Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody wydawcy, jest zabronione.

Autorka ani wydawca nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za błędy, pomyłki, albo odrębne interpretacje zagadnień, których ta publikacja dotyczy. Wyrażone w niej przekonania są osobistymi poglądami jej autorki i nie należy ich traktować jako eksperckich zaleceń, albo porad. Odpowiedzialność za podejmowane działania spoczywa wyłącznie na czytelniku.

Wszelkie podobieństwo do osób lub organizacji jest czysto przypadkowe.

Copyright © by Wydawnictwo ROSTER

Opracowanie komputerowe: AZKO Anna Kowalczyk

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Wydanie I

ISBN: 978-83-950069-8-2

Wydawca:

Wydawnictwo ROSTER

ul. K. Wielkiego 32/1

96-200 Rawa Mazowiecka

NIP: 835-149-55-63

Tel: 503021483

www.WydawnictwoAutorskie.pl

http://www.facebook.com/ksiegarniaroster

Książka do kupienia na: www.KsiegarniaROSTER.pl

Spis treści

1. Facebookowy przepis na Twój udany dzień

2. Od autorki

3. Jak żyć panie premierze? Jak żyć?

4. Życiowa historia

5. Miłość niejedno ma imię

6. Dwa światy

7. Problem i co dalej?

8. Rutyna jest OK

9. Życie to nieustająca zmiana

10. Zorganizowana ponad miarę

11. Skąd w nas potrzeba zorganizowania?

12. Czy muszę być pedantycznie zorganizowana?

13. Życie to plan, albo wiele wersji planu

14. Jakoś to będzie

15. Czasem potrzebny jest czas

16. Pracuj nad sobą nie nad innymi

17. Oni (zawsze), one (niekiedy) mają lepiej

18. Jaka ja jestem głupia

19. Muszę – najgorsze słowo świata

20. Wiecznie młoda – kult młodości ma się świetnie

21. I tak ktoś Cię skrytykuje

22. Wiedzieć więcej, czy działać?

23. Mniej emocji

24. Bezsensowne stereotypy

25. Mylne przekonania

26. Kiedy będę już sławna…

PODSUMOWANIE

NA ZAKOŃCZENIE

Nie jestem wyrocznią. Nie powiem Ci, jak żyć. Sama wiesz najlepiej, co jest dla Ciebie najlepsze. Pamiętaj jednak, że wewnętrzny głos, intuicja czy fałszywe przekonania, mogą być tak samo mylące i krzywdzące jak rady samozwańczych mentorów i mówców motywacyjnych, wyrastających niczym grzyby po deszczu.

01.

Facebookowy przepis na Twój udany dzień

1. Jędrne pośladki – to tylko 20 minut dziennie, a rezultaty Cię zachwycą! (Liczę – 20 min).

2. A – jeszcze kręgosłup i mięśnie brzucha, żeby go utrzymały (dodaję 20 min).

3. Zrób sobie przyjemność – kąpiel, peeling, maseczka – to tylko 20 minut, a będziesz spać jak dziecko! (Tak, tak – to powtórne 20 min). Peeling zrób sama, kup składniki, mieszaj, odczekaj, resztę włóż do ślicznego pudełeczka (następne 20 min).

4. Nic tak nie pomaga jak codzienne medytacje – poświęć sobie jedynie 30 minut! (Plus 30 min).

5. Czytanie godzinę dziennie (ale broń Boże nic naukowego!) poprawia nastrój, skupiasz się na sobie i o to chodzi! (Kolejne 60 min).

6. Na śniadanie codziennie przygotuj sobie koktajl owocowo-warzywny – 15 minut pracy i poczujesz różnicę! (Znowu 15 min).

7. Spaceruj niezależnie od pogody – 30 minut dziennie na początek, ale to ma być spacer, a nie dochodzenie do pracy! (Dalsze 30 min).

