Copyright © Tanya Valko, 2021

Projekt okładki

Sylwia Turlejska

Agencja Interaktywna Studio Kreacji

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

© Sofia Zhuravetc/Stock.Adobe.com

Redaktor prowadząca

Anna Derengowska

Redakcja

Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8234-437-0

Warszawa 2021

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Bez deszczu nie ma tęczy

Kristin Hannah, Prawdziwe kolory

Wszystkie postaci występujące w powieści i przedstawione w niej wydarzenia są fikcyjne. Losy osób publicznych lub postaci historycznych zostały zbeletryzowane na potrzeby fabuły.

PRZEDMOWA

Drodzy Czytelnicy i kochani Fani Orientalnej sagi,

Oddaję w Wasze ręce kolejny, czternasty tom sagi pt. Arabska kochanka. Umiejscawiając akcję we współczesnych czasach, nie mogłam oderwać jej od naszej pandemicznej rzeczywistości. Nie da się, wierzcie mi. Zdaję sobie sprawę, że macie dość i nie chcecie dłużej słuchać o koronawirusie, ale lata 2020 i 2021 są już nastygmatyzowane. Nasza codzienność niestety jest taka, a nie inna.

Jak sami wiecie i się zapewne spodziewacie, akcja moich powieści toczy się daleko od naszego europejskiego świata. Tam, gdzie jest inaczej, dziwnie, ekscytująco i niezwykle. Jest orientalnie. Dlatego mam głęboką nadzieję, że zaciekawi Was, jak wyglądało życie w dobie pandemii w Królestwie Arabii Saudyjskiej oraz w Izraelu. Jak te dwa różne kraje dawały sobie radę, czy rządy dbały lepiej czy gorzej o swoich obywateli, czy zagwarantowały im godziwą opiekę lekarską czy podłe warunki. Będziecie mogli porównać naszą polską sytuację z realiami w iście królewskim stylu. Saudyjskie sale VIP-owskie dla chorych na covid, liczące sobie co najmniej pięćdziesiąt metrów kwadratowych, z prywatną łazienką, dwudziestoczterogodzinną opieką lekarską i posiłkami z karty to całkiem ciekawe i niezwykłe, kiedy w Europie ludzie umierali w karetkach pogotowia lub na korytarzach szpitali, a chowano ich w zbiorowych mogiłach. Niewykluczone, że zainteresuje Was zamordyzm w Izraelu i wykorzystanie metod do śledzenia terrorystów, by inwigilować zamknięte, zainfekowane społeczeństwo. Co powiecie o opaskach na nadgarstek lub kostkę, które zakładają tam osobom na kwarantannie, nazywając je szumnie „bransoletkami wolności”? Może po lekturze Arabskiej kochanki dojdziecie do wniosku, że u nas nie było aż tak źle, a w wielu sytuacjach uderzająco podobnie.

Zaraz, zaraz, a co z tą tytułową kochanką? Nie bójcie się, przecież nie będę Was tylko zamęczać opisem pandemii. Jak świat światem w czasach wojny, ale też zarazy, ludzie zakochiwali się w sobie na zabój i chwytali życie pełnymi garściami. Kiedy nie wiemy, czy jutro nadal będziemy zdrowi – czy w ogóle będziemy żyli – nurzamy się bez pamięci w uczuciach, które pomagają nam zapomnieć, co się dzieje dookoła nas. Tak też zdarzy się w powieści, którą właśnie trzymacie w ręku.

Jakie są te arabskie kochanki? Czy każda jest gorąca jak wulkan i piękna jak koraniczna, rajska hurysa[1]? Czy Marysia Salimi zalicza się do nich? Czy zejdzie się ze swoim byłym mężem, milionerem Hamidem Binladenem, czy może już definitywnie oddała serce innemu? Czy Izraelczyk Jakub Goldman jest jej wart? Czy on również pragnie tej zwariowanej kobiety?

A szara myszka Daria Salimi, jej siostra? Oczyści się z ciężkich zarzutów i poukłada sobie życie? Potrafi jeszcze kogoś pokochać? Może odnajdzie swoją dawną, młodzieńczą miłość i w końcu będzie szczęśliwa?

