiły się czy jak?

– Dobrze, mamo. Zrobię.

Rozdział 17

– Proszę usiąść.

Pielęgniarka wskazała Natalii zielony fotel. Dziewczyna posłusznie usiadła i ułożyła rękę na podłokietniku, dłonią do góry, wystawiając zgięcie łokcia w kierunku pielęgniarki. Przygryzła dolną wargę i odwróciła głowę w drugą stronę. Wolała nie oglądać igły wbijającej się w jej żyłę ani krwi zasysanej do strzykawki.

Pielęgniarka zdezynfekowała miejsce wkłucia i stanowczym ruchem wbiła igłę. Natalia mimo zagryzionej wargi nie była w stanie powstrzymać głośnego syknięcia.

– Już, już. Jeszcze chwileczkę – odezwała się uspokajająco pielęgniarka, po czym przyłożyła do miejsca ukłucia wacik, który kazała przytrzymać parę minut. Krew została pobrana. Fiolka podpisana. – Dziś mamy piątek, więc wyniki będą dopiero w poniedziałek – powiedziała na pożegnanie.

– Dziękuję.

Natalia zgięła łokieć, przytrzymując wacik, i skierowała się do wyjścia. Pospiesznie zerknęła na zegarek. Za dziesięć ósma. Całkiem nieźle! Przy odrobinie szczęścia nie spóźni się do pracy ani minuty.

Szybko zapomniała o nieprzyjemnym poranku. Jej głowę wypełniały myśli o rychłym urlopie i spotkaniu z Michałem. Zastanawiała się, kiedy i jak poinformować chłopaka o swoim przylocie. Rozważała zrobienie mu niespodzianki, telefon z lotniska w Kerkyrze z pytaniem, czy mógłby ją odebrać. Kusiło ją też, aby wziąć stamtąd taksówkę i podjechać wprost pod hotel, w którym pracował Michał. Te plany pochłaniały ją i wywoływały na jej twarzy tajemniczy uśmiech, który nie uszedł uwagi Ewy.

– Coś taka rozanielona? – przywitała ją zza swojego biurka.

– Rozanielona? – zdziwiła się Natalia. – Wydaje ci się. Starała się, by jej głos brzmiał obojętnie, ale zdradził ją rumieniec, który niemal natychmiast pojawił się na jej bladych zazwyczaj policzkach. Ewa zachichotała.

– Ta, jasne. Byłaś w przychodni? – zapytała, zmieniając temat. Natalia zadzwoniła do niej poprzedniego wieczoru, że może się trochę spóźnić do pracy.

– Byłam. Sprawnie poszło.

– Właśnie widzę. Spodziewałam się poważnego spóźnienia, a tymczasem pojawiłaś się punktualnie. To dlatego masz takie iskierki w oczach? Że się nie spóźniłaś?

– Chcę zrobić Michałowi niespodziankę. Nie powiem mu, że przyjeżdżam. – Ukazała rząd równych zębów w szerokim uśmiechu. Nie mogła ukryć ekscytacji. Ewa przewróciła oczami i pokręciła głową ostentacyjnie.

– Ech, zakochańcy… Też bym chciała czuć takie motyle w brzuchu. – Ewa podparła podbródek i spojrzała z zazdrością na przyjaciółkę. – Jakoś nie mam szczęścia do facetów.

– Bo jeszcze nie spotkałaś tego właściwego. Twoje motyle jeszcze się przepoczwarzają.

Ewa wzdrygnęła się na myśl, że w jej brzuchu egzystują larwy motyli, które być może właśnie snują kokony. Natalia zaśmiała się, po czym zaczęła nerwowo grzebać w torebce. Po chwili wydobyła z jej wnętrza brzęczący telefon.

– Cześć Michał! – zawołała radośnie. – Mam mega niespodziankę dla ciebie! – Zawołała jednym tchem. W tej samej chwili przygryzła dolną wargę i wykrzywiła twarz. Jej plan trzymania przylotu na Korfu w tajemnicy przed ukochanym właśnie runął.

– Niespodzianka? Uwielbiam niespodzianki! Co to takiego? Chyba mi nie powiesz, że do mnie przyjeżdżasz?

Natalia zamarła. Skąd wiedział? Milczenie trwało zdecydowanie zbyt długo.

– Nati? – zapytał drżącym głosem. – Zgadłem? Przyjeżdżasz?

– No i zepsułeś niespodziankę – naburmuszyła się na chwilę dziewczyna, ale po chwili zapiszczała radośnie do słuchawki. – Tak! W przyszłą sobotę!

Siedząca naprzeciwko Ewa złapała się za głowę ze śmiechem. Podniosła się z krzesła i wyszła do toalety, dając przyjaciółce chwilę czasu na swobodną rozmowę.

– Nati! Słońce ty moje! Nawet nie wiesz, jak się cieszę!

– Ja też! Chciałam ci zrobić niespodziankę, ale nie mogłam się powstrzymać, papla jestem.

– To i tak dla mnie ogromna niespodzianka! Załatwię sobie urlop na te dni, gdy tu będziesz. Nie chcę tracić czasu na pracę. Zdecydowanie wolę nacieszyć się każdą minutą spędzoną z tobą.

Natalia zarumieniła się. Tak bardzo chciała go zobaczyć, spojrzeć mu w oczy, porozmawiać. Westchnęła cicho. Już za kilka dni. Jeszcze tylko parę długich dni i będzie mogła go przytulić najmocniej, jak się da. Nie wypuści go z objęć nawet na sekundę.

***

Po dziesiątej telefon Natalii znowu zadzwonił. Numer nieznany. Dziewczyna spojrzała na wyświetlacz, zastanawiając się przez chwilę, czy odebrać. Nie lubiła anonimowych połączeń. Najczęściej kończyły się męczącą rozmową z jakimś telemarketerem, usiłującym sprzedać jej nowy smartfona albo wcisnąć kredyt. Nim podjęła decyzję o odebraniu bądź odrzuceniu rozmowy, telefon nieoczekiwanie ucichł. Natalia z zadowoleniem odłożyła go na biurko. Ktoś inny podjął decyzję, że jednak rozmowa się nie odbędzie. Po chwili wyświetlacz znowu zaświecił się i telefon ponownie zaczął dzwonić. Numer nieznany. „No dobra. Spławię gościa i się rozłączę” – pomyślała dziewczyna.

– Słucham? – odezwała się stanowczym tonem.

– Dzień dobry, dzwonię z przychodni. Robiła pani u nas dziś morfologię – usłyszała głos pielęgniarki z przychodni.

– Tak – odpowiedziała zdziwiona. Czemu do niej dzwonią?

Przecież wyniki będą dopiero w poniedziałek. – Coś się stało?

– Dostaliśmy telefon z laboratorium, by panią powiadomić, że wstępne wyniki są bardzo słabe. Zrobiono rozmaz dwa razy. Za każdym razem wynik jest nieprawidłowy. Powinna pani w trybie pilnym skontaktować się z lekarzem.

„Nieprawidłowy? Ale jak to? To chyba jakaś pomyłka. Wyniki miały być w poniedziałek, tymczasem dwie godziny po pobraniu oni już wiedzą, że wyniki są nieprawidłowe?” – kotłowało się w jej głowie.

– Halo? Jest tam pani jeszcze?

– Jestem.

– Może pani przyjechać dziś na konsultację lekarską? Około jedenastej?

– Dziś? To może pójdę do lekarza w poniedziałek. Dzisiaj mi nie bardzo pasuje. – Planowała wybrać się do galerii. Chciała kupić nową sukienkę, którą widziała już jakiś czas temu, ale nie miała na nią pieniędzy. Teraz mama pożyczyła jej więcej, niż potrzebowała, zamierzała zatem wydać tę nadwyżkę – w jej mniemaniu – właściwie. Żółta sukienka świetnie jej posłuży na Korfu, a także później w pracy, kiedy już jesień na dobre się rozgości. Za oknem plucha, a ona będzie w słonecznej kiecce wprowadzać trochę koloru do szarej rzeczywistości.

– Lepiej dziś. Po co czekać cały weekend? – przekonywała pielęgniarka. Natalia westchnęła z rezygnacją.

– No dobrze. Ale nie dam rady przyjechać na jedenastą. Najwcześniej szesnasta.

– Dobrze, niech będzie szesnasta. – Z ulgą odpowiedziała pielęgniarka i rozłączyła się.

***

– Co jest? – Ewa bacznie przyglądała się przyjaciółce.

– Nic. Chyba. Nie wiem. – Nati spojrzała bezradnie na Ewę. – Podobno mam złe wyniki. Mam przyjechać do lekarza. W trybie pilnym.

Ewa zaniemówiła, ale szybko odzyskała głos. Co prawda trochę drżący, ale jednocześnie w tym drżeniu dał się wyczuć ton stanowczości.

– No to na co czekasz? Jedź!

– No przecież pracuję, nie mogę się tak po prostu urwać. Jeśli coś jest nie tak, to nie tak było już wcześniej. Nic się nie stanie, jeśli poczekam do szesnastej.

– Jak chcesz.

***

Natalia do końca dnia nie mogła skupić się na pracy. Nieprawidłowy wynik – co to znaczy? Normalnie chyba nie dzwoni się do pacjentów, żeby im powiedzieć, jaki mają wynik morfologii! Skoro jednak do niej zadzwonili, to może sprawa jest poważna? Starała się wykonywać swoją pracę sumiennie, nie myśleć o lekarzu, pielęgniarce, krwi. Po prostu pojedzie tam po południu i dowie się wszystkiego. Pewnie dostanie żelazo w tabletkach na anemię. Ale czy z powodu niższej hemoglobiny wzywaliby ją w trybie pilnym do lekarza? Z każdą godziną spędzoną za biurkiem lęk Natalii narastał i narastał, aż w końcu osiągnął apogeum. Poczuła, że drżą jej ręce. Ewa starała się ją pocieszyć, że to pewnie jakieś nieporozumienie, że powtórzą badanie albo wyślą próbki do innego laboratorium. Przecież te wszystkie urządzenia laboratoryjne też się czasami psują. Natalia tylko kiwała głową, ale nie była w stanie nic sensownego odpowiedzieć. W gardle czuła napierającą gulę utrudniającą przełykanie śliny, w oczach wzbierały łzy.

– Dziewczyno, nie łam się! Po to idziesz do lekarza, żeby w razie potrzeby mógł ci pomóc!

– Mhm – mruknęła niepewnie Natalia.

Rozdział 18

– Dzień dobry! Pani Promińska, prawda? Lekarz zaraz panią przyjmie. Proszę usiąść i chwilę zaczekać. – Ciemnowłosa pielęgniarka przywitała Natalię z uśmiechem. Dziewczyna odwzajemniła go sztywno.

– Dziękuję. – Starała się, by jej głos brzmiał uprzejmie.

– To pani wyniki. Lekarz zaraz panią poprosi do gabinetu.

– Dziękuję.

Drżącą ręką sięgnęła po kartkę papieru z laboratorium. Pielęgniarka oddaliła się, w poczekalni nie było nikogo. Natalia powoli rozłożyła kartkę.

Zobaczyła spis dziwnie brzmiących nazw i skrótów. RBC, WBC, PLT i wiele innych. Jedynie słowo „hemoglobina” brzmiało znajomo. W rubryce obok widniały wartości wyczytane z próbki pobranej krwi, a dalej, po prawej stronie – normy, które powinna spełniać krew zdrowego człowieka.

Hemoglobina: wynik 6,3 przy normie 12–16. O połowę mniej niż minimum! Natalia przełknęła ślinę i powiodła wzrokiem po pozostałych parametrach. RBC wynosił 1 przy normie 4–10. Podobnie było z pozostałymi parametrami. Wszystkie były mocno, bardzo mocno zaniżone.

Lekarz jak na złość nadal nie wychylił się z gabinetu. W poczekalni wciąż było pusto. Natalia wstała i zaczęła nerwowo spacerować. Znów poczuła ten uporczywy ból głowy z towarzyszącym silnym szumem w uszach. Usiadła. Wyjęła telefon i w wyszukiwarce wpisała „niskie wyniki WBC”, nie mając kompletnie pojęcia, co owo WBC oznacza. Pojawiła jej się lista różnych przyczyn takiego stanu zdrowia. Na pierwszym miejscu była… białaczka. Białaczka?! Przecież to niemożliwe.

Dziewczyna drżącą ręką wytarła łzę, która spłynęła jej z oka. Nerwowo zaczęła wpisywać w przeglądarce pozostałe parametry. „Niskie RBC”, „niskie LCV”, „niskie bazofile”… Za każdym razem jednym z możliwych powodów niskiego wyniku danego parametru była białaczka.

Natalia schowała telefon. Wstała i oparła się o ścianę.

– Przecież to niemożliwe... – wyszeptała do siebie.

– Wszystko w porządku? – Nagle tuż obok niej pojawiła się ciemnowłosa pielęgniarka.

Dziewczyna spojrzała na nią nieprzytomnym wzrokiem.

– Tak. W porządku – skłamała. Wcale nie czuła się w porządku.

„Zaraz, zaraz!” – upomniała samą siebie w myślach. Przecież białaczka to tylko jedna z potencjalnych przyczyn. Równie dobrze to może być po prostu niewinna anemia, stres czy jakaś inna choroba.

Odetchnęła z ulgą. Tak! To na pewno coś innego. Albo błąd po prostu. Zrobią jej ponowne badanie i wszystko będzie w porządku. Na pewno!

Drzwi gabinetu się otwarły. Wyszedł z niego starszy mężczyzna, a tuż za nim wychylił głowę lekarz.

– Dzień dobry, pani do mnie? – zapytał uprzejmie.

– Tak – odpowiedziała nerwowo.

– Proszę bardzo – rzekł i gestem zaprosił dziewczynę do środka. – Widziała już pani wyniki? – zapytał, kiedy usiadła na krześle. Sam zajął miejsce po swojej stronie biurka i wziął do ręki kartkę papieru. Taką samą jak ta, którą Natalia ściskała właśnie w dłoni.

Kiwnęła głową. Patrzyła z wyczekiwaniem na lekarza, który jednak nie chciał spojrzeć jej w oczy. Zagłębił się w tajnikach trzymanego w rękach dokumentu.

– Panie doktorze – Natalia przełknęła ślinę – w poczekalni sprawdziłam w internecie, co mogą oznaczać te moje wyniki. Wiem, że internet nie zawsze ma rację, ale… – zawiesiła głos na chwilę. Lekarz podniósł głowę znad kartki. – Wyczytałam same straszne rzeczy. – Teraz to Natalia spuściła wzrok. – Czy to może być to, co ja myślę?

Usłyszała westchnienie.

– Proszę tak nie myśleć. Przyczyn może być wiele. Proszę mi powiedzieć, była pani dziś w pracy?

– Tak.

– A jak pani tu przyjechała?

– Samochodem.

Zaskoczony lekarz uniósł brew.

– W takim stanie, z takimi wynikami – potrząsnął kartką – pani chodzi do pracy? Jeździ samochodem?

Natalia lekko się uśmiechnęła. Widocznie nie jest z nią tak źle. Może rzeczywiście te wyniki to zwykły błąd.

– Pani Natalio. W pani organizmie jest niecałe czterdzieści procent krwi. Czyli jakieś dwa litry. Dwa litry krwi na cały organizm! Ja się dziwię, że pani w ogóle jeszcze jakoś funkcjonuje.

Natalia przełknęła ślinę.

– Co to oznacza?

Mężczyzna podrapał się po siwiejącej głowie.

– Bardzo mi przykro, ale muszę panią skierować do szpitala.

– Do szpitala?! Panie doktorze, czy to konieczne? Przecież czuję się dobrze! – Łzy ponownie zaczęły wypełniać jej niebieskie oczy. – Czy to coś poważnego?

Lekarz znowu westchnął przeciągle.

– Sumienie nie pozwala mi wypuścić pani do domu. W szpitalu zrobią dodatkowe badania, ale przede wszystkim, w pierwszej kolejności, dostanie pani krew.

– Krew?

Do Natalii, zazwyczaj rozsądnie myślącej dziewczyny, teraz docierało niewiele informacji. W głowie kołatały jej tylko szczątki zdań: krew, szpital, badania.

– Pojedzie tam pani jeszcze dziś. – Znowu, jak przez mgłę, usłyszała głos lekarza. – Proszę się nie martwić. Wszystko będzie dobrze. Jak tylko dostanie pani jedną lub dwie jednostki krwi, od razu poczuje się pani lepiej.

Dziewczyna podniosła głowę. Chciała coś wyczytać z twarzy doktora, ale widziała tylko zakłopotanie i troskę.

– Niech mi pani wierzy, to ostatnia rzecz o jakiej marzę, by wysłać młodą kobietę do szpitala na weekend. Ale tak będzie lepiej – dodał.

Natalia wytarła uparte łzy napływające nieprzerwanie do oczu i pokiwała głową na znak zgody.

Rozdział 19

Trzymając w dłoni skierowanie do szpitala, Natalia wsiadła do auta i podjechała pod blok, w którym mieszkała jej mama. Teraz wejście na trzecie piętro okazało się dla niej nie lada wyzwaniem. Co kilka schodów musiała robić sobie przerwę na złapanie oddechu. Może to dlatego ostatnio miała problemy z wchodzeniem po schodach, szybko się męczyła, łapała zadyszkę po kilku szybkich krokach. Czterdzieści procent krwi? Gdzie podziała się reszta? W końcu dziewczyna stanęła przed drzwiami mieszkania.

– Mamo! Byłam u lekarza – powiedziała w progu, jeszcze zanim zdjęła buty.

– I co?

Napięcie w głosie mamy kazało jej powiedzieć wszystko jednym tchem. Nie ma co się rozczulać.

– Muszę iść do szpitala. Podobno przetoczą mi krew i poczuję się lepiej. – Mama pobladła. Usiadła. – Rozmawiałam z Ewą. Przyjedzie tutaj autobusem i zawiezie mnie moim autem.

– Przygotuję ci wszystko, co może ci się przydać. – Mama zerwała się z miejsca, wyjęła torbę i zaczęła pakować do niej ręcznik, szlafrok, mydło, szampon, piżamę.

– Tę piżamę kupiłam sobie niedawno. Jeszcze w niej nie spałam. Powinna być dobra na ciebie. A szczoteczkę zawsze mam w zapasie – Natalia tylko kiwnęła głową. „Kochana mama, zawsze myśli o wszystkim” – uświadomiła sobie. Jej samej nawet do głowy nie przyszło, że powinna zabrać ze sobą podstawowe rzeczy. Uśmiechnęła się. „To tylko weekend – pomyślała. – W poniedziałek pewnie mnie wypuszczą do domu, a we wtorek wrócę do pracy. A w przyszłą sobotę wsiądę do samolotu na Korfu” – znowu uśmiechnęła się do tej perspektywy. Nie zauważyła, że mama, pakując jej kapcie, zaczętą tubkę pasty do zębów i szczoteczkę, jeszcze zapakowaną, kupioną jakiś czas temu w dwupaku, dyskretnie wyciera łzy i stara się powstrzymać drżenie brody.

– Dam ci jeszcze trochę wędliny i dwie bułki. Wiesz, jak karmią w szpitalach. – Starała się, by jej głos brzmiał normalnie, tak jak zawsze.

– Dziękuję, mamuś.

***

– Proszę się położyć i odsłonić brzuch – powiedział lekarz, gdy tylko weszła do szpitalnego gabinetu. Posłusznie położyła się na kozetce, podwijając do góry bluzkę.

– Skąd tyle siniaków? – zapytał, naciskając na brzuch, jakby w ten sposób próbował dojść do tego, czemu w organizmie pacjentki jest tak mało krwi.

– Chyba ostatnio jestem większą niezdarą niż kiedykolwiek przedtem – próbowała zażartować. Pielęgniarka stojąca tuż obok, uśmiechnęła się nieznacznie. Twarz lekarza pozostała jednak niewzruszona. „Co za gbur” – pomyślała Natalia.

– Na co pani choruje? – podniósł nagle wzrok, przerywając badanie brzucha, a Natalia przełknęła ślinę, patrząc w przenikliwe, poważne oczy doktora.

– Na nic – znowu uśmiechnęła się lekko. I znowu nie odwzajemnił jej uśmiechu. Zmarszczył tylko czoło i odwrócił się do pielęgniarki.

– Proszę pobrać pacjentce krew – zwrócił się lekarz do pielęgniarki.

Natalia westchnęła z ulgą. Myśl o wadliwej aparaturze wróciła jak bumerang. Tak, to na pewno był tylko głupi błąd. Pobiorą jej krew ponownie i wypuszczą do domu. Przecież jest zdrowa! Z tym nastawieniem dziewczyna wysunęła prawą rękę w kierunku pielęgniarki.

Po wstępnych badaniach została odprowadzona na salę chorych. Czuła się bardzo dziwnie, idąc szpitalnym korytarzem, z ciężką torbą, w szlafroku i kapciach. Jak skazaniec idący do celi, by odbyć karę. Prywatne życie, ubrania, makijaż, wszystko zostało na zewnątrz murów szpitalnych. Tutaj nagle stała się zwykłym przypadkiem medycznym. Mijała ze ściśniętym gardłem pokoje, w których ludzie w różnym wieku, z różnymi dolegliwościami, leżeli, drzemali albo prowadzili między sobą rozmowy, pogodzeni ze swym skazańczym losem przypadków medycznych.

Pielęgniarka otwarła drzwi z numerem dwieście szesnaście i z uśmiechem odezwała się do starszej kobiety leżącej na łóżku pod oknem:

– Pani Haniu, przyprowadziłam pani sąsiadkę.

Siwowłosa kobieta, z pooraną zmarszczkami twarzą, odwróciła się i uśmiechnęła życzliwie wybrakowanym uzębieniem.

– O, jak miło! Nareszcie nie będę tu sama! – ucieszyła się. Natalia odwzajemniła uśmiech, choć wcale do śmiechu jej nie było. Położyła torbę na pustym łóżku z białą pościelą. Spojrzała na lampkę wiszącą nad metalowym wezgłowiem łóżka i na odrapaną, starą szafkę nocną na kółkach. To miał być jej dom na najbliższe dni. Wąskie łóżko, lampka i niewielka metalowa szafeczka.

– A gdzie łazienka? – zapytała beznamiętnym głosem.

– Na końcu korytarza, po lewej stronie – pielęgniarka życzliwie wskazała ręką kierunek. – Tuż obok łazienki jest kuchnia, a w niej wspólna lodówka, gdyby pani chciała coś przechować. Proszę tylko podpisać, aby nikt się nie pomylił i nie zabrał. Znajdzie tam pani również kuchenkę mikrofalową i czajnik elektryczny. Można korzystać do woli.

– Dziękuję – kiwnęła głową Natalia. Dochodziła dwudziesta pierwsza. Wczesna pora, ale dziewczyna marzyła, aby zgasić już światło, nie widzieć tego łóżka, szafki, starszej pani i po prostu zasnąć.

– Zaraz przyjdzie do pani lekarz z wynikami – dodała na odchodnym pielęgniarka, jakby usłyszała myśli pacjentki.

– Dobrze. – Nie była w stanie powiedzieć nic więcej. Czuła, że zaraz się rozpłacze.

– Taka młoda dziewczyna, tutaj… – Natalia usłyszała za plecami głos starszej kobiety. – Ile ty, dziecko, masz lat?

– Dwadzieścia siedem – odpowiedziała, nie odwracając się.

Nie miała ochoty na żadne pogawędki, ale nie chciała być też nieuprzejma. Miała nadzieję, że krótka odpowiedź wystarczy, by zaspokoić ciekawość starszej pani.

Nie wystarczyła. Wręcz przeciwnie. Kobieta, złakniona rozmowy z kimkolwiek, potraktowała zdawkową odpowiedź jako zachętę do dalszej konwersacji.

– Ja mam osiemdziesiąt sześć. Całe życie zdrowa byłam, a teraz wylądowałam tutaj. Już drugi tydzień tu jestem, a lekarze chyba do końca nie są pewni, co mi jest. Niby robią mi badania, niby tabletki podają, ale czy mnie leczą? Nie wiem.

Natalia w końcu odwróciła głowę w stronę staruszki.

– A co pani dolega? – zapytała w końcu.

– Zasłabłam w domu. Córka wezwała pogotowie, które przywiozło mnie tutaj. Ciśnienie mi bardzo skacze. Raz je muszą podnosić, a raz obniżać. I tak mnie faszerują tabletkami. A ja przecież nie mogę tak bez przerwy łykać leków, bo mam wrzody na żołądku. Ostatnio znowu dają o sobie znać. Może to z powodu tych wszystkich tabletek, sama nie wiem.

Do Natalii dotarło, że jej niewinne pytanie „co pani dolega?” wywołało falę zwierzeń o wszystkich dolegliwościach kobiety. A ona zdecydowanie nie miała ochoty teraz słuchać o wrzodach czy biegunkach innych pacjentów. Wstała, zabrała ręcznik i żel pod prysznic, po czym udała się do łazienki. Uwolniła się w ten sposób od opowieści starszej pani.

Kiedy wróciła do sali, lekarz już na nią czekał. W ręku trzymał kartkę.

– Mam już wyniki. – Pomachał kartką, kiedy tylko Natalia weszła do środka. – Niestety, jest to tylko potwierdzenie tych, z którymi pani dziś do nas przyjechała. Hemoglobina – 6,3, krwinki białe – 0,7, krwinki czerwone – 1,0, płytki krwi – 49.

– Co to oznacza?

– Jeszcze nie wiemy. Jutro zrobimy dodatkowe badania. Póki co, musimy podać zapobiegawczo antybiotyk, który zabezpieczy panią przed ewentualną infekcją. Odporność pani organizmu jest teraz bliska zeru, a tu, na oddziale wewnętrznym, są ludzie z różnymi wirusami.

– Jak długo tu zostanę? – zapytała krótko.

– Trudno powiedzieć. Rano przetoczymy pani dwie jednostki krwi. Pojutrze kolejne dwie. A potem… zobaczymy. Jeśli zwolni się izolatka, to przeniesiemy tam panią.

– Izolatka? – Natalia poczuła, że gula więznąca w jej gardle robi się coraz większa i coraz cięższa. Zaczynało do niej docierać, że dzieje się z nią coś poważnego. Usiadła, by nie stracić równowagi.

– Tak będzie dla pani lepiej. Bardziej komfortowo.

– Kiedy będę mogła wrócić do pracy?

– Najpierw musimy panią wyleczyć. Jutro zaczniemy robić badania. Ginekolog, gastrolog. To na początek. Ma pani głęboką anemię, ale sama anemia nie jest chorobą, jest skutkiem czegoś, co dzieje się w organizmie, jakiejś choroby. I my musimy dowiedzieć się jakiej. Proszę się nie martwić na zapas, dobrze?

Na twarzy lekarza nareszcie pojawił się cień uśmiechu. Desperacka próba dodania otuchy czy gest sympatii? Tego Natalia nie wiedziała. Nie odwzajemniła uśmiechu. Tym razem kąciki jej ust za nic nie chciały unieść się ku górze. Kiwnęła tylko głową.

Zgasiła lampkę nad łóżkiem i ułożyła się na twardej, niewygodnej poduszce. Miała tu spać? Spędzić kilka dni? Zamknęła oczy, próbując zasnąć, ale sen, jak na złość, nie przychodził. Co robiłaby teraz w domu? Pewnie leżałaby w swojej pachnącej, miękkiej pościeli, na szerokim łóżku i czytałaby książkę albo czatowała z Michałem. Michał! On nic nie wie! Dziewczyna gwałtownie podniosła się na łóżku i sięgnęła po telefon. Starsza pani, która w ciemności odmawiała różaniec, przerwała modlitwę i spojrzała na swoją sąsiadkę.

– Nie może pani zasnąć? – zagadnęła.

Natalia przewróciła tylko oczami. Zwłaszcza o tej porze nie miała ochoty na pogaduszki ze starszą panią. Nie odpowiedziała nic, udając, że jej nie słyszy.

Włączyła telefon. Trzy nieodebrane połączenia, dwa od mamy i jedno od Ewy oraz siedem wiadomości tekstowych. Od Michała.

17.04: „Cześć Słońce, co tam dzisiaj? Tęsknisz?”.

17.09: „Przyjechała dziś grupa z Polski. Wiem, że to przecież niemożliwe, ale usilnie szukałem Ciebie wśród tych ludzi”.

17.10: „Nie mogę się doczekać przyszłej soboty. Nie wypuszczę Cię z rąk”.

17.11: „Załatwiłem urlop. Będę cały Twój”.

19.34: „Jezuuu, dziewczyno, co Ty ze mną wyprawiasz! Nie mogę przestać o Tobie myśleć”.

20.21: „A co Ty dziś taka milcząca? Bardzo zajęta?”.

***

„Jestem w szpitalu” – napisała w odpowiedzi, ale w ostatniej chwili powstrzymała się przed wysłaniem wiadomości. Zmarszczyła czoło i powoli, literka po literce, skasowała treść.

„Nie będę go martwić” – zadecydowała. To tylko kilka dni, zrobią badania, znajdą przyczynę jej stanu zdrowia, przepiszą jakieś tabletki, dadzą zalecenia i wyślą ją do domu. Przecież poza tym, że czasem boli ją głowa, miewa szumy w uszach, nic jej nie dolega. Siniaki nie mogą wszak być objawem żadnej choroby, a to, że leciała jej krew z nosa czy poczuła smak krwi w ustach, każdemu się może zdarzyć. Pewnie coś było nie tak z ciśnieniem.

„Przepraszam, miałam dziś sporo pracy, chyba położę się już spać” – wystukała szybko na klawiaturze i nie czekając na odpowiedź, wyciszyła dzwonek i odłożyła telefon na metalową szafkę. Ułożyła się z powrotem na łóżku i spróbowała znaleźć wygodną pozycję, ale poduszka wydała jej się jeszcze twardsza niż przed chwilą. Znowu się podniosła, złapała poduchę i mocno nią potrząsnęła.

– To nic nie da – dał się słyszeć głos z łóżka obok. – Te poduszki są już tak wysłużone, że trzepanie nic nie pomoże. Trzeba się przyzwyczaić po prostu.

Natalia znowu wywróciła oczami. Przyzwyczaić? Nie ma zamiaru przyzwyczajać się ani do twardej poduszki, ani do tego łóżka, ani do szpitala.

Obróciła się tyłem do sąsiadki i nakryła cienkim kocem obleczonym w białą poszewkę. Nie chciała być nieuprzejma. Naprawdę nic nie miała do tej chorej kobiety. Normalnie pewnie chętnie by z nią pogadała, może nawet pocieszyła w chorobie. Ale nie teraz. Nie dziś. Miała totalny mętlik w głowie. Rano wstała przecież ze swojego łóżka, pojechała na te cholerne badania, potem do pracy… Nawet przez myśl jej nie przeszło, że tego dnia już nie wróci do domu. Że tak po prostu wyląduje w szpitalu. Gdyby wiedziała wcześniej, kupiłaby sobie nowe kapcie i szlafrok, wybrałaby ręczniki, poszłaby do fryzjera. Po powrocie z Korfu zauważyła, że jej włosy stały się matowe, bez wyrazu, nie chciały się układać. Wybierała się do fryzjerki na jakiś zabieg nawilżający, chciała też przyciąć rozdwajające się końcówki. A teraz wylądowała w szpitalu, z nieumytymi, matowymi włosami, na twardej poduszce, w towarzystwie wiekowej pacjentki. Nie tak miał wyglądać jej weekend. Chciała wybrać się na zakupy, umyć okna przed wylotem, spakować się. W tygodniu, kiedy większą część dnia spędza w pracy, nie ma na to wszystko czasu. Na szczęście to tylko kilka dni. Zrobią badania i wypuszczą ją do domu. Przecież jest zdrowa, a zdrowych ludzi nikt w szpitalu nie przetrzymuje. Trudno. Będzie musiała się sprężyć z przygotowaniami do wyjazdu. Okna nie zając, nie uciekną. Najwyżej zajmie się nimi po powrocie. Koniecznie jednak musi umówić się do fryzjera i kosmetyczki. Przydałoby się odświeżyć hennę na brwiach. A może jeszcze zafundować sobie hybrydowe paznokcie? W głowie Natalii pojawiały się kolejne pomysły rozważała je coraz bardziej entuzjastycznie. Siłą woli wypierała wspomnienie słabych wyników, krew, szpital, starszą panią. Za tydzień zobaczy swojego ukochanego i to jest teraz najważniejsze. Ukochanego! Jak to brzmi! Dziewczyna przewróciła się na plecy i zadumała. Tak! Ukochany! Teraz już była pewna, że to uczucie, które wybuchło w niej tak nagle, nieoczekiwanie i tak silnie, to była miłość. Ukochany! Powtórzyła w myślach i uśmiechnęła się. Nie będzie go martwić szpitalem. Po co? Opowie mu całą historię, gdy już będzie po wszystkim. Za tydzień. W końcu sen spłynął na Natalię, przynosząc jej ukojenie.

Rozdział 20

– Dzień dobry! – Donośny głos pielęgniarki i nagle włączone mocne światło zbudziły Natalię. Ostra jasność raziła ją w oczy, więc zasłoniła się kołdrą, ale wtedy poczuła, że pielęgniarka trąca ją w ramię. – Proszę zmierzyć temperaturę – powiedziała i podniosła roletę w oknie. Zachmurzone niebo zwiastowało ponury dzień.

Dziewczyna wzięła do ręki termometr i włożyła go pod pachę. Nagle wszystko do niej wróciło. Szpital. Starsza pani. Twarda poduszka. A więc to nie był sen. Westchnęła głośno i usiadła. Zerknęła na wyświetlacz telefonu. Szósta czterdzieści. Po jaką cholerę obudzili ją tak wcześnie? A może to i dobrze. Szybciej ją przebadają, szybciej wróci do domu.

Pościeliła łóżko i nałożyła na twarz krem oliwkowy, który mama wrzuciła jej do torby. Kochana mama! O wszystkim pomyślała! Nawet o kremie do twarzy, papierze toaletowym i małym słoiczku kawy. Natalia nie chciała siedzieć w piżamie, nie czuła się przecież chora. Postanowiła zatem włożyć kremową tunikę i granatowe leginsy, które miała na sobie poprzedniego dnia. Ubrana od razu poczuła się lepiej. Po śniadaniu na salę wkroczył wysoki, łysiejący mężczyzna w białym kitlu, ze stetoskopem przewieszonym przez szyję. Na plakietce przypiętej do kieszonki widniał napis: „Ordynator”. Za nim do sali wszedł jeszcze jeden lekarz, młody, z teczkami dotyczącymi chorób pacjentów, oraz pielęgniarka. Ordynator przywitał się, po czym spojrzał na kartę choroby, wiszącą w metalowej ramce na poręczy łóżka.

– Jak się pani czuje? – zapytał.

– Dobrze.

Młody lekarz zdawał się nie wierzyć w zapewnienia Natalii, bo uniósł lekko brew w zdziwieniu. Ordynator wpatrywał się w nią z kamienną twarzą.

– Widziałem pani wyniki. Na razie nie jesteśmy w stanie niczego stwierdzić. Pielęgniarka niedługo zabierze panią do ginekologa. Miesiączkuje pani regularnie?

– Tak. Chociaż ostatnio krwawienie było intensywniejsze niż zwykle. – Ordynator pokiwał głową.

– No właśnie. Może sekret choroby tkwi w kobiecych sprawach. Zobaczymy. Potem dostanie też pani krew. Miała pani już kiedyś transfuzję? – zapytał.

– Nie. Nigdy.

Nie wiedzieć czemu, poczuła przypływ niepokoju.

– No to dziś będzie pani pierwszy raz.

Ordynator dopiero teraz uśmiechnął się nieznacznie do dziewczyny, po czym wyszedł z sali. Za nim, nie oglądając się, wymaszerowali młody lekarz i pielęgniarka.

***

– Halo, mamuś? – Natalia ucieszyła się, widząc przychodzące połączenie. Nareszcie mogła pogadać z kimś bliskim.

– No co tam, córuś? Wiadomo już coś? Jak się czujesz? Dzwoniłam wczoraj, ale nie odbierałaś.

– Tak, wiem, mamo. Nie miałam wczoraj siły gadać. Poszłam od razu spać.

– Jasne, rozumiem. Co mówią lekarze?

– W sumie to nic. Powiedzieli tylko, że mam głęboką anemię i że dostanę krew. Dziś i jutro. A! No i jakieś dodatkowe badania chcą zrobić. Mam dziś iść do ginekologa.

– Dobrze, dobrze, córeczko. Niech cię dokładnie przebadają i szybko wyleczą. – Natalia uśmiechnęła się słabo. Dokładnie to samo powtarzała sobie od wczoraj. – Potrzebujesz czegoś? Coś ci przywieźć?

– Nie. Chyba nie.

– Przyjadę dziś. Obiad ci przywiozę. Wiem, jak karmią w szpitalach… – Kobieta westchnęła głośno.

– Nie, nie trzeba. Dam radę. Przecież to tylko parę dni.

– Przyjadę.

Natalia poczuła ciepło w okolicy serca. Kochana mama.

– Dobrze, będę czekać. Dam ci wtedy klucze do mojego mieszkania i poproszę Ewę, aby cię podwiozła. Może bieliznę byś mi dowiozła i jakiś dres? – zastanawiała się głośno.

– Nie ma sprawy, córeczko.

Po zakończonej rozmowie Natalia ułożyła się wygodniej na łóżku. Starsza pani dziś była bardziej milcząca. Mało się odzywała, za to cały czas obserwowała młodą sąsiadkę na łóżku obok. Dziewczyna w ogóle nie wyglądała na chorą. Rano zaplotła jasne włosy w warkocz, ubrała się, zaparzyła pachnącą kawę i trajkotała radośnie do telefonu. A to mama, a to koleżanka… „Co ona tu właściwie robi?” – zastanawiała się starsza pani.

Natalia w milczeniu sięgnęła po telefon. Wpatrywała się chwilę w wyświetlacz. Michał. Dzwonił cztery razy. Raz wieczorem i trzy razy rano. Nie słyszała dzwonka, bo komórka cały czas była wyciszona. Przygryzła wargę. Wiedziała, że musi zadzwonić. Co mu powie? Ma skłamać, że właśnie się obudziła i że wybiera się na zakupy? Nie potrafiła kłamać. Martwić też go jednak nie chciała. W końcu nabrała głęboko powietrza w płuca, po czym powoli je wypuściła. Dotknęła zielonej słuchawki na wyświetlaczu.

– No cześć, słońce! Nareszcie! Co to się dzieje? Nie chcesz ze mną gadać czy jak? – zażartował. Wiedział przecież, że Natalia tęskni za nim tak samo jak on za nią.

– No witaj – powiedziała cicho dziewczyna.

– Coś się stało? – zaniepokoił się, słysząc jej niepewny głos.

– Nie, nic. Wszystko w porządku. To znaczy, prawie – dodała jednym tchem.

– Prawie?

– Jestem w szpitalu – powiedziała powoli.

– Jezu, co się stało?!

– Nic. To znaczy, prawie nic.

– Dziewczyno, mów mi zaraz wszystko! – zniecierpliwił się Michał.

– Jestem tu od wczoraj. Muszę zrobić rutynowe badania. Lekarzom nie podobały się moje wyniki krwi. Podobno są trochę słabe. Ale nie martw się! To najwyżej kilka dni, w poniedziałek, może we wtorek wrócę do domu. A w sobotę… – zawiesiła głos. Usłyszała westchnienie ulgi po drugiej stronie.

– A w sobotę nie wypuszczę cię z rąk i sam dokładnie sprawdzę, czy wszystko z tobą jest dobrze – powiedział szybko chłopak. Natalia roześmiała się głośniej, niż zamierzała.

– Na to liczę!

– Ale jak się czujesz? – drążył temat chłopak.

– Dobrze, naprawdę.

Nie wspomniała o transfuzjach krwi, które ją czekają, o anemii, o poważnej minie ordynatora ani o gadatliwej starszej pani. Przecież naprawdę czuła się dobrze. Co prawda, cały czas szumiało jej w głowie, była też dużo słabsza niż jeszcze miesiąc temu, ale nie dowierzała słowom lekarza, że w jej organizmie krążą niecałe dwa litry krwi. To raptem trochę więcej niż butelka wody, która stała na szafce. Natalia wzięła ją teraz do ręki i upiła łyk.

***

Wkrótce potem przyszła pielęgniarka, która odprowadziła pacjentkę na czwarte piętro szpitala, na oddział ginekologiczno-położniczy. Tam lekarz gestem dłoni zaprosił dziewczynę do gabinetu, wykonał USg, po czym wskazał gestem fotel. Po badaniu stwierdził, że wszystko jest w porządku, napisał coś na kartce i pozwolił Natalii wrócić do swojej sali. Dziewczyna wyszła z gabinetu, rozejrzała się, ale pielęgniarki, która ją odprowadzała, nigdzie nie było. Obróciła się zatem w stronę windy, ale w ostatniej chwili skręciła w kierunku schodów, wdzięczna, że chociaż na tyle ruchu może sobie pozwolić.

Na oddziale wewnętrznym, gdzie znajdowała się sala dwieście szesnaście, panował spokój. Niedawno wyremontowany oddział lśnił czystością. Na podłodze błyszczały białe płytki, na również białych ścianach wisiały różne proste przyrządy do ćwiczeń, takie jak koło hula-hoop czy skakanka. Korytarz zapewne miał stanowić swego rodzaju ścieżkę zdrowia dla chorych. Zważywszy jednak, że większość pacjentów była w podeszłym wieku, mocno ograniczona ruchowo, Natalia nie do końca rozumiała ideę skakanki czy kosza do koszykówki – zwłaszcza teraz, kiedy na korytarzu panował półmrok. Chorzy leżeli na swoich łóżkach, z dyżurki dobiegały wesołe głosy pielęgniarek, ktoś jęczał z bólu, ktoś kaszlał, jeszcze ktoś inny chrapał. Natalia powoli przeszła tę swoistą ścieżkę zdrowia, dotykając poszczególnych przyrządów. Na poręczy wisiały dwie taśmy gimnastyczne – nowe, nieużywane jeszcze. Zastanowiła się. Może potem trochę poćwiczy z tymi taśmami, skoro tu są? Pamiętała odpowiednie ćwiczenia z zajęć fitnessu. Obwiązane wokół kostek i naprężone niesamowicie zwiększały efektywność przysiadów i wymachów nóg.

– Śmiało! – zachęciła Natalię pielęgniarka, która nagle pojawiła się tuż obok. Dziewczyna zawstydziła się.

– Korzysta ktoś z tego wszystkiego? – Omiotła wzrokiem cały korytarz.

– Na razie tylko nieliczni.

– Właśnie widzę. Wszystko jest prawie nowe. A te taśmy to chyba jeszcze nigdy nie były użyte.

– To prawda, nikt nie jest nimi zainteresowany. Chorzy pewnie nawet nie wiedzą, co z nimi zrobić. My zachęcamy ich do chociażby niewielkiego ruchu, ale tylko niektórzy mają siłę wstać i pospacerować. Ta ścieżka zdrowia istnieje tu dopiero od dwóch tygodni, ale uważam, że to był dobry pomysł. Zwłaszcza dla tych, którzy mogą, potrafią i chcą się trochę poruszać. – Pielęgniarka uśmiechnęła się życzliwie. – Proszę teraz wrócić na salę. Ma pani gościa. A za chwilę przetoczymy pani krew.

– Dziękuję. – Natalia zdziwiła się. Gość? Czyżby mama? Odwróciła się szybko i przeszła na koniec korytarza, do swojej sali. Uchyliła drzwi. Mama siedziała na krześle i rozmawiała o czymś ze starszą panią.

– Cześć, mamo! – ucieszyła się dziewczyna. Kobieta podniosła się i przytuliła mocno córkę.

– Cześć, jak się czujesz?

W jej głosie Natalia wyczuła napięcie.

– Dobrze. Naprawdę. Byłam teraz u ginekologa.

– No i? – Kobieta patrzyła niecierpliwie na córkę.

– No i nic. Wszystko okej.

– Och! No to całe szczęście. – Mamie wyraźnie ulżyło. Wyjęła z torby słoik z rosołem i pojemnik z ziemniakami, surówką i ogromnym kotletem schabowym.

Po sali rozszedł się apetyczny zapach domowego obiadu. – To teraz zjedz coś – zachęciła.

– Mm! Jeszcze ciepły! – zachwyciła się dziewczyna, pochłaniając aromatyczny rosół z makaronem. – A jaki dobry! Twoje rosoły, mamuś, są najlepsze na świecie!

Kobieta uśmiechnęła się zadowolona, że córce smakuje. Specjalnie wstała wcześnie rano i wstawiła ten rosół, żeby przywieźć go do szpitala jeszcze przed południem. Dobrze wiedziała, jakie obiady serwuje się na oddziale: mdłe, bez soli, bez smaku, nie do przełknięcia.

– Fajnie, że jesteście tylko we dwie na sali. Naprzeciwko widziałam salę sześcioosobową. Leżałam kiedyś na takiej. Daj spokój! Ten kaszle, tamten kicha, a ja pomiędzy nimi. – Mama znacząco uniosła oczy w stronę sufitu.

– Moja sąsiadka nie kaszle i nie kicha, ale za to taka z niej gaduła, że już mam dość. – Starsza pani wyszła chwilę wcześniej z papierem toaletowym pod pachą, więc Natalia mogła swobodnie się wyżalić. – Dzisiaj co prawda mniej się odzywa, ale wieczorem nie przestała paplać, nawet jak odwróciłam się do niej plecami i udawałam, że śpię!

– Starsi ludzie tak mają. Lubią sobie pogadać.

– Wiem, wiem, dlatego staram się grzecznie jej odpowiadać, ale ona opowiedziała mi już całą swoją historię choroby. Nie mam ochoty wysłuchiwać, co jej dolega, kiedy nie wiem, co mi jest i co tutaj robię. Może byłam trochę nieuprzejma, sama nie wiem, bo dziś jest jakaś mniej rozmowna. Może… – spojrzała znacząco na mamę – po prostu się już wygadała?

Mama nic nie odpowiedziała, bo w tym momencie starsza pani weszła wolnym krokiem do pokoju, i zmierzając w stronę swojego łóżka, powiedziała:

– Uff, coś chyba było nie tak z tą mielonką do śniadania. Myślałam, że nie dojdę do ubikacji, tak mnie przegoniła. – Nawet nie patrzyła w stronę Natalii i jej gościa. Głaszcząc się po brzuchu, usiadła ciężko na łóżku. – I nie wiem, czy znowu zaraz nie polecę.

Natalia spojrzała na mamę. Obie z trudem opanowały chęć wybuchnięcia śmiechem. Dziewczyna wgryzła się w kotlet.

– Mm, jaki chrupiący! Pyszny!

– Ależ tu zapachy wabią! – odezwała się nagle pielęgniarka, wchodząc do sali z niewielką tacą, na której leżał woreczek z krwią. – Pani Promińska, prawda?

– Tak, to ja.

– Miała już pani kiedyś toczoną krew? – Dziewczyna pokręciła przecząco głową. – Dobrze. Proszę przyjąć wygodną pozycję. Podłączę panią teraz. Gdyby cokolwiek się działo, proszę od razu wezwać kogoś z dyżurki. Tu jest dzwonek.

Natalia przysunęła dzwonek na długim kablu bliżej siebie.

– A co może mi się dziać? – zapytała.

Odstawiła talerz z obiadem i obserwowała czynności pielęgniarki, która już powiesiła worek krwi na wysokim stojaku i przystąpiła właśnie do podpięcia długiej rurki do wenflonu na przegubie dłoni dziewczyny.

– W zasadzie nic się nie powinno dziać. Ale czasami mogą wystąpić jakieś duszności, zawroty czy wysypka. W takim wypadku proszę od razu nas alarmować.

– Dobrze – odparła krótko Natalia.

– Wolną ręką może pani jeść. To trochę potrwa. – Pielęgniarka zabrała tacę i ruszyła w kierunku wyjścia.

***

– I co? Jak się czujesz? – mama ciągle siedziała przy łóżku córki. Nie chciała jej teraz zostawiać. Gdyby coś miało się wydarzyć podczas transfuzji, wolała być przy niej i dopilnować, że lekarze zajmą się nią należycie.

– Dobrze. Nawet nie czuję, że mi to wpływa do środka. Pani Promińska przyjrzała się córce. Widziała jej podkrążone, zasinione oczy bez grama makijażu, bladą skórę i ledwie widoczny zarys ust. Po półtorej godziny woreczek w końcu został opróżniony i odłączony od wenflonu.

– Wszystko w porządku? – zapytała pielęgniarka.

– Tak.

– Dobrze. Chwilę odczekamy i dostanie pani jeszcze jedną porcję.

– Jeszcze jedną? – zdziwiła się mama. – Tak od razu?

– Córka wypiła krew ze smakiem, więc co jej będziemy żałować – zażartowała pielęgniarka i wyszła.

– Ciekawe, od kogo była ta krew – zastanowiła się Natalia.

– Może od jakiegoś pijaka – powiedziała bez namysłu mama. – Jak zaczniesz robić głupoty po tej transfuzji, to będziemy wiedzieć czemu.

Roześmiały się obie. Na parę chwil Natalia zapomniała o tym, gdzie jest. Z mamą nawet szpital potrafił być przyjazny i już nie taki obcy. Spędziły razem kilka godzin, aż w końcu musiały się pożegnać. Starsza pani czasem zagadywała, ale nie wydawała się dziewczynie taka natarczywa. Natalia życzliwie wysłuchała jej opowieści o rodzinie rozsianej po całej Europie i o córce, która miała guza piersi, który to, jak się później okazało, nie był złośliwy. Po dwóch transfuzjach dziewczynie zakręciło się w głowie, kiedy próbowała wstać. Położyła się zatem z powrotem i sięgnęła po telefon. Wybrała numer Michała.

– Słonko! Miło, że dzwonisz. Nie odbierasz moich telefonów, nie odpisujesz na wiadomości. Wszystko w porządku? – zapytał.

– Tak. Chyba.

– Chyba?

– Miałam dwie transfuzje krwi. Trochę mi słabo.

– Słoneczko! Tak bardzo chciałbym być przy tobie teraz. Wiadomo już, jak długo tam zostaniesz?

– Nie. Lekarze nic nie wiedzą. Wysłali mnie do ginekologa, potem miał być jeszcze gastrolog, ale z tego drugiego chyba zrezygnowali. Przetoczyli mi tę krew i… nie mam pojęcia, co dalej.

– Martwię się. Co z twoim przylotem? Chyba będzie trzeba przebukować bilet.

– Nie można przebukować. To było ostatnie wolne miejsce, mocno przecenione. Bez możliwości zwrotu i zmiany.

– To niedobrze.

– Jak to? Nie zamierzam rezygnować ze spotkania z tobą. No, chyba że ty nie chcesz mnie oglądać? – zapytała zaczepnie. Zdawała sobie sprawę, że Michał odlicza dni do ich spotkania tak samo jak ona.

– A jeśli cię nie wypuszczą ze szpitala? Jeśli to coś poważnego?

– Co poważnego?! Weź przestań! Nie wiedzą, co mi jest, bo nic mi nie jest. Ot, taka słabość i jakiś nadprogramowy ubytek krwi. Teraz mnie zatankowali i cóż… jeśli będę się czuć dobrze, to w poniedziałek mnie wypiszą.

– Tak powiedzieli?

– Ja tak mówię.

– Aha. Niezłomna z ciebie dziewczyna.

– Taka już jestem – odparła stanowczo Natalia.

Rozdział 21

Popołudnie i cały następny dzień, niedziela, minęły spokojnie. Lekarze zawiesili dalsze badania. W ciągu weekendu przetoczono Natalii łącznie pięć jednostek krwi. Już dawno tyle czasu nie leżała na łóżku, leniuchując. Mama przyniosła jej książkę, jakieś gazety, paluszki, coś słodkiego.

– Jak sobie tak będę dogadzać, to niedługo nie zmieszczę się w spodnie – stwierdziła, wkładając słodkości do szafki nocnej.

– To sobie kupisz coś nowego. – Mama, jak zawsze, była pełna optymizmu.

Po ostatnim przetoczeniu krwi Natalia czuła się całkiem dobrze. Nie miała żadnej reakcji uczuleniowej, żadnych duszności ani innych niepożądanych objawów. Szum w uszach ustał, ku jej zaskoczeniu, głowa też przestała ją boleć. W niedzielę podczas wieczornego obchodu zagadnęła dyżurującego lekarza, czy jest szansa, żeby w poniedziałek mogła wrócić do domu i do pracy. Czuła się przecież wyśmienicie. Krew została uzupełniona, dobre samopoczucie przywrócone, więc nie widziała powodu, aby na siłę szukać sobie choroby.

– Nie wydaje mi się, aby ktokolwiek wypuścił jutro panią ze szpitala – skwitował młody lekarz, zerkając w kartę choroby.

– Z tego co wiem, na jutro ma pani zaplanowaną gastroskopię.

– Pani doktorze – wtrąciła się nagle starsza pani. – Mam wrażenie, że tą młodą kobietą zajmujecie się lepiej niż mną – powiedziała z przekąsem.

Oboje spojrzeli na kobietę, zaskoczeni. Natalii nawet jedna brew uniosła się do góry.

– Dlaczego pani tak myśli? – Lekarz z uśmiechem zerknął na jej kartę.

– Cały czas ktoś do niej przychodzi, pyta, jak się czuje, sprawdza ciśnienie, wysyła na badania… Nawet krwi dostała więcej ode mnie.

– Widocznie pani Promińska potrzebuje więcej uwagi – powiedział lekarz, nie patrząc już na Natalię. Uśmiech jednak nadal nie schodził z jego ust. – Czyżby też chciała pani mieć jutro gastroskopię?

– No, nie. Niekoniecznie. – Starsza pani zastanowiła się.

– Ale ja już tu jestem drugi tydzień. Dostaję leki, lecz ciągle czuję się słabo. Nic mi nie pomaga. A tu dziewczyna mówi, że czuje się świetnie, chce wrócić do domu, a wy jej nie pozwalacie.

– No właśnie… À propos wyjścia do domu. – Lekarz znowu spojrzał na starszą kobietę. – Jest duża szansa, że jutro, najpóźniej pojutrze wypiszemy panią. To chyba dobrze?