8. Smaruj codziennie wieczorem paznokcie olejkiem, skórki będę miękkie i będą wolniej odrastać – minuta smarowania, 14 minut schnięcia zanim coś można chwycić (dorzucam 15 min).

9. A! I peeling stóp, albo moczenie w wodzie z solą, to znakomicie ukoi Twoje zmęczone nogi! (Kolejne 15 min).

10. Na włosy też przygotuj maseczkę – jajko, cytryna, itd. zawiń w ręcznik, trzymaj 20 minut, spłucz, wysusz i ułóż jak zwykle! (Co najmniej 30 min).

11. Pij zioła, jest ich taki wybór, przygotuj mieszankę jaką lubisz i codziennie rozkoszuj się naparem! (Znów 15 min).

12. Pamiętaj – hobby rozwija, ale też pomaga zapomnieć o codzienności, wyzwala endorfiny i poczucie czego tam tylko chcesz. Zadbaj, by mieć na nie czas (ok, jakieś wybiorę i poświęcę skromne 30 min dziennie).

13. Pamiętaj, jesteś najważniejsza! Umów się z koleżanką na kawę, idź na babskie zakupy. Mąż z dzieckiem mogą zostać sami tę godzinkę! (Następne 60 min).

14. Dodaję oglądanie „W dobrym stylu” Rozenek, bo może o czymś zapomniałam! (40 min).

WYCHODZI MI 420 minut, czyli 7 GODZIN DZIENNIE - CODZIENNIE. Ale jednak mam wrażenie, że o czymś zapomniałam!

Na szczęście to tylko humorystyczne zestawienie. Uff – odetchnęłam ;)

Znalazłam je w facebookowym gąszczu różnego typu postów moich znajomych. Nie znam jego autorki, ale serdecznie Cię pozdrawiam i mam nadzieję, że nie masz mi za złe, że je tutaj wykorzystałam. Znalazłabym zapewne jeszcze kilka punktów, które do tej listy zadań obowiązkowych należałoby dopisać – tylko tych z zakresu dbania o siebie, o rozwoju osobistym, zawodowym i wszystkich innych, prozaicznych zadaniach do wykonania w ciągu dnia, nie wspominając.

02.

Od autorki

W czasopiśmie „Książki. Magazyn do czytania” (nr 4 (31) wrzesień 2018) Zyta Rudzka zmasakrowała książkę Katarzyny Grocholi „Pocieszki”. Zarzuciła autorce, że jej bohaterki „Są słabe. Bierne. Głupiutkie i infantylne”. Pisze o tym, że historie przedstawione w „Pocieszkach” są banalne, a nawet poważnym tematom towarzyszy „śmieszkowatość i naiwny sentymentalizm”.

Swoje przemyślenia recenzentka tak oto podsumowuje „Czytając Grocholę, mam poczucie obcowania z uproszczoną, umniejszoną, zafałszowaną, zatem niebezpieczną wizją kobiecego doświadczenia i przeżywania”. Zarzuca również pisarce, że do świata przez nią przedstawionego nie dotarła ani pierwsza, ani druga fala feminizmu.

Jedyne co mnie rozbawiło w tej recenzji to zdanie dotyczące stylu i języka Grocholi, a brzmiało ono tak: „Nawet straż z Milanówka, jedzie bardziej Grocholą niż na sygnale”.

Oczywiście dla Katarzyny Grocholi ta recenzja zapewne nie stanie się sennym koszmarem. Nie wpłynie również negatywnie na sprzedaż książki, bo przecież ci, którzy Grocholę kochają i tak będą sięgać po jej książki, a większość z nich zapewne nawet nie czytuje „Książek…”. Zaś ci, którzy nie zaczytują się w Grocholi, ale regularnie sięgają po magazyn „Książki”, paradoksalnie - z czystej ciekawości - mogą zmierzyć się z prozą tej pisarki.