Co słychać u podstarzałej Doroty, protoplastki rodu i matki tych dwóch ciągle sprawiających kłopoty dorosłych córek? Czy da radę sprostać potrzebom i wymaganiom swego saudyjskiego męża, doktora Al-Ridy, który jako minister zdrowia ma na głowie pandemię w Królestwie Arabii Saudyjskiej? Czy czasami jakaś arabska kochanica nie wkradnie się w jego łaski?

Nadia Binladen, córka Marysi i wnuczka Doroty, to już nie dziecko, ale atrakcyjna pannica. Jej serce zapłonie gorącym uczuciem do młokosa, polskiego Żyda, za którym podąży, nie oglądając się za siebie.

Wielbiciele sagi powinni być zadowoleni, gdyż w Arabskiej kochance powróci w komplecie cała rodzina Salimich w towarzystwie nowych postaci.

Powieść tę, jak każdą z tej sagi, można czytać, nie znając poprzednich, gdyż stanowi ona zamkniętą całość. Zapraszam zatem też nowych Czytelników do przygody z Orientalną sagą.

1 Hurysa (arab.) – wolna; ta, która ma czarne oczy. To wiecznie młoda i piękna dziewica w koranicznym raju, kobieta idealna, duchowo i cieleśnie nieskazitelna.

PROLOG

Jakub Goldman wpada jak burza do tajnego biura Szin Bet[2] w Ramalli w Autonomii Palestyńskiej, by spotkać się ze swoją siostrą pułkownik Jente.

– Czy masz przynajmniej jeden test na ojcostwo potwierdzający moją tożsamość? – pyta od progu z obłędem w oku.

– Ustaliliśmy, że wszystko kasujemy, niszczymy, likwidujemy…

– Nie zostawiłaś sobie żadnej kopii na pamiątkę? – kpi.

– Niestety. A co się dzieje?

– Spójrz.

Rzuca na blat biurka kopertę, na której jego narzeczona Maria-Miriam Salimi, pół Libijka, pół Polka i trochę Żydówka, napisała niestarannym pismem: „Wybacz, Jakubie. Nie mogę poślubić własnego wujka. Nie mogę sypiać z bratem mojej matki!!! Odchodzę, a Ty pod żadnym pozorem mnie nie szukaj. Błagam!”.

– Co? – Jente wybałusza zdziwione oczy. Jest tak zaskoczona, jak chyba nigdy w życiu. – O co chodzi? To jakaś pomyłka.

– Raczej nie. W środku znajdziesz list naszego ojca i potwierdzenie w korespondencji jego kochanki, Polki Haliny, babki Miriam.

Mężczyzna szybko rozkłada papeterię z inicjałami Jorama Goldmana. Na stół wypada piękna stara precjoza, pierścionek babki Sary, później należący do ich matki Zohar, który na koniec Kuba podarował Marysi, prosząc ją o rękę. Jente szybko przebiega tekst wzrokiem, koncentrując się na słowach: „Szkoda, że nie zobaczyłeś i nigdy nie zobaczysz swej ślicznej córeczki Dorotki… Jest taka podobna do Ciebie. Te jej błękitne jak bławatki oczka i blond włoski układające się wokół jakby Twojej zminiaturyzowanej buźki. To Twoja kopia…”.

– Jakiż on był nieuczciwy! – wykrzykuje. – Jak mógł! Miał ukochaną w Polsce, zostawił ją z brzuchem i przyjechał tutaj. Nie ściągnął jej, nie zainteresował się losem ani jej, ani dziecka. Drań!

– Poślubił naszą nieszczęsną matkę. Po co? Dlaczego? – załamany Kuba zadaje pytania, na które nikt już nie potrafi udzielić odpowiedzi.

– Bo była młodą, niezłą laską – nie przebiera w słowach twarda Jente. – Teraz rozumiem, czemu tak źle ją traktował, a nas negatywnie do niej nastawiał.

– Nie pamiętam tego.

– Byłeś za mały. Kiedy wyjechała do Ein Hod, gdzie się urodziłeś, po prostu od niego odeszła. Zawsze traktował ją jak gówno – kolokwialnie wypowiada się żołnierka. – Szybko mu się przejadła. Doskonale pamiętam, że jej nie znosił, denerwowały go jej orientalne rysy i smagła karnacja, to, co pierwotnie tak go zauroczyło. Uważał ją za skończonego tłumoka, bo mówiła po hebrajsku z arabskim akcentem.

– Przecież chyba wiedział, na co się decyduje? Wziął sobie Żydówkę z Maroka.