– Wypiszecie? – Oczy pacjentki zrobiły się okrągłe. Ręce zaczęły jej drżeć. – Jak to? Przecież ja nadal czuję się źle.

– To co? Nie chce pani wracać do domu?

– Nie no, chcę. – Wyraz twarzy starszej pani zaprzeczał jednak jej słowom.

Po zakończonym obchodzie Natalia długo wpatrywała się w swoją sąsiadkę, która nagle, nieoczekiwanie, zamilkła. Wysunęła czarną torbę spod łóżka i zaczęła coś w niej układać. Była bardzo skupiona na swoim zajęciu, kompletnie nie zwracała uwagi na wpatrującą się w nią dziewczynę. Jakże Natalia chciałaby być na jej miejscu! Pakować się i mieć świadomość, że kolejną noc spędzi już w swoim łóżku… Była tu dopiero od dwóch dni i już tęskniła za swoimi czterema ścianami.

Następnego ranka pielęgniarki energicznie krzątały się po oddziale. Wchodząc po kolei do sal, wręczały pacjentom termometry, a niektórym pobierały krew do badania. Również Natalii i starszej pani pobrano krew.

– Piła pani w nocy? – zapytała pielęgniarka.

– Nie. Spałam – odparła zdziwiona dziewczyna.

– Powinna pani więcej pić.

– Ale w nocy? – odparowała niezbyt grzecznie. Poprzedniego wieczoru długo nie mogła zasnąć, a kiedy w końcu udało się jej na chwilę zdrzemnąć, została obudzona i niemal od razu ukłuta w zgięciu łokcia.

– Ma pani bardzo gęstą krew. Proszę spojrzeć.

– Wolę nie. – Natalia nadal trzymała głowę odwróconą w drugą stronę.

Wkrótce zaczął się obchód z ordynatorem oddziału na czele.

– Dzień dobry, jak się czujemy? – Zwrócił się do obu pań. Starsza pani nie odpowiedziała nic. Natalia wzruszyła ramionami.

– Dobrze. O wiele lepiej.

– Świetnie. Ginekologicznie jest pani, że tak powiem, czysta. Dzisiaj zrobimy jeszcze gastroskopię. Uważam jednak, że powinna pani trafić na oddział hematologiczny. Zrobią pani biopsję szpiku. Można by to zlecić tutaj, na miejscu, ale niestety nie mamy tak dobrego sprzętu jak tam. Poza tym ma pani bardzo mało płytek, więc wykonywanie zabiegu u nas byłoby zbyt ryzykowne.

Natalia przełknęła ślinę. Jak to? Jeszcze szpik?

– Czy to konieczne? – zapytała tylko.

– Konieczne. Czuje się pani lepiej, bo uzupełniliśmy pani krew. Hemoglobina nieco się podniosła, ale to normalne po transfuzji. Niestety pozostałe parametry krwi się obniżyły. Nieznacznie, co prawda, ale jednak. Pani wyniki zbliżają się coraz bardziej do stanu zerowego. – Ordynator miał poważną minę. Mówił spokojnym, ale pewnym głosem.

– Panie doktorze, co to może być? Bo przeczytałam sobie co nieco w internecie o anemii, niskich parametrach krwi. Czy to może być coś bardzo złego?

Ordynator spuścił wzrok i westchnął.

– Proszę tak nie myśleć. Jeszcze nic nie wiemy.

– Pani Natalio, więcej optymizmu! – odezwała się lekarka, która dotąd milczała, ukryta za plecami ordynatora. Natalia spojrzała na nią. Nie widziała jej wcześniej na oddziale. Pewnie miała wolny weekend.

– Pani ma wszystkiego za mało – powiedziała lekarka cicho. – Za mało, a nie za dużo – zawiesiła głos – rozumiemy się?

Natalia przełknęła ślinę. Nie wiedzieć czemu, znowu zaczęła się bać. W myślach analizowała wyraz twarzy lekarki i ordynatora, jego spuszczony wzrok, poważny ton. „Może nie chcą mi czegoś powiedzieć?” – zastanawiała się.

Starsza pani rzeczywiście dostała tego dnia wypis do domu. Wręczono jej recepty i zalecenia. Odebrała ją jej córka, która na odchodnym uściskała Natalię, życząc jej dużo zdrowia. Starsza kobieta złapała swoją torebkę i idąc śladem córki, również podeszła do dziewczyny. Wyciągnęła pomarszczoną, drżącą dłoń.

– Do widzenia. Proszę się nie martwić. Niech dobrze panią wybadają, a niedługo tak jak ja wróci pani do domu.

– Dziękuję. – Natalia uścisnęła dłoń staruszki.

– Co złego, to nie ja, pani Natalko – rzuciła tamta wesoło, będąc już w drzwiach.

Dziewczyna poczuła się dziwnie. Źle. Spędziła trzy noce w jednym pokoju z tą osobą, bądź co bądź sympatyczną, domagającą się jedynie większej uwagi. Powiedziała „Natalko” na do widzenia. A ona nawet nie pamiętała, jak starsza pani ma na imię.

– Do widzenia.

Tylko tyle była w stanie powiedzieć.

Rozdział 22

Gastroskopia okazała się dość nieprzyjemnym doświadczeniem. Natalia wiedziała, jak będzie wyglądać badanie, ale to, co przeżyła, przerosło jej wyobrażenia. W ciemnym pokoju kazano jej się położyć na boku. Lekarka znieczuliła dziewczynie gardło specjalnym środkiem w aerozolu, po czym powoli zaczęła wsuwać jej w przełyk małą kamerkę na długim białym kablu. Dziewczyna czuła wewnątrz siebie ten kabel i obracającą się kamerkę, dusiła się i dławiła, nie mogąc złapać oddechu. Lekarka cały czas ją uspokajała, zerkając w monitor. Cały też czas mówiła, że to potrwa jeszcze tylko chwilę, ale ta chwila trwała i trwała.

– Była pani bardzo dzielna – powiedziała w końcu lekarka. Powoli wyjęła kamerę z gardła dziewczyny.

– To było straszne.

– Oj tam, bez przesady. Są gorsze rzeczy. – Lekarka, niewzruszona, zaczęła coś notować.

– No nie wiem. – Natalia wytarła resztki łez, które teraz powoli wysychały na rozpalonych z emocji policzkach.

***

Na wieczornym obchodzie ordynator znów zajrzał do Natalii. Spojrzał na świeżo pościelone łóżko pod oknem.

– Dziś będzie pani sama na sali. Cieszy się pani? – próbował zażartować. W ręce trzymał jednak jakieś dokumenty i to, co miał jej do przekazania, żartem już nie było. – Jak już pani wie, gastroskopia niczego nie wykazała. Musimy zatem zbadać pani szpik. To jest badanie niezwykle dokładne, wiele chorób można w ten sposób wykryć. Nie możemy wykonać zabiegu tutaj, na miejscu, ze względu na pani bardzo małą liczbę płytek. Powinna się pani znaleźć na oddziale hematologii. Skontaktowaliśmy się z ordynatorem tamtejszego oddziału. Niestety na razie nie może pani przyjąć ze względu na brak miejsc. Będzie to możliwe dopiero w przyszłym tygodniu.

– Czyli na ten tydzień mogę wrócić do domu? – ucieszyła się dziewczyna. „Korfu! Lecę!” – pomyślała od razu.

– Nie. Zostanie pani tutaj, na oddziale.

– Jak to?

– Musimy mieć na panią oko. Doktor Domański, który będzie panią leczył, jest jednym z najlepszych hematologów w Polsce. Na jego oddział trafi pani co prawda dopiero za kilka dni, ale już teraz przekazał nam dyspozycje, jakie leki powinna pani stosować. Od jutra będą to antybiotyki i sterydy, które panią wzmocnią. – Ordynator potarł dłonią czoło. Nie lubił takich rozmów… I nie lubił trzymać pacjentów w szpitalu, nie mogąc nic więcej dla nich zrobić. – Powinna pani zostać na oddziale pod naszą opieką, dopóki nie znajdzie się dla pani miejsce na hematologii – dodał poważnie.

Natalia oparła się o poduszkę. Wizja podróży na Korfu zaczęła tonąć niczym mityczna Atlantyda. Do dziewczyny dotarło właśnie, że Korfu i Michał oddalają się od niej coraz bardziej i coraz szybciej. Pociemniało jej w oczach. Zamknęła je na chwilę, marząc, że gdy je ponownie otworzy, szpital i lekarze znikną, a ona sama znajdzie się we własnym mieszkaniu z kubkiem herbaty w ręku.

– Wszystko w porządku? – usłyszała głos. Powoli podniosła powieki. Zobaczyła nad sobą ciemne oczy pielęgniarki, w których malowała się troska. Natalia nie odpowiedziała. Ordynator jeszcze coś mówił, że ma się nie martwić, że to dla jej dobra, że potem na hematologii zrobią jej tę biopsję szpiku, znajdą chorobę i wyleczą. Słyszała to wszystko gdzieś z daleka, głos wybrzmiewał jak ze starego radia. Dziewczyna kiwała tylko głową, nie mogąc wykrztusić słowa.

W końcu została sama. Ordynator wraz ze swoją świtą podążył do następnych pacjentów. Natalia leżała, próbując poukładać sobie w głowie wszystkie informacje, które przed chwilą do niej dotarły. Dotąd nie dopuszczała myśli o chorobie. Przecież to nie mogło być nic poważnego. Internet co prawda podpowiadał jej straszne choroby krwi, na których czele stała białaczka, jednak dziewczyna odrzucała tę możliwość. Powtarzała sobie, że przecież całe życie była zdrowa i nic nie może tego zmienić. Nic! Białaczki, chłoniaki to najstraszniejsze diagnozy internetu. Była też hemofilia, czerwienica i inne dziwnie brzmiące nazwy. Może dlatego, że dotąd Natalia niewiele słyszała o tych chorobach, pomyślała, że większość z nich to dolegliwości, które można łatwo wyleczyć tabletkami. Co rusz przeglądała internet, wpisując najróżniejsze hasła, wyszukując coraz to nowe strony i wiadomości o chorobach krwi.

Za wszelką cenę próbowała znaleźć informacje o pozytywnym wydźwięku, które sprawiłyby, że odetchnie z ulgą i przestanie się bać. Takich informacji było jednak niewiele.

Niektóre z tych chorób, nawet jeśli nie były nowotworami, okazywały się niezwykle trudne w leczeniu, z wysokim wskaźnikiem śmiertelności. W takich chwilach Natalia zazwyczaj wstrzymywała oddech, po czym wyłączała telefon. Próbowała czytać albo wybierała numer do mamy bądź Ewy. O ile z nimi potrafiła swobodnie rozmawiać, odpychając temat choroby i szpitala, o tyle kiedy miała odebrać telefon od Michała, było to o wiele trudniejsze. W przyszłą sobotę mieli się spotkać. Już za kilka dni! A teraz ona leżała w szpitalu, nie wiedząc, co przyniesie jutro, czekając na przeniesienie na inny oddział. A tam, zanim zrobią jej te wszystkie badania, zanim ustalą, jakimi lekami ją wyleczą, minie zapewne kolejnych kilka dni. Łącznie to ponad dwa tygodnie w szpitalu!

Natalia nigdy nie była tak długo poza domem. Nawet na wakacje wyjeżdżała najwyżej na dziesięć dni. Co ma teraz powiedzieć Michałowi? Ma mu wyznać, że nie wiadomo, jak długo potrwa leczenie? Że nie przyjedzie w sobotę? W takim razie kiedy? Większość lotów wakacyjnych była dawno wykupiona. A potem sezon się kończył, samoloty czarterowe miały przestać latać na wyspę. Pozostałyby jej tylko rejsowe, ale już nie w takiej liczbie i na pewno nie w tak atrakcyjnych cenach. Co miała mu powiedzieć? Miała go martwić? A może lepiej przemilczeć? Opowiedzieć mu wszystko po biopsji szpiku, jak już wróci do domu? A może samoloty rejsowe nie będą takie drogie w październiku? Albo w listopadzie? Kto lata na grecką wyspę jesienią? O tej porze tam też już jest jesień. Zwłaszcza na Korfu w październiku zaczyna się prawdziwa pora deszczowa.

Rośliny zbierają zapasy wody, by potem podczas największych letnich upałów zachwycać kolorami i zapachami.

Przełknęła ślinę, wzięła głęboki oddech i wybrała numer Michała. Tak bardzo za nim tęskniła… Odebrał już po pierwszym sygnale.

– Witaj, słoneczko! Jak się czujesz?

– Dobrze.

– Dobrze? Na pewno? Jakoś słabo cię słychać. Wiadomo już coś? – pytał niecierpliwie.

Natalia zrozumiała, że chłopak czekał na jej telefon. I na wieści.

– Tak. Prawie. Jutro lub pojutrze wracam do domu. Czekam tylko na najnowsze wyniki. Lekarze mówią, że to nic poważnego – wyrzuciła jednym tchem.

– No to fantastycznie! Zatem w sobotę się widzimy!

– No właśnie nie bardzo – zawiesiła głos. Zamknęła oczy, walczyła z samą sobą. – Dzwonił mój szef. Nie da mi wolnego. Ten mój szpital wypadł tak niespodziewanie, a sezon turystyczny nadal jest w pełni. Ewa sama nie daje rady – kłamała, ciesząc się, że nie siedzi właśnie naprzeciwko Michała. Drżącą ręką ściskała telefon przy uchu, a drugą nerwowo zaciskała na kolanie. Nigdy nie potrafiła kłamać. Wszelkie jej próby zatajenia prawdy zawsze kończyły się tak samo: kompromitacją. Dlatego też zawsze wolała mówić prawdę. Zawsze. Choćby ta prawda była najgorsza. A jednak tym razem nie potrafiła. Nie chciała.

W słuchawce zapanowała cisza. Natalia przygryzła wargę. Oczekiwała, że Michał wybuchnie śmiechem i zawoła, żeby sobie tak nie żartowała. Chłopak jednak nadal milczał. Słyszała tylko jego nierówny oddech.

– Cóż. Rozumiem. Wiedziałem, że to by było zbyt piękne – powiedział w końcu.

– Przepraszam. – Dziewczyna nie była do końca pewna, czy przeprasza za to, że się nie spotkają w ten weekend, czy za swoje kłamstwo. Czuła, że łzy zaczynają torować sobie mokrą ścieżkę od kącików oczu aż do brody. A może jednak źle robi? Może i w tym wypadku należało powiedzieć prawdę?

– Nie przepraszaj. To nie twoja wina. Nie martw się. Spotkamy się innym razem. – Michał próbował dodać dziewczynie otuchy, ale z marnym skutkiem.

Tęsknota ścisnęła jego serce. Tak bardzo ją kochał. Aż niemożliwe, aby krótki wakacyjny romans przerodził się w coś tak silnego i to w tak krótkim czasie. Wyczuł w głosie dziewczyny niepewność, rozżalenie, sam nie wiedział co. Tak bardzo chciał ją przytulić. Teraz.

Rozdział 23

Kolejne dni mijały spokojnie. Natalia codziennie połykała garść tabletek i spotykała się z Ewą oraz mamą, która regularnie dostarczała córce domowe jedzenie. Dziewczyna powoli przyzwyczajała się do rytmu dnia w szpitalu. Bladym świtem pielęgniarki wchodziły do sal, bezceremonialnie świeciły prosto w twarz śpiącym chorym, mierzyły temperaturę, ciśnienie, pobierały krew. Potem śniadanie, wizyta księdza, obchód lekarzy. Następnie na oddziale następował spokój i cisza, które zakłócano ponownie dopiero w porze obiadu. Popołudniami natomiast z sal dobiegały głosy odwiedzających rodzin, seriali telewizyjnych i rozmów między pacjentami. Natalia ze względu na swoją bardzo osłabioną odporność została przeniesiona do pokoju jednoosobowego.

Choć zgodnie z zaleceniami lekarzy unikała kontaktów z innymi chorymi, mijała ich na korytarzu lub w przyszpitalnym ogrodzie. Na oddziale wewnętrznym była najmłodszą pacjentką, większość chorych przekroczyła sześćdziesiąty rok życia. Mając w pamięci swoje niezbyt grzeczne zachowanie wobec starszej pani, z którą spędziła pierwsze dni w szpitalu, starała się być życzliwa dla chorych zaawansowanych wiekiem. Wkrótce zyskała opinię miłej, sympatycznej, zawsze uśmiechniętej dziewczyny. Nikt jednak nie wiedział, co kryje się za tym życzliwym uśmiechem.

Kiedy zostawała sama w pokoju, uśmiech znikał z jej twarzy. Wpatrywała się w wyświetlacz telefonu, który informował ją o wiadomościach i nieodebranych połączeniach od Michała. Każdego dnia biła się z myślami, czy dobrze postąpiła. Wiedziała jednak, że tak będzie lepiej. Może nie dla niej. Ale dla niego. Spokojnie mógł pracować, planować ich spotkanie, nie martwić się. Bo przecież nie miał powodu się martwić. Już niedługo okaże się, że Natalia jest zdrowa jak ryba. Mamie też codziennie powtarzała, że czuje się świetnie, lecz rodzicielka i tak każdego dnia pytała ją o samopoczucie niepewnym głosem.

W końcu nadszedł dzień przeniesienia na hematologię. Oddział mieścił się w odległości pół godziny jazdy samochodem. Poprzedniego wieczoru mama została dłużej z córką. Choć pora odwiedzin dawno minęła i ordynator właśnie rozpoczął wieczorny obchód, nie zwrócił im uwagi, pozwalając kobietom spędzić razem więcej czasu. Natalia wiedziała, że mama nie będzie mogła jej tak często odwiedzać w tym drugim szpitalu. Nie myślała o tym jednak zbytnio, bo cały czas trzymała się myśli, że spędzi tam najwyżej kilka dni. W końcu ile czasu można leżeć w szpitalu?

Przytuliły się na do widzenia. Żadna nie powiedziała tego głośno, ale obie poczuły dziwny ucisk w okolicy żołądka. Natalia ukradkiem starła zbłąkaną łzę, która teraz postanowiła spłynąć jej po policzku. Nie chciała, by mama się zorientowała, że w głębi duszy boi się tego, co ją czeka następnego dnia.

Wczesnym rankiem Natalia, już spakowana, czekała na dokumenty ze szpitala. Przyniósł je sam ordynator.

– Przewieziemy panią na miejsce karetką. Proszę, tu są dokumenty – powiedział dość oschle.

– Dziękuję. Panie doktorze, czy to naprawdę konieczne, żebym tam jechała? Czuję się przecież dobrze.

– Bo jest pani na lekach. Pani Natalio, nie chce się pani dowiedzieć, na co jest pani chora?

Przenikliwe spojrzenie ordynatora wywołało u niej dreszcz niepokoju, jednak odpowiedziała lekko:

– Ale ja właśnie nie czuję się chora.

– Lepiej to sprawdzić. Tam mają odpowiedni sprzęt, doświadczenie, przebadają panią dokładnie i jeśli wszystko będzie w porządku, wróci pani do domu.

Ordynator trafił powoli cierpliwość. Tej dziewczynie niewątpliwie coś dolegało, a ona cały czas, każdego niemal dnia utrzymywała, że czuje się dobrze. Jak można się czuć dobrze, mając tak niskie parametry krwi? Mężczyzna miał podejrzenia co do możliwej diagnozy, ale nie chciał uprzedzać faktów.

– A ten szpik? Ta biopsja? – Natalia położyła na łóżku teczkę z historią choroby. – Czy to bolesne?

Ordynator nieco zniecierpliwiony przewrócił oczami. Pacjenci czasami zaskakiwali go swoimi reakcjami. Strach przed badaniem mającym pomóc w ustaleniu rozpoznania wydawał się większy niż strach związany z samą chorobą.

– To standardowe badanie, znacznie dokładniejsze niż zwykła morfologia. Szpik pobiera się na dwa sposoby: z mostka albo z talerza biodrowego, zawsze w znieczuleniu, więc nie powinna się pani obawiać.

Natalia pokiwała milcząco głową. Wyczuła jego zniecierpliwiony ton. Uścisnęła wyciągniętą na pożegnanie dłoń lekarza.

– Do widzenia – powiedział, kończąc rozmowę.

– Do widzenia.

Patrzyła za ordynatorem, który zmierzał w stronę wyjścia. Zatrzymał się jeszcze tuż przy drzwiach i odwrócił się, by raz jeszcze spojrzeć na wystraszoną pacjentkę.

– Powodzenia!

Rozdział 24

Natalia wyszła z karetki i skierowała się do drzwi starego szarego budynku. „Szpital miejski, Oddział hematologii” – przeczytała nad wejściem. Wewnątrz panował półmrok.

W dość długim korytarzu wzdłuż ścian ustawione były krzesła, na których siedzieli pacjenci. Każdy z nich trzymał przy sobie niewielką walizkę lub torbę podróżną. Siedzieli ze spuszczonymi głowami, jedni próbowali czytać książki, inni rozmawiali ze sobą, jakby znali się od dawna. Natalia przełknęła ślinę i podniosła wzrok. Zobaczyła wielki napis nad zamkniętymi podwójnymi drzwiami: „CHEMIOTERAPIA JEDNODNIOWA”. Poczuła, że zaczynają jej drżeć ręce i że zaraz się rozpłacze.

– Wszystko w porządku? – poczuła na ramieniu dłoń pielęgniarki. Odwróciła się gwałtownie w jej stronę i kiwnęła twierdząco. Podeszła do wolnego krzesła. Wkrótce została poproszona do gabinetu, gdzie założono jej wenflon, pobrano krew i kazano czekać na następne wezwanie. Natalia usiadła z powrotem w korytarzu. Wenflon w zgięciu łokcia powodował dosyć niekomfortowe doznania. Na wszelki wypadek trzymała rękę wyprostowaną. Pomimo pełni lata poczuła chłód na całym ciele. Rozejrzała się po korytarzu. Obskurne, brudne, chyba zielone niegdyś ściany, które już nie pamiętały ostatniego remontu, brzęczące stare lampy na szarym, spękanym suficie.

„Gdzie ja trafiłam?” – zastanawiała się Natalia. Wygląd szpitala w niczym nie przypominał białego, lśniącego korytarzyka ze ścieżką zdrowia w placówce, w której spędziła ostatnie dni.

– Pani Promińska! – Dziewczyna wzdrygnęła się na dźwięk swojego nazwiska i podniosła wzrok. W otwartych drzwiach stał rosły młody mężczyzna w okularach. Miał na sobie lekarski kitel, ale wydawał się zbyt młody, by być lekarzem. Wstała pospiesznie, podnosząc swoją torbę.

– Proszę to na razie zostawić – powiedział zniecierpliwionym tonem. – Póki co nie będzie pani potrzebne.

Posłusznie postawiła torbę, zerkając na siedzącą obok starszą, około sześćdziesięcioletnią kobietę, która na chwilę przerwała rozmowę z mężem.

– Ja popilnuję – powiedziała z uśmiechem.

– Dziękuję pani.

W sumie czego miałaby się obawiać? Że ktoś jej ukradnie torbę? Nie było tam niczego cennego. Piżama, ręczniki, jakaś bielizna na zmianę, szczoteczka i mydło. Kto chciałby przywłaszczyć sobie taki majątek? Mimo to jednak instynkt kazał dziewczynie zadbać o to, by jej dobytek pozostał bezpieczny. Chętnie zatem przyjęła propozycję kobiety. Weszła do gabinetu, nie oglądając się za siebie.

– Proszę usiąść – powiedział młody doktor. – Pani u nas pierwszy raz, prawda?

– Tak – odpowiedziała krótko.

Lekarz otworzył teczkę z jej nazwiskiem. W środku był wypis ze szpitala, dzisiejsze wyniki badania krwi i coś w rodzaju ankiety, gotowej do wypełnienia. Wyjął pusty dokument i nie patrząc na Natalię, zaczął zadawać pytania i uzupełniać ankietę.

– Czy w rodzinie były jakieś przypadki nowotworów?

– Nie. Mama miała kiedyś guza piersi, ale okazał się niegroźny.

– Czy pali pani papierosy? Inne używki? Narkotyki, alkohol?

– Nie.

– Kiedy zaczęła się pani źle czuć? – Natalia opowiedziała o początkach swojego złego samopoczucia, o bólach głowy, zasłabnięciach, szumach w uszach, krwotoku z nosa i smaku krwi w ustach. Pokazała też siniaki na ciele, które w ogóle nie znikały, choć minęło już sporo czasu, od kiedy się pojawiły.

Lekarz, a właściwie stażysta, starannie obejrzał wszystkie zasinienia, sprawdził węzły chłonne, następnie kazał dziewczynie się położyć. Dotykał, a właściwie uciskał brzuch, zmierzył ciśnienie. W końcu usiadł i wrócił do wypełniania ankiety. Słychać było tylko dźwięk długopisu ślizgającego się po papierze, gdy wypełniał kolejne rubryki. Raz po raz zadawał dodatkowe pytania, na które Natalia starała się rzetelnie odpowiadać. Cały czas miał poważną, skupioną minę, zaledwie kilka razy uraczył dziewczynę przelotnym spojrzeniem. Sprawiał wrażenie kogoś, kto chce jak najszybciej wykonać swoją pracę, wypełnić ankietę i oddać ją przełożonym, by w końcu usłyszeć pochwałę za pracowitość i szybkość działania. Natalia czuła się tylko nic nie znaczącym trybikiem w całej tej machinie. Przypadek medyczny. Była tylko przypadkiem medycznym. Kolejnym. Nie pierwszym i nie ostatnim. Wraz z zapełnianą kartką coraz bardziej stawała się suchą statystyką, a coraz mniej człowiekiem.

Stażysta przebiegł wzrokiem po zapisanej kartce papieru. No! Zadanie wykonane. Kolejny przypadek medyczny został właśnie zarejestrowany. Z adnotacją w postaci podejrzenia diagnozy, wysnutego na podstawie wypełnionej ankiety. Tego jednak Natalia jeszcze nie wiedziała. Została odesłana z powrotem na swoje krzesło w korytarzu.

– Pani tu chyba pierwszy raz? – odezwała się kobieta, która zaoferowała się przypilnować torbę Natalii.

Dziewczyna spojrzała na nią zaskoczona. Już druga osoba w ciągu ostatnich kilkunastu minut zapytała ją o to samo. O ile lekarzowi, a właściwie stażyście, odpowiedziała krótko „tak”, o tyle teraz dłużej pomyślała nad odpowiedzią.

– Pierwszy – powiedziała w końcu. – I ostatni – dodała z przekonaniem.

Kobieta i jej mąż spojrzeli na nią ze zrozumieniem. Starszy łysiejący mężczyzna pamiętał jak dziś ów dzień, kiedy przyjechał tu z żoną pierwszy raz. Wtedy też powtarzali sobie, że to tylko jeden jedyny raz tutaj. Zbadają ją, przepiszą jej leki i wypuszczą do domu. A potem jego żona wyzdrowieje. Po prostu. Tymczasem przyjeżdżali tu już prawie od pół roku. Regularnie co trzy tygodnie przywoził żonę na oddział, a po pięciu dniach zabierał ją z powrotem do domu.

– Zna pani już diagnozę? – zapytała kobieta. Postanowiła nie mówić o swojej pierwszej wizycie na hematologii. Kto wie, może rzeczywiście ta młoda dziewczyna znalazła się tu przez pomyłkę, i za parę dni będzie mogła zapomnieć o szpitalu.

– Jeszcze nie.

– A coś podejrzewają?

– Nie wiem. Niewiele mi mówią. Właściwie przyjechałam tutaj tylko na badania.

Tym razem kobieta spojrzała na dziewczynę z politowaniem. Tak… „tylko” na badania.

– Ja też za pierwszym razem trafiłam tu tylko na badania – kobieta spuściła wzrok. Nie chciała straszyć tej dziewczyny, nie potrafiła jednak milczeć. Emocje wciąż tkwiły w niej głęboko. Nagle sama poczuła potrzebę podzielenia się z kimś swoimi przeżyciami. Musiała w końcu wyrzucić je z siebie. – A potem powiedzieli mi, że mam przewlekłą białaczkę szpikową. Trzeba było pogodzić się z chorobą. Teraz już reaguję inaczej, ale wtedy to był cios.

Kobieta mówiła drżącym głosem. Natalia przełknęła ślinę. Podświadomie przyjrzała się włosom rozmówczyni. Były mocno przerzedzone, spięte w wysoki kok. Kobieta zauważyła jej spojrzenie i natychmiast przygładziła ręką wystające kosmyki.

– Teraz te chemie to mają takie, że niekoniecznie wypadają. Mocno mi przerzedziło czuprynę, aż boję się czesać, bo cały czas się włosy sypią, ale jednak trochę mi ich zostało – uśmiechnęła się.

Natalia nie chciała już więcej słuchać. Białaczka? Chemia? Wypadanie włosów?

„Boże, gdzie ja się znalazłam? – myślała gorączkowo. – Jestem tu tylko na badaniach. Tylko na badaniach!” – powtarzała w myślach jak mantrę.

– Zapraszam państwa na oddział! – rozległ się donośny głos pielęgniarki. Na korytarzu nastąpiło poruszenie. Pacjenci wstawali, sięgali po walizki lub torby i kierowali się w stronę windy.

Natalia również schyliła się po swoją torbę i poszła wolno za wszystkimi. W windzie było już sześcioro pacjentów i pielęgniarka, która gestem dłoni zaprosiła dziewczynę do środka.

Dwa piętra wyżej winda się zatrzymała, drzwi rozsunęły, a oczom Natalii ukazało się przeszklone wejście z wielkim czerwonym napisem ODDZIAŁ HEMATOLOGII. Pielęgniarka wskazała krzesła i kanapę, prosząc, by pacjenci usiedli i czekali na swoją kolej. Natalia opadła na brązową, mocno już wysłużoną skórzaną kanapę. Czuła się bardzo zmęczona. Od rana nie jadła, bo powiedziano jej, że do pobrania krwi powinna być na czczo. Po pobraniu niektórzy wyjmowali kanapki, które przywieźli z domu, ale ona przecież nie przyjechała od siebie. Nie miała okazji przygotować sobie prowiantu na później. Poza tym ogrom emocji, który jej towarzyszył od kilku godzin, a także twarde krzesło w poczekalni potęgowały uczucie zmęczenia, sprawiając, że dziewczyna z ulgą zapadła się w starą kanapę. Tuż obok usiadła kobieta z kokiem, z którą rozmawiała wcześniej. Na jej widok Natalia poczuła ulgę – starsza pacjentka nagle wydała jej się niemal znajomą, choć przecież wymieniła z nią zaledwie parę zdań. Pozostali rozsiedli się, zajęli rozmowami. Zwracali się do siebie po imieniu, co wskazywało, że nie jest to ich pierwsze spotkanie. Pielęgniarki krzątały się, przygotowując łóżka dla nowych pacjentów.

Natalia rozejrzała się. Korytarz, w którym teraz się znalazła, był mniej ponury niż ten na parterze. Ściany również miał zielone, ale nie tak brudne. Również światło było jaśniejsze. Naprzeciwko kanapy znajdowała się damska toaleta z kartką przewieszoną na klamce. Z jednej strony widniał napis WOLNE, z drugiej – ZAJĘTE. Raz po raz pacjentki wchodziły i wychodziły z ubikacji, pamiętając o przewieszeniu kartki we właściwą stronę. Kobiety w różnym wieku. Młodsze i starsze.

Wszystkie w piżamach i szlafrokach. Niektóre ze spiętymi włosami, inne w chustkach na głowie. Wychudzone, blade. Czasami pielęgniarka pomagała im dotrzeć do łazienki, a czasem radziły sobie same, pchając wieszak na kółkach z kroplówką wpiętą do wenflonu.

„Co ja tu robię?” – Natalia wciąż szukała odpowiedzi na swoje pytanie. Liczyła, że już niedługo ktoś jej w tym pomoże. Póki co jednak czekała cierpliwie na swój przydział łóżka. Tymczasem do łazienki podążała długim korytarzem młoda kobieta. Szczupła, w dresie zamiast piżamy, z ciemnymi włosami do ramion i równo przyciętą grzywką. Szła spokojnym krokiem, popychając przed sobą stojak z plastikową butelką wypełnioną przezroczystym płynem.

– Och! Dzień dobry! – zawołała radośnie na widok pani z kokiem.

– Dzień dobry! – równie entuzjastycznie odpowiedziała kobieta.

– Pani Basiu! Pani znów tutaj? Jak często teraz pani tu przyjeżdża?

– Tak jak było. Nadal co trzy tygodnie na pięć dni. A jak ty się czujesz, Agnieszko?

– Dziękuję, nieźle. Dziś wychodzę. Muszę tylko poczekać, aż mi się to skończy. – Mówiąc „to”, wskazała spojrzeniem na kroplówkę.

– A jak wyniki?

– Mówią, że dobrze. I tego się trzymam.

– Wspaniale!

Natalia, siedząc obok, słyszała całą rozmowę. Nic nie mówiła, ale zerkała ukradkiem od czasu do czasu. „Niesamowite”, myślała. „Obydwie chore, ale mimo to potrafią rozmawiać ze sobą zupełnie na luzie, normalnie. Tak jakby nic im nie było i jakby wcale nie poznały się w szpitalu, tylko gdzieś w supermarkecie podczas zakupów”. Rozmawiały o chorobie, o wynikach, o innych wspólnych znajomych ze szpitala.

– A pamięta pani tę Kasię, co ostatnio leżała z nami w pokoju? Co nie mogli jej znaleźć choroby?

– No pamiętam. Podejrzewali chłoniaka. Co z nią? – zapytała pani Basia.

– Jest tutaj dzisiaj na chemioterapii jednodniowej. Widziałam się z nią. Ma Hodgkina. Wie pani – zawiesiła głos na chwilę – złośliwy.

– O Jezu! I jak się czuje?

– Zadziwiająco dobrze! Straciła włosy, ale ma tak piękną perukę, tak twarzową… Powiedziała nawet, że jak już jej odrosną włosy, to sobie zrobi taką właśnie fryzurę.

„Boże, gdzie ja jestem?! Gdzie jestem?!” – Natalia chciała wykrzyczeć to pytanie głośno, aż w końcu ktoś ją usłyszy i odpowie. Ciągle jednak nikt mógł tego zrobić, a ona czuła, że zaraz jej głowa eksploduje od natłoku złych myśli.

– A pani? – Agnieszka spojrzała na Natalię. – Nie widziałam pani tu jeszcze. Pierwszy raz?

„Czy ja mam na czole napisane, że jestem tu pierwszy raz?”

– zirytowała się dziewczyna.

– Pierwszy i ostatni – powtórzyła po raz kolejny. Pierwszy i ostatni. I nigdy więcej!

Nastała chwila ciszy. W końcu pani Basia przerwała milczenie.

– Ta pani jest tu tylko na badania.

Agnieszka ścisnęła usta i pokiwała wolno głową, wymieniając porozumiewawcze spojrzenie z panią Basią.

– Też tak mówiłam. A potem się okazało, że to chłoniak, wysłali mnie na operację, a teraz chemia. Każdy ma nadzieję, przychodząc tu pierwszy raz, że to tylko na chwilę. Niestety rzadko się okazuje, że to naprawdę tylko chwila i tylko badania. Gdyby nie było takiej potrzeby, nikt by pani nie ganiał po szpitalach.

Agnieszka spuściła głowę i poszła do łazienki. Nastała cisza.

Natalia poczuła, że łzy płyną jej po policzkach. Ta dziewczyna miała rację. Gdyby nie było takiej potrzeby, nie siedziałaby przecież tutaj. Poczuła na udzie dłoń pani Basi.

– Dziecko, to nie tak. Czasami lekarze się mylą i wysyłają nas na te wszystkie badania bez potrzeby. Ale lepiej to sprawdzić, prawda? – Dziewczyna pokiwała głową, nadal patrząc w podłogę. – A powiesz mi, co ci dolega? – zapytała łagodnie kobieta.

– Nie wiem. Trafiłam do szpitala z anemią, mam słabe wyniki, podobno bardzo mało płytek. Nie wiem. Nic nie wiem. W moim szpitalu zapewnili mnie, że jadę tu tylko na biopsję szpiku. – Dziewczyna nadal nie podnosiła wzroku. Dłoń na jej udzie poklepała ją delikatnie.

Z toalety wyjechał stojak z kroplówką, a tuż za nim Agnieszka. Zatrzymała się przy Natalii.

– Nie łam się. Przepraszam, chyba powiedziałam za dużo – odezwała się cicho. Natalia wreszcie uniosła zalaną łzami twarz.

– W porządku. Masz przecież rację. Bez potrzeby nikomu nie robią biopsji szpiku. Prawda? – Głos jej drżał, nawet nie próbowała nad nim zapanować.

Agnieszka usiadła po prawej stronie Natalii, na oparciu kanapy.

– To dla wszystkich jest ciężkie. Każdy z nas w którymś momencie przeżył szok. Ale potem trzeba się wziąć w garść i wierzyć, że będzie dobrze. Teraz mają naprawdę skuteczne leki. Dzisiejsze terapie to już nie te ciężkie chemie, co były dwadzieścia lat temu. Ja jestem po trzecim cyklu i popatrz: nie straciłam włosów! Nawet nie zaczęły mi wypadać. – Pociągnęła ręką za włosy, pokazując, jak bardzo są mocne i zdrowe. – Popatrz na panią Basię! Ona też ma swoje włosy. Wszystko zależy od rodzaju choroby i od zastosowanego leku. A możesz mi wierzyć, trafiłaś do jednego z najlepszych oddziałów w Polsce. Ludzie tutaj długo czekają na miejsce, pacjentami są osoby z Raciborza, Żywca, Lublińca. To są stukilometrowe odległości. Bardzo dużo osób tu spotkałam z gór. Żywiec, Ustroń, Brenna. Przecież bliżej byłoby im leżeć w szpitalu w ich mieście. A oni wolą być tutaj. Bo tu jest naprawdę dobrze wyszkolony personel.

Natalia wytarła łzy, ale nadal czuła, że drżą jej ręce. Nie odzywała się, ale uważnie słuchała Agnieszki. O dziwo, pozostali pacjenci w ogóle nie zwracali na nie uwagi, choć Agnieszka mówiła dość głośno. Jedni siedzieli ze spuszczonymi głowami, inni prowadzili rozmowy, od czasu do czasu tylko zerkając na szczupłą blondynkę z włosami sięgającymi za ramiona. Pielęgniarki nadal krzątały się, głośno przekrzykując wzajemnie.

– Idę się spakować, dziś wychodzę, muszę zwolnić łóżko dla kogoś z was. – Agnieszka poklepała Natalię po ramieniu, wstała i poszła ze swoim stojakiem do sali w głębi korytarza. Chwilę później w poczekalni pojawiła się pielęgniarka, zapraszając po nazwisku pierwszego pacjenta. Młody, modnie ubrany mężczyzna ze stylową fryzurą i niewielką walizeczką na kółkach wstał i podążył za pielęgniarką. Natalia odprowadziła go wzrokiem, zastanawiając się, co ten przystojniak robi na takim oddziale. Nie wyglądał na chorego. Nie był blady ani słaby. No i miał włosy. Może jest tak, jak mówiła Agnieszka, że teraz chemie nie są takie żrące, że włosy nie wypadają? Przygładziła instynktownie fryzurę, starając się jednocześnie wymazać z pamięci widziane wcześniej pacjentki z chustkami na głowach. Otrząsnęła się ze swoich myśli. Chemia? Włosy? Czemu nagle zaczęła o tym myśleć? Za parę dni wróci do domu, do pracy i zapomni o całym tym koszmarze. Tymczasem pielęgniarka, młodziutka dziewczyna z iskierkami w oczach, zaprosiła kolejną osobę do sali. Natalia oparła się wygodnie, czekając na swoją kolej. Czuła się senna, zmęczona, głodna. W końcu ktoś wywołał jej nazwisko. Poderwała się, podniosła swoją torbę i starając się odwzajemnić uśmiech młodej pielęgniarki, ruszyła jej śladem.

– Pani u nas pierwszy raz, prawda?

Natalia przełknęła ślinę. Ile jeszcze razy ktoś o to zapyta? Kiwnęła tylko twierdząco głową, postanawiając nie tłumaczyć nikomu więcej, że przyjechała tylko na badania.

– Tutaj jest ogólnodostępna lodówka, a tu kuchnia. – Pielęgniarka, nie patrząc na pacjentkę, wskazała na drzwi po lewej stronie. Po chwili zatrzymała się i otwarła drzwi sali numer trzynaście. – Proszę, to pani łóżko.

W sali leżała już jedna pacjentka. Wychudzona, o szarej cerze, bez makijażu, za to z bardzo bujnymi ciemnymi włosami, zakrywającymi znaczną część jej twarzy. Leżała na boku, przykryta szarym kocem. Powitała wchodzącą Natalię uśmiechem.

Rozdział 25

Pokój numer trzynaście. Trzynastka. Będzie pechowa czy szczęśliwa? Natalia nie była przesądna, a jednak poczuła się dziwnie, wchodząc do sali o tym właśnie numerze. Pokój był dwuosobowy, miał ściany w kolorze jasnej zieleni. W rogu wisiał mały telewizor, a pod nim, ku zdziwieniu Natalii, stał kwadratowy stół przykryty ceratą i dwa stare, zniszczone metalowe krzesła. Wspaniale: wreszcie zje obiad w normalny, cywilizowany sposób. Przy stole. W poprzednim szpitalu jadała na kolanach lub na krześle dostawionym do łóżka. Dziewczyna rozejrzała się. Po przeciwnej stronie na ścianie wisiało niewielkie lustro, a pod nim umywalka. Natalia podeszła do okna, przy którym metalowe łóżko z kremową pościelą zapraszało do odpoczynku. Nad łóżkami wisiały półki z lampkami włączanymi pociągnięciem sznurka, jednak jak miało się później okazać, obie były zepsute. Obok łóżka stała drewniana szafka, na której leżały czyjeś przybory toaletowe. Na podłodze stała też czyjaś otwarta walizka.

– Te rzeczy należą do pacjentki, która dziś wychodzi do domu. Zaraz je zabierze – wyjaśniła pielęgniarka, która wciąż stała w drzwiach i obserwowała Natalię. Dziewczyna kiwnęła głową i usiadła na kremowej pościeli.

– Tutaj na oddziale nie można jeść ani przechowywać owoców i soków. Proszę o tym pamiętać.

– Nie można? Dlaczego? – zdziwiła się Natalia.

– Nie można i już. Owoce to siedlisko bakterii, a soki szybko się psują. A to nie służy chorym. Proszę też nie otwierać okna – odpowiedziała oschle.

Pielęgniarka wyszła z sali, zamykając za sobą drzwi, które po chwili otwarły się ponownie i pojawiła się w nich Agnieszka – dziewczyna, którą Natalia poznała w poczekalni. Teraz już nie popychała przed sobą stojaka z kroplówką. Była też przebrana w dżinsy i bladożółtą koszulkę z dekoltem w serek. Wpadła z uśmiechem, szybko zbierając swoje rzeczy.

– O! Ty tutaj! Będziesz spała na moim miejscu! – zawołała od razu przy wejściu.

– Na to wygląda – Natalia pomyślała, że może to odpowiedni moment, żeby dowiedzieć się trochę na temat zasad panujących na oddziale.

– Będzie ci tu dobrze. – Agnieszka wyjęła z kosmetyczki szczotkę i zaczęła czesać włosy.

– Podobno nie można tu trzymać owoców ani soków?

– Tak, to prawda! Ordynator bardzo zwraca na to uwagę. Jeśli masz sok, to najlepiej w małej butelce, tak żeby po otwarciu od razu go wypić. Owoców w ogóle nie można jeść. W sumie nie wiem czemu. A! I absolutnie nie otwierać okien.

– Dlaczego? – zdziwiła się dziewczyna. Był koniec sierpnia, dni były gorące, ale poranki i wieczory chłodne, Natalia lubiła wtedy wietrzyć pokój.

– Bo tam jest bardzo dużo zarazków! – Agnieszka złowieszczo pokiwała palcem i zmarszczyła brwi, próbując naśladować mimikę ordynatora. Natalia jeszcze nie widziała ordynatora tutejszego oddziału, ale zrozumiała, że to bardzo stanowczy człowiek.

– Długo tu byłaś? – zapytała Natalia.

– Teraz tydzień. Najgorzej było na początku. Najdłużej. Ale choć teraz przyjeżdżam tu już tylko na kilka dni raz w miesiącu, musiałam zrezygnować z wakacji. Chciałam jechać nad morze.

– Nie możesz nigdzie wyjechać?

– Niby mogę – Agnieszka westchnęła – ale mam unikać słońca i nie jeść surowych warzyw i owoców ani niczego smażonego. No to po co mam tam jechać? By chować się przed słońcem? A co będę tam jadła? Wiesz, jak jest nad naszym morzem. Frytki, rybki, wszystko smażone. Stwierdziliśmy więc z mężem, że nigdzie nie jedziemy.

Natalia przełknęła ślinę. Ona też musiała zrezygnować z wyjazdu. Od ostatniej rozmowy z Michałem rzadko do siebie dzwonili, nieczęsto też odpisywała na wiadomości. Za każdym razem gnębiły ją wyrzuty sumienia, że tak go okłamuje. Teraz ścisnęło ją w sercu. Tak bardzo chciałaby go przytulić.

Agnieszka skończyła pakowanie i pożegnała się, życząc zdrowia obu paniom. Kobieta z sąsiedniego łóżka w ogóle się nie odzywała, nie włączyła do rozmowy. Leżała cały czas nieruchomo na boku, czytając książkę. Kiedy Agnieszka wyszła, w sali numer trzynaście zapanowała cisza. Natalia rozpakowała swoją torbę, układając na półkach nocnej szafki kosmetyki i owoce, o których wcześniej zapomniała, a z którymi teraz nie wiedziała, co począć. Zjeść? Wyrzucić? Szkoda przecież. Wzięła więc brzoskwinię i gruszkę, umyła je i zjadła, spoglądając przez okno. Szare budynki, ponura ulica. A może budynki były kolorowe, a ulica pełna życia, tylko Natalia zaczęła wszystko widzieć w szarych barwach? Wyrzuciła ogryzek do kosza, zawijając go przedtem w chusteczkę. Żeby te niebezpieczne bakterie się nie ulotniły i komuś nie zaszkodziły.

Zadzwoniła do mamy i opowiedziała jej o pierwszych wrażeniach. O swoich obawach, o dziwnym poczuciu, że jest w niewłaściwym miejscu, że powinna być zupełnie gdzie indziej.

– Nie martw się – pocieszała ją mama, ale dziewczyna usłyszała, że łamie się jej głos. – Pobiorą ci tylko ten szpik i wrócisz do domu.

– Mhm. – Natalia nie była w stanie wydusić z siebie nic więcej. Gula w jej gardle rosła coraz bardziej i bardziej, uniemożliwiając dalszą rozmowę.

– Daj znać, gdy już się czegoś dowiesz. Może od razu dzisiaj ci zrobią to badanie?

– Mhm. Okej.

– Trzymaj się, córcia.

– Pa.

Rozdział 26

– Dzień dobry!

Do sali weszła młoda lekarka w białym kitlu. Wysoka, szczupła, z blond włosami spiętymi w niedbały kok, uśmiechnięta. „Czy oni tu wszyscy tak się uśmiechają?” – pomyślała Natalia. Nie odwzajemniła uśmiechu. Spojrzała wyczekująco na nowo przybyłą.

– Dzień dobry – odpowiedziała cicho Natalia.

– Nazywam się Dorota Koszutka, będę pani lekarzem prowadzącym. Przejrzałam historię choroby i wyniki krwi. Jutro rano pobiorę pani szpik. Myślę, że jeszcze przed porannym obchodem. – Uśmiech nie schodził z ust młodej lekarki.

– Wiadomo już, co mi jest?

– Jeszcze nie. Ale wyniki ze szpiku powiedzą nam wszystko.

– A… podejrzewacie już coś? – zapytała Natalia niepewnie, niemal bezgłośnie.

Lekarka zamrugała pospiesznie jasnymi, błękitnymi oczami i ciągle się uśmiechając, powiedziała:

– Białaczkę.

Świat się zatrzymał. Natalia poczuła, że zaszumiało jej w głowie jeszcze silniej niż dotychczas. Chciała przełknąć ślinę, ale nie mogła. Nie potrafiła. Znów chciała mrugnąć oczami w nadziei, że gdy je zamknie i ponownie otworzy, lekarka i szpital znikną, a ona obudzi się w swoim własnym łóżku z koszmarnego snu. Ale nie mogła.

Ciało odmówiło jej posłuszeństwa. Nie była w stanie przełknąć śliny, zamrugać oczami, ręce stały się ciężkie, zsuwając się z ud, na których spoczywały. Zacisnęły się bezwiednie na kremowej pościeli. Dobrze, że siedziała, bo chyba nie ustałaby teraz na nogach. Patrzyła znieruchomiała na szeroki, śnieżnobiały uśmiech lekarki. Nie znikał. Cholerny biały uśmiech nie znikał!

– Białaczka? – wyszeptała z trudem, niemal bezgłośnie. Słyszała bicie swojego serca, niemal z bólem w końcu przełknęła nadmiar śliny, oczy zaszły jej mgłą. Lekarka schowała szereg białych zębów za zaciśniętymi wargami. Nadal jednak kąciki ust pozostawały skierowane ku górze. Wciąż się uśmiechała! A więc to tak się przekazuje choremu złe wieści. Z uśmiechem. Bez zająknięcia.

– Tak – odpowiedziała krótko, jednocześnie kiwając twierdząco głową, na wypadek, gdyby Natalia nie rozumiała, co się do niej mówi.

– Ale… jak?

– Spokojnie, jutro pobierzemy szpik. Na wyniki trzeba będzie poczekać do następnego dnia. Na razie jeszcze nic nie wiemy. To, że coś podejrzewamy, wcale nie znaczy, że to znajdziemy – odezwała się łagodnie lekarka. Nareszcie uśmiech zniknął z jej twarzy. Popatrzyła na drżące ręce dziewczyny. W końcu podniosła wzrok. Zapewne nie chciała tak na nią spojrzeć, ale Natalia mimo łez w oczach zauważyła ściśnięte usta lekarki i spojrzenie pełne litości.

„Jestem chora! – uświadomiła sobie. – Chora!”

Rozdział 27

Ciszę, od której Natalii aż dzwoniło w uszach, zakłóciła pielęgniarka, która z impetem otworzyła drzwi sali i podeszła do łóżka dziewczyny.

– Proszę. Doktor Koszutka przepisała to pani. – W ręku trzymała plastikowy kieliszek, w którym leżała malutka różowa tabletka.

– Co to? – zapytała dziewczyna, wkładając tabletkę do ust. Właściwie jakie to miało znaczenie, co to za tabletka? I dlaczego miała ją połknąć, skoro przecież jeszcze nie było diagnozy? Witaminy? Na pewno nie.

– Lepiej się pani po tym poczuje – odpowiedziała łagodnie pielęgniarka i poczekała, aż Natalia połknie tabletkę, popijając szklanką wody. – Uspokoi się pani trochę.

Uspokoi? Niby jak? Takie maleńkie, różowe coś ma uspokoić jej rozdygotane ciało i duszę? Jak?! Głupia pielęgniarka. Ciekawe, czy ona sama by się uspokoiła, gdyby ktoś jej powiedział, że jest chora. I to tak chora. To nie przeziębienie ani grypa. To nowotwór. Natalia znowu się rozpłakała. Dziewczyna z sąsiedniego łóżka odwróciła się w jej stronę.

– Dasz radę, zobaczysz – odezwała się w końcu, kiedy Natalia trochę się uspokoiła. – Teraz jesteś w szoku, wiem. Ja też byłam zaskoczona, gdy się dowiedziałam. Do końca nie wierzyłam, że mogę być tak poważnie chora. – Natalia wreszcie podniosła zapuchnięte powieki. Zobaczyła słaby, bezbarwny niemal wzrok dość młodej kobiety. Podpięta do kroplówki, wyglądała na bardzo słabą. A mimo to próbowała jakoś podnieść Natalię na duchu. – Kiedy trafiłam tutaj, byłam już w stanie krytycznym. Lekarze rozkładali ręce. I popatrz. Minęło czternaście miesięcy i jestem tu. Żywa. Nadal słaba, ale żywa. Zdrowieję, rozumiesz? I ty też wyzdrowiejesz.

– Ale ja nigdy nie byłam chora.

– Ja też. Byłam okazem zdrowia. To spada na człowieka znienacka – odparła towarzyszka niedoli.

Natalia znowu zaczęła płakać, więc dziewczyna przeczesała tylko palcami swoją ciemną czuprynę i zamilkła. Każdy musi się z tym oswoić sam. Po swojemu.

W końcu Natalia ułożyła się na boku, odwrócona w stronę okna. Nie chciała słuchać kolejnej historii choroby. Poczuła się senna. To był dzień pełen wrażeń. Powinna się zdrzemnąć.

„Tak, to dobry pomysł” – pomyślała, ziewając. Wtedy usłyszała dźwięk telefonu. Mama! Obiecała, że do niej zadzwoni! Usiadła na łóżku i wzięła telefon do ręki. Zawahała się. Co jej powie? Jak? Patrzyła na dzwoniący telefon z zaciśniętymi ustami. Łzy znowu napłynęły jej do oczu. Skąd tyle łez? Telefon wreszcie ucichł. Natalia jednak nadal siedziała, patrząc na czarny teraz ekran. „Muszę oddzwonić” – pomyślała. Wzięła głęboki wdech i przystawiła telefon do ucha.

– No co tak długo? Czemu nie odbierasz? – usłyszała w słuchawce niecierpliwy głos mamy.

– Przepraszam. Nie słyszałam. – Starała się, by jej głos brzmiał lekko, swobodnie. Nie chciała niepokoić mamy.

– Wiesz już coś?

– Nie. Jutro pobiorą mi ten szpik – powiedziała szybko.

– No i dobrze. Im szybciej to zrobią, tym szybciej wrócisz do domu. – W głosie mamy czuć było napięcie.

– Mamo… – Natalia przełknęła głośno ślinę. – Bo oni… oni podejrzewają u mnie… same złe rzeczy.

– Przestań, córuś! Wszystko będzie dobrze! Nic ci nie będzie, słyszysz? – Mama też się rozpłakała.

– Mamuś… – Natalia odetchnęła głęboko. – Tak! Na pewno tak będzie! A jeśli nie… cóż. Będę musiała to przyjąć na klatę. Innego wyjścia nie ma.