Przez głowę przemknęła mi jeszcze inna szatańska myśl. Może to taki „trik marketingowy”, aby dotrzeć do tych wyrafinowanych czytelników, którzy na co dzień czytują tylko zaangażowaną literaturę piękną, opisującą ważne społecznie sprawy? Aby skłonić ich, by sięgnęli po tak bardzo „złą książkę” i zechcieli się przekonać, jak złe są te „Pocieszki”? Wszak tytuł książki we wspomnianej recenzji się pojawił i zdjęcie okładki też…

Nie, to niemożliwe, by ktoś stosował tak szatańskie sztuczki. Widocznie za długo pracuję w korporacji i za dużo miałam w życiu do czynienia z PR oraz marketingiem. Mam przez to zapewne wypaczoną psychikę, wszędzie dopatrując się spiskowej teorii dziejów.

Nie piszę jednak tego, aby Cię zachęcać lub zniechęcać do czytania książek Katarzyny Grocholi, ale by podzielić się z Tobą emocjami, które mi towarzyszyły, gdy przytoczoną recenzję przeczytałam.

Zimny pot oblał mnie całą. Wszak wówczas dopiero co oddałam do wydawnictwa moją powieść „Tamte wakacje”. Zapewne nikt nigdy nie pochyli się nad nią w redakcji czasopisma „Książki. Magazyn do czytania” (mam nadzieję, że to stwierdzenie nie świadczy o moim braku pewności siebie i wiary we własne umiejętności), ale nie chciałabym, aby Czytelnicy uznali moją bohaterkę, Martę, za: bierną, głupiutką i infantylną, a samą fabułę za jeden wielki banał.

Wszak mamy tendencję do tego, aby widzieć swoje życie w nieco lepszym świetle, niż jest w istocie, zaś z dużo większym krytycyzmem oceniać wszystko i wszystkich wokół.

Choćby nasze życie było sto razy nudniejsze i gorszej jakości na przykład od życia bohaterki powieści „Tamte wakacje”, to o niej powiemy: „głupia gąska”, „banalna historia”. I jest to dość naturalny odruch obronny, do pielęgnowania którego, w pewien sposób, pragnę Cię zachęcić w tej książce. Ponieważ jeśli odwrócimy za bardzo proporcje i zaczniemy widzieć same nieszczęścia w swoim życiu, zazdroszcząc wszystkim dookoła, w najlepszym przypadku staniemy się zgorzkniałe, zrzędliwe i trudne do zniesienia dla najbliższego otoczenia. Zaś w najgorszym, nasze natręctwa przerodzą się we frustracje, albo co gorsza chorobę psychiczną, wymagającą specjalistycznej interwencji.

A przecież my, kobiety, mamy tendencję ku temu, aby umniejszać swoje zasługi i uważać, że wciąż zbyt mało wiemy, nie nadajemy się, nie jesteśmy wystarczająco szczupłe, piękne, zaangażowane, gotowe etc…

Nie będę więc namawiać do tego, abyśmy z nadmiernym egoizmem łechtały swe ego, czerpiąc radość z krzywdy i niepowodzeń innych osób, ale do samoakceptacji. Do umiejętności kochania samych siebie. Życia własnym życiem, bez ciągłego porównywania się z innymi. Bez poczucia presji, że tak trzeba. Że takie są oczekiwania społeczne. Że takie są trendy, którym musimy się podporządkować.

Jeśli czujemy się szczęśliwe, akceptujemy się, kochamy i jesteśmy kochane, to nasze życie może być nudne i nic nikomu do tego.

Czy dzięki samoakceptacji i pokochaniu siebie, nasze życie stanie się porywającą przygodą? Pozbędziemy się z niego banału? Gorszych dni? Życiowych tragedii? Czy nie będzie już skrzywdzonych i nieszczęśliwych kobiet, takich jak bohaterka mojej powieści „Tamte wakacje”?

Niestety pewnie będą. Mimo że nikt nie ma prawa krzywdzić drugiej osoby!