– Powinien był się ożenić z kobietą ze swoich sfer, o wspólnych korzeniach, z europejską, wymoczkowatą, białą aszkenazyjką[3].

– Zatem mam już jasność, czemu Miriam tak spodobała mi się od samego początku. Pokochałem ją od pierwszego wejrzenia – wyznaje szczerze nieszczęsny mężczyzna, a rozpacz wykwita na jego uczciwej twarzy.

– Dlaczego?

– Bo jest taka arabska.

Noszący to samo nazwisko, a pochodzący od zupełnie innych rodziców: Jente od czystej krwi Żydów, a Jakub od czystej krwi Palestyńczyków – o czym niedawno się dowiedzieli – milczą dłuższą chwilę. Każdy ma w głowie burzę myśli, każdemu serce krwawi z powodu własnych niepowodzeń i rozczarowań oraz rodzinnych sekretów i grzechów, które nieoczekiwanie ujrzały światło dzienne.

– A może to jakaś ściema? – konfabuluje pocieszająco Jente. – Może to nie jest prawda? Ojciec nie zrobiłby czegoś takiego. Nie mógłby. Widziałeś tę babę? Tę Dorotę?

– Siostrzyczko! – Jakub bierze ją za spoconą z nerwów rękę, a surowa na pozór facetka po raz pierwszy czule tuli się do niego. – Nie dość, że widziałem zdjęcie i nie dawało mi spokoju, skąd znam tę twarz, bo niesamowicie kogoś mi przypominała, to na dokładkę z nią rozmawiałem.

– Co? – zdumiewa się Jente. – Przy jakiej okazji?

– Kiedy ranna Miriam przebywała w szpitalu Hadassa na górze Skopus po tragicznym zamachu na miejski autobus w Jerozolimie, którego była naocznym świadkiem i uczestnikiem, zadzwonił jej telefon i na ekranie wyświetliła się buźka starszej, ale nadal pięknej blondyny o wielkich jak spodki błękitnych oczach.

– I nie skojarzyłeś?

– Nie. Jestem skończonym pacanem. – Jakub całkiem traci poczucie własnej wartości. – Ma ten sam jak nasz ojciec uśmiech i równe jak perełki zęby.

– Rozmawiałeś z nią? O czym?

– O wszystkim i o niczym. Trochę się dopieprzała, ale niegroźnie. Wszystko do czasu, kiedy powiedziałem, że jestem synem Jorama Goldmana. Wtedy jakby piorun w nią strzelił, a ja myślałem, że niezła z niej franca, i Bogu dziękowałem, że jest daleko od nas, bo zrujnowałaby nasz związek. Powtarzała jak w transie: „Syn Jerzyka… Syn Jerzyka…”, polskie imię ojca, który tu, w Izraelu, zmienił je na bardziej odpowiednie.

– To rzeczywiście potwierdza fakty. Ale zauważ, ona wie o swoim pochodzeniu, a nasi rodzice nabrali wody w usta. Tata nigdy nikomu się nie przyznał, że ma nieślubną córkę, a mama, niby taka uczciwa, nie powiedziała nam, wtedy nastolatkom, że nie jesteś ich biologicznym synem. Na łożu śmierci wyjawia się najgorsze rzeczy. Ona zaś zabrała tajemnice do grobu. Ojciec mógł cię oświecić w temacie twoich palestyńskich korzeni, choćby gdy skończyłeś osiemnaście lat, albo później, po dwudziestych pierwszych urodzinach. – Jente zastanawia się przez chwilę, a potem ostro wypala: – Zanim odwalił kitę. Co za pieprzone matactwa! Niech to szlag trafi! – Wściekła, otrzepuje się z melancholii i znów staje się bojową babą, zwłaszcza kiedy widzi całkowite załamanie ukochanego przyszywanego brata.

– Muszę odzyskać ten test na ojcostwo albo wykonać nowy – zdecydowanie oznajmia Jakub. – Nawet jeśli mielibyśmy wykorzystać DNA trupa. Za wszelką cenę muszę udowodnić mojej ukochanej Miriam, kim naprawdę jestem. Nie Żydem, ale Palestyńczykiem, z ojca Jahji Abulhedży, terrorysty i zbrodniarza, oraz zabitej przez niego dziewczyny o imieniu Amal.