– Cały dzień tak bardzo się martwię, jestem z tobą myślami. Czemu coś takiego musiało się trafić akurat tobie?

Dziewczyna rozpłakała się na dobre. Już nie próbowała udawać silnej. Nie była silna. Czuła się teraz jak mała dziewczynka. Chciałaby się przytulić do mamy. Teraz!

– Nati… modlę się cały czas za ciebie. Musimy wierzyć! Będzie dobrze. Jesteś pod dobrą opieką. Wyleczą cię.

– Tutaj też tak mówią. Wszyscy. Pacjenci.

– No widzisz! Jutro przyjadę do ciebie. Potrzebujesz czegoś?

– Nie. Nic mi nie trzeba. Tylko zdrowia – dodała cicho.

– Zobaczymy się jutro. Nie martw się.

– Dobrze, mamuś.

Po zakończeniu rozmowy z mamą Natalia zauważyła jeszcze nieodebrane połączenia od Michała. Nie. Nie miała teraz siły na kolejną trudną rozmowę. Wyciszyła telefon i zasnęła.

Rozdział 28

Natalia spała długo. Kiedy się zbudziła, na zewnątrz było już ciemno. W sali panował półmrok. Drzwi na korytarz były uchylone i światło z korytarza delikatnie wpadało do środka.

– Przepraszam, nie chciałam cię zbudzić – usłyszała głos. Dotarło do niej: to nie był sen. Naprawdę była w szpitalu.

I naprawdę podejrzewali u niej… najgorsze.

– Nie zbudziła mnie pani – powiedziała cicho, nie wiedzieć czemu, zwracając się nagle do sąsiadki per pani.

– Mówmy sobie po imieniu, co? Tak będzie łatwiej. Łatwiej? Zdziwiła się Natalia. A co tu może być łatwiej?

Nic nie będzie łatwiej.

– Jasne. Natalia jestem – przedstawiła się.

– Edyta. Długo spałaś.

– Chyba dali mi coś na sen. A teraz, w nocy, pewnie będę się gapić w sufit.

– Nie będziesz. Organizm będzie wiedział, co robić. Myślę, że ten dzień był dla ciebie bardzo męczący. Nie wiedziałaś, po co tu przyjeżdżasz? Przecież żeby dostać się na ten oddział, trzeba swoje odczekać. Nie trafiłaś tu prosto z ulicy.

Edyta przysunęła bliżej metalową misę i pochyliła się nad nią. Natalia od razu odwróciła głowę, nie chcąc widzieć, co wylatuje z żołądka koleżanki. No i udało się, nie zobaczyła. Za to słyszała bardzo wyraźnie.

– Przepraszam – odezwała się w końcu Edyta, wycierając usta chusteczką.

– Spoko. Mam zawołać pielęgniarkę? Może da ci coś przeciwwymiotnego.

– Nie, nie. – Edyta stanowczo pokręciła głową. – Mam uczulenie na jakiś składnik tego leku hamującego wymioty. Muszę to wytrzymywać.

Natalia zauważyła, że Edyta nie jest już podpięta do kroplówki. Pewnie chemia zaczęła działać. I organizm się buntował.

– Zawsze tak masz? To znaczy te wymioty?

– Zawsze. Przyjeżdżam tu co trzy tygodnie i co trzy tygodnie przez pięć dni rzygam jak pies. Ale cóż. Pomagają mi te kroplówki jednak. Wciąż żyję. Jeśli za zdrowie mam zapłacić wymiotami, to ja się zgadzam.

Natalia pokiwała głową ze zrozumieniem i stwierdziła, że musi się przejść. Emocje na nowo potęgowały się w jej głowie. Wzięła swój kubek i wyszła na oświetlony korytarz. Zaparzy sobie herbatę. Owocową: tylko taką miała. Pewnie lepsza w tej sytuacji byłaby melisa, ale cóż, będzie musiała zadowolić się malinową. Wkrótce aromat owocowego naparu rozniósł się po szpitalnym korytarzu. O tej porze było tu cicho i spokojnie.

Czekając, aż herbata się zaparzy, Natalia wolnym krokiem szła wzdłuż korytarza. Część sal była zamknięta, ale większość miała uchylone drzwi. Z niektórych dochodziły odgłosy telewizora i dialogi z tureckiego serialu. Co też ci ludzie widzą w tych egzotycznych serialach? W poprzednim szpitalu też była mania oglądania przygód sułtanki Kösem. Natalia też lubiła seriale, ale zdecydowanie wybierała te polskie – kręcone w polskich miastach, w polskiej rzeczywistości, z polskimi problemami.

Z jednej z sal wyłoniła się starsza siwowłosa kobieta. Podeszła do stolika z czajnikiem elektrycznym. Pewnie skusił ją zapach malinowej herbaty, który rzeczywiście wyjątkowo intensywnie unosił się w powietrzu. Natalia również podeszła do stolika, wyjęła torebkę z kubka, odcisnęła ją o brzeg naczynia i wyrzuciła do kosza. Zamierzała oddalić się z herbatą do sali numer trzynaście, by nie przeszkadzać starszej pacjentce w przygotowaniu naparu ziołowego. Kobieta jednak najwyraźniej miała ochotę na pogawędkę.

– Patrz pani – wyrwała Natalię z zamyślenia. – Mam osiemdziesiąt pięć lat. Nigdy nie chorowałam. Nigdy w szpitalu nie byłam. A teraz… szpik mi zachorował. Nie rozumiem. Tyle lat przeżyłam i takie choróbsko mi się teraz trafiło!

Kobieta potrząsnęła głową, licząc nie wiadomo na co. Na pociechę? Dodanie otuchy? Wysłuchanie? Natalia znowu poczuła łzy w oczach. Nie odpowiedziała nic. Zabrała kubek i poszła w stronę swojej sali. Przełknęła ślinę. „Osiemdziesiąt pięć lat? A co ja mam powiedzieć?! – myślała gorączkowo. – Kto tu jest w lepszej sytuacji? Ta kobieta chociaż przeżyła całe życie bez chorób. A ja?! Boże, tak bardzo chciałabym dożyć osiemdziesięciu pięciu lat! Martwić się niską emeryturą i wysoką ceną chleba. Liczyć się z każdym groszem, chodzić w jednej kurtce którąś już zimę… Tak bardzo bym chciała…”

Drżącą ręką postawiła kubek na nocnej szafce, rozlewając niewielką ilość herbaty na blat. Czuła na sobie spojrzenie Edyty, ale udała, że tego nie widzi. Nie miała ochoty na rozmowę. Ani na pełne współczucia spojrzenia, ani na zapewnienia, że wszystko będzie dobrze. Bo nie było dobrze.

Rozdział 29

– Proszę się płasko położyć – lekarka prowadząca z przyklejonym do twarzy uśmiechem instruowała Natalię.

Razem z doktor Koszutką, zaraz po śniadaniu, do sali weszła pielęgniarka, pchając przed sobą plastikowy wózek z dziwnymi przyrządami. Dziewczyna odwróciła wzrok, wolała nie widzieć, co znajduje się na tym wózku.

– Jak to? Tutaj będę miała pobrany ten szpik? – zdziwiła się Natalia. Myślała, że taki zabieg jest przeprowadzany w pokoju zabiegowym, który widziała nieopodal poprzedniego wieczoru.

– Tak, tutaj – potwierdziła doktor Koszutka. – Proszę się nie obawiać. To nie potrwa długo.

Natalia posłusznie położyła się płasko na łóżku, które pielęgniarka podniosła teraz wyżej, aby lekarka nie musiała się nadmiernie schylać.

– Będzie bolało?

Dziewczyna usilnie próbowała nie patrzeć na pielęgniarkę i wózek pełen dziwnych akcesoriów. Nie czuła się komfortowo, wiedząc, że tuż obok leży Edyta, która teraz obróciła się na drugi bok. Być może nie chciała jej peszyć? A może raczej nie chciała tego oglądać. Nie były oddzielone żadnym parawanem, nie było żadnej intymności. Tym bardziej Natalia była wdzięczna Edycie, że nie przygląda jej się teraz.

– Znieczulę miejsce wkłucia. Najpierw zamrożę to miejsce, następnie podam zastrzyk znieczulający. A potem inną igłą, dłuższą, wkłuję się w pani mostek i pobiorę szpik – powiedziała lekarka z niezmiennym uśmiechem. Mimo młodego wieku sprawiała wrażenie, że robiła to już wiele razy. Nie odpowiedziała jednak na proste pytanie. Czy będzie bolało?

Natalia odsłoniła dekolt i zacisnęła mocno oczy w oczekiwaniu na wkłucie.

„Niech się dzieje, co chce, byle szybko” – pomyślała. Poczuła zimny spray na wysokości mostka, po czym w ciało wbiła się igła. Rozdzierający ból w całej klatce piersiowej wycisnął jej łzy spod zaciśniętych powiek.

– Boli? – usłyszała głos lekarki.

– Mhm – przytaknęła dziewczyna.

– Jeszcze chwila. Niestety to jest takie znieczulenie, że jego podanie jest bardziej nieprzyjemne niż sam zabieg. Już – dodała po chwili.

– Już? Po wszystkim? – Natalia otwarła oczy. W niewłaściwym momencie, jak się okazało, bo dostrzegła dziwnie wyglądającą strzykawkę z bardzo długą igłą. Natychmiast zamknęła oczy z powrotem.

– Tak, znieczulenie już działa. Teraz pobiorę szpik. Dziewczyna zacisnęła dłonie na prześcieradle, by się nieruszyć. Poczuła rękę lekarki i igłę, która miękko weszła w jej mostek. Bała się ruszyć, oddychać, bo miała wrażenie, że wszystko dzieje się zbyt blisko jej serca. Zacisnęła mocno usta, by nie krzyczeć, bo poczuła potworny ból, promieniujący przez cały kręgosłup, poprzez uda, aż do palców stóp. Słyszała i czuła, jak lekarka wkręca się igłą w jej kość niczym śrubokrętem.

– Jeszcze trochę – słyszała głos lekarki niewyraźnie. – Już. Teraz może pani poczuć ssanie.

I poczuła. W piętach. Miała wrażenie, że lekarka wysysa z jej ciała nie tylko szpik, ale całą jej duszę.

– Nie chce lecieć.

Natalia nadal miała zamknięte oczy, ale wiedziała, że tym razem uśmiech zniknął z twarzy lekarki.

– Nie ma – powtórzyła, zapewne do pielęgniarki, która cmoknęła niezadowolona.

– Czego nie ma?! – zawołała przerażona Natalia, otwierając lekko jedno oko.

– Ma pani bardzo ubogi szpik. Nie da się go pobrać. Poczuła, że igła wykręca się z jej mostka. Po chwili pojawiło się kojące uczucie zimna. To lód, który pielęgniarka przyłożyła w miejscu wkłucia.

Natalia otworzyła oczy.

– I co teraz?!

Była przerażona jak nigdy przedtem. Co znaczy, że się nie da? Odpuszczą? Nic więcej nie zrobią? Co dalej z nią będzie? Dziewczyna zaczęła drżeć na całym ciele. Nie mogła tego opanować.

– Spokojnie – lekarka spojrzała w oczy Natalii i położyła rękę na jej ramieniu. – Proszę się nie denerwować. Spróbujemy jeszcze raz.

– Jeszcze raz?! Nie wytrzymam!

– Wytrzyma pani. Spróbujemy pobrać szpik z talerza biodrowego. Powinno pójść łatwiej – zapewniła lekarka.

„Skoro łatwiej, to dlaczego od razu stamtąd nie pobrali? Czemu każą jej tak cierpieć? Ma znieść jeszcze raz to samo? Tak od razu?” – rozmyślała gorączkowo Natalia.

– Proszę przytrzymać sobie lód i położyć się na boku. Może pani poczuć silniejszy ból niż poprzednio, promieniujący na całą nogę, ale to potrwa tylko chwilę.

„Aha. Dlatego nie pobrali od razu z tego biodra. Bo tam boli bardziej. Chyba”. – próbowała tłumaczyć sobie dziewczyna.

Po chwili znowu poczuła zimno mrożącego aerozolu, rozlewające się pod skórą piekące znieczulenie, i wkręcanie śrubokrętu w lewe biodro. Starała się głęboko oddychać, by w jakikolwiek sposób ograniczyć odczuwanie bólu. Zaraz potem strzykawka zassała, a Natalia zasyczała z bólu. Wiedziała, że musi wytrzymać. Musi! Próbowała w myślach rozmawiać ze swoim szpikiem, namawiała go, by dał się wyssać. „Leć, proszę, leć” – powtarzała w myślach.

– Leci? – interesowało ją tylko to jedno.

– Leci – uspokoiła ją lekarka. – Powoli, ale leci.

„Uff. Grzeczny szpik” – pochwaliła go w myślach dziewczyna. Po chwili znowu poczuła lód w miejscu wkłucia. Nareszcie. Koniec.

– Mamy to – powiedziała lekarka, mieszając coś w niewielkiej miseczce. – Bardzo ubogi, praktycznie bez grudek. Ale jest.

Natalia zupełnie nie rozumiała, co to znaczy, że szpik jest ubogi, bez grudek. To dobrze, że nie ma tych grudek, czy źle?

– Zaraz wyślemy go do laboratorium. Wyniki będą prawdopodobnie jutro rano.

Dziewczyna pokiwała głową, wytarła łzy, przycisnęła mocniej lód do ciągle bolących miejsc i zasnęła. Mimo że był ranek, czuła się tak wyczerpana, że nawet nie wiedziała, kiedy zapadła w sen. Śnił jej się Michał. Czekał na nią na lotnisku.

A ona nie przyjechała.

Rozdział 30

– Obudź się! – usłyszała nagle głos Edyty. Otwarła oczy, początkowo nie wiedząc, co się dzieje i gdzie jest. – Zaraz będzie obchód. Uprzątnij sobie szafkę: jeśli masz jakiś sok na wierzchu, to go schowaj. Zaraz pewnie i tak pielęgniarki sprawdzą, czy wszystko jest okej. Wiesz… ordynator bardzo nie lubi, gdy pacjenci nie stosują się do zakazów. A winą zazwyczaj obarczają pielęgniarki, więc nie róbmy im kłopotu.

– Jasne – Natalia podniosła się. Czuła, że całe ciało ma zdrętwiałe. Napięcie nadal z niej nie opadło.

– Pomóc ci? – zaoferowała się Edyta, która kończyła poprawiać swoje łóżko.

– Nie. Nie trzeba. – Natalia na wszelki wypadek schowała do szuflady wszystko, co miała na szafce. Zostawiła tylko kubek z niewypitą herbatą i pusty, czysty talerz. Obserwowała krzątającą się po sali Edytę. Jej towarzyszka wyglądała zupełnie inaczej niż poprzedniego dnia: nie była taka blada ani nie wyglądała na słabą. Srebrna misa na wymioty gdzieś zniknęła – najwyraźniej nie była już potrzebna.

Edyta wydawała się zupełnie pogodzona ze swoim życiem. Ale jak można pogodzić się z taką chorobą? Czy to w ogóle możliwe? Jak żyć ze świadomością, że każdy kolejny dzień jest walką o życie i nie wiadomo, jak ta walka się zakończy?

***

– Dzień dobry!

Do sali szybkim krokiem wszedł ordynator, a za nim wmaszerowała doktor Koszutka, pielęgniarka i kilka innych osób w kitlach lekarskich. Zapewne byli to studenci, bo trzymali w rękach zeszyty, w których coś notowali. Ordynator od razu podszedł do łóżka Natalii, która teraz siedziała wyprostowana na pościeli. Spojrzał na nią uważnie. Wzrok miał poważny, usta zaciśnięte. Nie uśmiechał się. „Nareszcie ktoś normalny! – pomyślała Natalia. – Nareszcie człowiek, który rozumie ciężar chorób panujących na tym oddziale i potrafi zachować powagę”.

– Dzień dobry – powiedziała cicho dziewczyna, omiatając wzrokiem pozostałe osoby.

– Wysłaliśmy pani szpik do laboratorium. Myślę, że jutro będziemy w stanie ustalić rozpoznanie i podjąć odpowiednie leczenie. Póki co, proszę odpoczywać i w miarę możliwości nie denerwować się za bardzo.

Natalia na słowa, że ma się nie denerwować, otarła kolejne łzy. Nie denerwować się? Gdzieś tam, w laboratorium, diagnozują ją właśnie. Wydają wyrok. A ona ma się nie denerwować?

Ordynator powiedział coś do doktor Koszutki, która od razu to zanotowała, po czym podeszli do Edyty.

– Jak się pani czuje? Wymioty są? – zapytał. Nie miał żadnego notesu, notatek, a mimo to sprawiał wrażenie, że wie o pacjentach wszystko. Na jego twarzy nie pojawił się nawet cień uśmiechu. Z mimiki ordynatora trudno było odczytać jakiekolwiek emocje. Wzbudzał tym respekt, ale też zaufanie.

Po raz pierwszy od czasu, kiedy trafiła do szpitala, Natalia poczuła, że jej los jest w dobrych rękach. Ten człowiek zajmie się nią fachowo. Czuła to.

Po obchodzie atmosfera na oddziale się rozluźniła. Było słychać odgłosy rozmów, telewizora, chichot pielęgniarek w dyżurce. Dziewczyna zaczęła już poznawać harmonogram szpitalnego dnia. Wszystko kręciło się wokół porannego i wieczornego obchodu lekarzy. Czas pomiędzy był wypełniony podawaniem leków, odwiedzinami, odpoczynkiem i zagłębianiem się w swoich myślach. Edyta po porannej krzątaninie opadła z sił. Drzemała, prawie w ogóle nie wstawała z łóżka. Najpierw odmówiła śniadania, potem obiadu. Widać było po niej, że nie czuje się najlepiej, choć już nie wymiotowała. Najwyraźniej plastikowa butelka przezroczystego płynu, podana do jej żyły poprzedniego dnia, zaczynała działać. Wkrótce do sali weszła pielęgniarka, trzymając na tacy następną porcję leku w kroplówce.

– Wszystko w porządku? – zapytała, wieszając plastikową butlę na wieszaku przy łóżku.

– Tak, w porządku – odpowiedziała Edyta. Natalia nie widziała jej twarzy, ale była niemal pewna, że dziewczyna uśmiechnęła się do pielęgniarki. Jak można się uśmiechać, cierpiąc na taką chorobę? Gdzie ona znajduje siłę, by mimo wszystko zmusić kąciki ust do uniesienia się? Na samą myśl o tym Natalia znowu poczuła, że oczy jej wilgotnieją. Edyta powiedziała, że czuje się dobrze. A przecież widać było gołym okiem, że to nieprawda! Była słaba i nie miała siły wstać. Po podaniu kroplówki pewnie znowu będzie wymiotować. A przecież dziś nic nie jadła. Może to właśnie dlatego nic nie zjadła? By nie mieć czym rzygać? Pielęgniarka podpięła kroplówkę do wenflonu wbitego w przegub dłoni Edyty. Natalia skuliła się na łóżku, przykrywając kołdrą. Mimo że do pokoju wpadały gorące promienie słońca, dziewczyna poczuła chłód. A może po prostu chciała schować się przed światem?

Powinna zadzwonić do Michała. Powinna mu powiedzieć. Od wczoraj miała kilkanaście nieodebranych połączeń i dziesiątki wiadomości tekstowych. Musi mu wszystko opowiedzieć. Wzięła telefon do ręki, ale zamiast zadzwonić do ukochanego, otwarła przeglądarkę i wpisała hasło „białaczka”. Po raz kolejny. Tak jakby od wczoraj wydarzył się na świecie cud i ktoś wynalazł lek na raka. Cudu jednak nie było: znalazła te same informacje, które wydawały się jej podszyte ironią uporczywą niczym uśmiech doktor Koszutki: białaczka daje około sześćdziesięciu pięciu procent szans na przeżycie pięciu lat. Pięciu lat! A co potem?

Wyczytała też, że białaczka to nie jedna, a zespół niemal dwudziestu różnych odmian tej choroby. I że w Polsce co godzinę ktoś się dowiaduje, że zachorował na jedną z nich. Każdą odmianę leczy się inaczej, przy użyciu innych leków, każda ma też inne prognozy. Inne rokowania. Inne szanse na życie.

„Mogę umrzeć!” – znowu to pomyślała. I znowu łzy napłynęły jej do oczu. Za każdym razem, kiedy widziała te statystyki, reagowała tak samo: wewnętrznym krzykiem bezradności. „Nie chcę jeszcze umierać!” – wołała głośno. Co prawda tylko w myślach, ale krzyk był tak donośny i obezwładniający, że Natalia zapominała momentami o oddychaniu. Po chwili, kiedy płuca domagały się dawki powietrza, głęboko, łapczywie je wciągała, roniąc jednocześnie kolejne łzy.

Czytanie jakiegoś forum onkologicznego przerwał jej dzwonek telefonu. Po chwili na ekranie pojawiło się zdjęcie Michała. Dziewczyna odruchowo odrzuciła połączenie, wyciszyła telefon i schowała go do szuflady.

Po co Michałowi taka miłość? Być może Natalia umrze, pożegna się z życiem. Wystarczy, że jej mama bardzo ciężko to przeżyje. Tak bardzo nie chciała, by mama cierpiała. Po co jeszcze cierpienie ukochanego? Dziewczyna nagle przestała myśleć o sobie, zadręczać się, że już nic więcej w życiu nie zobaczy, nie pójdzie do pracy, nie wyjdzie za mąż, nigdy więcej nie poczuje smaku lodów i aromatu kawy. Przed nią było trudne leczenie. Najtrudniejszy czas w jej życiu. Chemia, wymioty, utrata włosów… A jeśli przegra? Przecież to nowotwór. Najgroźniejszy przeciwnik. Nie czuła się dość silna, by z nim walczyć. Mimo to najważniejsze teraz było dla niej, by mama nie cierpiała. A Michał? Też będzie cierpiał.

Chyba lepiej jednak, by było to cierpienie z powodu zerwania niż z powodu jej śmierci. Musi się z nim rozstać. Zerwać wszelkie kontakty. Michał poczuje się zraniony, będzie cierpiał, ale to minie. Pozna kogoś innego. Zdrowego. Po co mu chora Natalia? Bycie z kimś chorym, śmiertelnie chorym, jest niezmiernie trudne. I ta odległość. Nawet jej nie odwiedzi w szpitalu. Po co go zwodzić? A jeśli jej choroba sprawi, że Michał będzie do niej dzwonił z litości? Żeby jej nie zranić? Taki związek stanie się męczarnią dla obojga. Tak, na pewno tak będzie! „Muszę z nim zerwać!” – pomyślała.

Usiadła na łóżku. W głowie jej szumiało, ręce drżały. Spojrzała na szufladę szafki nocnej. „Tak będzie lepiej!” – przekonywała samą siebie. Wytarła łzy i sięgnęła po telefon.

„Musimy się rozstać”, wystukała szybko na klawiaturze i nim pomyślała dwa razy, wysłała wiadomość. Zerwała. Zerwała przez SMS! Poczuła się podle, wiedziała, że to nie koniec, że Michał będzie chciał się dowiedzieć, dlaczego to zrobiła. Nie pomyliła się. Telefon zaczął wibrować, a na ekranie znowu pojawiło się zdjęcie Michała. Tym razem musiała odebrać. To będzie jej najtrudniejsza rozmowa z ukochanym. I przede wszystkim ostatnia.

– Halo – odezwała się chrapliwym, drżącym głosem.

– Nati? Co to miało znaczyć? – Głos Michała świadczył o tym, że był zdenerwowany. Nie mógł uwierzyć, że jego kochana Natalia mogła z nim zerwać. I to w taki sposób. Bez wyjaśnienia. Musiał to usłyszeć z jej ust.

– Przepraszam – słowa z trudem przechodziły jej przez gardło.

– Dlaczego? Zrobiłem coś nie tak?

– Nie.

– Więc? – Chłopak tracił cierpliwość.

– Nie możemy być razem. To bez sensu – rozpłakała się.

– Nati, kochanie! Co się dzieje? Powiedz mi, proszę!

– Nie możemy być razem. – Dziewczyna przełknęła głośno ślinę i jednym tchem rzuciła: – Wróciłam do Tomka.

– Co?!

Nastała chwila ciszy. Natalia słyszała oddech po drugiej stronie telefonu. Łzy płynęły jej ciurkiem. Nienawidziła kłamać. Ale tak będzie lepiej. Na pewno!

– Przepraszam – wyszeptała ledwo słyszalnie i rozłączyła się.

Nakryła się z powrotem kołdrą, chowając się przed światem i przed życiem. Nie chciała go ranić, a zraniła nie tylko jego, ale i siebie.

– Natalia – usłyszała dużo później głos Edyty. – Śpisz?

– Nie – dziewczyna wysunęła głowę spod kołdry. Nie miała ochoty na rozmowę z Edytą, ale musiała zaczerpnąć świeżego powietrza.

– Nie chcę się wtrącać, nie bardzo wiem, o co chodzi, ale…

Źle robisz. Nie odsuwaj od siebie bliskich. Będą ci potrzebni.

Natalia nie odpowiedziała. Odwróciła się tylko na drugi bok i ponownie schowała się przed światem pod kołdrą.

Rozdział 31

Michał patrzył w ciemny ekran telefonu. Że co?! Wróciła do Tomka? Do tego Tomka, który ją zdradził i zostawił tuż przed wakacjami? Tego, który ją tak zranił? Przecież to niemożliwe! Michał cisnął ze złością telefonem, który upadł głucho na podłogę, obijając się po drodze o róg komody.

Chłopak usiadł na łóżku, łapiąc się obiema rękami za głowę. Zamknął oczy i zacisnął usta, by nie krzyknąć. Dlaczego to zrobiła? Dlaczego? Przecież mogli być razem tacy szczęśliwi. Po co mu obiecała, że tu przyleci? Tak bardzo się ucieszył. Kiedy powiedziała mu, że przyjedzie za kilka dni, od razu załatwił sobie urlop. Nie chciał tracić czasu na pracę, kiedy Natalia będzie tutaj. Na Korfu. Miał nadzieję, że uda mu się przekonać dziewczynę, by poważnie pomyślała o zamieszkaniu z nim. Na wyspie działało kilka regionalnych biur podróży. Znajomość polskiego byłaby ogromnym atutem, wszak z roku na rok przybywało na wyspie polskich turystów. Natalia mogłaby tu pracować. Michał był pewien, że nie miałaby problemu ze znalezieniem dobrej posady.

Bardzo chciał, aby dziewczyna poczuła się w jego mieszkaniu jak w swoim domu. Gruntownie posprzątał wszystkie kąty, opróżnił też kilka szafek, by ukochana miała gdzie schować swoje rzeczy. W łazience przygotował dla niej drugi kubek i szczoteczkę do zębów. Kupił też płyn do kąpieli o zapachu kokosa i mango, a także pachnące świeczki, które umieścił na półkach i parapecie. Dziewczyny lubią takie detale. Jemu to było obojętne, łazienka wszak służyła mu po prostu do higieny, była zatem bardzo prosto urządzona, bez pachnących bibelotów. Nie potrzebował ich. Teraz chciał jednak zrobić przyjemność ukochanej, dlatego w oknie ustawił jeszcze kwiatek w doniczce, sztuczny co prawda, ale jednak kwiatek. Dumny powiódł wzrokiem po całym wnętrzu. Dzięki tym kilku drobiazgom pomieszczenie przestało być męskie, surowe, a nabrało łagodności. Był pewien, że Natalii by się podobało.

Teraz jednak Michał spojrzał nieprzytomnym wzrokiem na baterię, która wypadła z telefonu na skutek upadku, powoli wstał, podszedł do drzwi balkonowych i zasunął rolety. W pomieszczeniu zapadł półmrok. Przypomniał sobie ostatnie rozmowy z Natalią. Od tygodnia coś się zmieniło. Z niepokojem przyjął informację o szpitalu, o badaniach. Martwił się. Tak bardzo chciał być przy niej. Przytulić ją, pocieszyć. Dziewczyna mówiła co prawda, że to nic takiego, i że za kilka dni wróci do pracy, jednak póki co musiała zostać w szpitalu. A przecież nikt nie idzie do szpitala ot tak sobie, bez powodu. Bał się. Nie tylko tego, że Natalia odwoła swój lot, ale przede wszystkim tego, że coś jej dolega. A on nie może być przy niej.

Mężczyzna potrząsnął głową. „Opamiętaj się, chłopie! – zbeształ się w myślach. – Popadasz w paranoję!” Prawda jednak była taka, że ich uczucie wybuchło bardzo silnie i gwałtownie.

Która dziewczyna o złamanym sercu tak szybko zakochuje się w kimś innym? Sam przecież na początku sądził, że to będzie tylko wakacyjny romans. Dopiero kiedy Natalia wyjechała, zrozumiał, że wydarzyło się pomiędzy nimi coś więcej. Kiedy wracała do Polski, czuł, jakby część jego duszy odlatywała razem z Natalią. Każdy kolejny dzień był tylko gorszy. Tęsknił coraz bardziej. Nigdzie nie ruszał się bez telefonu. Nie wyciszał aparatu nawet w nocy. Cały czas trzymał go w tylnej kieszeni spodni, by móc co chwilę go wyjmować i sprawdzać, czy przypadkiem Natalia nie pisała do niego albo nie dzwoniła. Za każdym razem z rozczarowaniem przyjmował fakt, że dziewczyna milczała. Nie znaczyło to jednak, że unikała kontaktu z nim. Pisali do siebie każdego dnia. I niemal każdego wieczoru rozmawiali ze sobą do późnych godzin nocnych.

Michał przypomniał sobie, z jaką ulgą przyjął wiadomość, że Natalia może wyjść ze szpitala, bo badania nie wykazały nic złego. To wtedy dziewczyna przestała odbierać telefony, a na wiadomości odpowiadała zdawkowo i z dużym opóźnieniem. Czuł, że coś jest nie tak. Okłamywała go? Niemożliwe. Nie zrobiłaby tego. Tłumaczyła się, że ma dużo pracy, że nie może rozmawiać, i że to dlatego. Uwierzył, choć coś mu nie dawało spokoju. Kiedy zamilkła na długie dwa dni, nie wytrzymał. Dzwonił uparcie. Czuł narastający niepokój. „A może Nati wcale nie wyszła ze szpitala? Może nadal jest chora?” – przebiegało mu czasem przez myśl. W końcu oznajmiła krótko, że nie może przylecieć. Może już wtedy wróciła do Tomka? A teraz ten telefon. „Jaki ja głupi byłem!” – Michał uderzył pięścią w drewniany stolik przy łóżku. Pusta szklanka stojąca na jego brzegu zachwiała się, ale nie przewróciła. Chłopak jednym ruchem ręki zrzucił ją na podłogę. Szkło rozprysło się po całym pokoju.

Rozdział 32

Większą część dnia Natalia przespała schowana pod kołdrą. Budziła się czasem, ale zorientowawszy się, gdzie jest, na jaką diagnozę czeka i co dziś powiedziała Michałowi, nakrywała się z powrotem i znów zasypiała. Mała różowa tabletka miała wielką moc. Co prawda Natalia nie czuła, aby ją jakoś uspokajała, ale pozwalała jej przespać ten jakże trudny czas.

Nastał poranek. Natalia przebudziła się bladym świtem i zmierzyła sobie temperaturę. Wiedziała, że za chwilę pielęgniarka wpadnie do sali niczym tajfun i zapisze w karcie choroby wiszącej na poręczy łóżka temperaturę ciała każdego pacjenta, by zakończyć nocną zmianę z poczuciem dobrze wypełnionego obowiązku. Edyta też już nie spała. Siedziała na łóżku pochylona, a pomiędzy jej nogami znowu lśniła srebrna miska. Po chwili dały się słyszeć odgłosy opróżniania żołądka. Edyta wytarła usta i na chwilę opadła na poduszkę, starając się nie wylać zawartości misy. Blada, zlana zimnym potem, leżała chwilę, głęboko oddychając. W końcu podniosła się z powrotem, wstrząsana kolejnymi konwulsjami.

„Mnie też to czeka” – pomyślała Natalia. Starała się nie patrzeć na sąsiadkę. Doskonale wiedziała, co dzieje się na łóżku obok. Wstała i podeszła do okna. Świat budził się do życia. Kolejny dzień. Jakaś kobieta szybko przemierzała chodnik tuż obok murów szpitala, odgłos jej obcasów odbijał się spiesznym echem. Co parę kroków poprawiała wielką brązową torbę na ramieniu. Nawet nie popatrzyła w okna mijanego szpitala. Pewnie codziennie tędy chodziła i zupełnie nie zdawała sobie sprawy, jakie dramaty rozgrywają się tuż za drzwiami i oknami budynku. Spieszyła się, by zdążyć do pracy. To było niewątpliwie najważniejsze w tej chwili w jej życiu. Natalia jeszcze niedawno też tak biegała każdego dnia. Może tylko nie z taką ogromną torbą. Co prawda dojeżdżała do pracy samochodem, ale najbliższy parking był ulicę dalej. Niemal codziennie obiecywała sobie, że wyjdzie z domu wcześniej, by spokojnie dotrzeć na miejsce. A jednak prawie każdego dnia wpadała do biura w ostatniej chwili, zerkając wciąż na zegarek, którego wskazówki zdawały się pędzić szybciej niż ona. Czy jeszcze kiedyś będzie tak pędzić do pracy? Czy jeszcze kiedyś wybór sukienki i dopasowanie butów będzie dla niej największym problemem? Natalia poczuła mokrą kroplę, która łaskocząc, spłynęła powoli wzdłuż jej policzka. Zatrzymała się w kąciku ust.

Już niedługo. Lekarka powiedziała, że rankiem usłyszy diagnozę. Wyrok. Jak bardzo surowy będzie? Dziewczyna powoli usiadła na brzegu łóżka. Patrząc w jasny błękit nieba, przeżegnała się. Pierwszy raz od wielu, wielu lat zaczęła się modlić:

„Panie Boże… przepraszam. Nawet nie pamiętam, jak z Tobą rozmawiać. Może nie powinnam. Jak trwoga, to do Boga, mówi przysłowie. To chyba prawda. Czy zatem wysłuchasz mnie? Pomożesz? Skoro nie pamiętałam o modlitwie, kiedy byłam zdrowa, to dlaczego teraz tak bardzo chcę poczuć Twój dotyk? Proszę… Tak bardzo proszę… Bądź dla mnie łaskawy! Panie Boże… Ojcze nasz…”

Modlitwa popłynęła wprost z serca dziewczyny. Czuła, że Bóg jej wysłucha. Dlaczego miałby tego nie zrobić? Przecież kocha wszystkich. Bez wyjątku. Prawda? Natalia co rusz szukała na niebie znaków, że Bóg słucha jej, że podnosi swą dłoń i błogosławi ją. Niebo jednak nie przemówiło. Nabierało tylko głębszego błękitu wraz z promieniami słońca, które świeciło coraz jaśniej.

– Dzień dobry! – Z modlitwy wyrwał dziewczynę głos wchodzącej do sali lekarki. Uśmiechniętej jak zawsze.

– Dzień dobry. – Natalia spojrzała na nią wyczekująco. Doktor Koszutka starła z twarzy uśmiech.

– Wszystko w porządku? – zapytała.

„W porządku? Nic nie jest w porządku!” – pomyślała dziewczyna i nic nie odpowiedziała. Wzruszyła tylko ramionami i zacisnęła mocno usta, by znowu się nie rozpłakać.

– Wiem, że czeka pani na informacje. Niestety, na razie jeszcze nie ustalono rozpoznania.

– Jak to? – wyszeptała Natalia, z trudem łapiąc oddech.

– W laboratorium nadal pracują. Myśleliśmy, że to najbardziej popularny typ białaczki. Jednak to nie jest to.

– A zatem czy to możliwe, aby to było coś innego? – zawołała z nadzieją. – Może nie jestem chora? Nie aż tak bardzo?

Lekarka spojrzała na swoje stopy. Zdając sobie jednak sprawę z tego, że powinna patrzeć na pacjenta, podniosła wzrok.

– Nie wiem, co pani powiedzieć. Niewątpliwie jest pani chora, ale białaczka nie jest jedną tylko chorobą. To zespół wielu różnych odmian. Nie chcemy popełnić błędu. Jest pani młodą osobą i zrobimy wszystko, by panią wyleczyć. Nie tylko zaleczyć, załagodzić: chcemy, by była pani całkowicie zdrowa. Dlatego szczegółowa diagnoza jest niezbędna, by dopasować do pani konkretne leczenie. Na razie w laboratorium odrzucają kolejne typy białaczki. Grono potencjalnych chorób powoli się zawęża.

– Co już odrzucili? Błagam, proszę mi powiedzieć.

– Objawy wskazywały na typową ostrą białaczkę szpikową. Jednak w laboratorium ją wykluczyli. Podobnie jak kilka innych odmian. Obecnie pracujemy nad badaniem promielocytów.

– Czego? – Natalia niewiele rozumiała z tego, co mówiła lekarka.

– Białaczka promielocytowa. Jeśli się okaże, że to ten typ, to będzie dla pani dobra nowina. Leczenie jest specyficzne i dość skomplikowane, ale za to daje bardzo dobre efekty. Proszę być dobrej myśli. – Lekarka znowu się uśmiechnęła, tym razem jednak ten uśmiech podziałał na dziewczynę dziwnie kojąco. Poczuła też na ramieniu dłoń doktor Koszutki. Już po chwili łzy drążyły kolejną ścieżkę po policzkach Natalii. Tym razem nie próbowała ich powstrzymać.

Lekarka wyszła, a Natalia znowu została w sali sama ze swoimi myślami. Edyta wyniosła srebrną misę, a kiedy wróciła, położyła się i szybko zasnęła.

Natalia usiadła znów na łóżku, kontynuując rozmowę z Bogiem.

„Dobra nowina? Tak powiedziała lekarka. Jeśli diagnoza się potwierdzi, to będzie dla mnie dobry znak. Jak mam się teraz modlić? – dziewczyna ukryła twarz w dłoniach. – Mam się modlić, aby to była właśnie ta białaczka? Mam się o nią modlić? O białaczkę? Przecież to rak. Wyrok. Jak mam prosić cię, Boże, o łaskawość? Modlić się o chorobę? Taką? Nie potrafię!”

***

– Nati! – Mama, która właśnie weszła do sali odwiedzić córkę, od razu ją przytuliła. Dziewczyna usiłowała ukryć przybrać pogodny wyraz twarzy. Mama jednak zauważyła jej zapuchnięte powieki i ślady łez. Zatopiły się w uścisku. Ukryły twarze w zagłębieniach szyi i tak stały. Nie musiały się odzywać, nie chciały. Nie było potrzeby. Stały tak długo przytulone. W końcu odsunęły się od siebie. Obydwie miały łzy w oczach.

– Nie martw się, mamo. Oni nadal nic nie wiedzą. Może jeszcze się okaże, że to wszystko to jest jakaś pokręcona pomyłka. Że jestem zdrowa.

– Tak będzie. – Mama bardzo chciała w to wierzyć. Zresztą powtarzała to sobie cały czas. Przecież to niemożliwe, by jej córeczka była tak poważnie chora. Zwłaszcza że w rodzinie nikt nie miał dotąd takich chorób.

Natalia ze łzami w oczach przytaknęła energicznie głową. Tak będzie. Niedługo wróci do domu. Zdrowa.

– A jeśli nie… Będę to musiała wziąć na klatę i… wyleczyć – odezwała się cicho. Słowa lekarki utkwiły jej w pamięci. Jest szansa na typ białaczki, która ma dobre efekty w leczeniu. Wyzdrowieje!

Może.

***

Spędziła z mamą prawie dwie godziny. Obie próbowały zgrywać przed sobą twarde i silne kobiety, ale w środku drżały na myśl o chorobie. Spacerowały po długim szpitalnym korytarzu, czasem przysiadały na zielonych krzesłach ustawionych wzdłuż ścian.

– Kiedy jestem w domu, nie mogę przestać o tobie myśleć.

Jedyna moja ucieczka to praca, zakupy. Zawsze wtedy kogoś spotkam i choć na chwilę nie myślę. Po prostu nie myślę. Ale gdy znowu wracam do domu… – Mama się rozpłakała.

– Ciii… mamuś. Nie płacz.

– Tak sobie myślę – kontynuowała myśl mama – że ja mam szansę choć na chwilę wyrwać się z tego wszystkiego. A ty… ty jesteś z tym wszystkim sama. Tutaj, w tym ponurym otoczeniu.

– Mamuś… nie jestem sama. Cały czas czuję cię blisko. A szpital? – Rozejrzała się dookoła. – To tylko mury. Jak każde inne.

– Nie odzywał się do ciebie Tomek? – mama nagle zmieniła temat.

– A niby czemu miałby się do mnie odzywać? – Nastrój Natalii drastycznie się zmienił. Dlaczego mama przypomina jej o tym człowieku? Przecież wie, jak ją skrzywdził.

– Był ostatnio u mnie – powiedziała powoli kobieta.

– U ciebie? A po co?

– Dowiedział się, że jesteś w szpitalu. Pytał, co ci jest.

– A co go to obchodzi?

– Nati. On się naprawdę przejął.

– Ciekawe… Niech się lepiej przejmuje swoją nową dziewczyną, a nie mną.

Kobieta nic już nie powiedziała. Widziała, jak córka zareagowała na imię byłego chłopaka. Nie chciała jej denerwować. Nie wspomniała, że tak naprawdę Tomek odwiedził ją dwukrotnie. Za pierwszym razem chciał po prostu dowiedzieć się, czy to prawda, że Nati jest w szpitalu. Porozmawiali tylko w drzwiach. Za drugim razem przyjechał na dłużej. Początkowo nie chciała go wpuścić do domu, ale widząc przed sobą totalnie zagubionego młodego człowieka, zmieniła zdanie. Wypili razem herbatę. Chciał odwiedzić Natalię w szpitalu, pragnął ją zobaczyć, ale nie pozwoliła mu. Teraz, widząc reakcję córki, utwierdziła się w przekonaniu, że postąpiła słusznie.

– Skąd on o mnie wiedział? – odezwała się w końcu Natalia.

– Podobno dzwonił do ciebie, nie odbierałaś. Nie wiem, miał do ciebie jakąś sprawę. Pojechał do twojego biura, myśląc, że tam cię zastanie. Chyba Ewa mu powiedziała. Bo któżby inny? – zastanowiła się mama. Natalia tylko pokiwała głową. W ostatnich dniach rzeczywiście miała sporo nieodebranych połączeń. Od Michała, Ewy, szefa, było też kilka połączeń z nieznanego numeru. Może to Tomek. Kiedy się rozstali, od razu skasowała jego numer.

– Mamo, rozmawiałam z Michałem.

– Michałem?

– No wiesz, tym z Korfu. Powiedziałam mu, żeby do mnie nie dzwonił ani nie pisał więcej. Skłamałam, że wróciłam do Tomka.

– Córuś… czyżbyś tego chciała? Wrócić do Tomka?

– Nie, no co ty. Nigdy. Po prostu… wiesz rozumiesz… Zakochałam się. W Michale. Wiem, że to dziwne. Sama tego nie rozumiem… Myślę, że on też mnie pokochał.

– No to czemu to zrobiłaś? Córuś…

– No bo… teraz to wszystko nie ma sensu.

– Córcia… Czy on wie, gdzie jesteś teraz?

Dziewczyna pokręciła przecząco głową, zakładając jasny kosmyk włosów za ucho.

– Nie chcę, żeby był ze mną z litości. Tak czy inaczej zraniłabym go. Po co brnąć dalej w to wszystko?

– Dziewczyno! Jeszcze będziesz szczęśliwa! Nie łam mi się tu! Wyzdrowiejesz i polecisz do niego. Zorganizujemy pieniądze, o to się nie martw. Tylko musisz się wyleczyć. Oni… – wskazała ręką na korytarz szpitalny, na końcu którego był gabinet lekarski –… oni cię wyleczą. Wyleczą, rozumiesz?

Rozmowę przerwał głośny sygnał dochodzący z jednej z sal.

Nagle na korytarzu zrobiło się gwarno, z dyżurki pielęgniarek wybiegły dwie młode kobiety w seledynowych uniformach i pobiegły do sali, z której dochodził alarm.

– Teraz pielęgniarki mają takie fajne kolorowe fartuchy. Kiedyś to było nie do pomyślenia. Musiały być ubrane całe na biało – zauważyła mama, ocierając łzy brzegiem dłoni.

Przyglądały się biegnącym długim korytarzem pielęgniarkom. Po chwili siostry zniknęły za drzwiami jednej z sal. Dźwięk ucichł i na korytarzu znów zapanowała cisza i spokój. Słyszały z oddali tylko głosy obu pielęgniarek, pytających o coś pacjenta. Nie docierały do nich pełne słowa, jedynie odgłos prowadzonej nerwowo rozmowy.

– Ciekawe, co tam się stało. – Natalia próbowała przerzucić myśli na coś innego, by wreszcie przestać płakać.

Po chwili drzwi gabinetu lekarskiego się otwarły i wyszedł z nich młody, niewysoki lekarz w okularach, ze stetoskopem przewieszonym przez szyję. Zerknął tylko przelotnie na Natalię i jej matkę, po czym minął je bez słowa, kierując się szybkim krokiem do sali, skąd dobiegały głosy pielęgniarek. Rozmowa ucichła, a jedna z pielęgniarek wybiegła w stronę dyżurki. Natalia z mamą odsunęły się na bok, by nie torować przejścia.

– Alicja, chodź ze mną, musimy przynieść na siódemkę aparat do EKg i butle z tlenem – zawołała pielęgniarka, wbiegając do dyżurki. Niemal natychmiast obie kobiety popędziły z powrotem: jedna pchała wózek z przenośną aparaturą do badania EKg, a druga ciągnęła dużą butlę z tlenem, zabraną z pokoju zabiegowego. Hałas kółek rozległ się echem po korytarzu. Pielęgniarki zniknęły w sali numer siedem.

– Dzieje się coś złego – Natalia przełknęła ślinę. Na korytarzu zapadła głucha cisza. Słychać było tylko oddechy Natalii i jej mamy oraz brzęczenie starych jarzeniówek oświetlających korytarz. Lekarz długo nie wychodził z sali. Drzwi były zamknięte. Po kilkunastu długich minutach drzwi otwarły się, a z pomieszczenia wyjechał na kółkach duży, stary, ciężki aparat EKg, pchany z trudem przez pielęgniarkę. Za nią w milczeniu wyszedł lekarz, przewieszając przez szyję stetoskop. Po chwili dołączyła do nich druga z pielęgniarek, bez aparatu tlenowego, który wcześniej wiozła. Odgłos metalowych kółek zgrzytających po starych kamiennych płytkach znowu zakłócił ciszę.

– Niewiele brakowało – westchnęła pielęgniarka z wózkiem.

– Ale się udało. To najważniejsze. Bądźcie czujne dzisiejszej nocy – odezwał się lekarz. – Sytuacja może się powtórzyć. Pan Wieczorek jest bardzo słaby. Ta chemia zwala go z nóg.

Rozmawiali ze sobą przyciszonymi głosami, a ich dialog dodatkowo przygłuszał odgłos przesuwania aparatury, ale mimo to wytężony słuch Natalii wychwycił wszystko. Znowu przełknęła ślinę. Chemia zwala jakiegoś pacjenta z nóg. Tak powiedział lekarz. Ją też złamie?

– Nati – powiedziała nagle mama – chodź, położysz się. Jesteś jakaś blada.

Ona też słyszała rozmowę lekarza z pielęgniarkami i bała się, że dotrze do niej coś jeszcze. Nie chciała tego. Dlatego wolała zabrać córkę z powrotem do jej sali. Dziewczyna kiwnęła głową i posłusznie pchnęła drzwi z numerem trzynaście. Edyta, znów podpięta do kroplówki, tym razem nie trzymała między nogami wielkiej srebrnej misy. Drzemała z ręką czujnie wyprostowaną, by życiodajny przejrzysty płyn z chemikaliami kropla po kropli wpływał do jej krwiobiegu.

Kolejne godziny wieczorne i nocne dłużyły się Natalii w nieskończoność. Czuła, że żyje w jakimś dziwnym zawieszeniu. Była tutaj, leżała na oddziale, który widział tyleż śmierci, ile wyzdrowień, ale nadal nie wiedziała, po co tu jest. Nadal nie znała swojego przeciwnika. Czekała niecierpliwie na następny poranek, w nadziei że wtedy już będzie wszystko jasne. Przecież jeśli ma się zmierzyć z wrogiem – jakikolwiek by on był – musi go najpierw poznać. Brakowało jej Michała: rozmowy z nim czy choćby wiadomości tekstowej z serduszkiem, buziakiem czy inną uczuciową emotką. Te niewielkie buźki wstawiane w tekst komunikatora w ostatnim czasie nabrały dla niej nowego, głębokiego znaczenia. Czuła, że pod każdym przesłanym serduszkiem Michał wysyła jej całą swoją miłość, każdy pocałunek zaklęty w maleńkim obrazku czuła niemal na swoim ciele. Teraz już nikt jej nie wyśle serduszka. Ani buziaka. A nawet jeśli… Te same gesty pochodzące od kogokolwiek innego nie będą miały takiego znaczenia.

Sięgnęła po telefon, by przeczytać niewyświetlone dotąd wiadomości od Michała. Pisał, że kocha. Że tęskni. Że nie wyobraża sobie życia bez niej. Chciał wiedzieć, jak mogła go tak oszukać i dlaczego to zrobiła. Ostatnia wiadomość sprawiła, że serce jej się ścisnęło:

„Jak chcesz. Nie będę po tobie płakał”. W ciszy nocy zaczęła pisać:

„Michał, musimy pogadać. Tęsknię”.

Już miała to wysłać, jednak w ostatniej chwili odsunęła palec znad przycisku „wyślij”.

Nie będzie płakał. Może to i lepiej.

Rozdział 33

Poranek Natalii rozpoczął się od wizyty pielęgniarki i pobrania krwi. Tuż za pielęgniarką do sali wszedł ksiądz.

– Czy chcą panie przyjąć komunię? – zapytał. Dziewczyna kiwnęła głową. Ksiądz podszedł, wsunął jej do ust biały krążek hostii, po czym położył dłoń na jej czole i ją pobłogosławił.

– Życzę dużo siły – powiedział na pożegnanie.

Natalia nagle poczuła, że jest chroniona, że Bóg patrzy na nią i nie pozwoli jej skrzywdzić. Odetchnęła głęboko, czekając na wizytę doktor Koszutki. Skoro lekarka kazała jej się modlić o białaczkę promielocytową, to oznaczało, że modlitwa o brak jakiejkolwiek choroby w ogóle nie wchodziła w grę. Od razu była skazana na niewysłuchanie. Czyżby pani doktor wiedziała więcej niż Bóg?

Natalia nie potrafiła jednak modlić się, prosząc o chorobę, o białaczkę, jakikolwiek podtyp by to był. Nie mogła. Odmawiając dziesiątki różańca na palcach, błagała o wyzdrowienie. O cudowne wyzdrowienie. Przecież takie się zdarzają.

– Dzień dobry – usłyszała głos swojej lekarki prowadzącej. Odwróciła się i ujrzała ów nieznikający, wiecznie przyklejony do twarzy uśmiech.

– Dzień dobry.

– Już wszystko jasne – powiedziała z entuzjazmem doktor Koszutka. – To białaczka promielocytowa. Aby potwierdzić tę diagnozę w stu procentach, materiał diagnostyczny zostanie wysłany jeszcze do Wrocławia na szczegółowe badania. Wyniki będą za trzy tygodnie. Tyle to niestety trwa. Wszystko wskazuje jednak, że za pani chorobę odpowiadają promielocyty. To dobrze. Dla pani to bardzo dobra informacja.

– Naprawdę? Co to oznacza? – zapytała jednym tchem Natalia.

– Tak jak mówiłam wcześniej, leczenie jest bardzo specyficzne, przebiega zupełnie inaczej niż w typowych ostrych białaczkach, ale przynosi wyśmienite wręcz efekty. Jest spora szansa, że będzie pani zupełnie zdrowa! Nie chcę tu mówić o procentowych rokowaniach, bo tak naprawdę wszystko zależy od tego, jak pani organizm zareaguje na leczenie. Ale proszę być dobrej myśli.

– No, ale skoro nie ma jeszcze stuprocentowej pewności, to co z leczeniem?

– Chemioterapię zaczynamy już dziś. Nie możemy dłużej czekać. Myślę, że badanie cytogenetyczne i molekularne przeprowadzone we Wrocławiu to tylko czysta formalność. Powinniśmy jak najszybciej podjąć leczenie.

Natalia kiwnęła głową. Sama nie wiedziała, jakie uczucia nią targały. Lekarka twierdziła, że ma szansę wyzdrowieć, że są gorsze podtypy choroby, ze znacznie mniej pomyślnymi rokowaniami. Ale to jednak białaczka. Nowotwór.

W końcu poznała swojego wroga, którego musi zniszczyć. Nie czuła się jednak dość silna, by stoczyć największą bitwę swojego życia.

– Przeniesiemy panią do izolatki, będzie tam pani miała większy komfort. I jeszcze dziś dostanie pani pierwszą chemię.

Chemia! To słowo brzmiało strasznie. Natalia odruchowo złapała się za głowę i bezwiednie przygładziła włosy, zdając sobie sprawę, że niedługo je straci. Chemia, wymioty, wypadanie włosów. Przecież włosy nie są najważniejsze, wiedziała to, jednak w pierwszej chwili to one przyszły jej na myśl. Bała się, że je straci. Spełniał się najgorszy scenariusz. Wcale jej nie pocieszały słowa lekarki o dużych szansach na wyleczenie. Pewnie każdemu pacjentowi mówią to samo, by zmobilizować go do walki o życie. Ile te zielone szpitalne ściany widziały łez? Ile nadziei? Wreszcie… ile śmierci?

Lekarka wyszła, zlecając obecnej w sali pielęgniarce, by przyniosła Natalii tabletkę. Lek miał dziwnie brzmiącą łacińską nazwę, ale okazał się znajomą pastylką na uspokojenie. Natalia włożyła ją do ust, obficie popijając wodą, po raz kolejny wątpiąc w działanie różowego leku.