Jednak strach przed samotnością, przed tym, że sobie nie poradzimy, że nie udźwigniemy finansowego ciężaru utrzymania dzieci, przed presją otoczenia, jest tak wielki i paraliżujący, że mimowolnie godzimy się na to, by tkwić w naszej banalnej historii, stając się „naiwną, głupią gąską”, o czym wiemy tylko my same i ściany – niemi świadkowie wielu rodzinnych dramatów.

Trochę to przytłaczające i smutne, ale prawdziwe. Tak niestety wygląda życie wielu z nas – kobiet. Cały czas. W XXI wieku. Zarówno w dużych miastach, wśród kobiet dobrze sytuowanych, na wysokich stanowiskach, jak i w małych miasteczkach i wsiach, wśród pełnoetatowych matek i gospodyń domowych.

Chcę tą książką wlać w Ciebie trochę optymizmu. Zachęcić do pokochania samej siebie. Do niezważania na to co mówią o Tobie inni. Bo przecież tak łatwo jest krytykować czyjeś życie, nie bacząc na to, jak wygląda nasze własne, a przecież najważniejsze jest „JA”, a nie „ONI”.

Pamiętaj, że jeśli czujesz, że dobrze Ci w danym stanie, sposobie i trybie życia – to znak, że to jest dobre. Może nie dla wszystkich, ale dla Ciebie na pewno. Nieważne co piszę ja i co przeczytasz w innych poradnikach.

Nie ma wzorca szczęścia ani szablonu, do którego mogłybyśmy się porównywać.

Dlatego w tej książce, bardzo po laicku, życiowo i szalenie osobiście, będę starała się zachęcać Cię do pokochania siebie, rozwijając kreatywnie, niekoniecznie zgodnie z doktryną Kościoła katolickiego, dwa niezwykle uniwersalne cytaty:

„Kochaj bliźniego swego jak siebie samego” oraz „Kochaj i rób co chcesz”.

Kochane babeczki, kochajmy siebie, a pokochanie innych i otaczającego świata, przyjdzie nam z dużo większą łatwością. Zaś później, nawet jeśli teraz świat nas nie lubi, albo przynajmniej nam tak się wydaje, świat pokocha nas.

Życzę przyjemnej lektury.

Nie będę namawiać Cię do tego, abyśmy z nadmiernym egoizmem łechtały swe ego, czerpiąc radość z krzywdy i niepowodzeń innych osób, ale do samoakceptacji. Do umiejętności kochania samych siebie.

„…i wyjechać w Bieszczady.

Thriller z Domaniewskiej”

To nie jest książka o funkcjonowaniu korporacji, ale o ludziach w nich pracujących i ich relacjach.
„...i wyjechać w Bieszczady” jest zwierciadłem, które w sarkastycznym, nieco przerysowanym i przede wszystkim krzywym odbiciu, przedstawia bardzo gorzki, ale jednocześnie uniwersalny i odarty z różnorakich dekoracji, obraz współczesnych: dwudziesto-, trzydziesto- i czterdziestolatków.

„Tamte wakacje”

Debiutancka powieść Sary Taylor

Marta porzuciła pracę w Mordorze przy ulicy Domaniewskiej w Warszawie i założyła własną działalność gospodarczą – firmę szkoleniową. Jest atrakcyjną trzydziestokilkulatką. Silną, niezależną i zdeterminowaną kobietą. Ale to tylko pozory. Po wejściu do domu, zmyciu perfekcyjnego makijażu i zdjęciu drogiego, doskonale skrojonego kostiumu, traci poczucie własnej wartości, rozsypuje się wewnętrznie, zmieniając się w bezbronną i przestraszoną dziewczynkę.

Już wkrótce kolejna

książka Sary Taylor!

„Miasteczko”

Komedia kryminalna, w której show-biznesowa dziennikarka z Warszawy trafia do prowincjonalnego Miasteczka na kilka dni przed wyborami samorządowymi by rozwikłać niezwykłą zagadkę, a przy okazji odkryć liczne powiązania i zależności VIP-ów z lokalnej społeczności.

Premiera – 2019 rok