2 Szin Bet (hebr.) – Służba Bezpieczeństwa Ogólnego odpowiedzialna za kontrwywiad i bezpieczeństwo wewnętrzne. Do jej zadań należy m.in. walka z terroryzmem (głównie arabskim).

3 Aszkenazyjczycy, Żydzi aszkenazyjscy, aszkenazim (hebr.) – pierwotnie Żydzi zamieszkujący teren dzisiejszych Niemiec, a w szczególności Nadrenię, później również Europę Środkową, Wschodnią i częściowo Zachodnią, a od XVII w. również Amerykę.

POWRÓT DO GNIAZDA

NIE MA JAK W DOMU

Zdruzgotana kolejnym życiowym niepowodzeniem, Marysia ląduje na lotnisku Króla Chalida w Rijadzie. Do Królestwa Arabii Saudyjskiej przylatuje na paszporcie saudyjskim, bo wtedy nie musi ubiegać się o wizę – jest przecież obywatelką tego kraju, co załatwił jej mąż, Hamid Binladen, saudyjski bogacz i aktualny minister sprawiedliwości. Jako że świat zaczyna zalewać pandemia COVID-19, wszyscy, którzy wracają do domu, muszą poddać się kwarantannie. Na lotnisku kobieta otrzymuje więc skierowanie do pięciogwiazdkowego hotelu Ritz Carlton. Jako pasażerkę klasy biznes zawożą ją tam limuzyną. Na miejscu od razu dostaje apartament. Zaopatrzony w maseczkę i rękawiczki pracownik hotelu zaprowadza ją do lokum, w którym kobieta spędzi najbliższe dwa tygodnie.

– Niech się pani nie martwi – pociesza miły, usłużny Azjata. – Macie państwo zagwarantowane wszystkie posiłki i napoje. Jakby potrzebowała pani czegoś ekstra, to w każdej chwili proszę dzwonić na recepcję. Spełnimy każdą prośbę.

Kiedy stają przed drzwiami, konsjerż, zamiast otworzyć je kartą, dzwoni.

– Przepraszam, mister[4] – szepcze przez wąską szczelinę. – Pańska żona przyleciała.

Marysia i Hamid stają naprzeciwko siebie z niepewnymi minami.

– Że co? Co jest grane? – Nadpobudliwa choleryczka od razu wybucha. – Jaka żona? Mam z nim mieszkać?! – dosłownie ryczy na zgłupiałego pracownika hotelu, a ten aż kurczy się w oczach. – To jakieś kolejne saudyjskie chamstwo!

– Uspokój się, Miriam. – Były mąż szerzej otwiera drzwi i staje w progu w swej białej tobie[5] i klapkach. – To nie jest wina tego człowieka. Po prostu mają nas odnotowanych w systemie jako małżeństwo – tłumaczy cierpliwie.

– Znowu jakiś przekręt. Co za przekleństwo! – Oczy zachodzą jej łzami, bo nie miała ochoty oglądać swojego eks już nigdy w życiu.

– Nie zgłosiłem rozwodu do urzędu właśnie na okoliczności takie jak ta. Różnie mogłoby być z twoim powrotem na ojczyzny łono – szydzi Hamid – oraz z twoim funkcjonowaniem w naszej ledwo co modernizującej się Saudii jako rozwódce, singielce.

Zbulwersowana trochę się uspokaja, lecz żąda przeniesienia do innego pomieszczenia.

– Nie potrzebuję żadnego apartamentu! – wykrzykuje na recepcji. – Niech będzie nawet standardowy pokój!

– Czemu, ma’am[6]? – indaguje kolejny Azjata z obsługi. – Zaoferowaliśmy państwu trzypokojowe lokum, najlepsze, z ogromnym tarasem i wszystkimi wygodami. Czy coś jest nie tak? – Usłużnie chyli czoło i spuszcza spojrzenie, nie patrząc na arabską kobietę, by okazać jej szacunek. To omijanie wzrokiem, jakby była niewidzialnym atomem tlenu, zawsze Marysię frustrowało.

– Ten człowiek nie jest już moim mężem. Jesteśmy po rozwodzie i jeśli nie chcecie mieć tu trupa, radzę przydzielić mi inną kwaterę. – Nadal się piekli, ciskając błyskawice pociemniałymi z wściekłości oczami.

– Ma się rozumieć. – Na takie wieści pracownik już nie dyskutuje.