Po porannym obchodzie Edyta wstała z łóżka i wysunęła spod niego sporą czarną torbę. Przebrała się w szare leginsy i długą, ciemnozieloną, zbyt obszerną tunikę z krótkim rękawem. Przeczesała włosy palcami i powoli zaczęła się pakować. Nastrój miała pogodny; mimo wychudzonej figury, poszarzałej cery i braku makijażu emanował z niej niesamowity wigor. Przez ostatnie dni głównie leżała osłabiona w łóżku, teraz jednak energicznie schylała się do szafki, szybkim krokiem przemierzała odległość do umywalki stojącej w kącie pokoju, myła kubek po herbacie, chowała szczoteczkę i pastę do zębów. Sprawiała wrażenie, że pakuje się na wymarzone wakacje. I rzeczywiście tak było: przez półtora roku choroby więcej czasu spędziła w szpitalu niż w domu, teraz jechała do siebie na krótki urlop. Za trzy tygodnie miała wrócić do szpitala po kolejną dawkę chemii.

– Zazdroszczę ci – odezwała się Natalia.

Obserwowała Edytę od dłuższego czasu. Tak bardzo chciałaby też móc się spakować i wracać do domu. Przypomniała sobie obietnicę daną mamie, badania kontrolne i pierwszy dzień w szpitalu. To miało trwać tylko kilka dni. Kilka! Tymczasem minęły już prawie trzy tygodnie. I dopiero teraz poznała diagnozę. Dopiero teraz zacznie się leczenie, cholerna chemioterapia. Potem wróci do domu. Jak dobrze pójdzie. Nieprędko zapewne.

– Nie masz czego – Edyta dorzuciła do torby ręcznik i zasunęła zamek. – Niedługo ty też wrócisz do domu. Najważniejsze, że już wiedzą, co ci jest. Kiedyś była ze mną w pokoju kobieta, może pięćdziesięcioletnia, która leżała w szpitalu ponad miesiąc. Słabła w oczach, a lekarze faszerowali ją jakimiś antybiotykami i sterydami, ale nie potrafili stwierdzić, co jej jest. Badali ją wiele razy, wysyłali materiał diagnostyczny do największych laboratoriów w Polsce, ale nikt nie potrafił jednoznacznie ustalić rozpoznania. Wyobrażasz to sobie? Jakiś czas później dowiedziałam się, że zmarła. Dlatego dziękuj Bogu, że już wiesz, co ci dolega! Teraz ruszą z kopyta, dostaniesz chemię. Fakt, włosy mogą ci wypaść, aczkolwiek niekoniecznie. Ale pal licho włosy. Będziesz żyć! A włosy i tak odrosną. I zobaczysz, będą jeszcze piękniejsze niż te, które masz teraz.

– Wiem, wiem. Ale tak długo je zapuszczałam… Zawsze miałam krótkie, tak trudno było mi je zapuścić. W którymś momencie wymiękałam i szłam do fryzjera znowu je ściąć. Dopiero teraz się udało. – Natalia przeczesała palcami włosy na prawą stronę i objęła je dłońmi. – Po prostu nie zdążyłam się nimi nacieszyć.

– Nie przejmuj się włosami. Kupisz sobie perukę, będziesz mogła zaszaleć i z długością, i z kolorem.

Wtem do sali wszedł lekko szpakowaty mężczyzna ubrany w sprane dżinsy i koszulkę. Natalia widziała go kilka razy, jak odwiedzał Edytę.

– Dzień dobry – przywitał się grzecznie, po czym zwrócił się do Edyty. – Gotowa?

– Tak, możemy iść. – Przed wyjściem kobieta podeszła do Natalii i uścisnęła jej dłoń. – Powodzenia! – powiedziała.

Natalia została sama w sali numer trzynaście. Wkrótce salowa prześcieliła łóżko po Edycie, przygotowując je dla następnego pacjenta.

– Może się pani powoli pakować. Jak zwolni się izolatka, to przeniesiemy tam panią – odezwała się do pogrążonej w myślach Natalii. – Zaraz tu do pani przyjdzie nowa sąsiadka. Szkoda, że dłużej razem nie pomieszkacie, to bardzo sympatyczna dziewczyna. Troszkę starsza od pani.

Natalia nie odezwała się. Wyjęła swoją torbę. Spojrzała na jej puste dno. „Ile razy jeszcze będę się przeprowadzać z tą torbą i z tymi szpitalnymi rzeczami? Ile jeszcze razy będę się pakować i rozpakowywać?” – zastanowiła się.

– Proszę, tutaj jest pani łóżko – odezwała się salowa przez otwarte drzwi do kogoś na korytarzu. Natalia odwróciła się, ale nikogo nie zobaczyła. Po chwili jednak do pokoju weszła roześmiana dziewczyna z dużą walizką na kółkach, ubrana w modne obcisłe spodnie z czarnego stretchu i luźną koszulową bluzkę, tuszującą jej duże rozmiary. Miała delikatny makijaż i włosy spięte klamrą, a jej okrągła roześmiana buzia sprawiała, że robiła wrażenie niezwykle pozytywnej osoby.

– Cześć! – zawołała od progu. Zaskoczona Natalia uśmiechnęła się życzliwie, wstała i nie wiedzieć czemu, podeszła do nieznajomej. Nie musiała przecież tego robić. Mogła przywitać się, siedząc na łóżku, a jednak ta rozpromieniona przybyszka sprawiła, że chciało się ją przywitać, jak wita się miłego gościa w swoim domu.

– Cześć, jestem Natalia – powiedziała, wyciągając prawą dłoń, która od razu została ujęta mocnym, ciepłym uściskiem.

– Magda. Miło mi.

– Mnie też.

– To co, będziemy tu razem mieszkać? – zawołała wesoło nowa pacjentka, otwierając walizkę.

– Chyba nie. Dziś mają mnie przenieść do izolatki.

– Jesteś tu pierwszy raz? – zapytała, nie podnosząc oczu. Wyjęła z walizki ciemnoróżowy puszysty koc i położyła go na łóżku. – Wolę tu spać pod swoim kocem – dodała, nie czekając na odpowiedź.

Natalia w pierwszej chwili zaniemówiła, ale zaraz odzyskała mowę. Powinna się już przyzwyczaić, że każdy ją pyta, czy to jej pierwszy pobyt na oddziale.

– Tak. Pierwszy – powiedziała powoli. Rutyna widoczna w zachowaniu pozostałych pacjentek uświadomiła jej, że gdy rozpocznie leczenie, nawet jeśli wypiszą ją w końcu do domu, to i tak wróci tam tylko na chwilę. Wcześniej czy później przyjedzie tu z powrotem i to ona będzie pytać innych, czy są tu po raz pierwszy.

– I co? Wiesz już, co ci jest? – Magda wyprostowała się i spojrzała na nią czekoladowymi oczami. Natalia kiwnęła głową, na co jej nowa sąsiadka westchnęła z ulgą.

– To dobrze! Bo wiesz… najgorzej, jak nie potrafią postawić diagnozy.

– Tak, wiem. Słyszałam.

– No to co taka zdołowana? Teraz to już pójdzie z górki, zobaczysz.

– Boję się.

– Wiem. – Magda przerwała rozpakowywanie walizki i spojrzała na Natalię. Rozumiała ją doskonale. Prawie trzy lata temu przeżywała przecież to samo. Bała się, nawet bardzo, jednak mąż zawsze ją wspierał. To on powiedział jej, że teraz to już z górki, kiedy roztrzęsiona powiedziała mu o diagnozie. I choć początkowo wcale nie było z górki, ostatecznie przecież wygrała z chorobą. Tak przynajmniej mówili lekarze. Od wielu miesięcy była tylko na leczeniu podtrzymującym. Żeby białaczka nie wróciła. I póki co wszystko było dobrze.

Natalia znowu się rozpłakała. Ile jeszcze łez wypłynie z jej oczu?

– A jak się nie uda? – wykrztusiła.

– Uda się! Nawet tak nie myśl! Białaczkę naprawdę można wyleczyć. Bo to białaczka, prawda? – Natalia kiwnęła głową. – Ja też miałam tę chorobę. Słyszysz? Miałam! Pokonałam ją! Kiedyś było źle, ale teraz? Teraz czuję, że znowu żyję! I to życie jest piękne, znacznie piękniejsze niż kiedyś. Co prawda, raz w miesiącu muszę jeszcze odwiedzać ten oddział, bo nadal dostaję chemię, ale już tylko domięśniowo, w ramię. Muszę też regularnie się badać, ale to już końcówka leczenia. Niedługo pożegnam oddział hematologiczny na zawsze.

Natalia nie potrafiła się nie uśmiechnąć. Magda wniosła do sali tyle pozytywnej energii, iż dziewczyna naprawdę poczuła, że nie wszystko stracone. Magdzie się udało. Jej też się uda.

– Tobie też się uda! – Magda puściła oczko, jakby słyszała myśli kotłujące się w głowie koleżanki.

– Jesteś taka radosna – stwierdziła Natalia. – Zawsze tak było?

– Nie, ale mąż nie pozwalał mi wątpić. Nigdy. Wiedziałam, że nie mam innego wyjścia, jak po prostu poddać się leczeniu.

– Opowiesz mi, jak to jest? Czy to boli? Jak będę się czuć? Czego mogę się spodziewać? I czemu mam być sama, w izolatce?

– Nie bój się izolatki. To akurat dobra rzecz. Ciesz się, że tam cię przeniosą. Tutaj na oddziale są tylko dwie. Reszta chorych musi dzielić przestrzeń z innymi. Przede wszystkim nie będziesz narażona na obce bakterie, poczujesz się też swobodniej. Na miejscu jest łazienka, więc nie musisz, a nawet nie powinnaś wychodzić na korytarz. A zawsze dostępna łazienka w zasięgu dwóch kroków to naprawdę ogromny komfort.

– A jak to jest z tą chemią? Straciłaś włosy? – Natalia zerknęła na spięte klamrą, brązowe, lśniące włosy i równą grzywkę opadającą na czoło Magdy. Dziewczyna potwierdziła.

– Tak. Wszystkie. – Posmutniała na moment, jednak już po chwili odzyskała błysk w oku. – Ale szybko zaczęły rosnąć. I są teraz takie gęste! Nigdy takich nie miałam! – Na dowód tego, że są mocne, Magda zdjęła spinkę i potrząsnęła głową. Fala bujnych włosów na chwilę zasłoniła jej twarz. – A jeszcze co do chemii, będziesz słaba. Tak jakbyś miała ciężką grypę. Pierwsze dwa tygodnie ciężko wstać z łóżka. Ale tak ma być. Potem siły zaczną ci wracać. Nie martw się! Będzie dobrze!

Natalia uśmiechnęła się nieznacznie, czując przypływ wiary. „W porządku – pomyślała. – Znam diagnozę, teraz muszę złapać tego byka za rogi i rozprawić się z nim”. Dokończyła opróżnianie szafki przy łóżku. Wrzuciła wszystko niestarannie do torby. Zamek błyskawiczny nie chciał się zamknąć, ale zupełnie się tym nie przejęła. Izolatka mieściła się w drugiej części oddziału, zaledwie kilkanaście metrów dalej, w długim korytarzu oddzielonym szklanymi drzwiami. Wkrótce do sali weszła pielęgniarka, chwyciła ciężką torbę Natalii i poleciła jej iść za sobą. Dziewczyna owinęła się szczelniej szlafrokiem, wzięła do ręki telefon i ręcznik wiszący na poręczy łóżka.

– Słuchaj – odezwała się na pożegnanie Magda. – Daj mi swój numer, napiszę do ciebie czasami. Ty też pisz. Szkoda, że nie możemy spędzić razem więcej czasu.

Natalia podała numer telefonu, który Magda od razu wstukała w swój aparat.

– Szkoda – potwierdziła. – Bardzo mi pomogłaś. Jestem tu już od kilku dni i z nikim dotąd nie byłam w stanie tak normalnie porozmawiać. Nagle pojawiłaś się ty, a ja się od razu otworzyłam. Dziękuję ci.

Dziewczyny uściskały się serdecznie, życząc sobie wzajemnie dużo zdrowia, po czym Natalia ruszyła za pielęgniarką, która zdążyła już zniknąć za zakrętem korytarza, zbliżając się do szklanych drzwi oddzielających obie części oddziału.

Rozdział 34

Natalia wolno weszła do sali numer dwa. Wewnątrz panował półmrok, mimo że było dopiero południe, a dzień słoneczny. Okno było duże, ale zasłonięte pomarańczowymi, pionowymi roletami. Na środku stało świeżo pościelone łóżko, wyższe niż to, na którym spała do tej pory, tuż obok krzesło, metalowa szafka nocna i dwa wieszaki do kroplówek. Czemu aż dwa? W rogu wisiał niewielki telewizor na monety: dwa złote za godzinę. Tuż przy drzwiach wejściowych znajdowało się drugie, przesuwne skrzydło, a za nim – prosto urządzona łazienka. Natalia rozejrzała się po swoim nowym pokoju, po czym usiadła na łóżku, na którym miała spędzić najbliższe dni. Pogładziła dłonią czystą białą pościel. Na ilu jeszcze szpitalnych łóżkach przyjdzie jej spać?

– Proszę się rozpakować – usłyszała głos pielęgniarki. – I odpoczywać. I absolutnie nie wychodzić z pokoju.

– Nie wychodzić? – zdziwiła się Natalia.

– To izolatka. Drzwi muszą być zamknięte cały czas. Każdy, kto będzie tu wchodził: pielęgniarka, lekarz, pani rodzina, każdy – podkreśliła pielęgniarka – musi założyć specjalny fartuch i maseczkę na twarz. To dla bezpieczeństwa, żeby nie złapała pani jakiegoś wirusa – wyjaśniła.

Natalia kiwnęła głową, ale nie odezwała się więcej.

– Aha! Tutaj przy łóżku jest dzwonek. Gdyby cokolwiek się działo, proszę go użyć.

Dziewczyna znowu kiwnęła głową, a pielęgniarka odwróciła się i wyszła, zamykając za sobą drzwi.

Natalia została sama. Cisza, która zapanowała, była nie do zniesienia. Szybko wyjęła monety z portfela i włączyła telewizor. Nie miała zamiaru niczego oglądać, ale nie chciała słyszeć swoich myśli. Wolała zagłuszyć je paplaniną z telewizji. Częściowo odsłoniła roletę, bo źle się czuła w takim półmroku, po czym położyła się na łóżku. Materac był stary i twardy. Ile cierpień uniosło już to łóżko? Czy widziało śmierć? Dziewczyna wzdrygnęła się na tę myśl, usiadła i sięgnęła po telefon. Dwa nieodebrane połączenia. Od Michała! Michał dzwonił?

Poczuła szybsze bicie serca. W pierwszej chwili chciała wcisnąć „oddzwoń”, ale zawahała się. Nie powinna. A może właśnie powinna? Tak bardzo chciała usłyszeć jego głos. Tak bardzo chciała mu wszystko powiedzieć. Zadzwonić? Nie zadzwonić?

Z rozmyślań wyrwał ją dźwięk otwieranych drzwi, po czym do sali weszła nowa pielęgniarka. Natalia nie widziała jej tutaj jeszcze. Kobieta w średnim wieku, z lekką nadwagą, zbliżyła się do łóżka, bacznie przyglądając się dziewczynie. Miała ciemne, mocno kręcone włosy, śniadą karnację i prawie czarne oczy. W ogóle nie wyglądała na typową Słowiankę. „Może ma cygańskie korzenie?” – przyszło Natalii do głowy.

– Co słychać? – zagadnęła pielęgniarka, nie przestając patrzeć dziewczynie w oczy. Przez maseczkę, którą miała założoną na usta, głos był nieco stłumiony.

– Nie wiem – wzruszyła ramionami dziewczyna. Nie miała pojęcia, jak odpowiedzieć na pytanie kobiety.

– Pierwszy raz tutaj? – zapytała pielęgniarka. Natalia poczuła rosnącą irytację. Znowu to pytanie. Już chciała skłamać, że nie, wcale nie jest to pierwszy raz, ale ostatecznie tylko skinęła głową. Ciemnowłosa kobieta nie przestawała przyglądać się Natalii. Dziewczyna też zatrzymała wzrok. Tkwiły tak przez chwilę, wpatrując się w siebie intensywnie. Natalia próbowała wyczytać w niemal czarnych oczach pielęgniarki jej myśli. Nic jednak w nich nie zobaczyła, oprócz… współczucia. Tak jej się wydawało. Pierwsza osoba w tym szpitalu, która patrzyła na nią ze współczuciem. Trochę jak mama. Albo ktoś inny z rodziny. Dziewczyna poczuła nagle przypływ sympatii do tej kobiety. Z całej siły uniosła kąciki ust, usiłując się uśmiechnąć. Wyszedł jej raczej tylko dziwny grymas, który w dodatku drżał, więc szybko zacisnęła usta z powrotem, tworząc prostą, cienką linię.

– Podobno dziś mam zacząć chemioterapię – wyszeptała po chwili.

– Tak, w szpitalnej aptece już przygotowują lek. – Pielęgniarka spuściła wzrok, położyła rękę na ramieniu roztrzęsionej młodej dziewczyny i potrzymała ją chwilę, po czym wyszła, cicho zamykając za sobą drzwi.

Natalia znów została sama. Jak ma się przygotować do tego leczenia? Czy powinna się wykąpać? Położyć w łóżku i czekać? Mimo słabego organizmu dziewczyna nie chciała się poddawać chorobie. Szum w uszach był głośniejszy niż włączony telewizor. By go zagłuszyć, podkręciła dźwięk. Wstała, wzięła ręcznik i skierowała się do ciemnej, dość obskurnej łazienki. Niby miała przebywać w sterylnych warunkach, a łazienka wcale czystością nie lśniła. Białe błyszczące kafelki kontrastowały z ciemnoszarymi, mocno zabrudzonymi fugami. Stara zakurzona lampa wisząca z sufitu dawała słabe światło.

Spojrzała w lustro. Zobaczyła bladą, szarą cerę, niemal niewidoczną linię ust. Dotknęła z niedowierzaniem policzków. Naprawdę była aż tak blada? A może to tylko kwestia słabego oświetlenia? Dotknęła włosów, gładząc je czule. Były matowe i sztywne w dotyku. „Muszę je umyć – postanowiła. – Trzeba się nimi nacieszyć, póki jeszcze są”. Odwróciła wzrok od lustra. Rozebrała się i weszła do kabiny prysznicowej. Otulił ją ciepły strumień wody. Zamknęła oczy i pozwoliła, by krople zmoczyły jej włosy. Wycisnęła porcję szamponu na dłoń. Trochę za dużo, ale nie szkodzi. Dłużej będzie spłukiwać. Pod palcami czuła rosnącą pianę. Masowała nią włosy dłużej niż kiedykolwiek przedtem. Spływająca po twarzy woda mieszała się z szamponem i słonymi łzami. Tak. Znowu płakała. W końcu zawinęła na głowie turban z jednego ręcznika, a drugim wytarła całe ciało i założyła piżamę. Przytrzymując spadający z głowy ręcznik, wyszła z łazienki.

Ciemnowłosa pielęgniarka już na nią czekała.

– No chodź, dziecko, połóż się wygodnie. Zdejmij tylko ten ręcznik z głowy, bo na pewien czas trochę cię unieruchomię – powiedziała, wskazując na przezroczysty worek z pomarańczowym płynem, zawieszony na stojaku. – Będzie ci w tym turbanie niewygodnie.

– To już?

Natalia posłusznie zdjęła ręcznik, przewiesiła go przez poręcz łóżka i przygładziła włosy rękami. Niepewnie spojrzała na kroplówkę.

– Już.

Pielęgniarka uśmiechnęła się nieznacznie. Ileż to razy widziała przerażenie w oczach pacjentów na widok pierwszej w ich życiu kroplówki z chemią? Reakcja jest zawsze taka sama. Wielkie oczy, przyspieszony oddech. Najczęściej też pojawiają się łzy i niekontrolowane ruchy rąk: dotykanie głowy, głaskanie włosów. Na kolejne dawki chemii chorzy reagują już inaczej. Spoglądają na krople wpływające do żył z powagą, w skupieniu, ciszy. Niby niepozorny woreczek z płynem, a tak potrafi osłabić i tak przecież nadwątlony organizm chorego.

Natalia umościła się na łóżku w pozycji półleżącej i wyciągnęła lewą rękę. Pielęgniarka zbliżyła się, by podpiąć końcówkę kroplówki do wenflonu. Ciężko jej się oddychało przez zasłonięte maseczką usta.

– Gotowa? – zapytała.

Natalia wstrzymała oddech i kiwnęła głową.

– Gdyby cokolwiek się działo, dzwoń. Cały czas obserwuj się i bądź czujna. To bardzo ważne.

– A co się może dziać?

– Teoretycznie nic. Nawet nie powinnaś nic czuć. Żadnego bólu, szczypania, nic. Ale nigdy nie wiadomo, jak organizm zareaguje na lek. Gdyby pojawił się jakikolwiek obrzęk, wysypka albo coś zaczęłoby szczypać lub puchnąć, natychmiast dzwoń! Dobrze?

Przerażona dziewczyna przysunęła dzwonek bliżej, upewniając się, że jest w zasięgu ręki. Pielęgniarka, wychodząc, podniosła kciuk do góry, życząc pacjentce powodzenia.

Natalia została sama. Telewizor zgasł. Godzina minęła. Zapadła głucha cisza. Dziewczyna patrzyła na krople pomarańczowego płynu, kapiące jedna za drugą wprost do jej krwiobiegu. A więc to jest ta słynna chemia. Przezroczysta, plastikowa torebka z płynem. Wygląda jak oranżadka w woreczku, której smak pamiętała z dzieciństwa. Dziewczyna uśmiechnęła się do swoich myśli i patrzyła, jak kroplówka powoli się opróżnia. Nie czuła nic. Zupełnie nic. Kiedy ostatnia kropla wpadła do jej żyły, poczuła ulgę. Uff! Pierwsza porcja już za nią. „To już? Koniec? Żadnych mdłości, zawrotów głowy, nic? Nie taka chemioterapia straszna, jak ją malują” – pomyślała Natalia.

Doktor Koszutka wyjaśniła jej wcześniej, że w odstępach dwudniowych przyjmie w sumie cztery porcje takiej oranżadki. No to jeszcze trzy. Tylko trzy.

Rozdział 35

Michał po dwóch dniach wegetowania w swoim niewielkim mieszkaniu w końcu odsłonił rolety zaciemniające dotąd wnętrze. Cały ten czas nie chciał oglądać nikogo i niczego. Słońce rzucające promienie na prawo i lewo go irytowało. Krople deszczu, coraz śmielej o tej porze roku stukające w parapet, dołowały go, a pojawiająca się potem tęcza nie dawała nadziei na garnek złota. Wolał zatem zasłonić okna, by… nie widzieć, nie słyszeć, nie być.

Tuż po rozmowie z Natalią, kiedy ukochana sucho oznajmiła mu, że wróciła do Tomka, zadzwonił do szefa. Skłamał, że się rozchorował i nie da rady pracować. Przełożony trochę kręcił nosem, ale ostatecznie poradził Michałowi wizytę u lekarza i dał kilka dni wolnego. W sumie i tak miał mieć przecież teraz urlop, z którego zrezygnował.

Po co byłby mu teraz urlop? Miał go spędzić z Natalią, ale ona postanowiła zabawić się jego kosztem i wróciła do swojego byłego. Na to wspomnienie na spoconej skroni Michała pojawiła się gruba, pulsująca żyła.

Koniec! Wystarczy! Co to ma być, żeby jakaś dziewczyna tak zajmowała jego myśli! Do tej pory był sam i było mu dobrze. I znowu będzie dobrze. Będzie!

Mężczyzna przeczesał opadające na czoło ciemne kosmyki włosów i rozejrzał się po mieszkaniu. Omiótł wzrokiem szczątki rozbitej szklanki wciąż zalegające na podłodze. Łóżko nieścielone od dwóch dni. Zaschniętą lepką plamę na stoliku, pewnie po herbacie. Stos talerzy i zaskorupiały garnek po makaronie z sosem pomidorowym piętrzyły się na komodzie, tuż obok telewizora. Na podłodze przy łóżku leżała pusta butelka po ouzo. Nie lubił tego trunku, ale nie miał w domu nic innego, a potrzebował otępienia, które dać mu mógł jedynie alkohol. Przynajmniej tak mu się wydawało.

W milczeniu podniósł butelkę, przechylił ją w kierunku ust i pozwolił kilku ostatnim kroplom wpłynąć do gardła. Upewniwszy się, że nic więcej z niej nie wyssie, wyniósł ją razem ze stosem naczyń do kuchni. „Trzeba ogarnąć ten bałagan – pomyślał. – Zacząć znów żyć. Dwa dni żałoby po miłości wystarczą”.

I aby przekonać samego siebie, że jest już gotowy spojrzeć światu w oczy, cisnął pustą butelką do kosza na śmieci. Kiedy sprzątał mieszkanie, nadal huczało mu w głowie, wiedział jednak, że to minie. Za chwilę w domu będzie czysto, a wtedy i w jego duszy zapanuje porządek.

Nie zapanował.

Michał wziął prysznic, włożył świeżą koszulkę i wyszedł. Może spacer pustą plażą pomoże mu oczyścić umysł? W każdym razie zawsze lepszy spacer po plaży niż wycieczka do pobliskiego baru. Albo do sklepu monopolowego.

***

Łagodny wiatr sprawiał, że morze było bardziej wzburzone niż zazwyczaj. Białe fale z hukiem rozbijały się o wystające znad wody głazy, by już łagodniej rozpływać się na piaszczystym brzegu. Michał usiadł na suchym piasku i wpatrywał się w bezkres błękitnego morza. Był sam. Turyści powoli opuszczali wyspę, pozostali tylko nieliczni, i wybierali raczej plaże z infrastrukturą: barami, muzyką, leżakami. Tutaj nie było żadnej knajpy, a jedyną muzykę tworzył łoskot fal. Słońce raz po raz chowało się za pojedynczymi chmurami, zmieniając błyskawicznie kolor morza z błękitnoturkusowego na intensywny niebieski. Biała piana tworząca się przy brzegu stanowiła wtedy doskonały, wyraźny kontrast.

Michał schował głowę w kolanach. Przecież Natalia miała tu być właśnie teraz. Z nim. Razem powinni patrzeć na ten spektakl barw. Obejmowałby ją czule, odgarniał jej niesforne kosmyki z czoła, zatapiałby się w błękicie jej oczu. Smakowałby słodycz jej miękkich ust. Tak bardzo za nią tęsknił. Tak bardzo chciałby znów usłyszeć jej śmiech, poczuć zapach, dotyk. Jej zranione serce tak bardzo do niego lgnęło, spragnione uczuć wyrywało się mocnym biciem, które czuł całym sobą, kiedy ją przytulał. Powinna być tu teraz z nim.

Michał poczuł się bardziej samotny niż kiedykolwiek przedtem. Natalia wróciła do Tomka. To do niego teraz się przytula. Jego całuje. A tak się zarzekała, że nigdy mu nie wybaczy. Jak temu facetowi udało się ją odzyskać?

Mężczyzna wygrzebał z piachu biały gładki kamień. Przyglądał mu się przez chwilę, po czym cisnął nim z całej siły w morze. Kamień zniknął, a w głowie mężczyzny pojawiła się wątpliwość. Czasami rzeczy nie są takie, jakimi się wydają. Może powód zerwania Natalii był inny? Może wcale nie wróciła do Tomka. Może po prostu uznała, że miłość na odległość nie ma szans. A może to nie była miłość, tylko zauroczenie, które właśnie minęło?

„Muszę tam pojechać! – postanowił Michał, wrzucając w toń morza kolejny kamień. – Przekonam ją, że nasza miłość przetrwa wszystko, każdą odległość, każdą przeszkodę. A jeśli ona rzeczywiście wróciła do Tomka… Niech powie mi prosto w oczy, że nic do mnie nie czuje! Wtedy dopiero uwierzę!” Wstał, otrzepał spodnie z piachu i ruszył w stronę hotelu Golden Sands. Musiał poprosić o dodatkowy urlop.

***

– Ty chyba żartujesz! – zawołał szef.

– To wyjątkowa sytuacja. Muszę lecieć do Polski.

– Za bardzo mieszasz. Przecież miałeś mieć urlop teraz. Nie bardzo mi to było na rękę, ale się zgodziłem. Potem jednak się rozchorowałeś i choć zrezygnowałeś z wolnego, i tak nie było cię w pracy przez ostatnie dwa dni. A teraz znowu chcesz urlop?

– No, ale przecież urlop mi się należy. To naprawdę ważna sprawa.

– Kiedy? – zapytał krótko szef. To oznaczało zgodę.

– Nie wiem. Dostosuję się. Najszybciej.

– Najszybciej to się nie da. Od poniedziałku wolne ma Theo. Planował to od dawna. Nie cofnę mu tego urlopu.

– Jasne. Rozumiem. To może jak wróci?

– Okej. Nie będzie go dwa tygodnie. Potem możesz iść ty.

– Super! Wielkie dzięki! – Michał poklepał szefa po ramieniu, widząc jednak jego skwaszoną minę i ręce uniesione na znak protestu przed takimi spoufaleniami, szybko cofnął dłoń i schował ją do kieszeni.

Dwa tygodnie. Za dwa tygodnie pojedzie do Polski. Na samą myśl poczuł dreszcz podniecenia.

Jeszcze tego samego dnia zarezerwował bilet. Nie było bezpośredniego połączenia, wybrał więc lot do Londynu. Stamtąd już łatwo będzie dostać się do ojczyzny. Do Natalii.

Rozdział 36

Pielęgniarka odpięła kroplówkę, a Natalia poczuła przypływ energii. Dziwne. W jej żyłach krążył silny cytostatyk. Idarubicyna. Tajemniczo i mało przyjaźnie brzmiąca nazwa. Lek jednak nie otumanił jej, nie osłabił. Dwie godziny po skończeniu kroplówki nadal czuła się normalnie. Postanowiła podzielić się tym z Magdą. Wysłała jej wiadomość:

„Już po. Oranżadka wypita. Myślałam, że będzie gorzej”.

„Jak się czujesz?” – Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

„Świetnie! Normalnie, znaczy się. W ogóle nie czuję, aby mi podano jakiś silny lek”.

„Fantastycznie! Genialnie to znosisz! Ja po pierwszej chemii od razu opadłam z sił. Spałam prawie cały dzień”.

Natalia nie czuła się senna. „Spoko – pomyślała. – Nie jest tak źle”.

Wypytała doktor Koszutkę o wszystko i dowiedziała się, żechemia sprawi, że jej szpik wyzeruje się i na krótki czas przestanie pracować. Wtedy może być potrzebna transfuzja krwi. Potem, za jakieś dwa tygodnie, kiedy szpik obudzi się na nowo, zacznie produkować krew w sposób prawidłowy. Wyniki się poprawią, a Natalia poczuje się lepiej i będzie mogła wrócić do domu. Proste.

Dziewczyna co prawda czuła się już zmęczona szpitalem i lekarzami, ale wiadomość, że za dwa tygodnie będzie już dobrze, a w każdym razie lepiej, oraz rozmowa z Magdą sprawiły, że Natalia wreszcie uwierzyła, iż wszystko jest na jak najlepszej drodze.

Wpatrywała się w sufit izolatki. Po raz pierwszy od bardzo dawna kąciki jej ust same uniosły się do góry. Była z siebie dumna. „Jestem silna!” – powtarzała sobie w myślach. Po policzku spłynęła jej samotna łza, jednak tym razem nie była wypełniona goryczą, a wiarą.

Pomyślała o mamie, która w swoim domu pogrążona była cały czas w modlitwie, o pracy, do której nie wróci tak szybko, jak by tego chciała, i o Ewie, która musiała teraz pracować za dwie, dopóki szefostwo nie znajdzie zastępstwa dla Natalii. Co prawda, zapewniono ją, że posada zaczeka na nią tyle czasu, ile będzie trzeba, ale przecież Ewa nie mogła cały ten czas pracować na dwa etaty. Zatrudnienie dodatkowej osoby było nieuniknione.

Myśli pomknęły dalej. Na Korfu. Co teraz robi Michał? Czy pogodził się z zerwaniem? Pewnie jest wściekły. Może nawet ją znienawidził. Na tę myśl Natalia poczuła ukłucie w sercu. Kiedy wyzdrowieje, napisze do niego. Wyjaśni. Może ukochany jej wybaczy? Dziewczyna obróciła się na drugi bok, w nadziei, że wraz ze zmianą pozycji ciała myśli także zmienią swój bieg.

Następną dawkę idarubicyny Natalia przyjęła dwa dni później. Wciąż pełna wiary, wystawiła rękę, by pielęgniarka mogła podpiąć kroplówkę. Żadne objawy chemioterapii nadal się nie pojawiły. Żadnych słabości, gorączki, o której wspominała doktor Koszutka. Nawet mdłości nie miała. Po wchłonięciu dzisiejszej dawki leku będzie na półmetku. Pestka!

Krople intensywnie pomarańczowej substancji kapały miarowo wprost do żyły dziewczyny. Niecałą godzinę później, kiedy kroplówka była już pusta i odłączona, Natalia podniosła się na łóżku, by pójść do łazienki. Gdy tylko wstała, zakręciło jej się w głowie. Zrobiło jej się słabo i niedobrze. Wiedziała, że nie dobiegnie do toalety. Pochyliła się tylko w przód, przytrzymując się łóżka i zwymiotowała na podłogę. Nie potrafiła zapanować nad przebiegającymi przez całe ciało dreszczami. Czuła, że za chwilę nastąpi ciąg dalszy wymiotów. Przytrzymując się jedną ręką ściany, a drugą przykładając do ust, dotarła na chwiejnych nogach do łazienki. Tym razem zdążyła. Ledwie podniosła deskę sedesową, jej ciałem wstrząsnęła kolejna fala mdłości. Uklękła na zimnych płytkach, złapała jedną ręką włosy, a drugą brzeg muszli klozetowej. „To nie jest zbyt higieniczne, dotykać sedesu i wdychać jego opary pełną piersią pomiędzy wyrzucaniem z siebie treści żołądkowych” – pomyślała, po czym, nie do końca zdając sobie sprawę z tego, co robi, przeniosła rękę z brzegu muszli na usta i wytarła resztę śliny i wymiocin.

Oparła się plecami o chłodną ścianę. Zimny pot zalał jej twarz. Zamknęła oczy i pozwoliła, by oddech się uspokoił. Nudności minęły, ale dreszcze nadal targały jej ciałem. Nie wiedziała, jak długo tak siedziała na podłodze, oparta o ścianę. Kiedy otworzyła oczy, miała wrażenie, że się zdrzemnęła. Ciało jej ścierpło z zimna. Powoli wstała. Kręciło się jej w głowie, ale wolno, przytrzymując się ściany, dotarła do łóżka.

Ostatkiem sił zgarnęła papierem wymiociny z podłogi. Nie chciała wzywać pielęgniarki. Udawała sama przed sobą, że jest samodzielna i silna. W końcu położyła się i przykryła kołdrą. Po chwili jej ciało zaczęło się rozgrzewać, dreszcze stopniowo mijały. Natalia zamknęła oczy, pozwoliła rozluźnić się mięśniom i zapadła w spokojny sen.

Śniła jej się mama, wpatrzona w szumiące morze. Stała tyłem do niej. Natalia wołała ją co sił w płucach, ale kobieta jej nie słyszała. Patrzyła, jak fale rozbijają się o brzeg. Po chwili dołączył do niej Michał. Kobieta oparła głowę na jego ramieniu, a ten objął ją i przytulił. Dziewczyna chciała podbiec do nich, ale nie miała siły. Uklękła tylko bezsilnie na piachu. Wtedy usłyszała płacz. Jej mama płakała. „Mamo, nie płacz!” – krzyczała we śnie. Szum morza narastał, zagłuszając oddech Natalii i płacz jej mamy.

Dziewczyna ocknęła się, z trudem łapiąc oddech. „To tylko sen! – pomyślała z ulgą. – Tylko sen”. Przeczesała palcami wilgotne od potu włosy, które przykleiły się jej do karku. Drżącą ręką dotknęła czoła. Była rozpalona. Gorączka? Rozejrzała się w poszukiwaniu czerwonego guzika przywołującego pielęgniarkę. Znalazła go na podłodze. Musiał spaść, kiedy spała. Z trudem po niego sięgnęła. Po chwili w szpitalnym korytarzu rozległ się donośny dźwięk. Do uszu Natalii dotarł odgłos kroków zmierzających szybko do jej sali.

– Co się dzieje? – Głowa młodej, niewysokiej pielęgniarki wsunęła się do środka pokoju.

– Chyba mam gorączkę – odezwała się słabym głosem Natalia.

– Dobrze, chwileczkę – pielęgniarka zdawała się przejęta. – Zaraz do pani przyjdę.

Rzeczywiście, nie minęły dwie minuty, a młoda krótkowłosa pielęgniarka weszła z powrotem do sali, niosąc niewielką białą tackę, którą położyła na parapecie. Poprawiła na twarzy zbyt luźno zawiązaną maseczkę, która zsuwała się jej z nosa. Przyłożyła termometr do czoła dziewczyny.

– Trzydzieści osiem i dwie kreski – odczytała wynik i od razu zapisała go na wiszącej na poręczy łóżka karcie choroby. Podeszła do tacki, sięgnęła po niebieskie jednorazowe rękawiczki i zawiesiła niewielką kroplówkę na stojaku. Podpięła ją do wenflonu i poczekała, aż kolejny płyn zacznie kapać do krwiobiegu Natalii.

– Boli? – zapytała, widząc zaciśnięte, blade usta pacjentki. Dziewczyna kiwnęła twierdząco głową.

Pielęgniarka odłączyła kroplówkę, wzięła strzykawkę z solą fizjologiczną i wstrzyknęła w wenflon. Natalia syknęła z bólu.

– Musimy zmienić wenflon – pielęgniarka znowu sięgnęła do tacki, na której leżała gaza i różowy wenflon w jednorazowym opakowaniu.

Natalia bardzo nie lubiła tego zabiegu. Samo ukłucie było nieprzyjemne, ale nie jakoś bardzo bolesne. Można było wytrzymać. Kłopot w tym, że miała cienkie, prawie niewidoczne żyły, do których trudno było się wkłuć. Czasami pielęgniarka musiała dwukrotnie próbować, zanim udało się pomyślnie założyć wenflon.

Pielęgniarka rozpoczęła znany już Natalii rytuał poszukiwania miejsca do wkłucia. Usiadła na brzegu łóżka i powoli oglądała ręce dziewczyny, masowała i klepała miejsce przy miejscu, wyczekując, że jakieś odważne naczynie krwionośne nagle się ujawni, a wtedy ona będzie mogła je zaatakować igłą.

– Proszę popracować trochę ręką. – Natalia już wiedziała, co to znaczy „popracować ręką”. Zaczęła miarowo zaciskać dłoń w pięść i rozluźniać. – Dobra, chyba ją mamy.

Dziewczyna westchnęła z ulgą, ale zaraz potem zacisnęła mocno zęby i odwróciła głowę w drugą stronę. Poczuła coś zimnego na skórze, a zaraz potem nieprzyjemne uczucie przekłuwanej skóry. Jej twarz wykrzywił grymas bólu.

– Proszę nie ruszać ręką – powiedziała pielęgniarka w skupieniu.

– Staram się – odpowiedziała Natalia, zaciskając zęby i oczy.

„Niech to się już skończy” – pomyślała.

– Nic z tego – znowu usłyszała głos pielęgniarki.

– Nic? – Natalia zaczęła szybciej oddychać, by znów się nie rozpłakać.

– Spokojnie, spróbujemy jeszcze raz. Proszę się nie denerwować – pielęgniarka starała się uspokoić pacjentkę. – W stresie żyły się chowają. Niech się pani zrelaksuje. Wiem, że to trudne, ale proszę spróbować. Szybko założymy ten wenflon i podamy środek przeciwgorączkowy. Niedługo poczuje się pani lepiej. – Uśmiechnęła się.

Dziewczyna kiwnęła głową i kilkakrotnie zaczerpnęła głęboko powietrza, wypuszczając je za każdym razem głośno z płuc. Była gotowa na atak igły numer dwa. Pielęgniarka krzepiąco pogłaskała ją po ramieniu, po czym znów zaczęła masować i poklepywać jej rękę. Drugie podejście zakończyło się sukcesem, co pielęgniarka oznajmiła radosnym „Jest!”. Widać było po niej, że naprawdę się ucieszyła, iż nie będzie musiała dłużej męczyć pacjentki. Natalia poczuła, jak napięcie z niej opada. Udało się. Jeśli wenflon wytrzyma, nie uszkodzi się, następna jego wymiana będzie dopiero za trzy dni.

Lek przeciwgorączkowy zadziałał szybko. Wkrótce Natalia poczuła się znacznie lepiej. Nudności też ustąpiły, a ciepły prysznic poprawił jej samopoczucie. Podczas wieczornego obchodu lekarz dyżurujący zajrzał do sali tylko na chwilę. Nawet nie założył maski. Stanął w drzwiach, trzymając jedną rękę w kieszeni białych spodni. Stetoskop miał luźno przewieszony przez szyję. Misternie ułożone na żelu włosy sugerowały, że to mężczyzna lubiący się podobać. Uśmiechnął się lekko do Natalii i omiótł ją wzrokiem. Dziewczyna poczuła się dziwnie. Poprawiła piżamę, zasłaniając dekolt. Widząc to, lekarz uśmiechnął się szerzej, ukazując szereg śnieżnobiałych zębów.

– Wszystko dobrze? – zawołał i nie czekając na odpowiedź, zrobił krok w tył, zamierzając wyjść. Najwyraźniej chciał jak najszybciej odbębnić ten obchód, usiąść w dyżurce i poflirtować z pielęgniarkami. Natalia tylko kiwnęła głową i nieznacznie przewróciła oczami. „Co za laluś” – pomyślała.

Laluś zatrzymał się we wpół przymkniętych drzwiach i spojrzał na nią uważniej. Natalia zarumieniła się. Czyżby usłyszał jej myśli?

– Na pewno wszystko okej? – upewnił się.

– Na pewno – potwierdziła.

– Gdyby cokolwiek się działo, proszę dać znać. – Lekarz wciąż z uwagą przyglądał się dziewczynie.

– Oczywiście – powiedziała beznamiętnym głosem. Znowu została sama. Gdyby nie to, że tęskniła za domem i za swoim łóżkiem, czułaby się całkiem dobrze. Ciągle myślała o chemioterapii, której przyjęła już dwie dawki. Dzisiejsze wymioty i gorączka zaskoczyły ją, bo pojawiły się tak nagle, choć przecież doktor Koszutka mówiła, że tak może się stać.

Dobrze, że mdłości minęły, gorączka też ustąpiła. Nawet wenflon przy drugiej próbie został założony pomyślnie. „Nie jest tak źle” – pomyślała. Włączyła telewizor, poprawiła pościel i sięgnęła po herbatniki, które poprzedniego dnia przywiozła jej mama. Smakowały jakoś inaczej. Właściwie to nie miały żadnego smaku. Dziewczyna przeżuwała i połykała, nie czując zupełnie smaku swoich ulubionych ciastek. Ostatecznie przechyliła się na łóżku, by schować herbatniki do szafki. Kiedy podniosła się z powrotem, poczuła dziwny posmak w ustach. Nudności? Nim dopuściła do siebie tę myśl, poczuła, że zaraz zwymiotuje. Cudem zdążyła dobiec do łazienki. Pochyliła się nad muszlą i pozwoliła naturze zrobić swoje. Znowu poczuła drżenie każdego mięśnia i ponownie zimny pot oblał całe jej ciało. Po wszystkim z trudem dowlokła się do łóżka. Wyłączyła telewizor i z pilotem w ręce zasnęła.

Obudziło ją zaschnięte gardło. Otwarła oczy. Mała nocna lampka wciąż była zapalona. Pilot uwierał ją pod bokiem. Sięgnęła ręką po stojącą na szafce butelkę wody. Otwarła usta, przystawiając do nich brzeg butelki. Woda wpłynęła do gardła. Dziewczyna odniosła wrażenie, że wnętrze ust jej nabrzmiało, dziąsła rozpychały się, wywołując mrowienie, język stał się sztywny, gruby, a każda próba jego poruszenia sprawiała szczypiący ból. „Co jest?” – pomyślała zaskoczona. Przełknęła jeszcze parę łyków wody, po czym uzmysłowiła sobie, że dziąsła zaczynają jej pulsować, jakby ktoś pompką nadmuchiwał je niczym piłkę albo koło od roweru. Dotknęła pulsujących miejsc palcami, ale nic nie wyczuła. „Pewnie mi się zdaje” – pomyślała i szybko odpłynęła w nieco niespokojny sen.

***

Poranek przywitał Natalię miarowym stukaniem deszczu o parapet. Dziewczyna otwarła oczy i patrzyła na krople spływające wzdłuż szyby. Wyglądały jak łzy. „Niebo płacze nad moim losem” – przebiegło jej przez myśl.

Sięgnęła po plastikową butelkę z resztką wody. Chciała się napić, otwarła usta i… natychmiast zamknęła je z bólem. Po chwili ponownie spróbowała otworzyć usta i znowu ból udaremnił tę próbę. „Nie mogę otworzyć ust?” – przeraziła się. Przystawiła ponownie butelkę do warg i wciągnęła przez zęby kilka łyków. „Jak ja będę jeść? – pomyślała znowu. – I jak połknę tabletki?”

Codziennie rano dostawała porcję składającą się z dziewięciu kapsułek, zawierających ważny składnik chemioterapeutyczny. Ordynator powiedział jej, że to kwas transretinowy, niezmiernie ważny w jej chorobie. Tylko połączenie tradycyjnej chemioterapii z tymi właśnie kapsułkami daje dobre efekty leczenia. Jak je teraz połknie, skoro nie może otworzyć ust? Miała nieodparte wrażenie, że ktoś skleił jej zęby bardzo mocnym klejem. Każda próba ich rozwarcia kończyła się niepowodzeniem i silnym szczypiącym bólem. Cóż, bez względu na ból, będzie musiała jakoś przepchać te ratujące życie tabletki przez szczelinę między zębami, choćby bardzo wąską.

Wkrótce, jak każdego poranka, do sali weszła pielęgniarka, zaświeciła światło, zmierzyła temperaturę i zostawiła zestaw dziewięciu żółtobrązowych kapsułek. Natalia powinna je połknąć po śniadaniu, ale o jakimkolwiek jedzeniu nie było dziś mowy. Wypiła przez zaciśnięte zęby herbatę z łyżeczką miodu. Ciepły płyn trochę rozluźnił wnętrze ust, ale nie na tyle, by je swobodnie otworzyć. Dziewczynie udało się jednak rozchylić je do tego stopnia, by wepchać do ich wnętrza tabletkę. Czuła, że cały język pokryty jest szczypiącymi krostami, które w kontakcie z czymkolwiek piekły jeszcze bardziej. Przełknięcie tabletki graniczyło z cudem. Natalia jednak wiedziała, że musi połknąć wszystkie dziewięć. Od tego zależało przecież jej życie. Z ogromnym, wyciskającym łzy z oczu bólem połykała kolejne tabletki. W końcu z ulgą opadła na poduszkę, wycierając łzy drżącą ręką.

Klamka drzwi ugięła się po cichu i do środka weszła doktor Koszutka w zielonym ochronnym kitlu i maseczce zasłaniającej niemal całą jej twarz.

– Dzień dobry – pozdrowiła ją. – Jak się pani dziś czuje? Natalia pokręciła przecząco głową i wskazała ręką na usta.

Dzień dobry? Ten dzień zdecydowanie nie zaczął się dobrze.

– N-n-nie mogę mówić – wydukała.

Lekarka spoważniała, kiwnęła głową ze zrozumieniem i podeszła bliżej.

– Może pani otworzyć usta? – Wyjęła z kieszeni coś, co wyglądało jak długopis ze świecącą końcówką. Skierowała latarkę w stronę zamkniętych ust dziewczyny. Natalia potrząsnęła przecząco głową. Wzięła łyk chłodnej już herbaty stojącej na szafce, z myślą, że tak jak wcześniej, płyn rozluźni wnętrze ust i rozchyli je chociaż odrobinę. Nic z tego. Szczęka i język były zupełnie odrętwiałe z bólu.

Doktor Koszutka schowała swój świecący długopis z powrotem do kieszeni, wyjaśniając, że tak się czasem zdarza. Pacjenci różnie reagują na chemię. Owrzodzenia śluzówek są dość popularne. Zapytała jeszcze, czy w miejscach intymnych występuje ten sam problem. Dziewczyna potrząsnęła głową.

„O nie! – pomyślała przerażona. – Tam mogę mieć to samo? Oby nie!”

– Miejmy nadzieję, że na ustach się skończy – odezwała się lekarka. – Głowa do góry. Dostaje pani silny lek. Naprawdę silny. Jego zadaniem jest zabić chore, białaczkowe komórki. Niestety oprócz złych komórek zabija też te zdrowe. Pierwszy etap leczenia jest zawsze najgorszy. Najtrudniejszy. Cztery dawki silnego stężenia idarubicyny to szok dla całego organizmu. Ale połowę mamy już za sobą. Proszę być dzielną. – Poklepała pacjentkę po ramieniu.

***

Kolejne dni upłynęły Natalii w samotności. Lekarze zakazali wszelkich odwiedzin, sami też ograniczyli wizyty w izolatce do minimum. Zaglądali do Natalii jedynie odziani w szpitalny, zbyt obszerny fartuch, a ich twarze zawsze zasłaniała maseczka. Całe dnie i noce w samotności. Nawet nie mogła porozmawiać swobodnie przez telefon, bo zakażenie jamy ustnej nie ustępowało, mimo mających przynieść ulgę specjalnych aerozoli. Dziewczyna dostała już wszystkie cztery mordercze dawki „pomarańczowej oranżadki”. Czuła, że z każdą chwilą słabnie coraz bardziej. Brak bliskich, niemożność rozmowy chociażby telefonicznej, drżenie mięśni, zawroty głowy. To był dopiero wierzchołek wielkiej góry, która coraz bardziej przytłaczała dziewczynę.

Największym wyzwaniem każdego dnia było zażycie dziewięciu tabletek. Połknięcie każdej z nich było dla Natalii sukcesem na miarę mistrzostwa olimpijskiego. Gorączki, które nękały ją każdego dnia, były coraz bardziej uporczywe, coraz trudniej było je też zbić. Słaby organizm ratował się jak mógł, ale każdy kolejny dzień przynosił coraz to nowe trudności. Słabła z każdą chwilą. Utrzymujące się zakażenie i silne gorączki uniemożliwiały jej jedzenie, a nawet picie.

– Musisz pić, dziecko – martwiła się pielęgniarka o cygańskich rysach, którą poznała pierwszego dnia. – Masz gorączki, pocisz się, tracisz wiele wody z organizmu. Uschniesz jak roślinka.

Natalia już czuła się jak roślinka. Zrobienie herbaty czy pójście do łazienki było nie lada wyczynem. Kubek z herbatą wydawał się tak ciężki, że ledwo była w stanie go utrzymać w obu dłoniach. Przemycie twarzy musiało wystarczyć jej za całą kąpiel. Potem, dysząc ciężko, opadała na łóżko. Samotne dni spędzała śpiąc, esemesując z mamą i Ewą. I patrząc w okno. Poprosiła pielęgniarkę, by całkowicie odsunęła pomarańczowe rolety. Chciała patrzeć na świat, nawet jeśli to miał być widok tylko na niebo. Czasami spowite gęstymi ciemnymi chmurami, czasami bezchmurne, błękitne, a niekiedy udekorowane pojedynczymi białymi obłoczkami. Taki widok Natalia lubiła najbardziej. Patrzyła na chmury przesuwające się po niebie, zmieniające kształt. Cieszyła się, widząc, jak z białego puchu kształtuje się postać biegnącego psa, dziewczynka z kucykami, wesoła kaczuszka, podobna do tych, jakimi dzieci bawią się w wannie podczas kąpieli.

Po dwóch tygodniach od rozpoczęcia przez Natalię leczenia ordynator wreszcie pozwolił na odwiedziny. Nie to, żeby jej stan uległ poprawie. Wręcz przeciwnie. Prawie nie podnosiła się z łóżka. Nadal też nie była w stanie swobodnie mówić. Widocznie ordynator stwierdził, że nic jej już nie zaszkodzi, a kto wie, może obecność bliskiej osoby poprawi jej samopoczucie.

Mama z radością przyjęła tę wiadomość i jeszcze tego samego dnia przyjechała do córki. Nie widziała jej tyle czasu. Miała wrażenie, że odwiedza ją nie w szpitalu, a w więzieniu. Przecież ta choroba to jakaś kara za nie wiadomo co. Odkąd Natalia zachorowała, nie było dnia, by kobieta nie zadawała sobie pytania, dlaczego to wszystko spotkało jej dziecko. Nie było minuty, by nie modliła się o cudowne jej uzdrowienie. Bardzo chciała ją zobaczyć, ale też bała się widoku, jaki tam zastanie. Co prawda, dziewczyna pisała jej o wszystkim, ale matki zawsze myślą, że ich dzieci coś chcą przed nimi ukryć. Niepewnie otworzyła drzwi sali numer dwa i zajrzała do środka. Natalia leżała wpatrzona w okno. Nim zauważyła, że ktoś wszedł do pokoju, kobieta zerknęła na głowę córki. Włosy, niedbale związane w warkocz, sprawiały wrażenie dawno niemytych, cerę miała poszarzałą, wilgotną od potu. Obok łóżka stał stojak, a na nim wisiały dwie duże, litrowe butle z przezroczystym płynem. Jedna z nich była połączona bladoniebieską rurką z wenflonem w przegubie dłoni. Druga dłoń była zabandażowana. W okolicach obu łokci widniały sporych rozmiarów siniaki. Na metalowej szafce obok łóżka stał talerz z zupą jarzynową. Kobieta zastygła w bezruchu, wydawało jej się, że Natalia śpi. Po chwili jednak dziewczyna poruszyła się i odwróciła głowę w stronę drzwi. Na jej zmęczonej twarzy pojawił się uśmiech.

– Mamuś! – zawołała nieporadnie. Chciała dodać coś jeszcze, ale poczuła ostry ból w ustach.

