- Nie, to zupełnie nie mogło być tak – Szef patrzył na mój raport i z niezadowoleniem kręcił swoim wielkim łysym łbem – To się zupełnie nie nadaje. Ani do akt, ani do prasy, ani do opadania szczęk, ani do niczego się nie nadaje – Zakończył dobitnie.

- Ale właśnie tak było… - Zacząłem, ale zamilkłem pod ciężarem jego spojrzenia. Było tak ciężkie jak ołów i zimne jak ołów. Jak bardzo ciężki, zimny ołów.

- Nie mogliśmy jej namierzyć PRZYPADKIEM, rozumiecie? – Zniecierpliwiony postukał palcem w biurko, ale nie za mocno – To źle wygląda, nieprofesjonalnie. Raport musi być taki, żeby się nadawał. Nadawanie się powinno być jego podstawową cechą. I profesjonalizm. I bohaterstwo. I przenikliwość. I Dobra Policyjna Robota. I profesjonalizm.

- Profesjonalizm już był – Zauważył nieostrożnie Salceson.

- Nie szkodzi, to zamierzone – Szef nie dał się zbić z tropu – Raport powinien być podwójnie profesjonalny, a może nawet i potrójnie. Tak więc: I PROFESJONALIZM – Podkreślił. – I Solidna Policyjna Robota.

- To też.... - Zacząłem, ale zrezygnowałem.

- Przypadek nie wchodzi w grę. Poza tym jak to wygląda, że sprawca wam uciekł? Nierozpoznany! Złodziej torebek nie ucieka dwóm doskonałym policjantom! Na wszystkich policyjnych filmach taki złodziejaszek zostaje złapany! O właśnie, ostatnio widziałem taki film w telewizorze, tytułu nie pamiętam, może widzieliście? Takich dwóch goni trzeciego,  ten trzeci ucieka, po ulicy, no?

Nie widzieliśmy. Szef był wyraźnie rozczarowany.

- No tak, telewizji nie oglądacie, jak krety żyjecie. No więc słuchajcie, oni go gonią, tak jak mówiłem, a on nagle wyciąga pistolet i tratatata do nich! To ten rudy też wyciąga giwerę i trach do  łysego! A ten wysoki wskoczył za pojemnik na śmieci, taki na kółkach! I pcha ten pojemnik, znaczy się przed sobą, żeby ten gruby tylko w blachę trafiał! Walnął go tak tym kontenerem, że tamtemu giwera wypadła i go ten ślepy zastrzelił!

- Ślepy? To tam był jeszcze jakiś ślepy? – Trochę się pogubiłem.

- A właśnie,  jakiś ślepy też tam stał! – Szef lekko się zamyślił – To był skomplikowany film, taki dramat kryminalny, sryller. Ale nie o to chodzi. Właśnie taki raport byłby najlepszy. Strzelanina, napięcie, akcja! Żeby było co czytać. Może potem i film z tego nakręcą, kto wie? Albo chociaż książkę napiszą. – Rozmarzył się nagle Szef – Tytuł  „Straszna historia”, bo ten Rzeźnik straszny, bardzo straszny nawet. A to – z niesmakiem trącił mój raport końcem palca – To się nawet do gazety z Biedronki nie nadaje.

- To co? Mamy kłamać? – Zapytałem wprost. Salceson spojrzał na mnie z podziwem.

- Zaraz kłamać. Wystarczy lekko podkoloryzować. Ujęcie Rzeźnika musi być wynikiem żmudnego i dokładnego śledztwa, analizy faktów i… – Zerknął z ukosa do ściągawki - Inteligentnej.... czego kurwa? – Wpatrywał się w trzymaną w ręku kartkę – Aha,  de… dukcji! Ta moja żona bazgrze jak kura pazurem. Pomyślcie o kolegach, o dobrym imieniu naszej komendy, co tam naszej komendy, całej polskiej policji do cholery! Jesteśmy w Unii! – Zagrzmiał trochę bez sensu - Tak więc bierzcie się do roboty! Macie 24 godziny, do czasu gdy Lekarz poda wyniki sekcji. I nie zapomnijcie o tym, że to ja nadzorowałem śledztwo i udzieliłem wam wielu bezcennych wskazówek. Chcecie ściągawkę? – Wyciągnął do mnie kartkę papieru.

- Nie trzeba, pamiętamy wszystko – Wstałem i zasalutowałem.  Wyszliśmy z gabinetu.

- No to mamy zgryz – Zafrasował się Salceson – Nie umiem pisać kryminałów ani scenariuszy do filmów akcji, ty umiesz?

Pokręciłem głową. Ale wpadłem na pomysł.

- Wiesz, nasz Lekarz dużo czyta. Nieraz widziałem jak gazety w kiosku kupował. Wygląda na inteligentnego gościa, może by pomógł?

Salceson wzruszył ramionami – Zapytać nie szkodzi. I tak musimy do niego pójść po raport  z sekcji.