– Ciii, nic nie mów. – Mama postawiła torbę na krześle, a sama podeszła pospiesznie do łóżka. Dotknęła rozpalonego czoła córki. – Masz gorączkę – przejęła się.

– Pić – wyszeptała Natalia. Wiedziała, że jak przepłucze usta, to będzie jej łatwiej powiedzieć cokolwiek.

– Pij dziecko, pij. Może zrobię ci herbaty? – rozejrzała się po sali, szukając czajnika.

Natalia kiwnęła głową i wskazała ręką parapet, na którym obok słoika miodu i opakowania ziołowej herbaty stał czajnik. Mama w milczeniu napełniła go wodą, umyła kubek, wrzuciła do niego torebkę rumianku i poczekała, aż woda się zagotuje.

– Kiedy jestem sama, zrobienie herbaty trwa chyba z dwie godziny. W międzyczasie muszę się położyć i odpocząć. – Powoli, ostrożnie, nie zważając na ból, Natalia próbowała mówić. W środku ust wszystko ją bolało, ale dziewczyna po tylu dniach zdążyła się już nieco przyzwyczaić i tak układać język, aby słowa mimo wszystko wypływały z jej ust. Niewyraźnie co prawda i cicho, ale jednak mówiła. A przynajmniej próbowała.

– Nie mów nic, nie męcz się – mama postawiła na szafce kubek z gorącą herbatą. Widziała, że wypowiedzenie każdego słowa sprawiało jej córce ból. – Dali ci coś na tę gorączkę?

Natalia kiwnęła twierdząco głową. Ostatnie dni składały się głównie z połykania dziewięciu żółtobrązowych tabletek i walki z gorączką. Czasem dla odmiany doświadczała jeszcze takich atrakcji jak biegunka czy zmiana wenflonu. Nudności na szczęście ustały, może za sprawą leków przeciwwymiotnych.

Dziewczyna nie wyobrażała sobie, jak miałaby teraz wymiotować. Udusiłaby się chyba.

– Kiedy ostatnio myłaś włosy, dziecko? – Mama dotknęła warkocza zwisającego z boku głowy. Był matowy, szorstki w dotyku. Natalia wzruszyła ramionami i uniosła jeden kącik ku górze. Gestowi temu towarzyszył nieznaczny ruch dłoni, świadczący, że włosy dawno nie były myte. Prawdę mówiąc, kiedy gorączka ustępowała, miała ochotę wejść pod prysznic, rozpuścić warkocz zapleciony ponad tydzień temu, rozczesać i umyć włosy. Nie zrobiła tego jednak. Głównie ze względu na lęk, iż zasłabnie pod prysznicem. Sprawy nie ułatwiało też to, że praktycznie nie było dnia, aby nie miała owiniętej bandażem dłoni lub okolicy łokcia. Pokłute ręce, żyły zmęczone codziennym pobieraniem krwi były spuchnięte i niemal całe pokryte siniakami. Okłady z altacetu i maści z kasztanowca przynosiły jej ogromną ulgę. A jeszcze sama myśl o podnoszeniu rąk do góry w celu umycia głowy zniechęcała dziewczynę. Nie czuła się na siłach, by dokonać tej w sumie zwykłej, codziennej czynności.

Mogła co prawda poprosić pielęgniarkę o pomoc, ale nie była przyzwyczajona, aby prosić o pomoc w czymkolwiek. Zawsze chciała robić wszystko sama, nie polegać na innych. Nawet teraz, kiedy była przykuta do łóżka, udawała sama przed sobą, że da sobie radę. Każdego dnia powtarzała sobie, że dziś to już na pewno, gdy tylko gorączka osłabnie, wykąpie się i zmyje z siebie całą tę chorobę. Potem jednak, nawet kiedy gorączka mijała, wstawała z łóżka, przygotowywała sobie z trudem herbatę, by w końcu opaść bez sił na pościel i zasnąć. Czasami zastanawiała się, czy przed myciem głowy wzbrania się z powodu słabości, czy może ze strachu. Od kilku dni znajdowała na poduszce pasma włosów. Przypadek? Możliwe. Nawet zdrowym ludziom wypadają codziennie pojedyncze kosmyki, ale przecież Natalia nie była zdrowa. Wiedziała od samego początku, że wkrótce straci swoje piękne pukle. Podświadomie jednak liczyła na cud.

– Chyba się zaczęło – szepnęła niewyraźnie.

– Co się zaczęło, córuś? – Mama pochyliła się nad nią, by ją słyszeć. W odpowiedzi Natalia złapała warkocz i wykrzywiła usta, usiłując pohamować łzy, które i tak popłynęły wąską strużką. Kobieta zacisnęła dłoń na ręce córki. Ogromną siłą woli udało się jej powstrzymać, by też się nie rozpłakać.

– To nic. To nic. – Pogłaskała córkę po spoconym policzku, ścierając wielką łzę. – Odrosną przecież. Będą jeszcze piękniejsze. Zobaczysz! – Uśmiechnęła się niepewnie.

– Wiem, mamuś, wiem.

Oczywiście, że wiedziała. Od samego początku. I od samego początku powtarzała sobie, że to przecież nieważne. Co tam włosy, ważne, by wyzdrowiała! A jednak kiedy zauważyła te pojedyncze włosy na poduszce i potem dotknęła warkocza, poczuła, że splecione włosy są dziwnie sztywne, szorstkie, martwe. Potem już bała się ich dotykać. Wyobrażała sobie, że któregoś dnia złapie za ten warkocz, a on zostanie jej w dłoni.

– Przywiozłam ci rosół. – Mama postanowiła czym prędzej zmienić temat. – Zjesz trochę?

– Nie wiem, czy dam radę. – Dziewczyna wskazała na swoje usta.

– Spróbuj – zachęciła mama i odkręciła słoik. – Jeszcze ciepły.

Po sali rozszedł się zapach świeżego domowego rosołu przyprawionego aromatycznymi listkami pietruszki. Natalia dopiero teraz poczuła, jak bardzo stęskniła się za domowym jedzeniem. To szpitalne codziennie smakowało tak samo. Zupa jarzynowa, pomidorowa czy barszcz tylko wyglądały inaczej, ale smak miały dokładnie ten sam. Intensywny zapach rosołu ugotowanego przez mamę sprawił nieoczekiwanie, że dziewczyna podniosła się i zapragnęła spróbować tego najlepszego na świecie dania. Powoli, łyżka za łyżką, pyszny rosół wypełnił jej żołądek. Udało się jej nawet przemycić przez obolały przełyk odrobinę makaronu. Mama cieszyła się, widząc, że córka, choć z trudem, to jednak ze smakiem połyka zupę.

– Pyszne – powiedziała Natalia, kiedy prawie cały słoik został opróżniony.

– Jutro przywiozę ci inną zupę. Zmiksuję ją na krem, by łatwo ci było przełykać.

– Nie trzeba, mamuś.

– Trzeba, trzeba. Rozmawiałam z lekarzem. Mówił mi, że nie jesz. A musisz przecież jeść, by nabierać sił. Tak mi powiedział. Że chemię masz już za sobą i że teraz wyniki krwi się obniżają, bo tak działa ten lek. I że musisz jeść, by mieć siłę, by organizm się nie poddał. Nie poddasz się, córeczko! Nie poddasz! Nie pozwolę na to.

Natalia uśmiechnęła się. Jak to dobrze, że mama z nią była.

I jak to dobrze, że nie było tu Michała. Poznał ją jako pełną życia dziewczynę, która mimo złamanego serca wzięła się mocno w garść, pragnąc cieszyć się życiem, nie uciekać przed marzeniami. Teraz coraz mniej przypominała tamten obraz.

– Nati – odezwała się mama. – Wiesz… rozmawiałam z Tomkiem.

Dziewczyna przewróciła oczami na znak, że nie chce o nim słyszeć. Mama jednak nie patrzyła na nią. Miała spuszczoną głowę, wpatrywała się w posiniaczone ręce córki.

– Natalko, on mnie prosił, żebym z tobą porozmawiała. Chciałby cię odwiedzić.

– Po co?

– Chce cię przeprosić. Rozstał się z tamtą dziewczyną. Ja nie mówię, że masz do niego wrócić. Co to, to nie. Jeśli raz potrafił cię tak skrzywdzić, to będzie potrafił też drugi raz. Ale… on naprawdę żałuje. Zaoferował nam pomoc. Że będzie mógł przywieźć ci czasem obiad albo coś innego, czego będziesz potrzebować, że podwiezie mnie czasem do szpitala, zrobi zakupy. Potowarzyszy ci. To miłe z jego strony, że wiedząc o twojej chorobie, wyciąga pomocną dłoń. Nie odrzucajmy jej. Każda pomoc się przyda, nie uważasz? Mógłby o tobie zapomnieć, nie myśleć, a jednak interesuje się, dzwoni. Przywiózł mnie dzisiaj tutaj. – Mama nadal nie patrzyła na córkę. Wiedziała, że to, co mówi, nie spodoba się Natalii. Nie chciała jednak niczego przed nią ukrywać. Szpital znajdował się prawie trzydzieści kilometrów od domu. By do niego dotrzeć, trzeba jechać trzema różnymi autobusami. Kobieta początkowo nie chciała przyjąć pomocy chłopaka, ale przekonał ją, mówiąc, że czas, który inaczej poświęciłaby na dojazd, będzie mogła spędzić przy łóżku córki. A to było dla niej najważniejsze. Móc być przy Natalii jak najdłużej, zwłaszcza teraz, kiedy lekarz pozwolił na odwiedziny.

– Gdzie on jest?

– Na dole, czeka w aucie.

Dziewczyna początkowo poczuła złość na Tomka i na mamę, że przyjęła jego pomoc. Chciała przecież o nim zapomnieć raz na zawsze, a on bezczelnie nachodzi mamę w domu? Wypytuje o jej zdrowie? Jakim prawem? Po chwili jednak się uspokoiła. Spojrzała na mamę, zmęczoną, zmartwioną. Tomek był teraz jedyną osobą, która dotrzymywała jej towarzystwa, pomagał jej, jak mógł. Natalia nie chciała go widzieć, ale była mu w głębi serca wdzięczna za pomoc, choć nie zamierzała tego przyznać przed samą sobą. Właściwie złość na niego minęła już dawno, w końcu dzięki ich rozstaniu poznała Michała. „Wszystko dzieje się po coś” – pomyślała. Może to i dobrze, że mama przyjęła jego pomoc. Dzięki temu Natalia nie musiała się martwić, że mama ma przed sobą długą i męczącą drogę do domu. Na szczęście nie próbował za wszelką cenę jej zobaczyć. Nie chciała, by ktokolwiek oglądał ją w tym stanie.

– Nie gniewasz się? – Mama w końcu spojrzała na córkę. Dziewczyna po namyśle potrząsnęła głową. Gdyby powiedziała, że nie życzy sobie jego pomocy, mama więcej nie poruszyłaby tego tematu, posłusznie odrzucając pomocną dłoń chłopaka. Wiedziała jednak też, że obecna sytuacja była bardzo trudna dla mamy. Zapewne poradziłaby sobie i teraz, jak wiele razy wcześniej, ale skoro mogła liczyć na czyjąś pomoc, nawet jeśli była to pomoc byłego chłopaka jej córki, to Natalia uznała, że nie może jej tego zabronić.

– Nie, mamo. W porządku.

Mama westchnęła z ulgą. Dotąd kilka razy spotkała się z Tomkiem. Sprawiał wrażenie naprawdę przejętego stanem zdrowia Natalii. Wydawało się, że bardzo za nią tęsknił. Podczas poprzedniej wizyty obserwowała go, kiedy w skupieniu pił gorącą herbatę z cytryną. Zastanawiała się niejednokrotnie, dlaczego tak się przejął chorobą jej córki.

***

– Twoja nowa partnerka nie będzie zła, że tutaj przebywasz? – zapytała Tomka podczas tamtej wizyty. – Nie będzie zazdrosna, że interesujesz się swoją byłą dziewczyną? – Celowo zaakcentowała słowo „byłą”.

– Rozstałem się z nią. – Tomek odstawił kubek na stół i spojrzał na starszą kobietę siedzącą naprzeciwko. – Przepraszam. Byłem strasznie głupi. Nie wiem, coś mi odbiło.

– Mnie przepraszać nie musisz. – Kobieta nie spuszczała oczu z chłopaka, który ponownie pociągnął łyk napoju.

– Muszę. Powinienem – dodał po chwili. – Ją też przeproszę.

– No nie wiem – westchnęła.

– Nie mówię, że teraz. Choć może właśnie teraz powinienem to zrobić.

– Bo jest chora?

– Chcę tylko, by wiedziała, że…

– Że co?

– Że ją kocham. Nadal… Ale czy uwierzy mi jeszcze kiedyś? Zwłaszcza teraz. Pomyśli, że się nad nią lituję. A to nie litość. – W oczach mężczyzny pojawiły się łzy. – Wierzy mi pani?

Kobieta nic nie odpowiedziała. Z jednej strony ufała temu młodemu człowiekowi, ale z drugiej przecież tak bardzo skrzywdził jej córeczkę. Ostatecznie uznała, że to sprawa Natalii. Nie miała zamiaru wpływać na jakiekolwiek jej decyzje.

***

– Córeczko, jak się czujesz? – zapytała po dłuższej chwili. Wydawało jej się, że córka robi się senna. – Chcesz się zdrzemnąć? Przyjadę znów jutro.

– Nie. No może odrobinę. – Dziewczyna uśmiechnęła się.

– Chyba gorączka mi spada, muszę się przebrać. Pomożesz mi?

– No pewnie! – Mama od razu schyliła się pod łóżko i wysunęła torbę. W środku znalazła świeżą piżamę, którą pomogła córce włożyć. – Zabiorę brudne rzeczy do wyprania – dodała, pakując piżamę, kilka koszulek i ręczniki do reklamówki.

– Mamo – Natalia zawiesiła na chwilę głos – a może… umyjemy włosy?

– Jasne, pomogę ci.

Natalia uklękła przy brodziku, pochyliła głowę i rękami przytrzymała się brzegów kabiny prysznicowej, a mama odkręciła wodę, rozpuściła włosy dziewczyny i delikatnie je umyła. Po wytarciu na ręczniku została garść włosów. Kobieta zdjęła je tak, by córka ich nie widziała. Dziewczyna jednak już wcześniej dostrzegła na dnie kabiny prysznicowej całe ich pasma, które uwolniwszy się od skóry głowy, przykleiły się do ścianek brodzika. Mama powoli rozczesała włosy dziewczyny. Ze szczotki raz po raz zdejmowała martwe, skłębione kosmyki włosów i w milczeniu wyrzucała je do kosza.

– Mamo, one mnie teraz będą wkurzać coraz bardziej. Codziennie na poduszce leżą ich setki. Może… to już czas? – Spojrzała w napięciu na matkę. – Zetniesz mi je? Albo… zgolisz? Nie chcę ich oglądać na podłodze, poduszce, ręczniku. – Mówiła z trudem. Słowa nie chciały przejść jej przez gardło, bynajmniej nie tylko z powodu bólu jamy ustnej. Użyła całej siły woli, by tym razem się nie rozpłakać. Musiała być silna. I dzielna.

Mama przełknęła ślinę i kiwnęła głową. Tak, to chyba już czas, by pozbyć się atrybutu, który w znacznym stopniu określa poziom urody kobiety.

– Dobrze – powiedziała krótko.

Zeszła do sklepu nieopodal szpitala i kupiła jednorazową maszynkę. Zapłaciła dwa sześćdziesiąt. Zaledwie dwa złote z groszami już za chwilę miało otworzyć nową rzeczywistość jej córki. Wydawałoby się, że za dwa złote można niewiele kupić, niewiele zyskać lub stracić. Tym razem te dwa złote stanowiły przełom. Jej piękna córka z jasnymi długimi włosami poprosiła ją o ogolenie głowy. To trochę jak wejście o stopień wyżej na niestabilnej drabinie choroby. Teraz to ona, mama, musiała wykazać się odwagą i nie pokazać po sobie, jak trudno jej przesuwać maszynką po skórze głowy córki i pozbawić ją wszystkich włosów. Przed wejściem do szpitala coś jeszcze ją tknęło. Chustka! Jej córka na pewno będzie chciała osłonić głowę. W niewielkim sklepiku nie było zbytniego wyboru, ale kobieta ucieszyła się, że w ogóle udało się jej dokonać zakupu.

Natalia czekała, aż mama wróci. Kiedy kobieta w końcu weszła, dziewczyna nie chciała widzieć ani maszynki, ani nożyczek, które matka pożyczyła od pielęgniarek. Usiadła przodem do okna i dotknęła włosów. Popieściła je chwilę. Ostatni raz.

Najpierw usłyszała dźwięk tnących nożyczek i jeszcze lekko wilgotne kosmyki zaczęły opadać na podłogę, łaskocząc po drodze ostatni raz plecy i ramiona, jakby chciały pozostać przy dziewczynie. Ta jednak strzepnęła je dłonią. Niech to się wreszcie skończy. Ścisnęła mocniej chustkę kupioną przez mamę.

Kiedy poczuła na głowie ostrze maszynki, powoli przesuwające się po skórze, zamknęła oczy. Pomimo zamkniętych powiek łzy i tak znalazły sobie ujście i popłynęły wzdłuż policzków, aż do brody, po czym spadały na kolana dziewczyny.

Żadna z kobiet się nie odzywała. W milczeniu powitały nowy etap… Życia? Czy po prostu choroby? Nie zastanawiały się teraz nad tym. Po prostu nadeszło inne: inna codzienność, inna rzeczywistość. Mama w milczeniu posprzątała włosy i poszła oddać pielęgniarkom nożyczki.

– Mamuś, założysz mi tę apaszkę? I zasłoń jakoś lustro w łazience. Nie chcę się oglądać. – Oczy wciąż miała pełne łez, żalu. Jednocześnie poczuła też ulgę, kładąc się na poduszce.

Ogoloną skórę głowy otulił chłód nieznany do tej pory dziewczynie. Już nie będzie musiała zbierać włosów z poduszki, a salowa nie będzie musiała zmiatać ich z podłogi.

W chustce czuła się dziwnie. Jak w czapce. Wolała jednak to niż przypadkowe zerknięcie w lusterko lub dotyk dłonią łysej głowy. Nigdy nie nosiła czapek, nawet w największy mróz. A tymczasem teraz leżała w nakryciu głowy w łóżku. „Przyzwyczaję się” – przekonywała samą siebie.

– I tak jesteś śliczna – mama ucałowała córkę w policzek. Kiedy zbliżyła się do twarzy Natalii, dziewczyna zauważyła zaschnięte łzy w kącikach jej oczu. Dla niej to też był trudny krok. Może nawet trudniejszy. „Chyba łatwiej jest być chorą, nawet śmiertelnie, niż patrzeć na kogoś bliskiego w cierpieniu i nie być w stanie mu pomóc” – pomyślała Natalia i zasnęła.

Rozdział 37

Rozpoczął się czwarty tydzień leczenia. Początkowo lekarze obiecywali, że po dwóch tygodniach szpik zacznie na nowo pracować, wyniki stopniowo będą się poprawiać i Natalia będzie nabierać siły. Kiedy jednak te dwa tygodnie minęły, wyniki wcale nie zaczęły się podnosić. Hemoglobina utrzymywała się na bardzo niskim poziomie, a pozostałe parametry krwi wskazywały wartości bliskie zeru. Szpik Natalii został wyzerowany. Nie pracował. Doktor Koszutka, jak zawsze z uśmiechem na twarzy, przekonywała, że to normalne, tak działa chemia, i że gdy szpik się wyzeruje, potem zaczyna pracować prawidłowo. Na pytanie „A co, jeśli nie zacznie pracować?” potrząsnęła głową i odpowiedziała, że zawsze zaczyna. Dziewczynie nie pozostało nic innego, jak tylko zaufać lekarce i ordynatorowi, który na porannym obchodzie powiedział, że przyszły wyniki badań cytogenetycznych z Wrocławia, potwierdzające wcześniejszą diagnozę.

– Ma pani ogromne szczęście. Wiem, jak to brzmi w tej sytuacji, ale proszę mi zaufać – powiedział poważnym tonem. – Białaczka promielocytowa daje nieporównywalnie większe szanse na wyleczenie niż inne odmiany tej choroby. Nie-po-rów-ny-wal-nie – zaakcentował.

– Ale ciągle jestem taka słaba. Nie ma żadnej poprawy – powiedziała powoli dziewczyna. W ustach nadal miała zakażenie, co powodowało, że wciąż miała problemy z mówieniem i połykaniem tabletek. Jadała zmiksowane zupki przygotowywane przez mamę, która codziennie je przywoziła. Czasami przyjeżdżała sama, autobusem, ale najczęściej przywoził ją Tomek. Ani razu nie odwiedził Natalii w izolatce. Uszanował to, że nie chce go widzieć. Zwłaszcza w tym stanie. Czekał zawsze w samochodzie, czasem nawet kilka godzin…

Z rozmyślań wyrwał dziewczynę głos ordynatora:

– To wszystko minie. Powoli – pocieszał. – To była bardzo mocna chemia, a w połączeniu z tabletkami, które pani codziennie dostaje, daje wręcz wyśmienite efekty. Rozumie pani? Ma pani bardzo duże szanse na niemal stuprocentowe wyleczenie! Jedynie ten podtyp białaczki ma takie rokowania. Niech pani Bogu podziękuje.

Natalia poczuła, że broda zaczyna jej drżeć. Była już zmęczona szpitalem, chorobą, kroplówkami i lekarzami. Pragnęła tylko jednego: wyspać się w swoim łóżku. Zobaczyć twarze ludzi, a nie tylko ogromne papierowe maski zasłaniające usta, nos i policzki. Od trzech tygodni nie widziała ludzkiej twarzy. Doskwierało jej to bardzo.

Nie aż tak bardzo jednak jak lustro w łazience, którego w żaden sposób nie dało się zasłonić. Wchodząc do łazienki, Natalia nie zapalała światła. Wkraczała tam ze spuszczoną głową. Załatwiała się, myła twarz, odwracając wzrok od lustra. Nie była gotowa na widok siebie samej. Za każdym razem, gdy z powrotem kładła się do łóżka, uśmiechała się pod nosem, że znów udało jej się przechytrzyć swoje odbicie. Aż do dnia, kiedy zapomniała się i weszła do łazienki bez chusty. Pochyliła się nad umywalką, by przemyć twarz. Wydawała jej się ogromna, zwłaszcza że bez włosów trudno jej było dłońmi znaleźć granicę twarzy, którą zazwyczaj wyznacza linia grzywki. Podniosła głowę i spojrzała w lustro. Zorientowawszy się, co właśnie zrobiła, pospiesznie zamknęła oczy. W głowie zapisał się jej jednak obraz obcej twarzy. Tętno gwałtownie jej przyspieszyło. Powoli ponownie otwarła oczy. Patrzyła na nią zupełnie nieznana jej osoba. Opuchnięta żuchwa, szersza niż czoło, była wręcz kwadratowa, kontrastowała z owalnym kształtem czoła i czubka głowy. „Przecież to nie ja – pomyślała Natalia, dotykając dłońmi skroni. – Moja twarz nie ma końca”.

Jedynie oczy zostały niebieskie jak dawniej. Prawie takie jak kiedyś, tylko bardziej wystraszone.

***

– Córuś, nie dam rady jutro przyjechać. Łapie mnie jakieś przeziębienie, nie chciałabym cię zarazić – usłyszała Natalia w słuchawce któregoś dnia. Rzeczywiście głos mamy był zmieniony, zakatarzony.

– Jasne, mamuś, nie martw się. Zdrowiej szybko. – Natalia zauważyła, że zakażenie w ustach stopniowo ustępuje. Cały czas odczuwała potworny ból przy jakimkolwiek ruchu żuchwy i połykaniu, ale przynajmniej była w stanie częściowo rozewrzeć szczęki, dzięki czemu potrafiła mówić. Nadal z trudem, ale jednak wyraźniej niż jeszcze kilka dni temu.

– Nati, mam dla ciebie świeże ręczniki, bieliznę, może poprosiłabym Tomka? Przywiózłby ci…

– Nie, mamo. Naprawdę nie trzeba. Nie chcę go ani fatygować, ani widzieć.. Nie chcę. Jeszcze nie teraz.

– Natalko… schowaj dumę do kieszeni. Proszę. Będę spokojniejsza, jeśli będę wiedzieć, że choć przez chwilę nie jesteś tam sama. Poza tym… mam pyszny kompot z malin, specjalnie dla ciebie ugotowałam. I kakao bym ci zrobiła, co?

Na myśl o malinach i ciepłym kakao Natalia przełknęła ślinę.

– Mamo, nie nadużywajmy pomocy Tomka. Na pewno ma swoje sprawy.

Kobieta niechętnie przyznała rację córce.

– To może Ewa by ci zawiozła, co?

– Ewa też ma teraz kłopoty. Jej ojciec jest w szpitalu. Mamuś, nie przejmuj się. Najważniejsze, żebyś ty szybko wyzdrowiała. Leż, odpoczywaj. Byłaś u lekarza?

– Córcia, no co ty… To tylko przeziębienie, za dwa, trzy dni będę znów pełna sił. Obyś ty szybko wyzdrowiała. To jest najważniejsze, a nie moje przeziębienie. – Głos kobiety zaczął się łamać. Natalia nie była pewna, czy to z troski, ze wzruszenia, czy z powodu kataru.

– Mamo, płaczesz?

– Nie – skłamała kobieta.

Owszem, płakała. Każdego wieczoru i każdego poranka. Wiedziała jednak, że musi być silna. Musi. Powtarzała to sobie bez przerwy.

– Wiesz? W ustach boli mnie dzisiaj jakby mniej. – Natalia chciała jakoś pocieszyć mamę. – Myślę, że teraz wreszcie zacznie się poprawiać.

– To dobrze, dziecko. To dobrze. Nareszcie.

Natalia, czując rosnącą temperaturę, skończyła rozmowę z mamą, poprawiła pościel i ułożyła się wygodnie. „W domu mam wygodne, szerokie posłanie – pomyślała – a tutaj już tyle dni leżę na tym twardym materacu. Czy ja jeszcze położę się w swoim łóżku?” Dziewczyna przysunęła bliżej czerwony dzwonek. Wiedziała, że kiedy temperatura podniesie się jeszcze bardziej, będzie musiała wezwać pielęgniarkę. Tymczasem przymknęła powieki, pod którymi czuła gorąco i odpłynęła w płytki sen. Śniło jej się pożegnanie z Michałem na lotnisku na Korfu. Wtedy jej największym marzeniem było nie wypuścić go z ramion, móc pozostać na wyspie dłużej, na zawsze. Szalone marzenie, które było tak silne, że dziewczyna zaczynała wtedy coraz poważniej myśleć o wyjeździe do Grecji na stałe.

Ocknęła się rozpalona. Drżącą ręką sięgnęła po butelkę wody, wzięła kilka łyków, rozlewając część płynu na poduszkę. Odstawiła butelkę, przetarła dłonią gorące czoło. Włożyła termometr pod pachę i zaczekała na cichy sygnał dźwiękowy. Trzydzieści osiem i sześć kresek. Dużo. Namacała dzwonek i przywołała pielęgniarkę. Dopiero po dłuższej chwili usłyszała odgłos otwieranych drzwi.

– Co się dzieje? – zapytała młoda kobieta, wsuwając głowę do sali. Sprawiała wrażenie zniecierpliwionej, nawet nie zamierzała wejść dalej.

– Gorączka – wyszeptała Natalia.

– Dobrze, zaraz coś podamy – powiedziała pielęgniarka i zamknęła drzwi.

Tymczasem Natalia zaczęła odczuwać dreszcze na całym ciele.

Coraz silniejsze. Zwinęła się w kłębek, szczelniej owinęła kołdrą i próbowała uspokoić rozedrgane ciało. Bezskutecznie. Nie wiedziała, jak długo czekała na powrót pielęgniarki ze środkiem przeciwgorączkowym. Drżała coraz bardziej. Z trudem włożyła ponownie termometr pod pachę.

Trzydzieści dziewięć i jedna kreska. Rośnie. Natalia ponownie zadzwoniła.

– Już, już – młoda pielęgniarka weszła do sali z kroplówką. Szybko podpięła jeden jej koniec do wenflonu i nawet nie patrząc na pacjentkę, ruszyła do wyjścia.

– Poproszę jeszcze o koc – wyszeptała Natalia. Pielęgniarka skrzywiła się, ale rozejrzała po pokoju w poszukiwaniu dodatkowego koca. Leżał na krześle złożony w kostkę. Po chwili dziewczyna poczuła rozchodzące się po całym ciele ciepło. Pielęgniarka opuściła izolatkę, dreszcze powoli ustępowały, aż wreszcie całkowicie się uspokoiły. Natalia zasnęła niespokojnym snem. Od środka było jej gorąco, ale czuła, że dłonie i stopy wciąż ma lodowate. Szczelniej otuliła się kocem, przykrywając nawet głowę, która bez włosów bardziej odczuwała chłód.

Kroplówka powoli się skończyła, kolejne minuty mijały, a Natalia nadal leżała skulona pod kołdrą i kocem. Nie wiedziała, która jest godzina, telefon – odłożony na szafce nocnej tuż przy łóżku – wydawał się zbyt daleko, by po niego sięgnąć. Leżała zatem bez ruchu. Kroplówka nie działa od razu. Trzeba odczekać przynajmniej pół godziny, by środek przeciwgorączkowy zaczął działać. Natalia czekała zatem. Gorączka jednak nie ustępowała. Po godzinie termometr wskazywał trzydzieści dziewięć i trzy kreski. Coraz wyżej.

Dziewczyna odszukała dzwonek i nacisnęła go nieporadnie rozpaloną dłonią. To nie była zwykła gorączka. Wysokie temperatury męczyły Natalię każdego dnia. Pewnie, gdyby to była zwykła grypa, taka gorączka nie osłabiłaby jej aż tak bardzo. Ale silna chemia, siejąca spustoszenie w całym organizmie, niszcząca szpik, by krew mogła na nowo się tworzyć bez chorych, białaczkowych komórek, sprawiała, że Natalii ciężko było ruszyć nawet powiekami.

– No co się dzieje? – usłyszała w drzwiach. Odwróciła się w stronę dochodzącego głosu. Tym razem do sali weszła pielęgniarka o cygańskiej urodzie – ulubienica Natalii, pani Marysia.

Pielęgniarka ze zniecierpliwieniem poprawiła maseczkę, której sznureczki zaplątały się w burzy ciemnych kręconych włosów. Natalia zawsze marzyła, by mieć kręcone włosy. Nawijała swoje na wałki, a raz nawet zrobiła trwałą ondulację, ale efekt nie był taki, jakiego oczekiwała. Powstało wtedy coś w rodzaju siana, a nie upragnione regularne sprężynki. Teraz zaś w ogóle nie miała włosów. Tym bardziej z zazdrością patrzyła, jak pani Marysia mocuje się ze swoimi lokami.

– Co się dzieje? – zapytała kobieta ponownie, zbliżając się do łóżka. Przytknęła dłoń do czoła dziewczyny. – Spada coś?

Natalia pokręciła przecząco głową. Pielęgniarka wzięła termometr i wsunęła go pod ramię dziewczyny. Następnie sięgnęła po butelkę wody i przytrzymując głowę Natalii, pomogła jej się napić. Kiedy termometr zapikał, wyjęła go spod pachy i spojrzała na wyświetlacz. Nie powiedziała nic, odłożyła go tylko na szafkę, raz jeszcze napoiła Natalię i wyszła. Natalia odkryła się nieco. Nagle zrobiło jej się gorąco. Wytarła pot z czoła. Po chwili usłyszała dźwięk otwieranych drzwi. Siostra Marysia weszła z kroplówką. Inną niż poprzednio.

– Podamy inny lek – odpowiedziała na pytające spojrzenie Natalii. – Niedługo poczujesz się lepiej, dziecko.

Dziewczyna tylko kiwnęła głową. Lubiła tę kobietę, która różniła się od innych pielęgniarek, wykonujących swoją pracę automatycznie, w pośpiechu, niejednokrotnie traktujących pacjentów przedmiotowo. Siostra Marysia zawsze znalazła chwilę na dobre słowo, czuły gest czy choćby współczujące spojrzenie.

– Napij się jeszcze, dziecko. – Natalia znowu poczuła przy ustach butelkę. Upiła łyk.

– Dziękuję – szepnęła.

– Nie dziękuj, dziecko. – Pielęgniarka spojrzała na wenflon w dłoni dziewczyny. Kroplówka nie działała. Siostra pomasowała trochę miejsca dookoła wenflonu. Natalia syknęła. – Boli?

– Uhm – wymruczała dziewczyna.

– No to trzeba założyć nowy wenflon. Kiedy ostatnio był wymieniany? – zapytała pielęgniarka i nie czekając na odpowiedź, spojrzała na datę wypisaną na plastrze przy wenflonie. – Wczoraj – zdziwiła się.

Natalia poczuła, że znów się rozpłacze. Miała wysoką gorączkę, która zamiast się zmniejszać, rosła i rosła. A teraz jeszcze ten wenflon. Znowu będą ją kłuć, kiedy przecież czas płynie, powinna przyjąć coś przeciwgorączkowego.

– Nie płacz, dziewczyno. – Pielęgniarka znowu złapała ją za rękę. W jej oczach Natalia wyczytała jednak lekki niepokój. – Rozluźnij się. Wtedy łatwiej będzie znaleźć żyłę. Dobrze?

Natalia przytaknęła głową. Odwróciła wzrok w drugą stronę, a tymczasem pielęgniarka zaczęła masować, rozcierać i poklepywać miejsce przy miejscu.

– Nie ma – stwierdziła. – Nic. Popracuj trochę ręką.

Dziewczyna przestała myśleć o słabości i gorączce, za to posłusznie zaczęła zaciskać i rozluźniać dłoń.

– Coś jest – usłyszała głos pielęgniarki – chociaż nie. Nadal nic. Pracuj jeszcze, pracuj. Nie chcę cię bez sensu kłuć. Lepiej zrobić to raz a porządnie, prawda? – siostra Marysia próbowała żartować, ale głos miała napięty.

– Nadal nic? – Natalia wyszeptała przez zaciśnięte zęby. Nie miała siły więcej zaciskać dłoni.

– Dobra. Próbujemy. – Głos kobiety był zdecydowany. – Spróbujemy do palca się wkłuć.

– Do palca?! – przeraziła się dziewczyna.

– Może trochę boleć. Bardziej niż zwykle. To mała żyłka. Za żadne skarby nie możesz ruszyć ręką, dobrze? – Pielęgniarce źle się oddychało przez zaciśnięte zęby. Choć nie powinna, zdjęła maseczkę z twarzy, by móc zaczerpnąć więcej powietrza, następnie zdezynfekowała miejsce wkłucia. Po chwili dziewczyna poczuła silny szczypiący ból w małym palcu lewej dłoni. Zamknęła oczy i starała się głęboko oddychać. Chwila dłużyła się w nieskończoność.

– Już? – wyszeptała Natalia.

– Jeszcze trochę. Wytrzymaj. I nie ruszaj ręką. Dobrze idzie. Dziewczyna nie przestawała głęboko, głośno oddychać.

„Jeszcze trochę, jeszcze trochę” – powtarzała w myślach.

– No! – zawołała w końcu pielęgniarka – Udało się! – sprawiała wrażenie zadowolonej z siebie. Rękawem wytarła pot z czoła i założyła z powrotem maseczkę, ganiąc się w myślach za to, że wcześniej ją zdjęła. „Przecież ta dziewczyna nie ma żadnej odporności. Nawet najmniejsza, najmniej szkodliwa bakteria może ją zabić!” – pomyślała. Podłączyła kroplówkę i wyszła z sali, obiecując, że niedługo wróci. Wyczerpana Natalia zasnęła. Nawet nie zauważyła, że kroplówka się skończyła. Nie ocknęła się też, kiedy pielęgniarka przyszła ją odłączyć. Siostra Marysia przykryła śpiącą dziewczynę i zgasiła górne światło, zostawiając tylko lampkę nocną na ścianie.

***

Parę godzin później Natalia przebudziła się zlana potem. Nadal była rozpalona. Spojrzała na lewą dłoń. Mały palec został usztywniony, owinięty bandażem, w jego zgięciu wystawał różowy korek wenflonu. Początkowo dziewczyna nie rozumiała, co się stało. Dopiero po chwili wróciła jej pamięć. Ciało miała lepkie od potu. „Muszę się przebrać” – pomyślała. Spróbowała usiąść, ale szybko zrezygnowała. Nie miała siły. Oczy ją piekły, lampka nocna rzucała na ścianę nieregularne refleksy. Zatrzymała na nich wzrok. Po chwili plamy światła zaczęły wirować. Dziewczyna przymknęła oczy, poczuła, że powieki ją parzą niczym rozżarzone węgielki. „Gorączka – przypomniała sobie. – Ciągle mam gorączkę? Czy to już następna?” – Natalia straciła rachubę czasu. Sięgnęła po termometr. Piżama i pościel były mokre od potu. Jednocześnie czuła, że jest tak gorąca, że zaraz zapłonie.

Spojrzała na wskaźnik termometru. Trzydzieści dziewięć i osiem? Natychmiast nacisnęła dzwonek. Siostra Marysia niemal od razu weszła do sali.

– No, co tam? – zapytała z troską. – Spada?

W odpowiedzi Natalia rozpłakała się i potrząsnęła głową.

– Nie. Ciągle rośnie.

– Ejże, dziecino, czemu płaczesz? – Pielęgniarka, nie spuszczając wzroku z zapłakanej twarzy pacjentki, usiadła na brzegu łóżka. – Co się dzieje?

– No bo… na mnie chyba już nic nie działa. Ta gorączka rośnie i rośnie.

– Słuchaj: są trzy leki obniżające temperaturę. Najpierw podaje się jeden. Jeśli nie zadziała, wstrzykujemy drugi. A jak i ten nie pomoże, to jest jeszcze trzeci lek. – Pielęgniarka mówiła spokojnym tonem, głaszcząc dziewczynę po ręce.

– No właśnie! Są trzy! A ja już dostałam dwa! – Natalia wpadła w panikę. – A jeśli ten trzeci lek też nie zadziała? Mam już prawie czterdzieści stopni. Jeszcze tylko dwa stopnie i… – Przełknęła ślinę i zamilkła. Nie potrafiła powiedzieć nic więcej. Czuła się rozpalona, ciało miała ciężkie jak nigdy dotąd, z najwyższym trudem utrzymywała otwarte powieki. Łzy spływające po policzkach zdawały się ją parzyć. Jak lawa z wulkanu raz za razem wypływały spod jej czerwonych, zapuchniętych powiek.

Siostra Marysia sięgnęła po leżące na szafce chusteczki higieniczne, wyjęła jedną z nich i delikatnie wytarła mokre policzki Natalii. Nawet przez chusteczkę czuła bijące od dziewczyny gorąco. Przyglądała się jej przez chwilę. Z ciemnych oczu pielęgniarki niewiele można było wyczytać, usta i nos zasłonięte były maseczką. Natalia nie widziała zatem zaciśniętych warg kobiety, która usiłowała pod tą maseczką ukryć emocje. Tyle już widziała w życiu cierpienia, tyle bólu i strachu przed śmiercią. Ta młoda dziewczyna patrzyła na nią właśnie takim pełnym przerażenia wzrokiem. To nie był zwykły lęk, który towarzyszy ludziom każdego dnia – przed zwolnieniem z pracy albo przed podróżą w jakieś nieznane miejsce czy też przed samotnym spacerem późnym wieczorem. Lęk przed najciemniejszym nawet, najbardziej niebezpiecznym zaułkiem był niczym w porównaniu ze strachem, który malował się teraz w spojrzeniu Natalii. Siostra Marysia cieszyła się, że jej twarz przysłania maseczka i miała nadzieję, że rozgorączkowana dziewczyna nie odczyta w jej oczach litości. Żaden chory nie chce widzieć, czuć litości w szpitalu – raczej doszukuje się choćby cienia nadziei.

– Posłuchaj, dziecko. – Starała się, by jej głos brzmiał łagodnie, kojąco. – Jesteś na oddziale z ciężkimi chorobami. Tutaj nie leczy się anginy ani grypy. Jesteś poważnie chora. – Znowu wytarła łzy z twarzy Natalii. – To nie jest oddział, gdzie umiera się z powodu gorączki. Są trzy leki obniżające temperaturę. Teraz podam ci ten trzeci i temperatura spadnie. Zawsze spada. Jeśli ten trzeci lek sam w sobie nie zadziała, to zadziałają wszystkie razem. Nie możesz się poddawać. Musisz wierzyć, że wyzdrowiejesz. W ludzkiej podświadomości jest ogromna moc. Znajdź w sobie siłę.

Kobieta cały czas gładziła rozpaloną rękę dziewczyny. W końcu ścisnęła ją mocniej.

– To jeszcze nie koniec. Nie pozwolimy na to – dodała. Słowa pielęgniarki podziałały na Natalię jak balsam. Potrzebowała takich właśnie słów – nawet jeśli pielęgniarki pocieszają w ten sposób każdego pacjenta. „To nie jest oddział, gdzie umiera się z powodu gorączki” – powtórzyła sobie w myślach. Musiała znaleźć siłę. Musiała.

Pielęgniarka wciąż siedziała przy Natalii i patrzyła na nią. Czekała na jakikolwiek gest, obietnicę, że dziewczyna zmusi się, by zawalczyć. Natalia w końcu mrugnęła do niej na znak, że wierzy. Wierzy, że to nie oddział, gdzie umiera się z powodu gorączki.

– No. – Pielęgniarka puściła wreszcie dłoń dziewczyny i wstała. – Głowa do góry! Przyniosę jeszcze lód, pomoże szybciej zbić temperaturę.

***

Natalia została sama w izolatce. Znowu. Nastał cichy, wczesny wieczór. Na ścianie delikatnie świeciła lampka nocna. Pod kolanami dziewczynę chłodziły kostki lodu owinięte w ligninę. Na czole miała zimny okład. Cienie, jeszcze niedawno tak intensywnie tańczące na ścianie, powoli uspokajały się, aż w końcu znieruchomiały. Serce Natalii także spowolniło rytm, biło łagodnie, miarowo, spokojnie. Kryzys mijał. Temperatura obniżyła się do trzydziestu ośmiu stopni. Pielęgniarka tego wieczoru kilkakrotnie przychodziła do swojej ulubionej pacjentki. Dawała jej pić, sprawdzała temperaturę, koiła ciepłym spojrzeniem, dobrym słowem.

– Ja już widziałam swój własny pogrzeb – wyznała Natalia, kiedy po raz kolejny pielęgniarka weszła do sali. – Widziałam trumnę z ciemnego drewna, ozdobioną dookoła białą koronką. A na górze prosty krzyż.

– Dziecko, a ty ciągle… – Kobieta przystanęła.

– To jest silniejsze ode mnie. Wszystko widziałam. Księdza, cmentarz, moją mamę, znajomych, rodzinę. Nawet tę daleką, z którą nie utrzymuję kontaktu od wielu lat. Jak to jest? – Natalia kontynuowała myśl. – Znajomi, rodzina, kiedy są zdrowi, nie znajdują dla siebie czasu nawet na krótki telefon. Każdy ma swoje życie, swoje sprawy. Dopiero kiedy ktoś umiera, nagle wszyscy się zatrzymują. W szoku. I żałują każdej chwili, którą mogli spędzić razem, a tego nie zrobili. Dlaczego ludzie myślą o tym tak rzadko? I tylko wtedy, kiedy jest już za późno?

– Na szczęście w twoim przypadku nie jest za późno – uśmiechnęła się pielęgniarka. – Jak już stąd wyjdziesz, odnowisz kontakty, z kim tylko zapragniesz.

– Tak zrobię – w głosie dziewczyny było tyle pewności, że pielęgniarka z ulgą poklepała ją po ramieniu i pomogła zmienić przepoconą koszulę nocną. Potem jeszcze przyniosła czystą pościel.

Dziewczyna z przyjemnością otuliła się świeżo obleczoną kołdrą, skuliła się w kłębek i choć nadal miała gorączkę, zapadła jednak w spokojny tym razem sen.

Rozdział 38

Poranek przyszedł szybko. Jak każdego dnia Natalię obudził rozgardiasz na oddziale. Pielęgniarki szybko przemierzały korytarz, pobierały krew, niektórym pacjentom pomagały się przebrać, podawały czasu musiały leki. Spieszyły się. O siódmej zmiana warty. Do tego złożyć raport z dyżuru nocnego.

Dziewczyna odruchowo sięgnęła po termometr. Ostatnio był to najczęściej używany przez nią przedmiot. Trzydzieści siedem i pięć kresek. „Nie jest źle” – pomyślała. Podniosła się na łóżku. Przy ścianie, obok krzesła, zauważyła kolorową torbę. „Mama tu była?” – zdziwiła się. Powoli wstała i zajrzała do torby. Trzy ręczniki, dwie piżamy, zapas chusteczek, a na dnie dwa słoiczki z kompotem malinowym.

Nagle usłyszała dźwięk otwieranych drzwi i głos pielęgniarki.

– Dzień dobry! Widzę, że już spacerujemy? – Siostra Marysia podparła się pod boki z zadowoleniem. – Znaczy, kryzys minął?

– Ktoś tu był? – Natalia wyprostowała się. Była teraz wyższa od pielęgniarki. – Mama?

– Wczoraj twój chłopak przyjechał. Posiedział chwilę przy tobie.

– Chłopak? – Mimo pozostałości opuchlizny po nocnym płaczu oczy Natalii zrobiły się okrągłe. – Ja nie mam chłopaka. – Spuściła wzrok i podniosła dłoń do czoła w zamyśleniu.

– Ja tam nie wiem. – Kobieta speszyła się. – No to może brat?

– Brat mieszka za granicą. Nie mógł tu przyjechać. Jest pani pewna, że to nie mama tu była?

– Kochanieńka. Potrafię odróżnić twoją mamę od przystojnego faceta. Uwierz mi. – Z pobłażaniem poklepała dziewczynę po ramieniu. – W torbie było jeszcze kakao, ale schowałam je do lodówki. Zaraz ci podgrzeję i przyniosę.

Natalia pokiwała głową i nic już nie powiedziała. Położyła się z powrotem do łóżka. Chłopak? W pierwszej chwili pomyślała o Michale, ale to przecież niemożliwe. Michał jest daleko. Bardzo daleko. I pewnie jej nienawidzi. Zerwała z nim SMS-em. Początkowo, nawet po zerwaniu, próbował się do niej dodzwonić, ale ani razu nie odebrała. Wiedziała, że gdy usłyszy jego głos, coś w niej pęknie. Nie potrafiła kłamać. Na pewno wyczułby, że coś jest nie tak. I w końcu musiałaby mu powiedzieć prawdę. A po co? Lepiej niech żyje w nieświadomości, nawet jeśli ją znienawidził. „Jeśli nie uda mi się z tego wyjść – pomyślała – przynajmniej on nie będzie bardziej cierpiał”.

Szybko odrzuciła myśli o Michale. To nie on. Zatem kto odwiedził ją w szpitalu? Tomek! Dziewczyna natychmiast pogładziła się po gładko ogolonej głowie, jakby chciała ją zakryć dłońmi. „Widział mnie! – myślała nerwowo. – Widział mnie łysą!”

Zaczęła w niej wzbierać złość. Po co on tu przylazł? Kto go prosił? Chciał pomóc, okej, niech pomaga, ale po co właził do tego pokoju, kiedy leżała nieprzytomna w gorączce? Dziewczyna chciała dać upust swoim nerwom, uderzyć zaciśniętą pięścią w pościel, ale owinięta bandażem dłoń jedynie lekko się zgięła i niemal bezwładnie opadła na kołdrę.

– Proszę, twoje kakao. Napij się, od razu poczujesz się zdrowsza. – Wchodząc do sali, pielęgniarka zauważyła niepewną minę Natalii, nic jednak nie powiedziała. To nie jej sprawa. – W sam raz do picia, nie za gorące.

Dziewczyna wzięła od niej kubek i przystawiła do ust. Poczuła kojący zapach domu. Kakao zawsze kojarzyło się jej z dzieciństwem i śniadaniami przygotowywanymi przez mamę.

Najlepiej smakowało z rogalem grubo posmarowanym masłem. Natalia zamknęła oczy. Znowu poczuła się małą dziewczynką. Mama przygotowała dla niej śniadanie i wystudziła kakao, by nie poparzyło jej ust.

– Nie smakuje? – Pielęgniarka ciągle przyglądała się dziewczynie.

– Smakuje. Ten zapach przypomniał mi moje wczesne dzieciństwo. Teraz też jestem jak dziecko. Leżę głównie w łóżku, nieporadna, nawet fryzurę mam jak dzidziuś. – Natalii zadrżały ręce.

– Młodniejesz, kochaniutka, młodniejesz! – Siostra Marysia jak zawsze starała się obracać wszystko w żart. – Kobiety chodzą do kosmetyczek, kupują drogie kremy, żeby wyglądać jak najmłodziej, a ty nic nie robisz, a wyglądasz na młodszą, niż mogłabyś sobie wymarzyć.

– Młodnieję. – Natalia odwzajemniła uśmiech. – Oby mnie tylko znowu do szkoły nie wysłali! Nie chcę wrócić do szkolnej ławki.

Pielęgniarka zachichotała i ruszyła do kolejnych pacjentów, zadowolona, że udało jej się rozbawić tę młodą dziewczynę.

Natalia wypiła kakao, czując, jak jego energia rozpływa się po całym organizmie. Postanowiła zadzwonić do mamy, a ta odebrała po pierwszym sygnale.

– Córuś! – zawołała do słuchawki. – Jak się czujesz? Tomek mówił, że miałaś wysoką gorączkę. I spałaś cały czas. Podobno coś majaczyłaś. Tak bardzo się bałam. Powiedz, jak się teraz czujesz?

– Dobrze, mamuś. – Postanowiła nie mówić mamie o wydarzeniach ostatniej nocy i strachu, jaki jej towarzyszył. Było, minęło. Po co ma ją martwić. – Powiesz mi, co tu robił Tomek?

– Córcia, on się uparł, że tylko ci to podwiezie. Myślałam, że zostawi torbę pielęgniarkom, a on wszedł do ciebie. Przepraszam. Wiem, że tego nie chciałaś.

– Spałam. Bez chustki na głowie, z wysoką gorączką. A on wszedł i nie wiem, jak długo się na mnie gapił – powiedziała Natalia z wyrzutem.

W słuchawce zapanowała cisza. Mama poczuła się niezręcznie. Nie powinna była Tomkowi pozwalać, żeby jej pomagał. Obiecał, że nie będzie odwiedzać Natalii, a tymczasem oglądał ją w takim stanie.

– Przepraszam, córeczko. Więcej mu na to nie pozwolę.

– Nie martw się, mamo – Natalia nie chciała być niewdzięczna. W końcu przyjechał, przywiózł jej rzeczy. A przecież nie musiał. – Dzięki temu mogłam dziś wypić najlepsze kakao na świecie.

W słuchawce usłyszała westchnienie ulgi.

– To dobrze, córeczko. To dobrze. Niech ci idzie na zdrowie.

– Mamciu, a jak ty się czujesz? Byłaś u lekarza?

– Byłam. Dostałam jakiś antybiotyk. Dziś już mi lepiej. Wiesz… ja w ogóle nie myślę o sobie teraz. To ty jesteś dla mnie najważniejsza.

– Ale musisz dbać o siebie. Jeśli zaniedbasz swoje zdrowie, kto zrobi mi takie pyszne kakao? – Uśmiechnęła się. Złość na Tomka jej mijała, dobry nastrój powracał. Czy to dzięki kakao, czy po prostu gorączka ustępowała? A może jej szpik zaczął się przebudzać ze złego snu?

Natalia z niecierpliwością czekała tego dnia na poranny obchód. Przywykła już do zakrytych twarzy, ochronnych fartuchów i poważnych spojrzeń ordynatora i studentów próbujących naśladować zachowanie kierownika oddziału. Ze wzrokiem utkwionym w notatniki skrobali coś długopisem na pustych kartkach. Ludzie bez twarzy, z oczami bez wyrazu. „Przypadek medyczny. Jestem przypadkiem medycznym. Ciekawym zapewne, ze względu na specyficzny podtyp choroby”. Mimo prawie miesięcznego pobytu w szpitalu Natalia nie mogła wyzbyć się poczucia, że jest tylko przypadkiem medycznym. Daną statystyczną. Dzięki niej będzie można stwierdzić, że śmiertelność na białaczkę wzrosła lub zmalała.

– Gorączkowała pani ostatniej nocy – powiedział ordynator, kiedy tylko wszedł ze swoją świtą do sali. – Z dreszczami? – Natalia kiwnęła głową. Ten człowiek ją onieśmielał. Niewysoki mężczyzna mimo dość młodego wieku posiadał ogromną wiedzę na temat chorób hematologicznych, a na dodatek miał indywidualne podejście do każdego pacjenta. Widać było, że zależy mu na tym, aby obniżać statystykę śmiertelności chorych na białaczkę.

– Niestety pani wyniki nadal są bardzo niskie. Właściwie zerowe – powiedział z namysłem. – Podamy dziś pani osocze. Miała już pani toczone osocze?

Miała. Kroplówka jak każda inna. Tylko że nie powstaje w aptece, jak każdy inny lek. Osocze to składnik krwi. By Natalia mogła dostać ten cenny dla jej życia składnik, ktoś, jakiś dobry człowiek, musi zdobyć się na gest oddania krwi. Bezinteresownie – bo trudno uwierzyć, że pięć czekolad, które dostaje się po oddaniu krwi, to dla kogoś biznes życia. Dla Natalii jednak to był dosłownie biznes życia: dzięki krwi i jej składnikom miała szansę przeżyć. Osocze wyglądało jak miód. Komuś innemu mogłoby się skojarzyć raczej z gęstym moczem – jest bowiem koloru słomkowego – jednak dziewczyna wolała o nim myśleć jako o życiodajnym miodzie, nektarze, który wpływa do jej żył, by napełnić je zdrowiem, siłą i życiem.

Biznes życia.

***

„Chciałbym cię zobaczyć”.

Natalia długo wpatrywała się w telefon. Wiadomość od Tomka zdziwiła ją, ale nie zaskoczyła. Spodziewała się, że wcześniej czy później chłopak się do niej odezwie. Nie wiedziała tylko, co mu odpisać. Przecież widział ją ostatniego wieczoru. Po co chce ją oglądać drugi raz?

„Już mnie widziałeś” – odpisała w końcu. Nie odkładała telefonu. Wiedziała, że za chwilę dostanie odpowiedź. Nie myliła się.

„Pozwól mi, proszę”.

„Po co?”

„Bo chcę”.

Bo chce? Jak mały chłopczyk, któremu mama zabrania wyjść na podwórko. Chce i już.

„Proszę” – Tomek nie dawał za wygraną.

Jeśli odpisze, że się nie zgadza, czy chłopak odpuści? Natalia od tak dawna nie widziała świata, odwiedzała ją tylko mama, czasami Ewa. Nikt więcej. Tęskniła za normalnym życiem, za wiatrem we włosach, za korkami w godzinach szczytu, nawet za smogiem.

„Okej” – odpisała krótko. Poczuła potrzebę porozmawiania z kimś. Miała nadzieję, że ktoś z zewnątrz wniesie odrobinę tego prawdziwego życia do izolatki. Nawet jeśli schowa twarz za maseczką.

***

Jeszcze tego samego popołudnia Natalia usłyszała ciche pukanie do drzwi. Od razu wiedziała, że to Tomek. Nikt inny tutaj nie pukał. Pielęgniarki i lekarze po prostu otwierali drzwi gwałtownie i szeroko, wkraczając bezpardonowo. Z kolei mama wchodziła po cichu, tak by jej nie zbudzić, gdyby przypadkiem spała.

Dziewczyna wstrzymała oddech. Przygładziła zieloną chustkę, upewniając się, że ściśle przylega do czoła i skroni. Nie chciała, by chłopak widział jej ogoloną głowę. „To głupie – pomyślała. – Przecież był tutaj, kiedy spałam w gorączce. Widział mnie bez chustki”. Zarumieniła się na tę myśl. Sama z trudem spoglądała w lustro i nie podobało jej się własne odbicie. Nie chciała, by widział ją w tym stanie ktoś jeszcze. A już zwłaszcza Tomek, jej były chłopak. On powinien patrzeć na nią z zazdrością, a ona powinna wyglądać kwitnąco. Na tyle kwitnąco, by pożałował zdrady, jakiej się dopuścił. Tymczasem pojawił się u niej w szpitalu, w izolatce, nie wiedząc, co przyniesie jej jutro. Patrzył na jej głowę bez włosów, blade oczy, drżące ręce.

– Cześć… – Powoli wszedł do sali. Celowo zapukał do drzwi i odczekał chwilę, zanim nacisnął klamkę. Nie chciał jej spłoszyć. Domyślał się, że to spotkanie jest dla niej bardzo trudne.

– Cześć. – Natalia próbowała sprawiać wrażenie wyluzowanej, ale oczy i napięte rysy bladej twarzy zdradzały niepokój. – Wejdź – dodała lekko.

Zrobił kilka kroków do przodu, poprawiając na twarzy maseczkę, która uparcie mu się zsuwała. Usiadł na krześle, położywszy uprzednio na szafce pudełko ptasiego mleczka.

– Chciałem ci coś przywieźć. – Wskazał ręką na szafkę. – Myślałem o winogronach, ale twoja mama mówiła mi kiedyś, że nie możesz jeść owoców. Moglibyśmy się jeszcze napić piwa, ale alkohol chyba też nie wchodzi w grę – zażartował, przesuwając dłonią po włosach. Zauważył, że Natalia podążyła wzrokiem za jego dłonią i przełknęła nerwowo ślinę. Natychmiast cofnął rękę, karcąc się w duchu za ten odruch. Nie powinien przeczesywać włosów przy kobiecie, która dopiero co straciła swoje długie pukle.

– Przepraszam – wymamrotał.

– Za co? – Udawała, że nie wie, o co chodzi, ale jej ręce natychmiast powędrowały do góry i poprawiły idealnie przylegającą chustkę. Nadal szczelnie zakrywała głowę, udając fryzurę.

– Ładnie wyglądasz.

– Ta, akurat.

– Serio. Ostatnio… ostatnio nie wyglądałaś zbyt dobrze.

– Dzięki. – Przewróciła oczami i znowu przygładziła chustkę.

– Nie przejmuj się tym – powiedział cicho, wskazując na jej głowę. – To tylko włosy.

– Tak, wiem, ale… wiesz… Pamiętasz, jak się denerwowałam, kiedy grzywka wywijała mi się w inną stronę, niż chciałam?

Chłopak przytaknął.

– No – spuściła wzrok. – Teraz tęsknię za tą grzywką, żeby mnie tak wkurzała jak wtedy.

– Nati – szepnął, chwytając ją za rękę. – To minie, przecież wiesz.

– Wiem, ale jakoś mi trudno z tym wszystkim. A pamiętasz, jak wiecznie się odchudzałam? Te diety, fitnessy. Teraz przez prawie dwa tygodnie miałam problem z przełknięciem czegokolwiek. Nadal mnie boli. Jeśli z tego wyjdę, już nigdy nie będę się odchudzać, odmawiać sobie jedzenia, katować dietami. Nigdy. Wolę być gruba, ale zdrowa. Jak sobie pomyślę, że na plaży wstydziłam się rozebrać, nie znosiłam swoich ud… Traciłam życie na przejmowanie się głupotami. Głupotami!

Natalia wyrzucała z siebie emocje. Potrzebowała tego. Tomek słuchał jej w ciszy.

– Nati… Nigdy nie byłaś gruba. I nigdy nie potrzebowałaś tych diet. I nie będziesz ich potrzebować, jak już wyzdrowiejesz.

– Jak wyzdrowieję… – powtórzyła w zamyśleniu dziewczyna.

– Wyzdrowiejesz! – Chłopak mocniej ścisnął jej dłoń. – I pójdziemy razem na piwo. – Puścił do niej oczko.

– No nie wiem… Co na to twoja dziewczyna? – zapytała Natalia i natychmiast ugryzła się w język. „Cholera! Po co ruszasz ten temat?” – zbeształa się w myślach.

Teraz to Tomek spuścił wzrok. Westchnął głęboko raz i drugi.

W końcu spojrzał w blade oczy Natalii i powiedział:

– Nie mam dziewczyny.

– Ją też zostawiłeś? – Znowu ugryzła się w język.

– Może i jesteś ciężko chora, ale cięta riposta to nadal twoja mocna strona – zażartował. – Rozstaliśmy się. To była pomyłka. Natalia… – Zawiesił głos.

– No? Tylko mi nie mów, że chcesz do mnie wrócić. Jak widzisz – rozejrzała się po pokoju – wiele rzeczy się pozmieniało.

– Wiem – Tomek był bardzo poważny. Nadal trzymał ją za rękę. – Nie mówię, że od razu. Na początek chciałbym być twoim przyjacielem. Proszę, nie odrzucaj mnie.

– Okej… przyjaciela mogę przemyśleć – sięgnęła po wodę i upiła kilka łyków – ale nie licz na nic więcej. Może kiedyś wybaczę ci zdradę, ale nigdy jej nie zapomnę.

Chłopak zasępił się i wolno pokiwał głową. Na dłuższą chwilę zapadło krępujące milczenie. Przerwało je dopiero wejście pielęgniarki.

– Dzień dobry – przywitała się z chłopakiem.

– Dzień dobry. Chyba na mnie już pora.– Tomek wstał.

– Nie, nie! Nie musi pan wychodzić. Zajmę tylko chwilę naszej księżniczce – pielęgniarka powstrzymała go gestem, puszczając jednocześnie oczko do dziewczyny.

– Jak się pani czuje, pani Natalko? Wszystko okej?

– Dobrze, gorączka wreszcie spadła.

– Świetnie! – Młoda jasnowłosa pielęgniarka uśmiechnęła się. – Proszę zadziałać swoją magiczną różdżką, zaraz sprawdzimy.

– Już patrzę. – Natalia natychmiast z półuśmiechem sięgnęła ręką do stolika i wsunęła pod pachę zimny termometr. Czarodziejska różdżka. Ilekroć jej używała, liczyła, że w magiczny sposób wskaże upragnione trzydzieści sześć i sześć.

Tomek stłumił śmiech. Księżniczka? Różdżka? Tylko księcia brakowało. Zasępił się natychmiast. To on mógł być jej księciem. Ale póki co Natalia nie jest w stanie mu wybaczyć.

Rozległo się piknięcie, dziewczyna wyjęła termometr spod pachy i nie sprawdzając, podała go pielęgniarce.

– Trzydzieści siedem i cztery kreski. Nie najgorzej – skwitowała tamta. Odnotowała coś w karcie i odwiesiła ją z powrotem na poręczy łóżka.

– Co to miało być? – wybuchnął śmiechem Tomek, kiedy znowu zostali sami. – Wesoło tu masz.

– Nie bardzo. – Natalia była poważna. – Pielęgniarki starają się wprowadzić trochę życia na oddział. Opowiadają dowcipy, mówią jak do dzieci, wszystko po to, by choć na chwilę wywołać uśmiech lub chociaż jego cień… – Wzruszyła ramionami.

Mężczyzna również spoważniał.

– Głupi jestem – wyszeptał. – Nie umiem sobie nawet wyobrazić, co ty tu przeżywasz. Mogę cię znów kiedyś odwiedzić?

– Jasne. Mam teraz dużo wolnego czasu. Zawsze mnie tu zastaniesz. – Spuściła wzrok.

– Nie – potrząsnął głową. – Nie zawsze. Na razie.

– Słuchaj… Dziękuję, że pomagasz mojej mamie. Wiem, że to ty ją tu przywozisz. To dla mnie wiele znaczy.

– Daj spokój. Nie dziękuj. Robię to z przyjemnością. Choć oczywiście wolałbym pomagać tobie i twojej mamie w innych okolicznościach albo, jeszcze lepiej, żebyście nie potrzebowały mojej pomocy… – Głos mu się załamał.

– Martwię się o mamę – odezwała się Natalia, patrząc na swoje dłonie, prawie czarne od siniaków. – Ona to bardzo przeżywa. Dobrze, że ją czasem odwiedzasz. Dziękuję. I nie mów mi, żebym nie dziękowała. Muszę. Tak czuję. I chcę móc to głośno powiedzieć, kiedy mam taką potrzebę.

Tomek pokiwał głową ze zrozumieniem. Nie zostanie jej księciem. Chyba że kiedyś… Ale nie teraz. Cieszył się jednak w duchu, że dziewczyna nie wyrzuciła go z sali, że chciała spędzić z nim trochę czasu, a nawet otwarła się przed nim. To i tak wiele. Po tym, co jej zrobił, sam sobie miał ochotę obić mordę. Odkąd dowiedział się o jej chorobie, nachodziły go uparte myśli, że to kara dla niego. Zostawił ją w paskudny sposób, a teraz ona się rozchorowała. Może gdyby jej nie zdradził, Natalia byłaby nadal zdrowa? Tylko że w tej karze to Natalia najbardziej cierpiała. Więc co to za kara? To on powinien leżeć teraz w izolatce, a nie ona. Zdawał sobie doskonale sprawę, że to zupełnie irracjonalne. Przecież Natalia mogłaby się rozchorować, nawet gdyby jej nie porzucił. Jednak umysł ludzki potrafi płatać figle, podsuwając, zwłaszcza nocą, niedorzeczne myśli.

Rozdział 39

Największy ruch w biurze „Marzenia do spełnienia” minął. Oficjalnie rozpoczynała się jesień. Nieliczni próbowali łapać jeszcze okazje last minute, by oszukać teraźniejszość. Za oknem plucha, deszcz, dni coraz zimniejsze, ale nie wszyscy potulnie przyjmowali taki stan rzeczy. Południe Europy nadal cieszyło się słońcem i ciepłym morzem, choć i tam już coraz częściej pogoda płatała figle.

Szefostwo biura podróży „Marzenia do spełnienia” zdawało sobie sprawę z tego swoistego zastoju. Na first minute było za wcześnie, a o feriach zimowych niewielu jeszcze myślało. Jedynie studenci próbowali na ostatnią chwilę uciec z coraz zimniejszego kraju, chociaż na kilka dni. Dlatego co roku w branży turystycznej wrzesień przebiegał pod znakiem sprawozdań, podsumowań sezonu i statystyk.

Ewa od kilku dni ślęczała nad raportem dotyczącym najchętniej odwiedzanych w tym roku miejsc. Przeważały Bułgaria i Grecja, ze względu na przystępne ceny. Raport był już gotowy, dziewczyna szybko się z nim uporała, ale szef tylko przejrzał w milczeniu zestawienie i poprosił o bardziej szczegółowe dane. Jakie rejony Grecji cieszyły się największym powodzeniem, które hotele i jakie opcje klienci wybierali najchętniej. All inclusive czy tylko HB, a może woleli same pobyty hotelowe bez wyżywienia. Te dane pozwolą lepiej przygotować się do następnego sezonu, dokładniej dopasować ofertę do potrzeb klientów.

Rok temu robiły te statystyki we dwie z Natalią. Było łatwiej. Teraz Ewa musiała sama sobie z tym poradzić. Poczuła lekki ucisk w dołku, kiedy okazało się, że najczęściej odwiedzaną grecką wyspą była, tak jak co roku, Kreta, a na drugim miejscu znalazło się Korfu. „Natalia przyczyniła się do tej statystyki” – pomyślała.

Myśli Ewy nieustannie krążyły wokół przyjaciółki. Nie tylko dlatego, że cała robota spadła teraz na nią. Po prostu nadal nie mogła uwierzyć w to wszystko. Jeszcze niedawno Natalia wściekała się na Tomka, bawiła na samotnych wakacjach, cieszyła nową miłością. Planowała powrót na wyspę jeszcze tego samego lata. A chwilę później, jakby ktoś wychylił w drugą stronę wahadło szczęścia, wylądowała w szpitalnym łóżku, śmiertelnie chora. Ewa starała się ją odwiedzać jak najczęściej, ale każda wizyta w izolatce była dla niej ogromnym przeżyciem. Za każdym razem widziała, że jej przyjaciółka czuje się i wygląda coraz gorzej. Za każdym razem bała się, w jakim stanie ją zobaczy. Najbardziej jednak bała się tego, że któregoś dnia otworzy drzwi sali numer dwa i zastanie tam pościelone puste łóżko. Natychmiast odpędzała od siebie te myśli, ale one uparcie powracały. Za każdym razem.

Drzwi biura otwarły się, wytrącając Ewę z zadumy i sporządzania zestawienia najczęściej odwiedzanych hoteli na Krecie.

„Jeszcze jeden spóźniony urlopowicz” – pomyślała z irytacją.

– Dzień dobry, w czym mogę pomóc? – Uśmiechnęła się, w duszy jednak przeklinając młodego mężczyznę, który wszedł właśnie do biura. Robił wrażenie niezdecydowanego. „Będzie wybierał, wybrzydzał, a na koniec powie, że musi się jeszcze zastanowić” – pomyślała.

– Dzień dobry. – Mężczyzna powiódł wzrokiem po niewielkim biurze, jakby czegoś szukał.

– Proszę usiąść. – Ewa wskazała miejsce po drugiej stronie biurka.

Mężczyzna usiadł posłusznie, a jego wzrok powędrował na drugie, puste stanowisko pracy.

– Szuka pan czegoś konkretnego? – Dziewczyna chciała jak najszybciej obsłużyć klienta i wrócić do raportu. – Jakiś wypad w poszukiwaniu słońca, jeszcze tej jesieni? – Nie wydawało jej się, by mężczyźnie brakowało słońca. Miał śniadą karnację i ciemne, prawie czarne oczy.

– Nie. Chyba nie. – Klient był wyraźnie zażenowany. – Właściwie szukam tu kogoś.

– Kogoś? – Brew Ewy uniosła się w wymownym grymasie zaciekawienia. Szybko jednak opuściła ją z powrotem i dodała zniecierpliwiona: – Przepraszam, ale to nie biuro matrymonialne, tylko biuro podróży.

– Tak – mężczyzna nadal był zmieszany. – „Marzenia do spełnienia”, prawda?

– Zgadza się, ale wie pan… nie spełniamy wszystkich marzeń. – Ewa traciła cierpliwość. – Tylko te podróżnicze – dodała, siląc się na uśmiech.

– Tak. Wiem. Przepraszam. Mam na imię Michał. Szukam pani Natalii Promińskiej, pracuje tutaj.

Ewa przełknęła ślinę, przestała na chwilę oddychać. Michał? Ten Michał?! Co on tu robi? Dziewczyna czuła, że jeśli zaraz nie zacznie oddychać, udusi się. Głęboko, gwałtownie wciągnęła powietrze w płuca i równie gwałtownie je wypuściła. Spojrzała na puste biurko obok. Co ma mu powiedzieć? Od samego początku nie podobało jej się, że Natalia zerwała z chłopakiem w taki sposób. Że nie powiedziała mu prawdy.

Nie mogła się na nią złościć, zwłaszcza ze względu na stan jej zdrowia, próbowała jednak namówić przyjaciółkę na rozmowę z Michałem. Była pewna, że chłopak by ją zrozumiał. I na pewno nie kochałby jej z litości. Natalii nie można było nie kochać. Nawet Tomek się o tym przekonał, próbując odzyskać jej względy i zaufanie. Czasami pytała Natalię o Michała, czy się odzywał i czy nie zmieniła zdania, ale przyjaciółka była nieugięta. Nie pozostało jej zatem nic innego, jak tylko zaakceptować decyzję Natalii, wspierać ją i słuchać o jej tęsknocie. A teraz, nagle, ten mężczyzna znalazł się tutaj. Siedział naprzeciwko niej. Przygryzła wargę i przyjrzała mu się. Zadbany. Lekki zarost, czarne włosy ułożone starannie na żelu i magiczne, niemal czarne oczy, które sprawiały wrażenie lekko zamglonych. Niewyraźne, nieobecne. Wpatrywały się w nią wyczekująco.

– Tak, Natalia pracuje u nas… – Znowu zerknęła na puste biurko, by nie patrzeć w tę czarną otchłań jego oczu. Mężczyzna podążył wzrokiem za spojrzeniem Ewy.

– Nie ma jej?

– Nie ma – potwierdziła krótko, nadal zastanawiając się, po co ten człowiek tu przyszedł, i co mu odpowie, jeśli zapyta o powody nieobecności przyjaciółki.

– Urlop?

– Coś w tym rodzaju – odparła niepewnie.

– Czyli nie urlop? – W jego oczach pojawiły się iskierki. Wpatrywał się w nią intensywnie.

Ewa ponownie przełknęła głośno ślinę. Przecież go nie okłamie. Nie da rady. Ale jeśli powie prawdę, Natalia wścieknie się na nią.

– Nie do końca – przyznała, grając na czas.

– Więc? – Michał wciąż przyglądał się dziewczynie, która coraz bardziej traciła pewność siebie. Spuściła wzrok, nie mogąc spojrzeć mu w oczy. Na jego twarzy z kolei malowało się napięcie. – To jakaś tajemnica? – zapytał niecierpliwie.

– Natalii nie ma w pracy, bo… – Popatrzyła na niego w końcu. Zaczerpnęła głęboko powietrza. Podjęła decyzję. Wszystko mu powie.

Skoro ten mężczyzna przyleciał tu z Korfu, skoro chciał się zobaczyć z Natalią, widocznie miał ku temu ważny powód. A jeśli to prawdziwa miłość? I Ewa teraz nagle zamknie jej drzwi? Jeśli pozna prawdę i ucieknie, trudno, jego strata. Może Natalia nigdy się o tym nie dowie. Ale jeśli zostanie… może się pogodzą? Może przyjaciółka przekona się, że popełniła błąd? Kto wie, może miłość pomoże jej podnieść się z choroby.

– Bo? – Michał zacisnął dłoń na kolanie, nie spuszczając wzroku z Ewy.

– Natalia jest chora – wyrzuciła wreszcie z siebie.

– Chora? – Jego głos natychmiast złagodniał. – Proszę, może pani mi dać jej adres? Jestem jej dawnym znajomym, ale od pewnego czasu nie mam z nią kontaktu. Chciałbym ją odwiedzić.

– Wiem, kim pan jest. Natalia to moja przyjaciółka. Opowiadała mi o panu.

– Naprawdę? – Jego twarz pojaśniała. – To poda mi pani jej adres?

– Może mówmy sobie po imieniu – Dziewczyna wyciągnęła rękę. – Ewa.

– Michał. – Mężczyzna uścisnął jej dłoń.

– Mogę ci podać jej adres, ale nie będzie ci potrzebny, jak sądzę.

– Wiem, wiem, ona wróciła do tego dupka. – Przewrócił oczami z irytacją.

– Nie o to chodzi. Natalii nie ma w domu. Jest w szpitalu.

– W szpitalu? – Czarne oczy Michała wydawały się teraz większe, niż były w rzeczywistości, a zarost poruszył się pod wpływem zaciskającej się szczęki. – Jak to?

– Białaczka.

Nie mogła dłużej zwlekać. Chciała to wreszcie z siebie wyrzucić. Wiedziała, że to jedno słowo wystarczy. Wstrząśnie nim tak samo, jak wstrząsnęło Natalią, jej mamą i nią. Nie myliła się. Michał w jednej chwili zbladł. Jego opalona twarz nagle stała się blada jak przysłowiowa ściana.

– Chcesz wody? – Głos jej drżał.

– Nie – odparł cicho po dłuższej chwili. – Daj mi adres. – Nie patrzył na nią.

– Ale mówiłam ci, że jej nie ma teraz… – powiedziała lekko zdezorientowana.

– Do szpitala! – odparował Michał.

Szybko zapisała drżącą ręką adres i numer sali, gdzie leżała Natalia.

– Tylko nie rób głupstw, proszę cię. Ona chciała cię ochronić.

Michał zgrzytnął zębami, nie podnosząc wzroku, schował kartkę do kieszeni i wyszedł na ulicę, nie żegnając się z Ewą. Poczuł powiew chłodnego wiatru. Podniósł wyżej kołnierz kurtki i ruszył w kierunku postoju taksówek. Głosy w jego głowie zaczęły przekrzykiwać się wzajemnie, brakowało mu tchu, w ustach poczuł uporczywą suchość, uniemożliwiającą przełknięcie śliny, język zdawał się powiększać swoją objętość, ledwie mieszcząc się w ustach. Zatrzymał się, oparł ręką o jakiś płot. W uszach mu huczało, samochody przejeżdżające obok trąbiły, hamowały z piskiem opon. Rozejrzał się dookoła. Ludzie mijali go, podążali gdzieś spiesznie, zerkając ciągle na zegarek, lub szli wolnym krokiem, gapiąc się w ekrany telefonów, przechodnie przechodzili na drugą stronę jezdni. Nikt nie zwracał uwagi na mężczyznę wspartego o metalowe ogrodzenie dla utrzymania równowagi. Pewnie sprawiał wrażenie pijanego. A może był pijany? Michał potarł dłonią czoło. Było lodowato zimne. Wsłuchał się w bicie swojego serca. Mimo hałasu z ulicy usłyszał, jak mocno, intensywnie pompuje krew. Świat tętnił życiem, nawet jego serce biło jak oszalałe, a mimo to Michał czuł, jakby coś w nim umierało. „Białaczka” – w myślach wciąż kołatało mu to słowo. Nigdy nie zakładał, że może je usłyszeć. Nigdy nie chciał się z nim mierzyć. Wszystkiego mógł się spodziewać, ale nie tego, że Natalia zachoruje. Wyjął kartkę z zapisanym przez Ewę adresem szpitala. W oddali ujrzał postój taksówek.

Przeszedł na drugą stronę ulicy, nie zważając na czerwone światło i trąbienie zniecierpliwionych kierowców. W milczeniu podał taksówkarzowi lekko zmiętą kartkę. Po niespełna trzydziestu minutach taksówka zatrzymała się na szpitalnym parkingu.

– Zaczekać tu na pana? – zapytał kierowca.

– Nie. – Michał potrząsnął głową, aż włosy opadły mu na czoło. Poprawił je nerwowo ręką. – Dziękuję, nie trzeba – dodał, po czym zapłacił i powoli wysiadł z samochodu.

Spojrzał w górę. Przed nim wznosił się szary, wysoki budynek. Stary i zniszczony. Nie zachęcał do wejścia. Michał pokręcił głową i potarł dłonią skronie. Przecież żaden szpital nie zachęca do wejścia, nawet jeśli wygląda jak pałac.

„To tutaj leży moja Nati – pomyślał. – Jest tak blisko. A jednocześnie tak daleko”.

Usłyszał trzepot skrzydeł tuż nad głową. Pochylił się gwałtownie, w ostatniej chwili unikając zbyt bliskiego kontaktu z przelatującym gołębiem. Ptak, jak gdyby nigdy nic, pofrunął dalej, wyżej, przysiadając na parapecie jednego z okien. Mężczyzna powiódł za nim wzrokiem. Do ptaka wkrótce dołączył inny gołąb. Obydwa posiedziały chwilę, jeden obok drugiego, po czym niemal jednocześnie wzbiły się do lotu, znikając mu z oczu.

„Nie ma co zwlekać – pomyślał. – Muszę tam wejść”. Powoli otwarł ciężkie drzwi. Znalazł się w pomieszczeniu, które sprawiało wrażenie wymarłego, w ciemnym korytarzu, blado rozświetlonym starymi, brzęczącymi jarzeniówkami z długim rzędem krzeseł, w tej chwili pustych. Oczom Michała niemal natychmiast ukazał się duży napis „CHEMIOTERAPIA JEDNODNIOWA”. Przełknął ślinę i szybko odwrócił wzrok. Rozejrzał się w poszukiwaniu schodów lub jakiejkolwiek wskazówki, gdzie może być sala numer dwa. W kącie zauważył tablicę informacyjną. Podszedł bliżej. „Oddział hematologiczny, drugie piętro” – przeczytał. Nieopodal dostrzegł metalowe, rozsuwane drzwi windy. Miał obawy, czy powinien wejść do jej wnętrza. Sądząc po wyglądzie zewnętrznym budynku i jego stanie wewnątrz, winda również musiała być bardzo stara. O dziwo jednak drzwi uchyliły się szybko, i okazało się, że w środku jest czysto i jasno. Nie zastanawiając się dłużej, Michał zrobił krok naprzód i wcisnął guzik numer dwa. Niemal natychmiast drzwi zasunęły się bezszelestnie i mężczyzna poczuł, że winda ruszyła w górę.

Po chwili sygnał dźwiękowy obwieścił, że jest już na miejscu. Drzwi ponownie rozsunęły się cicho. Mężczyzna niepewnie opuścił windę. Znalazł się w korytarzu jaśniejszym niż ten na dole. Rozejrzał się. Tu również nikogo nie było. Po lewej stronie, tuż obok windy, znajdowały się szklane drzwi, a na nich czerwony napis „ODDZIAŁ HEMATOLOGII”. Stał przez chwilę, wpatrując się w czerwone litery. Słyszał bicie swojego serca, które chciało wyskoczyć mu z piersi. Jego Nati jest tutaj. W sali numer dwa. Chciał zobaczyć ją jak najszybciej, przytulić, poczuć jej zapach, a jednocześnie coś go powstrzymywało przed popchnięciem szklanych drzwi i wejściem na oddział. Stał tak dłuższą chwilę, usiłując uspokoić oddech. Bał się. Słowo „białaczka” sprawiało, że czuł drżenie na całym ciele. To nie mogła być prawda. To musiała być jakaś pomyłka. Jego Nati nie mogła być śmiertelnie chora, nie mogła odejść! A jeśli ją ujrzy i nie pozna jej? Albo jeśli Natalia wyrzuci go? Może nie będzie chciała go widzieć? Nieważne. On musiał ją teraz zobaczyć. Po prostu musiał.

Mocnym ruchem pchnął drzwi, aż odbiły się głośno od ściany. W jasno oświetlonym korytarzu pod drzwiami jednej z sal kucał oparty o ścianę młody człowiek. Głowę miał schowaną w ramionach. Michał obojętnie omiótł go wzrokiem, szukając numeru drugiego na drzwiach. Znalazł go bardzo szybko.

Był tuż obok kucającego mężczyzny. Michał wziął głęboki wdech i dotknął klamki.

– Nie wolno tam teraz wchodzić – usłyszał nagle, nim zdążył otworzyć drzwi. Spojrzał w dół. Kucający mężczyzna patrzył na niego. Powoli się podniósł.

– Dlaczego? – zapytał Michał, zastanawiając się, kim jest ten mężczyzna z niedbałym zarostem.

– Lekarz ją bada. Trzeba poczekać.

Michał kiwnął głową i posłusznie odsunął się od drzwi. Kątem oka obserwował nieznajomego, który również mu się przyglądał.

– Kim pan jest? – zapytał w końcu mężczyzna z zarostem.

– Przyjacielem Natalii – odparł po zastanowieniu Michał.

– Przyjacielem? – Mężczyzna uniósł brew. – Nie widziałem cię tu wcześniej. – Nie wiedzieć czemu, przeszedł na ty. Wpatrywał się intensywnie w Michała, wyczekując odpowiedzi.

– A ty kim jesteś? – Michał poczuł się uprawniony, aby również zadać to pytanie.

Mężczyzna uśmiechnął się półgębkiem i wyciągnął dłoń.

– Tomek. Chłopak Natalii. – Celowo zaakcentował słowo „chłopak”, by ten młody, opalony (w solarium zapewne) facet miał pełną świadomość tego, z kim rozmawia.

– Michał – mruknął tamten niewyraźnie, nie wyjmując dłoni z kieszeni.

Tomek, zmieszany, po chwili opuścił rękę, chowając ją również do kieszeni spodni. Michał poczuł, że jeśli zaraz stąd nie wyjdzie, to się udusi. Skierował się w stronę szklanych drzwi, by po chwili zniknąć w windzie. „A więc to prawda? Wróciła do tego dupka?” – myśli kołatały mu w głowie. „Chciałeś się przekonać, czy to prawda, no to się przekonałeś” – skarcił samego siebie. Szybko wyszedł przed budynek. Dopiero teraz mógł oddychać normalnie. „Ona mnie nie chce. Nie potrzebuje – dudniło mu w głowie. – Nawet w chorobie mnie nie potrzebuje”.

Chłopak stał chwilę ze spuszczoną głową. Zastanawiał się, co ma zrobić. Powrót do hotelu byłby najrozsądniejszym pomysłem, ale Michał nie myślał teraz rozsądnie. Ostatnie tygodnie były dla niego koszmarem. Nie było dnia, by nie myślał o Natalii, o jej jasnych włosach rozwiewanych przez wiatr i oczach tak błękitnych, że nawet Morze Jońskie mogłoby pozazdrościć im koloru. Mimo upływu czasu ciągle nie docierało do niego to, że nie byli już parą i mieli się już nigdy nie spotkać. Z jednej strony czuł się wykorzystany, powinien był się domyślić, że związek z kimś, z kim mieszkało się kilka lat pod jednym dachem, nie może zakończyć się tak po prostu. Tomek zdradził Natalię, więc ta zemściła się na nim. Kosztem Michała.

Z drugiej strony chłopak czuł silne kłucie w okolicy serca. Jego kochana Nati była chora! Co jeśli jej się nie uda? Postanowił się napić. Musiał odpędzić te podłe lęki. Ruszył wolnym krokiem przed siebie. Nieważne dokąd. Nie miał żadnego celu. Byleby nie stać w miejscu, nie patrzeć na szpital, nigdy więcej nie spotkać Tomka.

Wiatr wiał coraz silniej. Niebo zaciągnęło się ciemnoszarymi, prawie czarnymi chmurami. Przy takiej pogodzie popołudniowa pora potęgowała wrażenie, że zbliża się wieczór. Nie zważając na coraz bardziej dotkliwy chłód, Michał szedł wolnym krokiem w rozpiętej kurtce. Kiedy silny podmuch wiatru gwałtownie rozchylił jej poły, przystanął na chwilę, jakby ktoś go właśnie obudził. W pobliżu zauważył podświetlony na zielono bar. Tuż nad drzwiami na białym tle widniało logo browaru. Nie zastanawiając się, mężczyzna skręcił w stronę wejścia.

W środku panował półmrok. Tylko gdzieniegdzie niewielkie lampki rozświetlały dyskretnie wnętrze. Przy kilku stolikach siedziało rozbawione towarzystwo. Nikt poza barmanem nie zwrócił uwagi na nowo przybyłego, który rozejrzawszy się uprzednio, podszedł do baru i usiadł na wysokim stołku.

– Piwko? – zaproponował barman niemal natychmiast. Michał pokręcił głową.

– Coś mocniejszego.

Barman skinął głową, sięgnął po kieliszek i napełnił go bezbarwnym płynem. Michał, nie zwlekając, przechylił naczynie, wlewając wódkę prosto do gardła. Nawet nie poczuł w przełyku pieczenia alkoholu. Skinął na barmana, gestem prosząc o jeszcze raz to samo. Przełykając drugą pięćdziesiątkę wódki, poczuł ogień w gardle. „Tego mi było trzeba” – pomyślał zadowolony. Przez chwilę przyglądał się pustemu kieliszkowi.

– Ciężki dzień? – zagadnął barman, wycierając jednocześnie dopiero co umyte szklanki.

– Ciężkie życie – odparł, nie patrząc na rozmówcę.

– Rozumiem.

– Nic nie rozumiesz – westchnął Michał i podniósł pusty kieliszek. – Jeszcze jeden. Albo od razu dwa – dodał.

– Na pewno? Nie za szybkie tempo?

– Nie wydaje mi się.

– Wszystko się ułoży, zobaczysz – odezwał się barman, nalewając jednocześnie kolejną pięćdziesiątkę.

– Co się ułoży? Nic się nie ułoży. Kocham ją, nie mogę bez niej żyć, a ona… – Michał zawiesił głos.

– Zdradziła? – Barman pokiwał głową ze zrozumieniem, zadowolony, że klient jednak trochę się otwarł. Z doświadczenia wiedział, że samotni mężczyźni przychodzą do baru nie tyle się napić, ile wygadać przed kimś obcym. To im pozwala złapać dystans do swoich problemów.

– Gdyby tylko zdradziła, to bym się pogodził. Ale ona… odwróciła się ode mnie. Zostawiła mnie. A teraz… – Michał przerwał na chwilę, by wypić kolejną pięćdziesiątkę. Pusty kieliszek niemal natychmiast został ponownie napełniony.

– A teraz?

– Teraz… umiera. – Michał oparł głowę na leżących na blacie dłoniach.

Nastała cisza. Na taki problem barman nie miał lekarstwa. Wódka tu nie pomoże. Schował butelkę.

– Wystarczy ci – powiedział, zabierając pusty kieliszek. – Musisz być teraz silny. Dla niej – dodał poważnie.

Michał pokiwał powoli głową, zapłacił i skierował się ku wyjściu. Barman nie miał racji. Wcale nie musiał być teraz silny. To Natalia musiała być silna. Musiała wyzdrowieć.

Dla niego?

Czy dla Tomka?

Michał potrząsnął głową, by uwolnić się od ponurych myśli i wyszedł na zewnątrz. Zrobiło się jeszcze zimniej. Powiew świeżego powietrza sprawił, że zakręciło mu się w głowie. Przytrzymał się latarni, próbując nie upaść. Zamrugał parę razy, potarł dłonią czoło, ale to nie sprawiło, że świat przestał wirować. Złapawszy równowagę, ruszył przed siebie. Nieopodal usiadł jednak na ławce, by chwilę odpocząć. Zmrok zapadał szybko, zaczął kropić deszcz, a Michał siedział nieruchomo ze spuszczoną głową. Wiedział, że to było nierozsądne. Powinien się położyć w hotelowym pokoju. Póki co jednak nie miał na to siły. Siedział zatem nadal, chociaż po głowie i plecach spływały mu krople coraz bardziej intensywnego deszczu. Nie przeszkadzało mu to.

– Michał? – wydawało mu się, że usłyszał swoje imię. Machnął tylko ręką, sądząc, że świadomość płata mu figla. Po chwili jednak znowu usłyszał swoje imię, tym razem kobiecy głos był tuż obok. Powoli podniósł wzrok. Zobaczył ciemną postać stojącą w pobliżu, najwyraźniej wpatrującą się w niego. W gęstniejącym mroku nie rozpoznał osoby zwracającej się do niego po imieniu. Przez chwilę pomyślał, że to Natalia, ale to przecież było niemożliwe.

Oparł się o zimne, mokre od deszczu metalowe oparcie ławki. Przeczesał dłonią mokre włosy. Kobieca postać zrobiła krok w jego stronę, jej twarz rozjaśnił nieco blask latarni. Skądś ją znał… A może to jego demon przeszłości? Uczennica, która oskarżyła go o molestowanie? Chłopak parsknął. Jeszcze tylko takiego spotkania mu dziś brakowało.

– Hej, nie pamiętasz mnie? – Dziewczyna trąciła delikatnie jego ramię, widząc, że chłopak zasypia. – Michał! Nie śpij tutaj.

– A to niby czemu? – zapytał pijackim bełkotem.

– Wstawaj! – Poczuł szarpanie za rękaw. – Nie możesz tu spać!

– A kto mi zabroni? – Michał nie miał zamiaru nigdzie iść.

Tutaj było mu dobrze. – A poza tym nie znam cię – dodał.

– Ewa. Nie pamiętasz? Krótką masz pamięć.

„Aaa! Ewa! Koleżanka Nati” – przypomniał sobie.

– Co tu robisz? – zapytał głośno.

– Byłam u Natalii – odparła. – A teraz ratuję ciebie – dodała. – A co ty tu robisz?

Na dźwięk imienia ukochanej Michał oprzytomniał natychmiast.

– Jak ona się czuje? – zapytał całkiem trzeźwo. Ewa przewróciła oczami.

– A jak ma się czuć? Słaba jest.

Zamilkli oboje. Deszcz przestał padać, wiatr się uspokoił, zostawiając jednak po sobie przenikliwy ziąb.

– Nie byłem u niej – powiedział po chwili, choć nikt go o to nie pytał.

– Wiem – odpowiedziała. – Chodź, odwiozę cię do hotelu.

***

W czasie jazdy nie odzywali się do siebie. Ewa patrzyła na drogę, a Michał udawał, że obserwuje w bocznej szybie mijane obiekty. Tak naprawdę nie było to możliwe, ponieważ zapadła już całkowita ciemność, a ulica wiodła wzdłuż płotu jakiejś fabryki, a potem przez las. Gdy samochód zatrzymał się przed hotelem, mężczyzna zdążył już nieco wytrzeźwieć.

– Dziękuję – powiedział skrępowany. – I przepraszam. Zazwyczaj nie upijam się i nie zasypiam na miejskich ławkach.

– No ja myślę – odparła z uśmiechem. – Nie sądzę, by Natalia zakochała się w pijaku.

Na wspomnienie Natalii oboje zamilkli. To była przytłaczająca okoliczność i sytuacja trudna dla obojga.

– Pogadamy? – Ewa odezwała się pierwsza i wskazała oczami budynek hotelu.

– Jasne. Czemu nie. Zapraszam.

– Tylko sobie nie pomyśl, że każdemu facetowi wpycham się do pokoju hotelowego – zamknęła samochód i podeszła do mężczyzny. Nagle poczuła się nieswojo. Michał uśmiechnął się półgębkiem. „Tak, wygląda na to, że mamy remis: ona nie wypycha się facetom do pokoju hotelowego, a ja zwykle się nie upijam i nie zasypiam na miejskich ławkach” – podsumował w myślach. Nie przyszło mu to nawet do głowy. Ostatnio zaprzątała go tylko Natalia.

– Napijesz się czegoś? – zaproponował, kiedy już znaleźli się w jego pokoju. Wskazał na barek, w którym jednak nie było alkoholu, tylko otwarty sok jabłkowy, puszka z kawą i małe opakowanie herbaty.

– Duży wybór – zadrwiła Ewa. – Może herbaty. Zmarzłam trochę.

– Na krześle jest koc. Owiń się.

Pokój w niskobudżetowym hotelu, a właściwie hoteliku, był urządzony prosto, zwyczajnie. Żadnych ozdób, stylowych dodatków. Wysokie okno zasłaniała firana, zapięta na wiszącym przy samym suficie karniszu. Z boku niestarannie odsunięta zasłona w kolorze miodu. Łóżko z ciemnego drewna było stare, ale w zestawieniu z okrągłym niewielkim stolikiem i dwoma zgrabnymi, ale równie starymi jak łóżko fotelami, komponowało się dobrze. Na wyłożonej zimnymi płytkami podłodze leżał wąski i długi chodnik z motywem jesiennych liści. Ciemne tło kolorystycznie pasowało do mebli, a jasne, beżowo-złote liście po bokach nadawały kontrastu, pasując jednocześnie do miodowej zasłony.

Ewa usiadła w fotelu. Zrezygnowała z okrycia i stwierdziła, że jedyne, czego jej trzeba, to kilka łyków gorącej herbaty.

– Długo tu jesteś? – odezwała się, kiedy Michał przyniósł kubki z parującym napojem.

– W którym chcesz? – Wskazał na naczynia. Każde było inne. – Hotelowa zastawa. Możesz wybierać.

Ewa sięgnęła po pierwszy z brzegu kubek.

– No więc? – Ujęła naczynie w obie dłonie i popatrzyła na Michała, wyczekując odpowiedzi.

– Od wczoraj. – Zamieszał herbatę z cukrem. – Dzisiaj długo zbierałem się na odwagę, by wejść do waszego biura, żeby się z nią spotkać. Kilka razy podchodziłem do drzwi i w ostatniej chwili rezygnowałem. Tchórz ze mnie – stwierdził.

– Wcale nie.

– Ależ tak. Wczoraj bałem się wejść do biura. Obawiałem się, że mnie przegoni, że nie będzie chciała ze mną rozmawiać. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że ona może być chora! – Ukrył twarz w dłoniach, potarł czoło, po czym podniósł zbolały wzrok i drżącym głosem dodał:

– A w tej chwili sobie myślę, że wolałbym ją zobaczyć taką wkurzoną albo zakochaną w tamtym kolesiu… – głos uwiązł mu w gardle –… ale zdrową – dokończył.

– Nie mogłeś wiedzieć. – Ewa, widząc rozedrganie mężczyzny, próbowała go jakoś pocieszyć.

– Jestem tchórzem. Bałem się ją zobaczyć w biurze. A teraz oddałbym wszystko, by to ona mnie przywitała, a nie ty, bez urazy.

Ewa w milczeniu popijała herbatę z dużego zielonego kubka. Przypomniała sobie dzień, kiedy sama dowiedziała się o chorobie Natalii. Do tej pory nie potrafiła spokojnie o tym myśleć. Ale przecież mieszkała na miejscu, w każdej chwili mogła porozmawiać z przyjaciółką, usłyszeć jej głos czy choćby z nią posiedzieć. A Michał? Nie wiedział o niczym. Na dodatek Nati go okłamała, chciała ochronić przed cierpieniem. Teraz jego palce splecione na karku, od czasu do czasu z drżeniem przeczesujące rozczochrane włosy, utwierdziły Ewę w przekonaniu, że Natalia popełniła błąd. Przed niczym nie uchroniła chłopaka, wręcz przeciwnie: zafundowała mu wiadro rozżarzonego węgla, wysypane na jego barki.

– Nie byłeś w szpitalu – powiedziała w końcu.

Gdyby był, Natalia na pewno by o tym wspomniała, kiedy się dziś widziały. Sama celowo nie mówiła przyjaciółce o wizycie mężczyzny w biurze. Jeśli Michał się wycofa, Natalia nigdy się o tym nie dowie. Jeśli jednak znajdzie w sobie odwagę…

– Byłem. – Michał przerwał jej rozmyślania. – Ale nie wszedłem do środka, do jej sali.

– Czemu?

– On tam siedział. – Mimowolnie zacisnął usta.

– On?

– Ten dupek – parsknął. – Jej chłopak – dodał powoli.

– Tomek? – zapytała, choć doskonale wiedziała, że to musiał być Tomek. Któżby inny.

– Pilnował jej pod drzwiami jak pies.

– Tomek nie jest jej chłopakiem. To jej przyjaciel. Pomaga jej.

– Przedstawił się jako jej facet – prychnął Michał. – Zresztą, było w nim coś takiego… zaborczego. Sam nie wiem. Nie pozwolił mi się zbliżyć do drzwi. Jak pies – powtórzył z przekonaniem. Odstawił pusty kubek, nie patrząc na Ewę.

– Michał – odezwała się cicho. Musiała mu to powiedzieć. Musiała. – Ona cię okłamała – wyrzuciła jednym tchem.

Mężczyzna spojrzał na nią nieprzytomnym wzrokiem. Przytaknął.

– Zauważyłem. Bawiła się mną – zamyślił się. – Ale to nieważne, naprawdę. Najważniejsze, żeby była zdrowa. Po prostu. Nieważne gdzie, nieważne z kim. Żeby była zdrowa… – Ukrył twarz w dłoniach i już nie próbował nawet hamować łez.

Ewa odstawiła niedopitą herbatę na stolik, rozlewając co nieco na białą serwetkę. Uklękła przy chłopaku i objęła go.

– Michał – szepnęła. – Popatrz na mnie. Proszę! – Chłopak jej jednak nie słuchał. Złapała jego ręce i odsunęła od twarzy, wymuszając kontakt wzrokowy. – Ona cię kocha. Nie rozumiesz?! Wymyśliła tę historię, że wróciła do Tomka, by cię ochronić przed cierpieniem związanym z jej chorobą. Bała się… nadal się boi… że przegra. – Teraz Ewa też już nie hamowała łez, które ciurkiem spływały jej po policzkach, ginąc w zagłębieniach obojczyków.

– Co ty gadasz?! – Próbował ją od siebie odsunąć.

– Kocha cię. Rozumiesz? Nie chciała, byś był z nią z litości. Nie chciała, byś cierpiał, kiedy ona… no wiesz… – Przerwała, zacisnęła usta i spuściła wzrok.

– Ona nie umrze! – Zerwał się na nogi, odpychając gwałtownie Ewę, tak że oparła się o ścianę. – Słyszysz?! – Usiadł na łóżku, ponownie chowając twarz w dłoniach.

Żadne z nich się nie odzywało. Oboje musieli sobie coś poukładać w głowie. Ewa wreszcie poczuła ulgę. Powiedziała prawdę. Tyle razy myślała o tym, aby skontaktować się z Michałem i wyznać mu wszystko. Nie miała jednak śmiałości prosić Natalii o jego numer. Zresztą i tak pewnie by go nie dostała.

Michał powoli się uspokajał. Jego tętno stopniowo wracało do normy. W końcu coś do niego dotarło. Natalia kłamała.

Nie wróciła do Tomka. Ale w takim razie czemu ten palant powiedział coś innego? Czemu twierdził, że jest jej chłopakiem? Ha! Pewnie myślał, że kiedy Natalia wyzdrowieje, to mu wybaczy i wróci do niego.

– Ewa? – odezwał się, nie odwracając głowy i nie sprawdzając, czy dziewczyna nadal jest w pokoju.

– Hmm? – mruknęła w odpowiedzi.

– Dlaczego?

– Co? – Ewa nie zrozumiała.

– Dlaczego ona w ogóle pomyślała, że byłbym z nią z litości? Nie ufała mi? Nie wierzyła w moje uczucia?

Dopiero teraz się odwrócił. Oczy miał czerwone – trudno powiedzieć, czy od łez, czy od zbyt dużej ilości polskiej wódki, która nadal krążyła mu we krwi.

– Ufała ci. Bezgranicznie – zapewniła. – Czy ty wiesz, że po tygodniu spędzonym z tobą zaczęła się zastanawiać, czy nie rzucić pracy i nie wyjechać do ciebie? Na zawsze? Wtedy uważałam, że zwariowała.

– Wtedy? – podchwycił Michał.

– Ty ją kochasz. Teraz to widzę – stwierdziła.

– Jak nikogo innego na świecie. – Poklepał się dłonią po piersi. – Wolałbym leżeć w tym szpitalu zamiast niej. Albo umrzeć. Byleby ona była zdrowa! – Znowu zamilkł, a Ewa nie miała śmiałości przerwać tego milczenia. – Ona wyzdrowieje, prawda? – dopytał w końcu.

– Lekarze mówią, że ma dużą szansę. Jest po pierwszych chemiach. – Ewa mówiła powoli, starannie dobierając słowa, by Michał opacznie jej nie zrozumiał.

– Wyzdrowieje? – Chłopak domagał się bezwarunkowego potwierdzenia.

– Jest słaba. Prawie nie wstaje z łóżka – tłumaczyła Ewa.

– Ale wyzdrowieje?

Odpowiedzią było tym razem milczenie.

– Muszę ją zobaczyć! – Zerwał się z miejsca i sięgnął po kurtkę, która, nadal mokra, wisiała na wieszaku przy drzwiach.

– Uspokój się! – wykrzyknęła Ewa. – Teraz chcesz iść? Zwariowałeś? Wytrzeźwiej najpierw! A poza tym… jest wieczór. Nie wpuszczą cię na oddział.

– Okej – usiadł z powrotem na łóżku, zaskoczony zdecydowanym głosem dziewczyny.

– Posłuchaj – powiedziała już spokojniejszym tonem. – Jutro tam pójdziesz. Albo pójdziemy razem, dobrze?

– Sam.

– Okej. Sam. Ale jutro, słyszysz? Michał przytaknął.

– Pojadę już. – Robiło się późno i dziewczyna zaczęła zbierać się do wyjścia. – A ty się połóż. I nie myśl za dużo.

– Powiedz mi o niej coś więcej – poprosił. – Jak ona się czuje, jak to wszystko znosi?

– Mówiłam ci, że jest bardzo słaba. Myślę, że ona już na Korfu była chora. – Ewa z powrotem usiadła w fotelu. – Wróciła z siniakami na rękach i nogach. Potem dostała krwotoku z nosa. W końcu poszła do lekarza. Miała wtedy niecałe dwa litry krwi w organizmie! Wyobrażasz to sobie? – Potarła dłonią czoło.

Michałowi stanęły przed oczami tamte sińce, które widział na rękach Natalii. Ze śmiechem powiedziała mu wtedy, że najwyraźniej jest straszną niezdarą. Potem jej samodzielna wycieczka do pałacu Achillion… Wróciła wcześniej, niż zamierzała. Przypomniał sobie jej skórę, która pomimo opalenizny była dziwnie blada. Ona już wtedy była chora! A on tego nie zauważył. Zwiesił głowę, po raz setny przeczesując włosy, które już dawno przestały być ułożone na żelu.

– Pamiętam – powiedział niewyraźnie. – Powinienem był coś zauważyć…

Nie mógł się pozbyć wyrzutów sumienia.

– Michał, przecież to nie twoja wina. W końcu trafiła do szpitala.

– W ostatniej chwili – zadumał się mężczyzna.

– Ale trafiła. Dostała krew, wykryli chorobę, teraz ją leczą – starała się mówić spokojnie. – I wyleczą ją – dodała pewnie.

Michał podniósł głowę. Nareszcie usłyszał to, co chciał.

„Wyleczą ją”!

Jutro pojedzie do szpitala. Żaden Tomek go nie zatrzyma. Wejdzie do sali i wyzna, że nie może o niej zapomnieć. I że jej nie zostawi. Nigdy. Będzie z nią w zdrowiu i w chorobie. Zawsze.

Ewa w końcu pojechała do domu, zostawiając Michała samego. Wydawał się spokojniejszy, obiecał też, że nie zrobi niczego głupiego. Postanowiła nadal nie wspominać Natalii o jego przyjeździe. Obawiała się też, że przyjaciółka stchórzy i nie będzie chciała widzieć się z ukochanym. Zwłaszcza że jej wygląd zmienił się znacznie z powodu choroby i terapii. Ewa przez chwilę myślała, że powinna uprzedzić o tym Michała, by nie zdziwił się, że Natalia nie ma teraz długich jasnych włosów, wytuszowanych rzęs i uśmiechniętych oczu, że… jest już inną dziewczyną. Ostatecznie jednak nie powiedziała nic. Zostawiła wszystko losowi. Zrobiła, co mogła. Reszta była w rękach tej dwójki ludzi, którzy mimo stojącej pomiędzy nimi śmiertelnej choroby nadal się kochali.

Położyła się spać z uśmiechem na ustach, dziwnie spokojna. Michał wywarł na niej dobre wrażenie. Dziś stchórzył, ale może już jutro będzie najdzielniejszym z rycerzy. I zawalczy o swoją księżniczkę.

Rozdział 40

Ciemny, ponury korytarz szpitalny znów przywitał Michała brzęczącymi lampami dającymi słabe światło. Tym razem nie zatrzymał wzroku na napisie CHEMIOTERAPIA JEDNODNIOWA. Teraz w korytarzu nie było takiej złowrogiej ciszy jak poprzednio. Krzesła pod ścianą zajmowali pacjenci. Niektórzy modlili się, trzymając różaniec w dłoniach, inni milcząc, siedzieli ze spuszczonymi głowami, a jeszcze inni po prostu patrzyli w sufit. Młodzi, starsi, mężczyźni i kobiety. Michał zwrócił uwagę na jedną z nich, na wózku inwalidzkim, na jej głowę okrytą szarą chustką. Trudno było określić wiek kobiety. Bez makijażu, wyrazu twarzy, bez uśmiechu, z rękami bezwładnie leżącymi na intensywnie czerwonej torebce spoczywającej na kolanach. Mimo szmerów, szeptów pomiędzy pacjentami nadal wyraźnie było słychać odgłos starych jarzeniówek. Chłopak minął niepewnie rząd krzeseł. Nikt nie zwrócił na niego uwagi, nawet nie podniósł wzroku, nic – tak jakby był niewidzialny. Na ciche „dzień dobry” tylko ktoś w kącie niewyraźnie bąknął:

– … dobry.

Michał poczuł się nieswojo. Nagle zdał sobie sprawę ze znaczenia tego powitania. Jak dla tych ludzi dzień może być dobry? Przecież to kolejny dzień koszmaru, nadziei i modlitwy… Ale na pewno nie dobroci. Pierwszy raz w życiu poczuł, że to najpopularniejsze grzecznościowe wyrażenie nie ma racji bytu w niektórych sytuacjach. „Niech was Bóg błogosławi”, powiedziałby ksiądz. Michał jednak nie był księdzem. Mało tego, nie pamiętał, kiedy ostatnio był w kościele. Nie to, żeby nie wierzył w Boga. Wierzył, ale od lat nie czuł potrzeby uczestniczenia we mszy.

Mężczyzna minął zakręt i wcisnął przycisk przywołujący windę. Nadal w uszach brzmiały mu słowa „dzień dobry”, tak nieodpowiednie w tym miejscu. Czuł się tak, jakby popełnił największą w życiu gafę. Podobną do tej na studniówce, kiedy wszyscy wystrojeni w wykwintne suknie i garnitury sztywno tańczyli poloneza. Tylko on jeden na tę uroczystość nie założył garnituru. W dżinsach i sportowej koszuli czuł się jak wyrzutek, ktoś, kto nie pasował do tego towarzystwa. Przez większość imprezy czuł na sobie dziesiątki pełnych dezaprobaty spojrzeń kolegów i nauczycieli. Wrócił wtedy do domu jako jeden z pierwszych uczestników zabawy. To nie była udana impreza. Teraz czuł się podobnie. Najchętniej wyszedłby stąd, tak jak wtedy ze studniówki. Nie pasował do tego towarzystwa. Tym razem jednak nie mógł tego zrobić. Jeżeli opuści to miejsce, to tylko razem z Natalią. Ona też tutaj nie pasowała.

Nadjechała winda, bezszelestnie otwarły się drzwi. Bez namysłu wcisnął przycisk z numerem dwa. Drugie piętro. Po chwili winda się zatrzymała. Kilka sekund później Michał znalazł się na oddziale hematologii. Podobnie jak poprzedniego dnia, na korytarzu oddziału panował spokój. Drzwi do sal były pozamykane. Zatrzymał się przy tych z numerem dwa. Serce zaczęło mu walić jak oszalałe. „Co ja jej powiem?” Nagle ogarnęła go panika. Stał tak, wpatrując się w klamkę. Na szczęście tego dupka Tomka tym razem nie było. Michał odetchnął głęboko, starając się wyrównać oddech. Przecież nie mógł tam wejść w takim stanie, bo nie będzie mógł wydusić ani jednego słowa. Powoli położył dłoń na zimnej klamce, ale nie był w stanie jej nacisnąć i otworzyć drzwi. Wycofał się zatem i zrobił kilka kroków, by rozładować napięcie.

Znowu stanął przed wejściem.

– Co się pan tak czai? – Usłyszał nagle głos tuż za swoimi plecami. Odskoczył jak oparzony. – Spokojnie, nie musi się pan mnie bać. – Pielęgniarka patrzyła na niego z lekkim uśmiechem.

– Przepraszam – wybąkał.

– Pan do naszej Natalki? – odezwała się łagodnie kobieta, a Michał powoli przytaknął. – Dobrze. Może pan do niej wejść, ale najpierw proszę założyć tę maseczkę i fartuch. – Wskazała na wieszak i pudełko z odzieżą ochronną.

Posłusznie założył zielony, półprzezroczysty fartuch i drżącymi rękami próbował zawiązać maseczkę z tyłu głowy.

– Może ja pomogę – zaproponowała.

Miał zaoponować, ale ostatecznie kiwnął głową.

Po chwili był gotowy do wejścia. Przynajmniej teoretycznie. W maseczce ciężko mu było złapać powietrze. Odchylił ją lekko i wziął kolejny głęboki oddech.

– No! Śmiało! – zachęciła chłopaka pielęgniarka. Widząc jednak jego niepewność, nacisnęła klamkę i otwarła drzwi. – Pani Natalio, ma pani gościa – zawołała przez otwarte drzwi, puściła oczko do mężczyzny dla dodania mu odwagi i oddaliła się.

„Teraz jest już za późno, aby się wycofać” – pomyślał Michał i niepewnie zrobił krok naprzód.

Zobaczyła go. Patrzyła szeroko otwartymi oczami i nie dowierzała. Czarne oczy Michała wpatrywały się w nią. Żadne z nich się nie poruszyło. Michał nie wiedział, czy może wejść dalej, czy dziewczyna nie wyrzuci go z sali. Natalia zapomniała o oddechu, bała się zrobić jakikolwiek ruch, by nie obudzić się właśnie teraz. Bo to musiał być sen. „Michał? Tutaj? To przecież niemożliwe…” – myślała gorączkowo. W końcu musiała zaczerpnąć powietrza. Jej klatka piersiowa lekko uniosła się, po czym łagodnie opadła.

Michał nie zniknął. Sen się nie skończył. W końcu dotarło do niej, że to nie sen. Naprawdę stoi tu jej ukochany, nadal taki przystojny jak kiedyś. Przerwała kontakt wzrokowy i obróciła się w stronę okna, zasłaniając dłonią twarz. Nie chciała, by ją teraz widział. Przecież była teraz zupełnie inną osobą. Sama nie mogła patrzeć na siebie w lustrze, a co dopiero on. Pamiętał ją przecież zupełnie inną. Ładną, zdrową.

– Nati – wyszeptał drżącym głosem.

Podszedł bliżej łóżka. Leżała w nim jego Natalia. Ukochana. Blada, bez włosów, opuchnięta, ręce miała pokaleczone, pokłute. Zauważył, że na stojaku wiszą dwie kroplówki. Jedna skraplała się do przegubu dłoni, druga znikała gdzieś w okolicy stopy. Nie widział dokładnie gdzie, bo nogi miała przykryte kocem.

– Nati.

Chciał, żeby na niego spojrzała. Klęknął na podłodze tuż przy łóżku i dotknął delikatnie jej dłoni. Nie cofnęła jej.

Potraktował to jako zgodę. Ujął ją delikatnie i schował w swoich, okrywając ją szczelnie. Nigdy więcej nie wypuści jej z rąk. Nigdy. Wpatrywał się w nią zachłannie, nie mogąc uwierzyć, że znów jest tak blisko. Tak bardzo za nią tęsknił.

– Michał? – Usłyszał słaby, dobrze znany mu głos. Uniósł głowę. Patrzyła na niego. Mimo choroby nadal była piękna. Może wyglądała inaczej niż kiedyś, ale nadal była piękna. Najpiękniejsza. – Co tu robisz?

Zauważył, że mówienie sprawia jej ból.

– Tęskniłem – wyszeptał i wzruszył ramionami. Znowu spojrzał na jej dłoń. – Musiałem cię zobaczyć. Musiałem – zaakcentował.

– Skąd wiedziałeś? – Wysunęła rękę z jego dłoni.

– Nie wiedziałem. – Podniósł wzrok. Patrzyła na niego. Niebieskie oczy wydawały się przezroczyste. – Po prostu… cholernie tęskniłem. Nie mogłem uwierzyć, że do niego wróciłaś. Chciałem, żebyś mi to powiedziała prosto w twarz. – Głos mu się łamał, drżał coraz bardziej.

– Przepraszam – szepnęła, prawie nie otwierając ust. Gardło miała ściśnięte.

– Ciiii, nie przepraszaj.

Ponownie sięgnął po jej dłoń, zaciśniętą teraz w pięść. Pogłaskał ją delikatnie, aż poczuł, że jej palce się rozluźniają.

– Jak mnie tu znalazłeś?

Zauważyła, że chłopak przygląda się jej dłoniom. Na jasnej, prawie białej skórze widoczne były wszystkie miejsca po ukłuciach, zasinienia, opuchnięcia. Znów cofnęła rękę i ukryła ją pod kocem, choć właściwie wolałaby cała się pod nim schować. Żeby jej nie widział.

– Ewa mi powiedziała.

– Ewa? – Natalia uniosła brew.

– Nie wiedziałem, gdzie cię szukać. Znałem tylko nazwę biura podróży, w którym pracujesz. Poszedłem tam. – Spojrzał na przezroczystą kroplówkę, kapiącą miarowo, po czym znów przeniósł wzrok na dziewczynę. – Na początku nie chciała mi nic powiedzieć, ale potem… Nati, wiem już wszystko. – Pominął część opowieści o upiciu się niemal do nieprzytomności. Nie wspomniał też, że spotkał Tomka.

– Niepotrzebnie przyjechałeś – odezwała się przerywanym, ledwo słyszalnym głosem. – Lepiej by było, gdybyś nigdy się nie dowiedział. Po co ci to wszystko? Wolałabym, żebyś pamiętał mnie taką, jaka byłam… przedtem.

Dziewczyna nie wytrzymała napięcia. Pociągnęła koc i nakryła się nim. I dopiero wtedy się rozpłakała. Poczuła bolesne szarpnięcie, gdy wenflon zawadził o pościel, wysunęła więc dłoń na zewnątrz i ułożyła płasko na łóżku. Zamknęła oczy. Postanowiła, że już nigdy więcej nie spojrzy na Michała. Że będzie leżała pod tym kocem, póki on tu będzie. Albo póki się nie udusi.

Nastała długa chwila milczenia. Michał nie wiedział, jak zareagować. Odchylić koc z twarzy dziewczyny? Złapać za rękę, do której skraplał się jakiś lek? Wyjść i zostawić ją samą? A może po prostu pozwolić jej oswoić się z myślą, że jest tutaj i zna prawdę? Wybrał ostatnią możliwość. Nadal klęczał przy łóżku. Nogi nieco mu ścierpły, ale nie zwracał na to uwagi. Bał się poruszyć. Kiedy ból w łydkach był już nie do zniesienia, powoli zmienił pozycję. Usiadł po turecku. Na podłodze. Ręce oparł na łóżku, nie dotykając dziewczyny. Nie chciał jej spłoszyć. Widział, że pod tym kocem daje upust swoim emocjom. Pozwolił jej na to. Sam przecież też musiał się oswoić z nową sytuacją. Przypomniał sobie poprzedni dzień. Tomek, bar, wódka, miejska ławka, hotel. Dopiero rozmowa z Ewą mu pomogła. Natalia nie miała tej szansy. Nawet nie miała pojęcia, że przyleciał do Polski. Dla niej. Położył czoło na złożonych dłoniach opartych na łóżku. Nie wiedział, jak długo przyjdzie mu czekać.

Natalii w końcu zaczęło brakować powietrza. Zdawała sobie sprawę z obecności Michała. Nadal tu był. Nie zostawił jej. Powoli odsłoniła koc. W końcu mogła zaczerpnąć powietrza. Mimo że widziała go teraz wyraźnie przy swoim łóżku, z głową opartą na rękach, nie mogła uwierzyć, że naprawdę tu jest. Michał. Jej Michał! Przyleciał, choć zarzekał się, że już nigdy nie wróci do Polski. A jednak przyleciał. Dla niej. Uśmiechnęła się. Jej dłoń powędrowała w stronę jego ciemnych włosów. Drgnął, kiedy poczuł dotyk dziewczyny, ale nie od razu podniósł głowę. Jego miękkie włosy łagodnie uginały się pod jej palcami. Przypomniała sobie, jak bawiła się nimi – na plaży i w hotelowym łóżku. Tamte chwile już nigdy nie wrócą. Hotel, morze, wakacje… Natalii towarzyszyło przekonanie, że nie doświadczy więcej tamtej atmosfery beztroski.

Lekarze co prawda ciągle zapewniali ją o powodzeniu leczenia, ale dziewczyna każdego dnia dostrzegała w oczach ordynatora bezradność i niepewność. Statystyka podpowiadała, że rokowanie jest najkorzystniejsze właśnie dla typu choroby Natalii, ale przecież życie to nie statystyka. Już powinna czuć się lepiej, a wyniki powinny poprawiać, ona sama zaś miała już wrócić do domu. Zdawała sobie sprawę z tego, że lekarzom kończą się pomysły, jak jej pomóc – a właściwie jej szpikowi, by mógł się zregenerować.

Michał powoli podniósł głowę.

– Któregoś dnia – odezwał się, przytrzymując dłoń dziewczyny blisko swojej głowy – będziemy znów spacerować po plaży. Obiecuję – dodał. Chciał pocałować jej dłoń, ale na ustach nadal miał maseczkę, która przypominała mu, że nie może pozwolić, aby jakiekolwiek bakterie przedostały się do organizmu chorej. Gwałtownie puścił jej dłoń.

– O co chodzi? – Natalia natychmiast cofnęła rękę i przygładziła chustkę na głowie.

– O nic. Nic, naprawdę. Chyba powinienem umyć ręce. Wiem, że teraz nie masz odporności.

– Tam jest łazienka. – Ruchem głowy wskazała mu właściwe drzwi.

***

– Nati – odezwał się, kiedy już umył ręce. – Dlaczego kłamałaś? Nie chciałaś, żebym był przy tobie? – Ta myśl nie opuszczała go od chwili, kiedy dowiedział się o jej chorobie.

– Nie chciałam, żebyś cierpiał.

– Aha. Myślisz, że nie cierpiałem, kiedy ze mną zerwałaś?

– Ale mniej, niż gdybym… – nie dokończyła.

– Gdybyś co? – Znowu klęknął przy łóżku, zdając sobie sprawę, że jego głos mógł zabrzmieć ostro. – Nati, kiedy mnie zostawiłaś, czułem, jakbyś umarła. Albo jakbym to ja umarł. Rozumiesz? Cierpiałem jak nigdy dotąd. – głos łamał mu się coraz bardziej. Nie mógł dalej mówić. Spuścił głowę.

– Przepraszam – wybąkała dziewczyna.

– Nie przepraszaj, nie trzeba. – Pogłaskał ją po dłoni. – Po prostu nie odrzucaj mnie. Pozwól mi być przy tobie. Potrzebuję tego.

– Ale ja być może nie wyzdrowieję.

– Nawet tak nie myśl! – zaoponował. – Wyzdrowiejesz – dodał ściszonym głosem. – Nati, wyzdrowiejesz. Wiem to.

Natalia zacisnęła usta i dłoń. Za wszelką cenę usiłowała się nie rozpłakać. Chciała coś powiedzieć, ale tylko wzruszyła ramionami.

– Wyzdrowiejesz! – zapewnił ją ponownie. – I we dwoje polecimy na Korfu. Albo gdzie tylko będziesz chciała. Byle razem.

– Przestań. – Dziewczyna znów starała się ukryć twarz, tym razem nie pod kocem, lecz pod drżącą dłonią. – Zobacz, jak ja wyglądam.

– Nieważne, jak wyglądasz, czy masz włosy, czy ich nie masz. Najważniejsze jest dla mnie twoje serce. Znajdź w nim trochę miejsca dla mnie. Proszę.

– Michał… – Złapała gwałtownie oddech. – Przecież ty cały czas jesteś w moim sercu. Nigdy cię z niego nie wypuściłam.

Szybko zbliżył się do jej twarzy. Tak bardzo chciał ją pocałować… W ostatniej chwili jednak zatrzymał się. Musiał być ostrożny. Na pocałunki przyjdzie jeszcze czas. Poprawił maseczkę, która obluzowała się nieco.

– Źle postąpiłaś, dziewczyno – skarcił ją, kręcąc głową z dezaprobatą, ale w jego oczach nie było nawet cienia złości. – No i nie umiesz kłamać. Czułem, że coś jest nie tak z tym twoim zerwaniem. Musiałem przylecieć prawie dwa tysiące kilometrów, by się o tym przekonać – dodał, wciąż trzymając Natalię za rękę, jakby bał się, że mu ucieknie, choć przecież to było niemożliwe. Uśmiechała się co prawda do niego, ale jej słabe ciało leżało niemal bezwładnie w białej pościeli. Czasami tylko mocniej zaciskała dłoń w jego dłoni.

– Kroplówka się skończyła – zauważyła Natalia. – Pójdziesz po pielęgniarkę?

– Jasne. – Puścił jej rękę i powoli wstał.

Natalia została na chwilę sama. Zanim wrócił, zdążyła odetchnąć głęboko kilka razy. Ciągle nie dowierzała, że to się dzieje naprawdę. Michał tu był. Widział ją. Chorą, bladą, łysą. I mimo to nie uciekł. Towarzyszył jej, trzymając ją za rękę. Jakby nigdy się nie rozstali, jakby nadal była zdrowa. I jakby wciąż miała długie, jasne włosy, które dawniej co rusz poprawiała. Teraz też jej dłoń powędrowała w kierunku grzywki, której już nie było. Nasunęła seledynową chustkę głębiej na czoło. Sięgnęła po butelkę wody i pociągnęła kilka łyków. „Chyba popełniłam błąd” – podsumowała, odstawiając butelkę na stolik. Jak bardzo Michał musiał cierpieć, skoro zostawił pracę i przyleciał tu tylko po to, by ją zobaczyć, by usłyszeć od niej, że to, co mu napisała, to prawda! Chciała oszczędzić mu cierpienia, a zamiast tego zadała ból, silniejszy, niż mogła to sobie wyobrazić. „Nawet jeżeli nie wyzdrowieję, chcę mieć poczucie, że on mnie kocha. I ja chcę kochać jego” – pomyślała.

Po chwili do sali wszedł Michał, a tuż za nim pielęgniarka.

– No jak tam? Wypiła kroplówki? – Pani Maria jak zawsze starała się wywołać uśmiech na bladej twarzy Natalii. Tym razem również dziewczyna się uśmiechnęła.

– Tylko jedną – wskazała na pusty pojemnik. – Ta druga coś słabo mi wchodzi – zażartowała. Przyzwyczaiła się już na tyle do siostry Marysi, że znała jej żarty i nawet zaczęły ją one bawić. Nie można być cały czas smutnym i poważnym. Nawet w podbramkowej sytuacji warto znaleźć jakiś pozytyw. Wtedy łatwiej jest pokonać nawet największy strach.

– O, to niedobrze. Potas nie smakuje? – Pielęgniarka pokiwała głową. Odpięła rurkę od wenflonu w dłoni dziewczyny. – No, ręce masz już wolne. Możesz przytulić kawalera. – Łypnęła czarnym okiem na Michała. Podkręciła nieco drugą kroplówkę, by szybciej zaczęła wpływać do krwiobiegu. Odchyliła kołdrę i przyjrzała się stopie dziewczyny.

– Z wenflonem wszystko okej. Potas musi powoli lecieć, nie możemy go za bardzo przyspieszać, boby cię szczypało, tak jak teraz będzie dobrze. – Przykryła z powrotem stopę dziewczyny, puściła do niej oczko i skierowała się do wyjścia. – Wieczorem kafelkarz przyjedzie. Będziemy kafelkować. – Spojrzała znów na nieco zdziwionego Michała, roześmiała się i wyszła.

– Co to było? – odezwał się zaskoczony. Natalia zachichotała.

– No, takie mam tu pielęgniarki. Fajna, nie?

– Czy ja wiem…? Dziwna – stwierdził. – Gada do ciebie jak do małego dziecka.

– Ja ją lubię – odparła.

Michał zauważył, że oczy dziewczyny się roziskrzyły. Co było powodem? On czy ta pielęgniarka? Jeśli to ona, w takim razie on też zacznie mówić do Natalii jak do małej dziewczynki. Do księżniczki. Jego księżniczki.

– O co chodzi? Jaki kafelkarz? – zapytał.

Dziewczyna znów zachichotała. Poczuła ból w ustach, więc szybko zgasiła uśmiech i dotknęła ręką twarzy.

– Płytki – powiedziała krótko.

– Płytki?

– Krwi – wyjaśniła. – Płytki krwi. Będę mieć dziś transfuzję.

– Czy to boli? – odezwał się po chwili.

– Transfuzja? Nie. Nie boli. Miałam już kilka takich przetoczeń. Ostatnie miało być wczoraj, ale okazało się, że w banku krwi nie ma płytek z moją grupą. Najwidoczniej dziś jakaś dobra dusza się znalazła i oddała kawałek siebie. Dzięki temu będę mieć dziś transfuzję.

Chłopak spuścił głowę. Nigdy nie oddawał krwi. Nie interesował się w ogóle tym tematem. Obiecał sobie, że po powrocie do hotelu poczyta więcej o krwi i o tych płytkach. Nawet nie wiedział, że coś takiego istnieje. Chciał zapytać o to Natalię, ale ostatecznie stwierdził, że sam to sprawdzi.

– Całe szczęście – powiedział powoli. Nie wiedział, do czego te płytki są potrzebne, ale najwyraźniej miały duże znaczenie dla jej leczenia.

– Wiesz, mam popularną grupę i nigdy jeszcze nie brakowało dla mnie krwi ani żadnych preparatów krwiotwórczych. Kiedy wczoraj powiedzieli, że muszę zaczekać, nie martwiłam się zbytnio. Wiedziałam, że wcześniej czy później ktoś mi pomoże. Spotkałam tu kiedyś, jeszcze zanim trafiłam na izolatkę, starszą panią, która miała jakąś rzadką grupę. Kiedy nie mieli jej w banku, podawali jej grupę zero czyli uniwersalną, która nadaje się dla każdego. Ale wtedy zawsze jest większe ryzyko powikłań czy reakcji uczuleniowych. – Zamilkła i sięgnęła po wodę. Ból w ustach narastał.

– Coś cię boli? – zauważył chłopak.

– To efekt chemioterapii.

– Odpocznij, co? Ja może pójdę, żebyś mogła się zdrzemnąć, sam nie wiem. – Podrapał się po głowie. – Nie chcę cię tu zostawiać, ale chyba powinienem, prawda?

– Nie jestem śpiąca.

– Ale musisz odpocząć. – Spojrzał na kroplówkę, która powolutku spływała i znikała pod kołdrą. – Nati, gdzie ty masz podłączoną tę kroplówkę?

Już wcześniej chciał zadać to pytanie.

Dziewczyna wzruszyła ramionami i wysunęła nogę spod kołdry. Jego oczom ukazała się spuchnięta stopa. W dużym palcu wbity był wenflon, owinięty bandażem.

– Masz wenflon w palcu u nogi?! – przeraził się. – Boże, to musiało cię strasznie boleć! – W jego oczach pojawiły się łzy.

– Miałam wenflony już w różnych miejscach. W rękach, w kciuku, nawet w małym palcu. – Pokazała posiniaczoną dłoń. Michał klęknął ponownie na ziemi i delikatnie ujął rękę dziewczyny. Na wierzchu dłoni, przegubie i palcach widniały ślady ukłuć i siniaki. – Mam słabe żyły. Pochowane gdzieś. Popalone chemią. Pielęgniarki nie znajdują już miejsc, by się wkłuć… – Rozpłakała się.

– Nati… – szepnął. Chciał coś dodać, ale nie bardzo wiedział, co może jej powiedzieć. Milczał chwilę, szukając odpowiednich słów. – Wolałbym leżeć tu zamiast ciebie – wyznał w końcu.

– Ostatnio trzy pielęgniarki próbowały założyć mi wenflon.

Bezskutecznie. Wiesz, jak się bałam? – Spojrzała na niego. – Cały czas się boję, że nadejdzie taki dzień, że nie da się założyć mi tego wenflonu, pobrać krwi. Jak wtedy będą mnie leczyć?

– Ciii… – pogłaskał ją po głowie, ale natychmiast odsunęła jego rękę.

– Wczoraj dziewięć razy. Liczyłam! Dziewięć prób. Dopiero wtedy się udało. W stopę.

– Kochana, tak bardzo cierpisz. Cierpiałaś. A mnie tu nie było – oparł czoło o brzeg łóżka. Nie chciał, by dziewczyna widziała jego łzy. Pozostał tak chwilę w milczeniu. Wiedział, że jeśli się teraz odezwie, słowa nie przejdą mu przez gardło.

W końcu poczuł jakiś ruch. Powoli dłoń Natalii wyślizgnęła się z jego rąk. Podniósł głowę.

– Chyba mam gorączkę – powiedziała. Michał poderwał się na równe nogi. – Spokojnie. To nic takiego. Chyba. Każdego dnia mam gorączki. Myślę, że lepiej będzie, jak zostanę teraz sama.

– Na pewno? – Przeczesał dłonią włosy. Chciał jej jakoś pomóc. Ale jak?

– Na pewno. Zdrzemnę się trochę. Może sama mi spadnie. A jak nie, pielęgniarka poda mi coś na obniżenie temperatury. Nie martw się.

– Jak mam się nie martwić? – podszedł do okna, po czym odwrócił się do dziewczyny. – Mogę coś dla ciebie zrobić? Cokolwiek?

– Nie – pokręciła głową. – Dam sobie radę.

– W to nie wątpię. Twarda jesteś. Silna. Mimo tej podłej choroby masz w sobie niezwykłą siłę. Niezwykłą! – Zadumał się.

– Staram się. Coś ci puszczę. Chcesz? – Jej twarz pojaśniała.

– Teraz? – zdziwił się.

– A czemu nie? Właśnie w takich chwilach słucham tej piosenki. Dodaje mi sił.

– No dobra – zaintrygowany chłopak usiadł na krześle nieopodal okna. Ale stwierdził, że to wciąż zbyt daleko od łóżka. Przysunął je zatem bliżej. Na tyle blisko, że mógł znów złapać Natalię za rękę. Ta jednak nie pozwoliła na zamknięcie w uścisku.

– Poczekaj – powiedziała.

Sięgnęła po telefon, szukała w nim czegoś przez chwilę, następnie podała go Michałowi. Rozległa się łagodna melodia i ukazał się kadr z filmu animowanego Mustang z Dzikiej Doliny. Spojrzał pytająco na Natalię. Chciała mu puścić bajkę dla dzieci? Zauważył, że dziewczyna przymknęła oczy, przeniósł więc wzrok z powrotem na ekran, z którego niemal natychmiast popłynęły słowa piosenki:

Jedno wiem, nie poddam się

Galopem noc pokonać chcę

Idźcie stąd, zostawcie mnie.

Tam czeka dom, a tu jest mi źle,

Do swoich wrócę stron.

Mam twardy kark, nie złamią go…

Jestem zdrów, zwyciężę znów.

Żadnej przegranej, szkoda słów…

Michałowi oczy zaszły mgłą. Poczuł wielką gulę w gardle. Na ekranie przewijał się bajkowy teledysk. Koń został złapany, szarpie się na wszystkie strony, usiłuje uwolnić, ale źli ludzie są silniejsi.

Chłopak ukradkiem zerknął na Natalię. Usta miała zaciśnięte, oczy zamknięte, ale nie spała. Spod powiek płynęły jej łzy.

Nie! Nie wiecie, co w moim sercu się kryje,

Chcę żyć i przeżyję!

Nigdy nie ulegnę, nigdy nie ulegnę wam, nie!

Kto nie dotrze do fal, nie popłynie na ich grzbiecie.

A wy tak właśnie chcecie

Nigdy nie ulegnę, nigdy nie ulegnę wam, nie!

Chcę wolnym być, chcę żyć...!

Oto bajkowy mustang, schwytany przez złych ludzi, szamocze się i choć wydawałoby się, że jest bez szans, nie poddaje się. Ze wszystkich sił stawia opór.

Michał z trudem przełknął ślinę. Nie miał odwagi spojrzeć ponownie na Natalię.

To stale dręczy mnie,

Dlaczego wszystko poszło źle?

Chcę już odejść stąd.

Nie jestem tam, gdzie jest mój dom!

I jedno wiem, nie poddam się,

Ze wszystkich sił próbować chcę,

Ni kroku wstecz, to ważna rzecz.

Wy z drogi mej, zabierajcie się, precz!

Nie! Nie wiecie, co w moim sercu się kryje!

Chcę żyć i przeżyję!

Nigdy nie ulegnę, nigdy nie ulegnę wam, nie!

Kto nie dotrze do fal, nie popłynie na ich grzbiecie!

A wy tak właśnie chcecie.

Nigdy nie ulegnę, nigdy nie ulegnę, wam, nie…

Chcę wolnym być, chcę żyć!

Chcę żyć!

Mustang siłą zostaje doprowadzony do osady. Widząc inne konie, idące posłusznie w szeregu, wyrywa się po raz ostatni. Liny, którymi trzymają go źli ludzie, naprężają się, ale nie dają się zerwać. Zwierzę zostaje uwięzione.

Teledysk się zakończył, muzyka ucichła, ekran telefonu się wyłączył. Michał siedział ze spuszczoną głową. W końcu odważył się spojrzeć na ukochaną. Przyglądała mu się w skupieniu.

– Jeszcze nigdy… bajka dla dzieci nie nabrała dla mnie takiego znaczenia – powiedział powoli. – Jesteś tym mustangiem z Dzikiej Doliny. Masz twardy kark. Nie złamią go – dodał po chwili.

– Wierzę w to – odparła ze ściśniętym gardłem. – Ta piosenka, taka niby dla dzieci, jest teraz moim hymnem. Słucham jej w gorszych chwilach.

– W gorszych chwilach – powtórzył bezwiednie. – Często?

– Często – przytaknęła. – Wiesz… staram się być silna. Przed mamą, przed lekarzami, pielęgniarkami, nawet przed tobą. Ale kiedy zapada wieczór, tracę całą pewność siebie. Złe myśli napływają zewsząd, nie potrafię się przed nimi obronić. Wtedy ta piosenka, ten mustang dodają mi sił – mówiła wolno, nie patrząc na Michała. Wpatrywała się w swoją napuchniętą dłoń, której nie potrafiła zacisnąć w pięść, choć próbowała. Poruszyła palcami, by ją rozruszać.

– Teraz nie jesteś sama. Nigdy już nie będziesz – zapewnił.

– No co ty opowiadasz? – parsknęła. – Będę sama. I to już za chwilę. Przecież nie możesz mnie pilnować dzień i noc. A za parę dni wyjedziesz – dodała i podniosła na niego wzrok.

– To prawda – przyznał powoli. – Będę musiał wrócić na Korfu. Ale pamiętaj, że nawet jeśli będę wiele kilometrów stąd, nigdy nie będziesz sama. Będę z tobą cały czas. I w dzień, i w nocy. Tutaj… – Położył dłoń na sercu.

Rozdział 41

Gorączka tej nocy sięgnęła trzydziestu dziewięciu stopni.

Natalia natychmiast wezwała pomoc. Pielęgniarka już po chwili weszła do sali.

– Co się dzieje? – zapytała półgłosem, nie chcąc budzić innych pacjentów w sąsiednich pokojach.

– Gorączka. – To jedno słowo wystarczyło, by kobieta kiwnęła głową i oddaliła się do dyżurki pielęgniarek po odpowiedni lek. Nawet nie zapytała, jak wysoka jest ta gorączka. Natalia była w szpitalu wystarczająco długo, by wiedzieć, kiedy wezwać pomoc. Pielęgniarki też poznały ją już na tyle, że wiedziały, iż dziewczyna nie używa czerwonego guzika z błahego powodu. Skoro wzywała pomocy, to znaczy, że termometr pokazał co najmniej trzydzieści osiem stopni. Zawsze jednak tuż przed podaniem lekarstwa sprawdzały wskazania termometru. Tak było i tym razem.

– Dużo mamy? – zapytała młoda, może dwudziestopięcioletnia pielęgniarka, wskazując ruchem głowy na termometr.

– Dużo.

Siostra sprawdziła odczyt, pokiwała głową, podniosła kołdrę i sięgnęła do dużego palucha, w którym tkwił wenflon.

– Boli? – zapytała, widząc grymas na twarzy pacjentki.

– Nie, tylko czuję, że coś zimnego wpływa mi do żyły – Natalia uśmiechnęła się krzywo. Tak naprawdę grymas na jej twarzy pojawił się samoistnie – podświadomie już czekała na ból, który dzięki Bogu, tym razem nie nadszedł.

Ta noc, mimo że z gorączką, mimo że w samotności, minęła Natalii dobrze. Czuła, że Michał nie śpi. Że myśli o niej. Nie myliła się. W tej samej niemal chwili usłyszała dźwięk nadchodzącej wiadomości.

„Śpisz?” – przeczytała.

„Nie”

„Czemu?”

„Nie mogę”.

„Ja też. Myślę o tobie”.

„I co wymyśliłeś?”

„Że powinienem być tam teraz z tobą”.

„Przecież jesteś. Sam mówiłeś”.

„No tak. Dziwne uczucie. Jestem tak blisko, znacznie bliżej niż jeszcze dwa dni temu, a jednocześnie tak daleko. Jesteś zamknięta jak księżniczka w wieży. Tylko najmężniejszy z królewiczów może się do Ciebie dostać”.

Natalia uśmiechnęła się, czytając wiadomość.

„Coś ci się pomyliło. To nie ta bajka. Księżniczka w wieży miała długie warkocze i dzięki temu królewicz mógł się do niej wspiąć. Ja nie mam włosów. Nie możesz się zatem do mnie dostać” – napisała. Choć nie miała takiej intencji, wiadomość zabrzmiała smutno.

Michał nie odpisał. Natalia długo czekała na odpowiedź z telefonem w ręku, ale urządzenie milczało. W końcu odłożyła je na szafkę i zmieniła piżamę, która stała się wilgotna od potu. Gorączka ustąpiła. Dziewczyna postanowiła zatem przemyć jeszcze twarz, po czym w świeżej piżamie położyła się do łóżka i przykryła kocem.

Zasnęła szybko. Śnił jej się Michał, który przyjechał uratować ją z wieży. Sen był bardzo wyrazisty, realny. Widziała jego oczy pełne determinacji, kiedy wspinał się po gładkiej, szklanej ścianie. Czuła jego zapach, który przyniósł wspomnienia z Korfu.

Zapach stawał się coraz bardziej intensywny, czuła, jakby był tuż obok. Nagle ocknęła się ze snu i otwarła gwałtownie oczy, czując czyjś oddech tuż przy swojej szyi.

– Nic mnie nie powstrzyma, zrobię wszystko, by uratować moją księżniczkę. – Michał pocałował ją w policzek przez maseczkę.

– Michał? – usiadła na łóżku, żeby mieć pewność, że to nie sen. – Co ty tu robisz?

– Tęskniłem. – Uśmiechnął się.

– Teraz? W środku nocy?

– A co? Uważasz, że noc jest nieodpowiednia dla tęsknoty? W ciemności rozjaśnionej tylko słabym światełkiem nad łóżkiem, którego nigdy nie gasiła, dziewczyna dostrzegła, że Michał powoli unosi brew.

– Jak tu wszedłeś? Przecież pora odwiedzin dawno minęła – stwierdziła.

– No widzisz? Nie potrzebuję długich włosów, żeby po nich wspiąć się na wieżę. Nic mnie nie powstrzyma. Nic – zapewnił przekonująco.

– Jesteś kochany. – Chciała rzucić się w jego ramiona, przytulić, pocałować, ale siły nie pozwoliły jej na wiele. Ostatecznie położyła tylko dłoń na jego ramieniu, lekko ściskając, jakby nie chciała go wypuścić.

– Niestety nie mogę długo zostać. Ubłagałem pielęgniarki, żeby pozwoliły mi na pięć minut z tobą.

– I czym je ubłagałeś?

– Moim urokiem osobistym – zaśmiał się. – No i dobrą kawą – dodał, przewracając oczami.

– Dobra kawa nie jest zła – zażartowała dziewczyna.

Ta noc była inna niż wszystkie pozostałe. Michał rzeczywiście nie mógł zostać długo. Pielęgniarki szybko przypomniały mu, że pięć minut już dawno minęło i że powinien pozwolić Natalii zasnąć. Chcieli pocałować się na pożegnanie, ale maseczka na twarzy chłopaka przypominała im, że nie mogą tego zrobić. Na pocałunki przyjdzie czas, kiedy odporność dziewczyny wzrośnie, czyli już niedługo. Teraz byli tego pewni oboje.

Wkrótce Natalia znowu została sama w pokoju, który nadal wypełniał zapach Michała. Zasnęła spokojnym, mocnym snem. Gorączka tej nocy już nie wróciła.

Rozdział 42

Kolejne dni upływały Natalii i Michałowi szybko. Codzienne wizyty młodego mężczyzny niewątpliwie wpływały na dobry nastrój dziewczyny, a dzięki temu wyniki wprawdzie się jeszcze nie poprawiały, ale nastąpiła pewna stabilizacja stanu chorej. Opuchlizna i zakażenie jamy ustnej ustępowały. Gorączki nadal dokuczały chorej każdego dnia, ale przestały być niebezpiecznie wysokie, mijały łatwiej, szybciej. A może to Natalia przyzwyczaiła się do nich i wiedziała, jak z nimi walczyć? Mimo cierpienia, niepewności tego, co przyniesie jutro Natalia sprawiała wrażenie pogodniejszej niż wcześniej. Kąciki jej ust potrafiły samoistnie, nawet bez jej wiedzy, unieść się ku górze, co cieszyło zwłaszcza jej mamę. Pielęgniarki też zauważyły tę nieoczekiwaną zmianę.

Natalia bardzo chciała przedstawić Michała mamie. Było to dość trudne, zważywszy, że w pokoju mogła być tylko jedna osoba odwiedzająca. Dziewczyna opowiedziała mamie o niespodziewanej wizycie ukochanego, o tym, że przyleciał z Korfu, by przekonać się na własne oczy, że ona go już nie kocha. Mówiła to z takim entuzjazmem i wypiekami na policzkach, jakby zupełnie zapomniała, w jakim miejscu się znajduje i z jakiego powodu. Mama słuchała córki, szczęśliwa, że oczy Natalii znów zaczynały błyszczeć iskierkami radości.

– Chciałabym poznać człowieka, który przywrócił uśmiech mojej córusi – powiedziała, głaszcząc dziewczynę po ręce.

Okazja nadarzyła się następnego dnia. Michał przyjechał rano, tuż po zakończonym obchodzie lekarskim.

– Cześć, mała. – Wsunął głowę do sali. – Mogę?

– A co to za pytanie? – zdziwiła się Natalia. – Pewnie, że możesz. – Natychmiast jednak poprawiła się na łóżku i przygładziła niebieską chustkę w różowe groszki.

– O! Nowa fryzura! – zauważył chłopak, ale natychmiast ugryzł się w język. To nie był dobry żart. – Przepraszam, nie powinienem. Ładnie wyglądasz – dodał.

– Mama przywiozła mi wczoraj nową chustkę. I pomogła mi ją inaczej zawiązać. Zobacz – odwróciła głowę tak, by Michał zobaczył lewą stronę jej głowy. Chustka podkreślała kolor oczu dziewczyny, a warstwa na czole została misternie spleciona w coś, co przypominało warkocz, dzięki czemu nie przylegała gładko do skóry głowy. Z lewej strony warkocz się kończył i był zgrabnie przewiązany, tworząc kwiat.

– Ślicznie – powiedział Michał. – Naprawdę ślicznie. Jesteś piękna. Najpiękniejsza – dodał z przekonaniem. Nie mógł oderwać od Natalii wzroku. Nie wyobrażał sobie, co by było, gdyby nie jego determinacja, szalony pomysł, by przelecieć prawie dwa tysiące kilometrów, aby ją ujrzeć. Co by było, gdyby się poddał, uniósł dumą? Odpychał od siebie te myśli. Był z nią. Znowu. I nigdy jej nie zostawi.

– Będzie tu dzisiaj mama. Za jakąś godzinę. Zaczekasz? Chciałabym, żebyś ją poznał – dotknęła jego dłoni.

– Jasne – odpowiedział szybko. – Z wielką przyjemnością poznam mamę mojej przyszłej żony.

– Żony? – powtórzyła zdumiona dziewczyna. Jej jasne, błękitne oczy zrobiły się okrągłe. Spodziewała się, że Michał nagle się zaśmieje, ale on był poważny. Na dowód, że bynajmniej nie żartuje, pokiwał wolno głową.

– Ożenię się z tobą. Zobaczysz – zapewnił. – Nigdy się ode mnie nie uwolnisz. – Dopiero teraz kąciki jego ust uniosły się nieco.

– Kocham cię – wyszeptała.

– Dawno tego nie słyszałem – uśmiechnął się szerzej, ukazując rząd białych zębów. – Kto by pomyślał, że wystarczyło zapowiedzieć rychły ślub, by usłyszeć to wyznanie. Gdybym o tym wiedział, oświadczyłbym się pierwszego dnia, kiedy się tu pojawiłem.

– Ale przecież ty mi się wcale nie oświadczyłeś – podchwyciła Natalia. – Zapowiedziałeś jedynie, że się ze mną ożenisz. To zabrzmiało jak groźba, a nie prośba – droczyła się z nim.

– Na prośby jeszcze przyjdzie czas. – Pogładził ją po policzku.

– A jeśli nie? – zawahała się.

Błysk w oczach Michała zgasł natychmiast.

– Co: jeśli nie? – zapytał.

– No, jeśli nie przyjdzie czas? – wyszeptała powoli.

Michał doskonale wiedział, co miała na myśli. Jeszcze długo nie będą mieli pewności, czy wygrają z tą chorobą. Długo. Czytał o leczeniu białaczki. Trwa do trzech lat. A potem choroba często nawraca. Nawet jeśli nie, to przez kolejnych kilka lat pacjent jest pod ścisłą opieką lekarzy. Zagłuszał te chwile zwątpienia powtarzaniem sobie, że wszystko będzie dobrze. Są ludzie, którzy przegrywają z chorobą, ale są i tacy, co wygrywają. Natalia wygra. Wierzył w to.

– Czyżbyś usiłowała wymusić na mnie oświadczyny? – wolał zażartować i zmienić tor rozmowy, by nie psuć dobrego nastroju dziewczyny. – Nic z tego, maleńka. Na prawdziwe oświadczyny musisz zaczekać. Bądź cierpliwa – dodał z uśmiechem.

– Przestań! – Natalia zarumieniła się. – Nie o to mi chodziło…

– Wiem – wyszeptał. – Wiem, o co ci chodzi – zapewnił i mocniej ścisnął jej dłoń. Po chwili jednak zwolnił uścisk, bo zauważył, że sprawił jej ból. Pogłaskał czule posiniaczoną skórę na jej rękach. – Przepraszam. – Przytknął jej dłoń do swojego policzka.

Wtem usłyszeli dźwięk naciskanej klamki, po czym ktoś otwarł drzwi zdecydowanym ruchem. Spojrzeli w ich kierunku i zobaczyli kobietę, która nagle przystanęła.

– Mama! – zawołała z radością Natalia. – Chodź, chodź – zachęciła.

– Dzień dobry – powiedziała kobieta niepewnie.

– Dzień dobry. – Michał natychmiast puścił rękę Natalii i szybko wstał.

– Ty pewnie jesteś Michał. – Mama postawiła torbę na podłodze i wyciągnęła dłoń w kierunku chłopaka.

– Tak, mamo, to jest Michał – potwierdziła Natalia.

– Bardzo miło mi panią poznać. – Mężczyzna uścisnął dłoń kobiety i ukłonił się lekko, po czym skierował się w stronę drzwi. – Bardzo chciałbym panią poznać bliżej, ale wiem, że przy Nati może być tylko jedna osoba.

– To prawda – potwierdziła zakłopotana mama. – Przepraszam, chyba za wcześnie przyszłam.

– Nie, nie mamo – odezwała się Natalia. – Przyszłaś w samą porę! Nareszcie mogliście się poznać.

– To ja już pójdę, nie będę paniom przeszkadzać. Wpadnę jeszcze po południu. – Spojrzał na Natalię, po czym skierował wzrok na jej mamę. – Naprawdę się cieszę, że mogłem panią poznać. – Ponownie uściskali sobie ręce. – Przyjdzie czas, że wszyscy razem usiądziemy przy stole. I to nie będzie szpital. – Uśmiechnął się.

– Na pewno – potwierdziła mama.

Michał otworzył drzwi izolatki i wychodząc na korytarz, omal nie wpadł w objęcia… Tomka stojącego tuż przy drzwiach i opierającego się o ścianę. Przystanął na chwilę, rozważając w duchu, czy powinien coś powiedzieć. Popatrzyli na siebie w milczeniu. Zauważył wahanie w oczach byłego chłopaka Natalii, który, chcąc dodać sobie animuszu, nerwowo przeczesał włosy. Michał uznał jednak, że minie tamtego bez słowa. Facet skrzywdził Natalię, zostawił ją dla innej, ale teraz próbował odkupić swoje winy. Starał się być jej przyjacielem – być może szczerze, a może po prostu gryzły go wyrzuty sumienia. Właściwie powinien być mu wdzięczny. Porzucając Natalię, pchnął ją w jego ramiona. Na tę myśl uśmiechnął się pod nosem, opuścił nieco głowę i ominął Tomka, kierując się w stronę windy. Czuł na sobie spojrzenie tamtego, ale się nie odwrócił.

– Michał! – usłyszał nagle głos. Nadal nie odwracając się, zatrzymał się w pół kroku. – To ty, prawda?

Powoli obrócił się. Zobaczył, że Tomek stoi na szeroko rozstawionych nogach. Ręce miał schowane w kieszeniach, tylko kciuki wystawały. Dzieliła ich odległość trzech, może czterech kroków.

„Jak kowboj – pomyślał Michał. – Brakuje mu tylko skórzanego kapelusza. Zaraz wyjmie kolta i mnie zastrzeli”. Uśmiechnął się do swoich myśli. Zastanawiał się, co powinien zrobić. Podejść? Zignorować? Ostatecznie pozostał na swoim miejscu, jedynie powoli przytaknął. Nie był pewien, co za chwilę nastąpi. Tymczasem Tomek po prostu opuścił głowę, jakby się poddał, i oparł z powrotem o ścianę.

– A ty jesteś Tomek – bardziej stwierdził, niż zapytał Michał. – Okłamałeś mnie. – Mógł po prostu odwrócić się i wyjść z oddziału, ale taka okazja mogła się już nie powtórzyć. – Wcale nie jesteś jej chłopakiem. Już nie – dodał, wpatrując się w rywala. Ten zacisnął usta i podniósł wzrok, jakby chciał coś powiedzieć, ale po chwili opuścił go z powrotem.

Zapadło milczenie. W końcu Michał odwrócił się i już miał odejść, gdy ponownie usłyszał za sobą głos. Znacznie cichszy niż poprzednio.

– Kochasz ją?

Michał ponownie odwrócił się w stronę Tomka i zrobił kilka kroków w jego kierunku.

– Najmocniej – powiedział, gdy był już na tyle blisko, że mógł dostrzec napięte bruzdy na czole chłopaka, które teraz poruszyły się nieznacznie.

– Nati jest z tobą szczęśliwa – odezwał się Tomek sucho. Chciał, by jego głos brzmiał beznamiętnie, bez emocji, ale nie potrafił powstrzymać drżenia. Odchrząknął, wyprostował się, chcąc poczuć się pewniej. – Widzę to – dodał ciszej.

– Dopiero będzie ze mną szczęśliwa. Gdy już pokona to cholerstwo. – Michał wskazał głową na izolatkę. – Nigdy jej nie skrzywdzę. Nigdy! – dodał, po czym odwrócił się i pewnym krokiem opuścił oddział.

Tomek jeszcze długo patrzył w kierunku windy. „Ja też jej już nigdy nie skrzywdzę” – pomyślał. Będzie przy niej jako przyjaciel. Dobre i to.

Początkowo był wściekły, gdy się dowiedział, że Natalia się zakochała. A potem spotkał w szpitalu tego kolesia. Załamanego, przestraszonego. Chciał mu wtedy przyłożyć. By tego nie uczynić, trzymał ręce ściśnięte w kieszeniach.

Potem jednak zobaczył, że Natalia, mimo złego samopoczucia, odzyskała dawny błysk w oku. Częściej się uśmiechała. W końcu zrozumiał. Nic nie dzieje się bez powodu. Najwyraźniej serce Natalii należało do Michała. On sam już nigdy jej nie odzyska. Teraz był tego pewien.

Rozdział 43

Tydzień minął Michałowi szybko. Za szybko. Miał wrażenie, że ledwo znalazł się w Katowicach, a już trzeba było wracać. Przypominał o tym bilet lotniczy leżący na wierzchu walizki w pokoju hotelowym. Nadszedł czas pakowania i pożegnania z Natalią.

Dopiero kilka dni temu przybył do Polski z sercem bijącym niepewnie. Znał cel podróży, jednak nie do końca wiedział, co uzyska, przylatując tutaj i czy to nie była najgorsza decyzja w jego życiu. Wyobrażał sobie Natalię w objęciach Tomka, ich oboje szczęśliwych, roześmianych. A potem usiłował te wizje wyrzucić z głowy. Bał się, co będzie, jeśli naprawdę zobaczy ich razem. Na szczęście ta chwila nie nastąpiła. „Na szczęście?” – powtórzył w myślach i wsunął bilet do bocznej kieszeni walizki. „Wolałbym oglądać ją w objęciach innego faceta, niż odwiedzać w szpitalu, patrzeć na jej ból. Sam wolałbym cierpieć, byleby ona była szczęśliwa”. Michał zapiął wieko walizki. Wszystko spakowane. Prawie wszystko. We wnętrzu zmieściłoby się jeszcze kilka sukienek i swetrów Natalii. Tak bardzo marzył, by wrócić na wyspę wraz z nią…

***

– Już niedługo – powiedział później, żegnając się z ukochaną. – Gdy tylko wydobrzejesz i poprawią się wyniki badań, zabiorę cię ze sobą. Jesteś mi winna odwiedziny! – zażartował i puścił do niej oko.

Starał się brzmieć beztrosko, zabawnie. Nie chciał smutnego pożegnania. Zresztą… to nie było pożegnanie. To była tylko chwilowa rozłąka. Zostało mu jeszcze trochę urlopu. Wróci na Korfu, pogada z szefem i przyleci tu z powrotem.

– Odwiedziny? – Natalia wzruszyła bezradnie rękami, pokazując dwie kroplówki, jednocześnie pompujące leki do jej żył. – Nie tak szybko…

– Oj tam. Przemów jakoś konkretnie do tych twoich krwinek, białych i czerwonych. Wytłumacz szpikowi, że okej, poleniuchował sobie, ale teraz koniec wakacji. Ma się wziąć do roboty! I produkować piękną krew, bogatą w leukocyty, erytrocyty i co tam jeszcze – pogłaskał ją po prawej dłoni, na wierzchu której widniał świeży siniak – ślad po porannym pobraniu krwi. Ręka wyglądała, jakby ktoś ją uderzył albo do czegoś zmusił, używając przemocy fizycznej. Wzdrygnęła się, czując dotyk w bolącym miejscu.

– Przemówić do szpiku? – zdziwiła się. – Wiesz… rozmawiałam tu już z chmurami i gołębiami, ale z własnym szpikiem jeszcze nigdy. – Roześmiała się.

– A widzisz! To dlatego! Fabryka nie działa, bo szef nie gada z pracownikami.

Dziewczyna parsknęła głośno śmiechem. Natychmiast też zamilkła, zaskoczona. Nie pamiętała, kiedy ostatnio głośno chichotała. Michał pochylił się, przytulając czoło do jej dłoni. Tym razem niezwykle delikatnie, by nie sprawić jej bólu.

– Uwielbiam twój śmiech – wyszeptał. – Obiecaj mi, że gdy wyjadę, codziennie uśmiechniesz się chociaż raz. – Spojrzał jej w oczy. – Obiecujesz?

Natalia kiwnęła głową i przymknęła na chwilę powieki, by Michał nie ujrzał wzbierających w kącikach jej oczu łez.

– Gadałaś z chmurami? I gołębiami? Serio? – Odsunął się od dziewczyny, tak by móc patrzeć na jej twarz. – O czym można gadać z gołębiami? – przewrócił oczami.

– Rozmowa to chyba za dużo powiedziane. – Dziewczyna wzruszyła ramionami. – Kiedy tu tak leżę i zerkam w okno, jedyne, co widzę, to płynące po niebie chmury i gołębie właśnie. Przysiadają na parapecie. Czasami tylko jeden, a niekiedy kilka. Różne. Mniejsze, większe, bardziej i mniej szare. Patrzą zza szyby na chorych. Do mnie też zaglądają. Niekiedy się kłócą, innym razem przytulają albo czyszczą piórka na skrzydłach. Być może są głodne, bo dziobią jakieś okruszki, zmęczone, bo chwilę odpoczywają, a potem… zrywają się i odlatują, i na ich miejsce przybywają inne, które może właśnie przed chwilą cudem uniknęły śmierci… Ale są wolne. Wolne… – powtórzyła. – I kiedy na nie patrzę, właśnie tego im zazdroszczę. Tej ich wolności. Fruwają, poznają świat, kiedy mają ochotę, to przysiadają, to znów podrywają się do lotu. A ja? Tkwię tutaj, w tej sali, już drugi miesiąc! Drugi miesiąc budzę się i zasypiam wśród tych zielonych ścian, których kolor ma pewnie dawać nadzieję. Michał! – Głos drżał jej coraz bardziej. Spojrzała na niego, w jego oczach wyczytała ból. – Ja już nawet nie pamiętam, jak wygląda ludzka twarz bez tej przeklętej maski.

– Nati, kochana – szepnął. – Wszystko bym dał, żeby znaleźć się na twoim miejscu. Bym to ja tutaj leżał zamiast ciebie.

– Nie! Nawet tak nie myśl. Nie wyobrażam sobie, aby tego, przez co ja teraz przechodzę, doświadczał ktoś mi bliski. To już ja wolę tu leżeć. Obiecuję, nie będę narzekać, ale proszę cię, nie myśl w ten sposób. Wiesz, chyba łatwiej jest być chorym i położyć się do łóżka. Pozwolić działać lekarzom, przyjmować odwiedziny bliskich, mieć nadzieję na wyleczenie, wierzyć. Wolę sama cierpieć, niż patrzeć na cierpienie bliskich i z pełną świadomością tego, co może się wydarzyć, drżeć o ich zdrowie. To wymaga wielkiej odwagi. A ja nie jestem odważna.

– Ty? Nati, co ty opowiadasz?! – Poczuła, że drżą mu ręce, choć starał się je uspokoić. – Nawet nie zdajesz sobie sprawy, ile odwagi i siły jest w tobie. Wojowniczka – szepnął. – Jesteś prawdziwą wojowniczką. Nic cię nie złamie. Nic.

Przytulił ją mocno, chowając głowę w zagłębieniu jej szyi. Natalia zrobiła to samo. Żadne z nich nie chciało pokazać, że jest na granicy płaczu. Oboje czuli, że jeszcze chwila, jeszcze jedno słowo, i niechciane łzy popłyną po ich policzkach. Wydawało im się, że to łzy słabości, zwątpienia, a oboje chcieli uchodzić za silnych, by łatwiej było im znieść rozłąkę.

Rozdział 44

Michał zbliżał się do kontroli bezpieczeństwa na lotnisku. Ułożył osobiste rzeczy w specjalnym pojemniku i czekał na swoją kolej. Kiedy w końcu rosły mężczyzna dał mu znak, że może przejść przez bramkę, postąpił krok naprzód. Sygnał dźwiękowy się nie rozległ. Chłopak mógł przejść. Żadnych metali przy nim nie wykryto. Skoro tak, to dlaczego wręcz fizycznie czuł niewyobrażalny ciężar na ramionach? W toalecie obmył twarz zimną wodą. Jakby to mogło pomóc! Był zgaszony, przytłoczony niewidzialną siłą ciągnącą go z powrotem do szpitala. To z Natalią powinien teraz być, a nie z tłumem ludzi na lotnisku.

Rozejrzał się. Wokół kłębili się biznesmeni z aktówkami w jednej ręce i telefonami w drugiej, zamyśleni lub zajęci rozmową. Wszyscy w cienkich czarnych płaszczach. Spacerowali wolno albo siedzieli nieruchomo, czekając na wezwanie do samolotu. Drugą grupę stanowili wczasowicze w słomkowych kapeluszach na głowach i z ciemnymi okularami wetkniętymi w kieszonkę koszuli. Roześmiani, zadowoleni, że przechytrzyli system. Zdobyli bilety na wakacje marzeń za bezcen. Okazja last minute! W Polsce jesień gościła już na dobre, ale odległe zakątki Azji i Afryki wciąż były pełne słońca, a przynajmniej tak obiecywały biura podróży i fotografie w internecie. Nikt przecież po powrocie z gorącej jesiennej Turcji nie powie, że lało. Będzie zachwalał, jaką to dobrą decyzję podjął, że właśnie teraz wyjechał na wymarzone wakacje. No chyba że miał szczęście i rzeczywiście cały tydzień słonko go rozpieszczało od rana do wieczora.

Michał oddalił się od tej grupy spóźnionych urlopowiczów.

Nie mógł na nich patrzeć ani słuchać ich beztroskich rozmów, żartów, śmiechów. „Po co ja tam wracam? – kołatało mu w głowie. – A jeśli nie dostanę więcej urlopu?”

Nie wyobrażał sobie powrotu do pracy. Nie teraz! Jak miałby witać gości hotelowych? Przecież kilka miesięcy temu tak właśnie witał Natalię. A teraz ona leży na hematologii. Życie toczy się dalej, nie zważając na to, że ktoś zasłabł, padł na kolana. Życie nie ogląda się za siebie. Idzie do przodu, zostawiając w tyle słabych i chorych.

Michał potrząsnął mocno głową. Na tyle mocno, że zwrócił na siebie uwagę starszego mężczyzny, siwego, ubranego na czarno. Nie wyglądał na biznesmena. Turystą też raczej nie był. Poważny, pogrążony w zadumie, przeglądał miesięcznik motoryzacyjny.

– Wszystko w porządku? – zapytał starszy pan.

W odpowiedzi Michał tylko kiwnął głową, choć wcale nie czuł się w porządku. Starszy mężczyzna powrócił do lektury, ale raz po raz zerkał na młodego nieogolonego chłopaka, wyraźnie zmagającego się z myślami.

– Cokolwiek się stało, nie można spoglądać wstecz. Tam jest tylko ból, zawód, strach. I bezsilność. – Mężczyzna mówił powoli, zastanawiając się nad każdym wypowiadanym słowem. – Lepiej patrzeć w przyszłość. Tam jest nadzieja.

– Nadzieja – powtórzył Michał. – Tylko ona mnie teraz trzyma – dodał bezwiednie. Wcale nie miał zamiaru zwierzać się obcemu człowiekowi. Właściwie powiedział to do samego siebie, nie spodziewając się, że ktoś go usłyszy. Ale starszy mężczyzna uniósł znacząco brew. Słyszał. Pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Ona umiera ostatnia – dodał, potarł palcami skronie i opuścił głowę. Sięgnął do kieszeni i wyjął z niej niewielki srebrny wisiorek w kształcie gwiazdki. – Moja nadzieja już… – Nie potrafił dokończyć myśli. Ścisnął mocniej w dłoni łańcuszek z wisiorkiem, który zadrżał, połyskując w świetle lamp.

Michał poczuł dławienie w gardle. Patrzył z przerażeniem to na twarz, to na rękę starszego mężczyzny.

– To wisiorek mojej córki Martusi. Kupiła go na wakacjach rok temu. W Maroku. Miał przynieść jej szczęście.

– Nie przyniósł? – zapytał ostrożnie Michał, a mężczyzna potrząsnął głową.

– Nie. Pochowałem ją w zeszłym miesiącu. Zginęła w wypadku – wydusił z siebie.

– Przykro mi – Michał poczuł się niezręcznie. Widział, ile wysiłku kosztuje mężczyznę to wyznanie. Chciał zamknąć temat, uciąć go, ale nie bardzo wiedział jak. Milczał zatem, wpatrzony w zaciśniętą pięść starszego pana.

– Marzyła, by pojechać tam jeszcze raz. I miała tam lecieć. Nawet bilet już wykupiła. Zamiast niej jadę ja. Z tym wisiorkiem. To trochę tak, jakbym wyruszał na wakacje razem z nią. Z moją córeczką.

Michałowi świszczało w głowie. Przypomniał sobie bransoletkę z zawieszką w kształcie wyspy Korfu, którą kupił Natalii na pamiątkę. Podarował ją dziewczynie na dzień przed wyjazdem.

– Zabierzesz wyspę ze sobą. I mnie. W twoim sercu – powiedział wtedy.

„Nadzieja. Ona nie umrze. Nie umrze!” – powtarzał teraz w duchu.

Podjął decyzję. Musi wrócić do Natalii. Nie może jej zostawić. Zrezygnuje z pracy. Przeniesie się do Polski. Poszuka posady. Dotąd wydawało mu się, że nikt i nic go nie zmusi do powrotu do ojczyzny, że to ponad jego siły. Że wspomnienia nie dadzą mu spokoju. Czymże teraz były jego wspomnienia? Czas się obudzić i zacząć żyć tu, w Polsce, bo to tutaj jest jego miejsce. Przy Natalii.

Michał wsiadł do samolotu z konkretnym planem. Złoży wymówienie, rozwiąże umowę najmu mieszkania, część rzeczy zabierze do Polski, a resztę po prostu wyrzuci. Jeszcze na Korfu zacznie szukać pracy w ojczyźnie, wynajmie jakiś pokój lub kawalerkę. Oszczędności, które udało mu się zgromadzić na koncie, w końcu na coś się przydadzą. Na początek wystarczy.

Samolot zaczął wzbijać się w powietrze, wciskając pasażerów w fotele. Michał poprawił pasy bezpieczeństwa, które mocno go opinały. Nie lubił latać. Przypomniały mu się słowa Natalii o gołębiach zrywających się do lotu. To była wolność.

Dotarło do niego, że siedząc w startującym samolocie, był jak te gołębie. Wolny. Nie takiej wolności sobie życzył, ale pomyślał o dziewczynie, która ze swojego łóżka widziała jedynie niebo. I ptaki. Teraz to on był jak ptak. Zamknął oczy, wsłuchał się w ryk silnika i niebawem zasnął z dziwnym poczuciem wolności w sercu.

Rozdział 45

Tak jak przypuszczał, właściciel hotelu nie robił problemu z rozwiązaniem umowy za porozumieniem stron. Nie było mu to co prawda na rękę, ale sezon powoli się kończył. Została tylko garstka turystów, którzy za parę dni wyjadą i hotel będzie pusty. Czasem tylko na weekend przyjadą goście, głównie z Anglii lub Niemiec.

Połączenia z tych krajów odbywają się regularnie cały rok. Utrata pracownika w trybie nagłym nie była w tym momencie tak bardzo bolesna dla hotelarza, jak miałoby to miejsce w środku lata.

– Dziękuję – Michał odetchnął z ulgą.

– Daj spokój, chłopaku. – Theo poklepał go po ramieniu. – Masz teraz trudny moment. Dlaczego miałbym pogarszać jeszcze sprawę? Pamiętaj jednak, że jeśli będziesz chciał wrócić, praca dla ciebie zawsze się znajdzie.

– Dzięki raz jeszcze. – Michał uścisnął wyciągniętą dłoń szefa.

Rozwiązanie umowy najmu mieszkania było bardziej skomplikowane. Michała obowiązywał miesięczny okres wypowiedzenia. Nie zastanawiał się długo. Uiścił opłatę za następny miesiąc, spakował najważniejsze rzeczy, a resztę wyrzucił. Nie było tego dużo. Nigdy nie przywiązywał wagi do przedmiotów. Zresztą nie miał dla kogo ich gromadzić. Wolał gromadzić euro na rachunku bankowym. Chyba czułe, że kiedyś te pieniądze będą mu bardzo potrzebne.

Po tygodniu znowu był na lotnisku w Kerkyrze, stolicy wyspy. Tym razem miał ze sobą dwie walizki. Czekał na lot rejsowy do Londynu. Stamtąd miał lecieć do Katowic. Mógł polecieć bezpośrednio kilka dni później, ale zależało mu, by jak najprędzej znów znaleźć się przy Natalii.

Dzwonił do niej każdego dnia. Mówił, jak bardzo tęskni, opisywał widok plaży i kolor morza w promieniach jesiennego słońca. On opowiadał, a ona słuchała w milczeniu. Był niemal pewien, że leżała wtedy z zamkniętymi oczami, wyobrażając sobie, że jest razem z nim. Że słyszy szum morza i widzi wzburzone fale, znacznie bardziej surowe i ponure niż latem. Słońce zachodzi za ciemne chmury, z których coraz częściej pada deszcz. Kiedy kończył opowiadać, musiał się upewniać, że dziewczyna nadal go słucha.

– Jesteś tam jeszcze? – pytał.

– Jestem, jestem – odpowiadała niemal natychmiast rozmarzonym głosem. – Chciałabym być tam razem z tobą.

– Wiem. Będziesz – zapewniał za każdym razem, walcząc, by głos mu nie zadrżał.

Nie wspomniał jej, że za parę dni wróci do Polski na stałe, że postanowił rzucić dotychczasowe życie na Korfu i zacząć nowe, blisko niej. Nie był pewien, jak długo potrwa załatwienie wszystkich formalności. Bał się, że coś pójdzie nie tak, że nie znajdzie lotu, nie zdobędzie biletów albo właściciel mieszkania, które zamierzał opuścić, będzie mu robił problemy. Bał się, że coś obieca Natalii, a potem nie będzie mógł dotrzymać słowa.

Potem, kiedy wszystko ułożyło się tak pomyślnie i niezwykle szybko, cieszył się na ten wyjazd jak dziecko. Aż go skręcało, tak bardzo chciał powiedzieć o wszystkim Natalii. Postanowił jednak zrobić jej niespodziankę i wyznać jej prawdę dopiero na miejscu. Poza tym dałby się pokroić, by zobaczyć jej minę, kiedy go zapyta, jak długo zostanie, a on wtedy odpowie, że na zawsze.

Początkowo zamierzał poszukać lokum, jeszcze będąc na wyspie, ale sprawy potoczyły się tak szybko, że zabrakło mu na to czasu. Ostatecznie stwierdził, że rozejrzy się za jakąś kawalerką już na miejscu, w Polsce. Miał wprawdzie cichą nadzieję, że Natalia zaproponuje, by zamieszkał u niej, ale nie chciał naciskać. Dlatego póki co zdecydował się na pokój w tanim hotelu robotniczym.

W samolocie do Polski Michał nie dostrzegał współpasażerów, nie podejmował rozmów, nie odwzajemniał życzliwych spojrzeń. Był całkowicie nieobecny. Myślami już znajdował się przy Natalii. Martwił się o nią. Co prawda mówiła, że wszystko jest w porządku i że liczba jej białych krwinek nieco się zwiększyła, ale nie był pewien, czy nie próbowała go po prostu w ten sposób uspokoić. Analizował też swoją decyzję. Nie żałował jej, ale miał mnóstwo obaw: czy znajdzie pracę, co z mieszkaniem i czy wspomnienia do niego nie powrócą, jeśli znów zacznie uczyć w szkole. Szybko jednak zagłuszał te myśli, kiedy przypominał sobie widok wenflonu wbitego w palec u stopy, posiniaczone dłonie, spojrzenie Natalii. Zrobiłby wszystko, aby ulżyć jej cierpieniu. Wrócił myślami do dnia, kiedy widział ją w czerwonej sukience, z rozpuszczonymi włosami, idącą miękkim, lekko niepewnym krokiem w kierunku baru hotelowego na Korfu. To było tak niedawno, że wydawało się wręcz niemożliwe, iż rzeczywistość zmieniła się tak bardzo w tak krótkim czasie.

Człowiek jednego dnia chodzi, planuje, snuje marzenia, a następnego dnia marzy tylko o tym, by dożyć kolejnego poranka. By móc wstać z łóżka i wyjść na spacer. Usłyszeć śpiew ptaków i szum drzew. Zobaczyć ludzi. Ich twarze, normalne, zwyczajne ubrania. Nawet brudne. I mieć brudne ręce.

Natalia uświadomiła mu, że trzeba żyć dniem dzisiejszym, bo jutro może nie nadejść. Nauczyła go widzieć rzeczy, na które dotychczas nie zwracał większej uwagi i patrzeć tak, jak nigdy dotąd nie patrzył. Na przykład widok morza jesienią. Wcześniej dostrzegał co prawda piękno greckiego krajobrazu, uwielbiał zwłaszcza ten kolor wody zmieniający się w zależności od pory dnia. Jednak to Natalia sprawiła, że teraz potrafił jej przez telefon długo, jeszcze barwniej i ze szczegółami opowiadać o morzu, plaży, pogodzie. A może po prostu patrzył na pejzaż jej oczami? W każdym razie opowiadał tak, że Natalia niemalże czuła zapach morskiej bryzy.

Wreszcie samolot wylądował. „Nareszcie” – Michał odetchnął z ulgą. Poczuł głód. Od rana nic nie jadł. Myślał, że w Londynie coś przekąsi, ale czuł rosnące podekscytowanie, a jednocześnie martwił się coraz bardziej o Natalię, w związku z czym stracił apetyt. Teraz jednak żołądek głośno upomniał się o hamburgera, którego zapach poczuł w jednym z barów na lotnisku. Po chwili wgryzł się w chrupiącą bułkę, aż sos wypłynął bokiem. Szybko zlizał go, by uratować swoją koszulę przed poplamieniem. „Nawet zwykły hamburger w ojczyźnie smakuje lepiej”. Uniósł brwi, zaskoczony swoimi własnymi myślami. Dotąd wydawało mu się, że zmienia swoje życie tylko i wyłącznie dla Natalii. Dopiero w momencie, kiedy zaspokajał swój pierwszy głód na lotnisku, dotarło do niego, że już od dawna chciał tu wrócić. Dotąd nie przyznawał się do tego przed sobą, ale teraz był pewien. Tęsknił za Polską.

Rozdział 46

Michał bardzo późno dotarł do hotelu. Zamierzał jeszcze tego samego wieczoru zajrzeć do Natalii, ale uznał, że nie może jechać prosto z podróży do szpitalnej izolatki. Obawiał się, że ochronny fartuch i maseczka nie będą wystarczającym zabezpieczeniem przed bakteriami biegającymi zapewne po całym jego ciele. Czuł się brudny i nieświeży. Po kąpieli doszedł z kolei do wniosku, że jest już za późno na wizytę w szpitalu. Jednak nie mógł już dłużej trzymać w tajemnicy swojej decyzji. Po prostu musiał jej to powiedzieć. Obawiał się jednak, że ukochana już śpi. Napisał zatem tylko krótki SMS:

„Z samego rana będę u Ciebie”.

Nie dostał odpowiedzi. „Czyli jednak śpi” – pomyślał, choć liczył na jakąkolwiek wiadomość zwrotną. Żadnego „cieszę się” ani „nie mogę się doczekać”, ani nawet zwykłego „dobranoc”. Nic. Westchnął głośno i podłączył telefon do ładowania. Zasnął szybko. Podróż z Korfu z całym dobytkiem życia w postaci dwóch walizek, z kilkugodzinnym postojem w Londynie, wyczerpała Michała. Jeszcze zanim usnął, spojrzał na dwie sztuki bagażu stojące przy łóżku, ciągle nierozpakowane. W środku było całe jego życie, cały dom. Przygryzł wargi. Znowu zaczyna od początku, od zera. Czuł jednak w głębi serca, że tym razem po raz ostatni. Wierzył, że już nigdy nie będzie musiał startować od nowa.

Rankiem obudził się bardzo wcześnie. Nie dał rady dłużej spać. Spojrzał na zegarek. Dochodziła siódma. „Nie mogę o takiej porze jechać do szpitala” – pomyślał. Przechodząc w stronę łazienki, potknął się o walizkę. Popatrzył na nią chwilę, po czym ją otwarł i, nie zastanawiając się, zapełnił szafę w kącie pokoju wszystkimi swoimi ubraniami. „Skoro tutaj ma być mój dom, przynajmniej na razie, muszę się tutaj czuć jak w prawdziwym domu” – uznał i wsunął pod łóżko pustą walizkę. Drugiej nawet nie otwierał. Były w niej albumy ze zdjęciami, książki, drobne bibeloty, pamiątki. Wyjął z jej bocznej kieszeni tylko dokumenty, a następnie ją również umieścił pod łóżkiem.

W niewielkim pokoju od razu zrobiło się bardziej przestronnie. Pościelił łóżko, otwarł okno. Wnętrze natychmiast wypełniło się rześkim powietrzem. Wciągnął je głęboko do płuc. Błogą chwilę przerwała natrętna myśl: „Kiedy Natalia będzie mogła pooddychać świeżym powietrzem? Kiedy zaczerpnie głęboko tchu, zamknie oczy z rozkoszą i powoli, delektując się, zrobi wydech?”. Zacisnął zęby, po czym zamknął okno i opuścił pokój.

Tym razem szybko, nie rozglądając się na boki, minął ciemny korytarz z rzędem krzeseł zajętych przez pacjentów oczekujących na przyjęcie. Nie odezwał się do nikogo. Nikomu nie powiedział dzień dobry. Zdecydowanym ruchem wcisnął przycisk przywołujący windę.

Chwila oczekiwania przedłużała się. Nacisnął przycisk ponownie, mocniej niż poprzednio. Dopiero po kilkunastu sekundach usłyszał charakterystyczny szmer, wreszcie drzwi zaczęły się rozsuwać. Michał najpierw zobaczył dwie ręce usiłujące szybciej rozewrzeć drzwi, a następnie mężczyznę. Był rozczochrany, jego twarz przypominała diabła. Spojrzał na Michała nieprzytomnym wzrokiem, przystanął na moment, po czym machnął rękami i pobiegł korytarzem w stronę wyjścia.

Michał dopiero po chwili go rozpoznał.

– Tomek! – zawołał, a jego głos rozniósł się echem po korytarzu.

Tomek już naciskał klamkę drzwi wyjściowych, ale słysząc swoje imię, odwrócił się.

– Co jest? – Michał podbiegł do najwyraźniej wzburzonego czymś mężczyzny. Był niemal pewien, że stało się coś strasznego. Stał teraz naprzeciwko niego i słyszał bicie własnego serca. – Coś z Natalią?! – mówił głośno, nie zważając, że zwraca na siebie uwagę wszystkich pacjentów.

Tomek przesunął nerwowo ręką po włosach. Zapewne nie pierwszy raz. Twarz miał czerwoną jak rozżarzony węgiel, a w jego oczach płonął ogień. Ciężko dyszał, jakby przebiegł właśnie maraton.

– No mów! – ponaglił go Michał.

– Ona… – Mężczyzna przełknął głośno ślinę, oczy błyszczały mu od wzbierających w nich łez, twarz skrzywiła się w niekontrolowanym grymasie. – Ona umiera! – wyrzucił z siebie.

Nastała cisza. Michał czuł, że uchodzi z niego powietrze. Stał z szeroko otwartymi oczami i lekko, bezwiednie rozchylonymi ustami. Docierał do niego tylko dźwięk brzęczących jarzeniówek. Dopiero po dłuższej chwili powoli rozejrzał się i przesunął wzrokiem po zwróconych ku niemu twarzach pacjentów. Jego spojrzenie pytało bezgłośnie, czy słyszeli to co on.

Kiedy odwrócił głowę z powrotem do Tomka, tamtego już nie było. Michał nawet nie zauważył, że został sam. Nie wiedział też, jak długo tu stał. Jarzeniówki zaczęły coraz bardziej napierać na niego, dusić go swoim natrętnym brzęczeniem.

„Umiera?” – to słowo nieprzerwanie kotłowało się w jego głowie. Ledwie kończyło wybrzmiewać w jakimś zakamarku jego duszy, w innym jej zakątku rozlegało się na nowo. Jeszcze silniej, jeszcze głośniej. Usiadł na pierwszym wolnym krześle, oparł łokcie na kolanach i złapał się za głowę. „To niemożliwe!” – nie dowierzał. To dlatego Natalia nie odpowiedziała na jego wczorajszą wiadomość. Nie odpowiedziała ani wczoraj, ani dziś. Głupio myślał, że może nie zauważyła SMS-a albo że śpi lub może ma gościa. A ona umierała!

Poderwał się z krzesła, aż przesunęło się z głośnym szurnięciem. Ponownie zwrócił uwagę pacjentów, ale to go nie obchodziło. Chwiejnym krokiem ruszył znowu w stronę windy. Powoli wcisnął przycisk. Drzwi rozsunęły się bezszelestnie, niemal natychmiast. W środku nikogo nie było. Postąpił krok naprzód. Musiał ją zobaczyć. Natychmiast. Na korytarzu przed izolatką zobaczył mamę Natalii. Rozmawiała z lekarzem, raz po raz wycierając nos w chusteczkę. Przystanął, po raz pierwszy od dawna nie wiedząc, co zrobić. Dopiero co przewrócił swoje życie do góry nogami, postawił wszystko na jedną kartę i ani przez chwilę nie miał wątpliwości, czy postępuje słusznie. A teraz stał w miejscu, zastanawiając się, czy ma zrobić tych kilka kroków do przodu.

Nie wiedział, jak długo stał tak bez ruchu. Wydawało mu się, że zaledwie ułamek sekundy, ale musiało minąć więcej czasu, bo mama Natalii skończyła rozmawiać z lekarzem i odwróciła się od niego z zamiarem pójścia do toalety. Wtedy zauważyła Michała.

– Michał – stwierdziła beznamiętnie.

Mężczyzna w odpowiedzi tylko kiwnął głową. Kobieta podeszła do niego bliżej. Ręce jej drżały.

– Co się stało? – zapytał z przejęciem.

– Michał, dziecko… – Sięgnęła po kolejną chusteczkę. – Natalia potrzebuje krwi – wyszeptała.

– No to w czym problem? Czemu nie zrobią jej transfuzji?

– Nie mają dla niej tej krwi.

– Jak to nie mają? – powiedział głośniej, niż zamierzał.

– No nie mają. W banku brakuje jej grupy. Próbowali jej podać taką uniwersalną krew, z grupą zerową. Podobno nadaje się dla każdego. Ale Nati dostała od niej dziwnego uczulenia. Wstrzymali transfuzję.

– Jak to? Nie ma krwi? – Michał zdawał się nie rozumieć do końca słów starszej kobiety.

– No, dawcy nie ma – wyjaśniła krótko.

– Jak to? – Michał nadal nie rozumiał. Mama Natalii traciła cierpliwość.

– A co ty myślisz, że krew na drzewach rośnie? Albo że jej podadzą ją w tabletkach? – zapytała ostro. – Natalia miała już chyba z dwanaście transfuzji. Za każdym razem krew była. A dziś jej nie ma – dodała już ciszej i ponownie załkała, po czym podniosła oczy i z nadzieją w głosie zapytała: – Michał, a jaką ty masz grupę?

– Nie wiem – zaczęło do niego wszystko docierać. Natalia potrzebowała krwi. Szpik nadal nie pracował. Jeśli tej krwi nie dostanie, jego ukochana odejdzie. Na zawsze. Ta myśl znowu odezwała się głośnym echem w jego głowie. – Mogę dać jej moją krew! – olśniło go. – I pani też może! – dodał.

– Ja nie mogę. – Kobieta znowu zatopiła twarz w chusteczce. – Mam co prawda grupę B, tak jak Nati, ale nie mogę być dawcą. Podobno może mi to zaszkodzić. Ale co mi po moim życiu i zdrowiu? To Nati musi być zdrowa, nie ja.

– Pani też musi być zdrowa. Natalia nie darowałaby sobie, gdyby pani coś się stało. – Oparł dłoń na ramieniu roztrzęsionej kobiety. – Nie ma czasu na rozmowy. Gdzie mogę oddać krew?

Był zdecydowany oddać jej wszystko. Nie tylko krew. Punkt krwiodawstwa znajdował się na parterze budynku, nieopodal windy. Znalazł go bez problemu.

– Dzień dobry. – Wszedł bez pukania. Pielęgniarka właśnie zabierała się do drugiego śniadania. Widząc wchodzącego mężczyznę, odłożyła kanapkę z powrotem.

– Dzień dobry – odpowiedziała.

– Ja… – zaczął nieporadnie mężczyzna – chciałbym oddać krew dla Natalii Promińskiej.

– Proszę usiąść. Jaką ma pan grupę? – zapytała pielęgniarka.

– Nie wiem. Nie pamiętam.

– Oddawał pan już kiedyś krew?

– Nie – odparł zdziwiony jej pytaniem. Co to ma do rzeczy, czy oddawał kiedykolwiek krew? Teraz chce oddać.

– Proszę wypełnić zatem tę ankietę. – Kobieta położyła przed nim zadrukowany arkusz A4.

– A to konieczne? – Potrząsnął dokumentem. – Nie ma czasu teraz na jakąś papierologię! – podniósł głos. – Natalia potrzebuje tej krwi. Natychmiast – dodał ciszej.

– Spokojnie. Nerwami jej pan nie pomoże – tonowała go pielęgniarka.

Zrezygnowany złapał długopis i szybko uzupełnił rubryki. Badanie próbki krwi wykazało, że jego grupa jest zgodna z grupą ukochanej.

– Grupa B jest popularną grupą w Polsce – powiedziała kobieta, widząc podekscytowanie w oczach mężczyzny.

– Skoro jest taka popularna, to dlaczego jej dzisiaj zabrakło? – wyrzucił z siebie.

Pielęgniarka wzruszyła ramionami. Nie wiedziała.

Minęło nie więcej niż pół godziny, kiedy pielęgniarka odłączyła kabel od wenflonu wbitego w zgięcie łokcia Michała.

– Gotowe! Mamy to. – Uśmiechnęła się, wskazując na przezroczysty woreczek ciemnoczerwonego płynu. – Czterysta pięćdziesiąt mililitrów.

– Tak mało? Mogę oddać więcej – zapewnił Michał. Pielęgniarka zaśmiała się.

– Nie, nie może pan. Musimy coś panu zostawić, to byłoby niehumanitarne tak wypompować z pana całą krew.

– Czy to wystarczy? – zaniepokoił się. – Czy to wystarczy dla Natalii?

– Wystarczy. Proszę się uspokoić. – Gwałtownym ruchem zerwała plaster z wenflonem. Michał syknął z bólu. – Gratuluję! Został pan właśnie honorowym krwiodawcą. W ciągu miesiąca dostanie pan legitymację.

– Nie dbam o legitymację. Chcę tylko pomóc Natalii – oświadczył.

– Wiem, ale kiedy Natalia wyzdrowieje, nadal może pan pomagać innym. Nie myślał pan o tym?

Nie myślał. Nigdy dotąd nie przyszło mu do głowy, by oddając krew, ratować życie ludzi, których nawet nie znał. Zadumał się.

– Pomyślę nad tym. W sumie… czemu nie – powiedział po zastanowieniu.

– Honorowy krwiodawca to taki cichy bohater. Podobnie jak dawca szpiku kostnego. Krew, szpik – tego nie da się wyprodukować, kupić. To coś, czym każdy zdrowy człowiek może się podzielić. To tak niewiele, a może uratować czyjeś życie. To taki cud. – Pielęgniarka była bardzo przejęta. – A może – spojrzała na chłopaka – chciałby pan zostać potencjalnym dawcą szpiku?

– Ja? – zdziwił się. Nie w głowie mu było teraz ratowanie świata. Jego całym światem była Natalia. To ją chciał ocalić.

– A dlaczego nie? – zapytała pielęgniarka. – Żeby się zarejestrować, wystarczy pańska ślina. Dostanie pan dwa patyczki, które po prostu trzeba poślinić. I to wszystko. Jeśli okaże się, że pańskie DNa będzie bardzo podobne do DNa chorego, to będzie jego szansa na... życie. Samo oddanie szpiku natomiast niewiele się różni od oddania krwi. – Kobieta sięgnęła do szuflady i wyjęła ulotkę. – Proszę. Może pan przejrzy w wolnej chwili.

Sięgnął po kartkę i schował ją do kieszeni.

– Proszę pomyśleć o tym w inny sposób: ludzie umierają na nowotwory krwi, bo nie mają szansy na wyleczenie. Często jedynie przeszczep szpiku od osoby zdrowej może im dać taką szansę.

– Dziękuję, przemyślę to – zapewnił Michał.

***

Z powrotem wjechał windą na drugie piętro. Mama Natalii przycupnęła na krześle, zagłębiona w swoich myślach. Michał usiadł obok niej.

– Mam tę samą grupę – powiedział cicho i pokazał zgięcie łokcia z przytkniętym do niego wacikiem. Zobaczył, że kobiecie zaczyna drżeć broda.

– Oddałeś krew dla mojej córki? – wyszeptała przez łzy. Przytaknął. – Dziękuję. – Złapała go mocno za rękę.

– Proszę mi powiedzieć, co się stało? Przecież jej stan był chyba w miarę stabilny? – zapytał po chwili Michał.

Kiedy ostatnio widział Natalię, raptem tydzień temu, dziewczyna była uśmiechnięta, słaba co prawda, ale nie opadała już bardziej z sił. Lekarze mówili, że za chwilę, za dzień, dwa, wyniki zaczną się poprawiać, że chemia działa. A teraz po tych kilku dniach okazuje się, że jej stan jest bardzo ciężki. Czyżby Natalia go okłamywała, mówiąc, że czuje się dobrze?

– Kilka dni temu zrobili jej badanie krwi. Pokazało, że jest dobrze. Wyniki poprawiły się, nieznacznie, ale jednak. Natalka od razu poczuła przypływ energii, nawet cały obiad zjadła, poprosiła, bym jej przywiozła jakąś książkę. Czuła się coraz lepiej. Wręcz z godziny na godzinę nabierała sił. Ale wczoraj – kobieta musiała przerwać na chwilę, by wytrzeć nos – dostała jakiegoś krwotoku. Opanowali go, ale poziom krwi w jej organizmie gwałtownie spadł. Natychmiast zamówili krew, ale okazało się, że nie ma w banku jej grupy. Przysłali jakąś inną. Że podobno pasuje do każdego. Podłączyli, ale wtedy niemal od razu dostała jakiejś wysypki. Musieli przerwać transfuzję. Podobno czasami tak się zdarza, że pacjent nie toleruje innej grupy krwi. Dziś jej szpik nadal nie zaczął pracować samodzielnie i wciąż nie było dla niej krwi. Aż do teraz. Ty ją uratujesz – zamilkła i jeszcze mocniej ścisnęła dłoń mężczyzny.

– Mogę ją zobaczyć? – wydusił z siebie Michał.

– Nie. Lekarz powiedział, że to niebezpieczne dla niej teraz. Właściwie mogłabym jechać do domu, ale jakoś nie jestem w stanie. Nie potrafię. Muszę być tu, na miejscu. Przy niej.

– Będę tu z panią – przykrył drugą dłonią jej dłoń, nadal zaciśniętą na jego ręce.

Rozdział 47

Michał siedział pod drzwiami izolatki z mamą Natalii prawie cały dzień. Czasem tylko wychodził na parę chwil, odetchnąć świeżym powietrzem albo do automatu po kawę. Tomek nie pojawił się już w szpitalu. Według tego, co opowiadała starsza kobieta, chłopak wkurzył się, że nie może pomóc Natalii. Chciał oddać dla niej krew, ale miał inną grupę. Wybiegł z oddziału, krzycząc, że poruszy niebo i ziemię, ale znajdzie krew dla dziewczyny. Jednak do tej pory nie pojawił się z powrotem. Michał widział, jak pielęgniarka wchodzi do pokoju Natalii z tacą w rękach. Wydawało mu się, że na naczyniu zobaczył coś czerwonego. Krew? Poderwał się i stanął przy drzwiach, czekając, aż kobieta wyjdzie z izolatki.

– Czy Natalia będzie miała teraz toczoną krew? – zapytał bez żadnych wstępów.

– Tak – potwierdziła pielęgniarka.

– Jak ona się czuje?

– Trudno powiedzieć. Tak samo. – Wzruszyła bezradnie ramionami. – Krew powinna sprawić, że poczuje się lepiej.

Michał opadł z powrotem na krzesło. Męczyła go już ta bezradność. Spojrzał na kobietę siedzącą obok niego. Oczy miała zamknięte. Modliła się bezgłośnie, poruszając tylko nieznacznie ustami i przesuwając w palcach paciorki różańca. Wstał bez słowa i zszedł schodami na parter szpitala. Korytarz, w którym rano było tylu pacjentów, opustoszał. Michał usłyszał jakieś poruszenie w okolicy gabinetu, w którym kilka godzin temu oddawał krew. Wolnym krokiem minął rząd krzeseł, skręcił w lewo. Przed gabinetem stała grupa ludzi. Siedem, osiem osób. Najwyraźniej wszyscy się znali, bo zachowywali się dość swobodnie. Zawrócił bez słowa, mając zamiar iść do automatu po kolejną już dzisiaj kawę. Odchodząc, usłyszał znajomy głos. Zatrzymał się. To był głos Tomka. Michał odwrócił się gwałtownie. Tamten siedział na ziemi i tłumaczył coś innemu mężczyźnie, intensywnie przy tym gestykulując.

– O! Michał! – Wstał i wyciągnął rękę w geście powitania. Był na lekkim rauszu. Nie wyglądał na pijanego, ale w jego oddechu czuć było alkohol. Michał nie chciał uścisnąć tej dłoni, ale uznał, że przecież to nie czas ani miejsce na urazy.

– Co tu robisz? – zapytał.

– Przyprowadziłem paru kumpli i kumpeli. – Wskazał dłonią na towarzystwo stojące pod drzwiami gabinetu. – Oni wszyscy przyszli pomóc Natalii. Wszyscy. – Zatoczył ręką nieporadne koło. – Ja nie mam grupy B, ale oni wszyscy tak. Uratujemy Natalię.

Michał spojrzał na ludzi, zupełnie mu nieznanych, którzy być może nigdy nie poznali Natalii osobiście, a mimo to przyszli tutaj, zaoferowali swoją pomoc. Byli gotowi podarować kawałek siebie komuś zupełnie obcemu. Coś ścisnęło go w gardle. Nie pomyślał o tym wcześniej, ale rzeczywiście Natalia może potrzebować więcej krwi, jego czterysta pięćdziesiąt mililitrów to może być za mało. Poczuł nagle wdzięczność dla byłego chłopaka Natalii.

– Dobra robota – powiedział do wszystkich, ale patrzył na Tomka. Chciał dodać coś jeszcze, ale gula w gardle nie pozwalała mu na to. Poklepał tylko chłopaka po ramieniu, odwrócił się i wyszedł.

Wieczorem dowiedział się, że krew przyjęła się dobrze, ale że będzie potrzebna jeszcze jedna jednostka, może dwie.

Lekarz w końcu pozwolił mamie Natalii i Michałowi zobaczyć dziewczynę.

– Tylko nie dłużej niż dziesięć minut – zastrzegł. – I pojedynczo proszę.

– Oczywiście – odpowiedział Michał natychmiast i spojrzał na starszą kobietę. – Proszę, pani pierwsza.

Po kilku minutach mama Natalii otwarła drzwi i wyszła na korytarz. Nie spojrzała na Michała, nie odezwała się. Po prostu zdjęła fartuch ochronny i skierowała się do wyjścia.

– Proszę chwilę zaczekać, odwiozę panią do domu – powiedział do kobiety. Natalia na pewno nie chciałaby, aby jej mama sama podróżowała autobusami po nocy.

Kobieta bez sprzeciwu usiadła na krześle, a Michał wszedł do izolatki.

Światło tylko nieznacznie rozjaśniało wnętrze. Szybko przyzwyczaił oczy do ciemności i uklęknął przy łóżku.

– Kochana – szepnął. – Moja kochana. Jak się czujesz?

– Nie pytaj. O nic nie pytaj – odpowiedziała powoli.

Patrzyła na niego słaba, zlana potem. Nie miała na głowie chustki. Pierwszy raz zobaczył ją bez włosów, ale to nie miało żadnego znaczenia. Przy łóżku stała wielka butla z tlenem, z której wystawały cienkie rurki prowadzące do nosa dziewczyny.

– Kocham cię – wyznała niemal bezgłośnie. Patrzyła na niego tak, jakby chciała dokładnie zapamiętać każdy fragment jego twarzy, jakby miała go już więcej nie zobaczyć.

– Wszystko będzie dobrze – wyszeptał. Ujął jej wątłą dłoń. Nie uścisnęła jego ręki. Nie miała na to siły. Poruszyła jedynie lekko palcami.

– Będzie – potwierdziła. – Na długo przyjechałeś? – podejrzewała, że Michał przyleciał tak jak ostatnio. Na tydzień. Miała jednak nadzieję, że jakimś cudem zostanie tu trochę dłużej. Chociaż… jakie to miało znaczenie? Jeśli za chwilę umrze, nic już nie będzie miało znaczenia. Od wczoraj ta myśl jej nie opuszczała. Kiedy zamykała oczy, widziała trumnę z wystającą spod wieka białą koronką, księdza z kropidłem i grupę ludzi płaczących nad jej grobem. Rozglądała się po twarzach, rozpoznawała swoich niegdysiejszych znajomych, z którymi od dawna nie utrzymywała kontaktu. Z ciekawością przyglądała się z bliska każdej przybyłej osobie, niektórzy nic się nie zmienili, a innych ledwie rozpoznawała. By nie widzieć swojego własnego pogrzebu, starała się cały czas trzymać oczy otwarte… dopóki sen jej nie zmorzył. Wtedy widok trumny powracał jak bumerang.

– Na długo – odpowiedział Michał na pytanie Natalii. – Na bardzo długo. Będę przy tobie do końca życia.

– Czyli już niedługo – szepnęła.

– Przestań! Nie wolno ci tak mówić! Ani tym bardziej myśleć – powiedział ostro. – Wróciłem do Polski. Już na zawsze – dodał łagodniej.

– Na zawsze? Jak to?

– Zwyczajnie. Już nigdy cię nie opuszczę. Nigdy.

Tej nocy Natalia zasnęła spokojniej. Obraz trumny oddalił się. Nadal widziała we śnie ceremonię pogrzebową, ale już nie tak wyraźnie jak wcześniej, twarze powoli rozmywały się, aż wreszcie zniknęły zupełnie.

Rozdział 48

W najbliższych dniach Natalia miała jeszcze dwie transfuzje. Z każdą kolejną czuła się, jakby ktoś wlewał w nią nowe życie. Obraz trumny, nawet jeśli powracał, to tylko na chwilę. Szybko potrafiła wyrzucić go z myśli, potrząsając energicznie głową. Zaczynała na nowo żyć nadzieją, że teraz będzie już tylko lepiej. Odwiedziny znowu były możliwe i zarówno jej mama, Michał, Ewa, jak i Tomek korzystali z tej możliwości najczęściej, jak to było możliwe.

Mama wreszcie się uspokoiła, widząc znowu córkę uśmiechniętą, z rumieńcami na policzkach. Zauważyła też, że stojak na kroplówki najczęściej stał pusty. Czasami tylko Natalia dostawała jakiś lek.

Tomek w końcu pogodził się z tym, że nie odzyska Natalii. Ilekroć pojawiał się w szpitalu, Michał zawsze tam był. Nie opuszczał dziewczyny nawet na krok. „Kochałem ją za mało” – stwierdzał Tomek w myślach, widząc rozanielone oczy Natalii za każdym razem, kiedy wspominał o Michale.

Michał, za namową Natalii, zamieszkał w jej mieszkaniu. Nadal nie miał pracy, wysłał kilkanaście CV, był na kilku rozmowach kwalifikacyjnych i niby czekał na odpowiedzi, ale gdzieś w środku czuł, że nie ma co sobie robić nadziei. Być może posada nauczyciela angielskiego nie była jednak jego przeznaczeniem.

– Słuchaj, a nie chciałbyś mojej pracy? – zapytała któregoś dnia Natalia.

– Twojej pracy? – zdziwił się.

– No wiesz, przynajmniej na razie. Ja tak szybko chyba nie wrócę do biura. Wcześniej czy później szef będzie musiał kogoś zatrudnić na moje miejsce. Czemu nie miałbyś to być ty?

– „Marzenia do spełnienia” – zadumał się Michał. – Moje się właśnie spełnia. Ty nim jesteś.

– Ja jestem teraz na krawędzi życia. Nawet nie mam odwagi, by marzyć o czymkolwiek. Chcę tylko żyć.

– A ja nie pozwolę ci spaść z tej krawędzi. Będę cię mocno trzymał, aż będziesz miała siłę stanąć pewnie na własnych nogach. I przestaniesz widzieć przepaść nad krawędzią, bo pojawi się zamiast niej zapierający dech w piersiach krajobraz. Zobaczysz – zapewnił. – A co do pracy w biurze podróży, sam nie wiem. Nigdy nie pracowałem na podobnym stanowisku.

– Ale widziałeś kawałek świata. Uważam, że byłbyś cennym pracownikiem „Marzeń do spełnienia”.

– No dobra, pomyślę o tym. Ale jeśli dostałbym tę pracę, przyjąłbym ją tylko dla ciebie. Żeby w odpowiednim momencie ustąpić ci miejsca. To jednak twoja posada.

– Okej, umowa stoi.

Michał uścisnął dłoń ukochanej, nie zdając sobie sprawy, że właśnie dostał pracę w biurze podróży. Natalia była pewna, że szef zgodzi się na zastępstwo zatrudnić Michała. Była przekonana, że chłopak szybko wdroży się w obowiązki.

***

Dwa tygodnie później ordynator przyszedł na poranny obchód w widocznie dobrym humorze. Choć pół twarzy zasłaniała mu biała maseczka, Natalia bez trudu odgadła, że mężczyzna się uśmiecha. Wokół jego oczu utworzyły się zmarszczki, które pojawiają się zawsze, gdy ktoś jest z czegoś zadowolony. Ukradkiem spojrzała na doktor Koszutkę, która teraz puściła do niej oczko. O ile przywykła do radosnego w każdej sytuacji spojrzenia lekarki, o tyle zadowolona mina ordynatora zaskoczyła ją.

– Pani Natalio – odezwał się, po czym na chwilę zawiesił głos. Oparł dłonie na metalowej poręczy łóżka. Jego wzrok zastygł. Nastała zupełna cisza. Pielęgniarki, doktor Koszutka, stażyści, wszyscy milczeli. Natalia przełknęła ślinę. Słyszała w głowie głośny huk myśli, przerywany przyspieszonym biciem serca. Tymczasem ordynator oderwał jedną rękę od poręczy i wyciągnął ją w stronę doktor Koszutki. Ta od razu podała mu kartkę. Mężczyzna wyprostował się. – Mamy pani dzisiejsze wyniki krwi. Jest dobrze – powiedział w końcu, unosząc w górę kartkę papieru i potrząsając nią energicznie. – Szpik się obudził! I to niezwykle intensywnie!

– Co?! – wydarło się z piersi dziewczyny, aż musiała złapać się za gardło, bo poczuła drapanie. – Poważnie? – powiedziała już ciszej, ale bynajmniej nie spokojnie. W środku cała dygotała. Poczuła na ramieniu rękę doktor Koszutki.

– Pani Natalio… – Z twarzy ordynatora zniknął radosny wyraz. – To nie jest oddział, na którym się żartuje, to nie choroba, z której można drwić – powiedział poważnym tonem. Na sali znowu zapanowała cisza, w powietrzu jednak czuć było powiew euforii, unoszący się coraz wyżej i wyżej. W końcu i ordynator poddał się jej działaniu. Westchnął głęboko i ponownie jego twarz ozdobiły zmarszczki mimiczne wokół oczu. – Tyle łez pani wylała, tyle cierpienia zniosła, a teraz… Jeśli nadal w takim tempie będzie się pani regenerować, to niebawem wypuścimy panią na trochę do domu – dodał.

– Do domu… – powtórzyła bezwiednie dziewczyna. Tak bardzo pragnęła tej chwili, tak bardzo o niej marzyła. Dom! Cudowne słowo! Poczuła, że łzy uparcie i szybko napływają jej do oczu. Zaczęła intensywnie mrugać, by jak najbardziej odwlec w czasie tę kaskadę emocji, ale łzy były sprytniejsze. Spłynęły szybką strużką wzdłuż policzków i zniknęły w zagłębieniu szyi. – Do domu – powtórzyła raz jeszcze, upajając się tą chwilą.

– Tylko musi pani pomóc temu szpikowi. Świat się dla pani na chwilę zatrzymał, ale teraz wszystko będzie wracać do normy. Proszę się dobrze odżywiać i pić dużo wody, by wypłukać resztki chemii z organizmu. Ona ciągle krąży w pani żyłach. Obiecuje pani?

Pokiwała energicznie głową, nie mogąc wydusić ani słowa. Po sali przeszedł szmer. To był zdecydowanie jeden z tych momentów, kiedy personel szpitala czuł dumę. Jeszcze długo nie będzie można powiedzieć, że sytuacja jest opanowana, ale pojawiła się ogromna satysfakcja i nadzieja na lepsze jutro. Po raz kolejny medycyna udowodniła właśnie, że nowotwór to nie wyrok.

– Była pani na skraju, dosłownie na krawędzi – ordynator gestem pokazał, jak niewiele brakowało – ale teraz, nareszcie, pojawiła się nadzieja. Szansa. I to ogromna! Brawo! Jest pani bardzo silna! – Pokazał zaciśnięty kciuk, po czym wyszedł z sali, a tuż za nim pokój opuścili stażyści, doktor Koszutka i pielęgniarki. Jako ostatnia wyszła pani Maria. Wierzchem dłoni wytarła łzy wzruszenia, pomachała oszołomionej dziewczynie na pożegnanie i zamknęła drzwi.

Natalia znowu została sama. Niby wszystko było identyczne, jak pięć minut wcześniej. Obrzydliwie zielone ściany, których dziewczyna miała już serdecznie dość, pozostały takie jak przedtem, na stoliku nocnym stał kubek z herbatą z pokrzywy, która podobno oczyszcza krew, dalej łóżko z białą pościelą, okno, za którym Bóg malował obrazy z chmur, na parapecie znowu siedział szary gołąb. Wszystko takie samo, a jednak inne. I cisza już tak nie przenikała na wskroś.

Natalia oparła się wygodniej na łóżku, spojrzała w bezchmurne tego dnia niebo za oknem, z radia stojącego na parapecie popłynęła cicha melodia. Po chwili do uszu dziewczyny dotarł kobiecy głos, śpiewający z przejęciem:

Aniele mój, szukałam cię, kiedy szczęście porwał wiatr,

Gdy złe słowa splotły sieć, nikt nie słyszał serca skarg.

Mój świat umierał w snach. Myśli wrogiem stały się.

Moje serce lustrem jest i ciągle jeszcze szuka sił, by wybaczyć…

Tyle nieotartych łez, zanim los przytulił mnie.

Tyle pustych dni, nim uwolniłam się z tamtych chwil.

(…)

Ten lęk uwięził mnie. Nikt nie słyszał dźwięku łez.

Utonęłam w żalu, by znów narodzić się.

A dziś już nie pamiętam nic. Czas uspokoił sny.

Uwolniłam się, by żyć. By nie otruć świata smutkiem łez.

Więc nie pytaj mnie…

ile popłynęło łez, zanim los przywrócił sens.

Ile pustych dni, nim uwolniłam się z tamtych chwil?

Każdy dzień oddala gniew, bo jego ramię siłą jest.

Ocaliła mnie czułość wyśniona… i spełniona.

Aniele mój, Ty wiedziałeś! I cierpiałeś tak jak ja!

Przyrzekam ci więc, że każdy mój dzień

będzie światłem tych, którzy zgubią się…*

* Edyta Górniak, List.

Epilog

Rok później

Wietrzny, jesienny wieczór. Na brzegu wysokiego klifu widać postać kulącej się z zimna starszej kobiety. Obok sylwetka młodego mężczyzny, który widząc marznącą towarzyszkę, okrywa ją swoją bluzą. Ta z wdzięcznością przytrzymuje okrycie, ale nie odrywa wzroku od słońca, które tego wieczoru postanowiło zakończyć dzień niezwykle spektakularnie. Stoją oboje na samej krawędzi skarpy. Wystarczyłby jeden nierozważny krok w przód i ten dzień mógłby zakończyć się tragicznie.

Kobieta spogląda w dół. Pionowa bladożółta ściana kończy się kilkadziesiąt metrów niżej. Kobieta pochyla się jeszcze bardziej. Dostrzega mały skrawek plaży z białego żwirku, co rusz atakowany przez wzburzone fale.

– Proszę nie podchodzić tak blisko. – Michał łapie ją za ramiona. – Natalia by nie chciała, aby coś się pani stało.

– Dobrze, już dobrze. – Kobieta odsuwa się nieco od krawędzi. – Chciałabym po prostu jak najwięcej tutaj zobaczyć, poznać, poczuć. Piękne miejsce – stwierdza.

– To prawda – uśmiecha się mężczyzna. – Cudowna wyspa. Dzięki niej poznałem Natalię.

Patrzą przed siebie, na kulę słońca wiszącą nisko nad linią horyzontu.

***

Natalia obserwowała ten obrazek z oddali. Mama i Michał stali do niej tyłem, wpatrzeni w zachodzące słońce. Nie słyszała ich rozmowy, ale oboje sprawiali wrażenie, że nie przeszkadza im huczący w uszach wiatr. Stali blisko siebie, dotykali się ramionami i patrzyli po prostu przed siebie.

Poczuła dreszcz na plecach. Przypomniał jej się jeden z koszmarów, które prześladowały ją nocami w szpitalnej izolatce.

– Mamo! – zawołała, by przekonać się, że tym razem nie jest bohaterką złego snu. – Mamo! – Jednak ani mama, ani Michał nie odwrócili się. – Michał!

Uśmiech, który dotąd miała wymalowany na twarzy, zniknął. Pojawiło się napięcie, niepewność. „Kolejny koszmar?” – przebiegło jej przez głowę.

Ruszyła w ich kierunku. Od ukochanych osób dzieliło ją może sto, sto pięćdziesiąt metrów. Przyspieszyła kroku. Po chwili już prawie biegła.

– Mamo! – zawołała jeszcze raz.

Odwrócili się oboje.

– Co się stało? – zaniepokoiła się mama.

– Nic – odetchnęła z ulgą dziewczyna i już spokojniejszym krokiem dołączyła do najbliższych. – Nic – powtórzyła. – Kocham was, wiecie o tym, prawda? – wyciągnęła ku nim ramiona. Oboje ją uściskali.

– Nareszcie jesteś – powiedział Michał, nie odpowiadając na jej pytanie. – Odpoczęłaś po podróży? Jak się czujesz? – zapytał.

– Wyśmienicie! – zawołała.

– Mam dla ciebie niespodziankę – chłopak sięgnął do tylnej kieszeni spodni. Wyjął z niej płaskie granatowe pudełko wielkości portfela.

– Co to? – Natalia nie mogła ukryć zdziwienia. Jej mama na chwilę wstrzymała oddech, patrząc to na mężczyznę, to na swoją córkę.

– Dla ciebie – Michał uśmiechnął się szeroko, zadowolony, że niespodzianka się udała.

Natalia drżącymi dłońmi uchyliła wieczko i znieruchomiała. W środku leżała biało-czerwona karta Potencjalnego Dawcy Szpiku. Wyjęła ją, przyglądając się badawczo. Nic z tego nie rozumiała. Po co jej ona?

– Zdecydowałem się – wyjaśnił. – Zarejestrowałem się w bazie dawców.

– Dziękuję – wydusiła wreszcie dziewczyna. Co prawda, ona nie potrzebowała przeszczepu szpiku, ale będąc w szpitalu, poznała wielu chorych. Część z nich od dawna czekała na genetycznego bliźniaka. Niektórzy nie zdołali się go doczekać…

– Skoro mogę kogoś uratować, chcę to zrobić, po prostu. Ty przeżyłaś, jesteś tu ze mną. Teraz chcę pomóc innym, którzy też walczą, też chcą żyć, ale mają mniej szczęścia od ciebie. To trochę tak, jakbym spłacił dług za twoje życie.

Nie mówił już więcej. Poczuł na szyi drżące ręce dziewczyny. Przywarła do niego z całych sił.

– Płaczesz? – zapytał, kiedy w końcu udało mu się spojrzeć jej w oczy. Wierzchem dłoni wytarł łzy z jej policzków. – Aaa! Chyba wiem! Płaczesz, bo spodziewałaś się zaręczyn, a tu tylko zwykły kawałek plastiku – zażartował. – Cóż… na zaręczyny jeszcze musisz poczekać. Przecież nam się nie spieszy. Mamy na to całe długie życie – dodał, gładząc jej mokry od łez policzek.

***

Tego wieczoru stali objęci wszyscy troje na skarpie i patrzyli, jak słońce powoli dotyka linii horyzontu, a potem stopniowo zatapia się, aż w końcu znika. Wiatr hulał coraz silniej, rozwiewając im włosy. Natalia co rusz z radością odgarniała z czoła niesforne pasma. Nie denerwowała się, że porywy wiatru zburzą jej fryzurę. Z uwielbieniem dotykała krótkich kosmyków, które przyjemnie łaskotały ją po policzkach, dając znak, że ta chwila, ten wieczór z najbliższymi na pięknej wyspie Korfu, dzieje się naprawdę. To nie był sen. Czas koszmarów minął.

Podziwiając zjawiskowy zachód słońca na greckiej wyspie, nie mogli oprzeć się wrażeniu, że żegnają nie tylko kolejny dzień, ale cały ostatni rok.

Jutro, którego tak bardzo się bali, właśnie się zaczynało…

KONIEC

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Podziękowania

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Epilog