– Poza tym nie wytrzymam tego saudyjskiego smrodu – dorzuca nieoczekiwanie kobieta, a recepcjonista całkiem głupieje, pociągając nosem i przestępując z nogi na nogę. – Ten drogocenny parszywy oud[7]! Saudyjczycy używają go ponad miarę, bo ten specyfik stłumi nawet smród wielbłądziego łajna, które im się do klapek przykleiło!

Ostatecznie Marysia dostaje całkiem niezły, choć mniejszy, apartamencik, z którego zaraz dzwoni do swej rodzicielki.

– Wróciłaś?! – Dorota chce oszaleć z niepokoju i poczucia winy. – Dlaczego tu wróciłaś? Zapewne będziesz ze swojej decyzji tak niezadowolona, że wszystkich nas będziesz chciała pozabijać.

– Ty myślisz tylko o sobie. – Córce robi się niepomiernie przykro. – A gdzie miałam się podziać, co? Oświeć mnie!

– W Polsce? W… – Matka się namyśla, lecz żaden rozsądny pomysł nie przychodzi jej do głowy. – Izrael już nie? Nie dla ciebie?

– Izrael ogromnie mi się spodobał, mogłabym i chciałabym tam żyć – wzdycha. – Jednak widać co innego jest mi pisane. Zakochałam się bez pamięci i prawie poślubiłam nieodpowiedniego człowieka… – Żałośnie chlipie, bo na wspomnienie cudownego Jakuba chyba już zawsze będzie spływać łzami. – Czemu mi nie powiedziałaś?

– Ale o czym?

– Nie udawaj głupszej, niż jesteś! – Matka każdorazowo potrafi bez wysiłku doprowadzić Marysię do szału. – Jakub Goldman, mój kochanek i narzeczony, jest twoim bratem! – drze się bez opanowania. – Przyrodnim bratem, ale to nie zmienia faktu, że w naszych żyłach płynie ta sama krew. To nie jakiś kuzyn w drugiej czy trzeciej linii! – wrzeszczy. – To braciszek mojej cudownej mamusi!

Dorota wzdycha ciężko.

– Próbowałam ci to wyjaśnić, ale ani ty, ani on nie chcieliście słuchać. Nie dopuszczaliście mnie do głosu.

– Na pewno!

Rozgoryczona córka rozłącza się, nie chcąc mieć z matką kontaktu przynajmniej przez najbliższe dwa tygodnie. Taka kwarantanna od niej dobrze jej zrobi. Ma nadzieję, że ten czas pozwoli jej ochłonąć i okrzepnąć.

Dorota jednak się nie poddaje. Nie takie rzeczy przechodziła już ze swoimi dziećmi. Dla tej trójcy – oskarżonej o morderstwo i terroryzm Darii, Adasia, gwałciciela saudyjskiej nieletniej księżniczki, oraz krnąbrnej i niezwykle trudnej pierworodnej – zrobiłaby wszystko. Długo się nie zastanawiając, jedzie do hotelu i na bezczelnego pakuje się do środka. Ma ze sobą tysiąc riali[8]. Raz po raz smaruje komuś rękę i tak dostaje się w zamknięte rewiry, gdzie Saudyjczycy powracający do domu spędzają kwarantannę. Całkiem przypadkowo towarzyszy jej ten sam konsjerż, który przywiódł tu jej córkę. Wkrótce matka staje pod zajmowanym przez nią apartamentem.

– Marysiu – mówi teatralnym szeptem, żeby jej nie wyrzucono, choć tak naprawdę ma ochotę krzyczeć. – Jak nie chcesz, to nie otwieraj, kochanie, ale podejdź przynajmniej i ciutkę uchyl te pieprzone drzwi – złości się w swoim stylu, tracąc przy tym panowanie nad manierami i słownictwem.

– Czego ty ode mnie chcesz, kobieto?! – Córka nie kontroluje się i ryczy na całe gardło. – Wlazłabyś nawet w czeluści piekieł, żeby mnie dorwać, co?! Żeby dalej mnie dręczyć!

– Musimy pogadać. Tu i teraz. Natychmiast! – Sięga po ostateczne argumenty: melodramatyczne drżenie głosu i pochlipywanie.

Zmizerowana, roztrzęsiona internowana z opuchniętą od płaczu twarzą otwiera, a jej matka, uprzednio wręczywszy chytremu Azjacie plik sturialowych banknotów, wchodzi do apartamentu.

– Godzina. – Wychyla jeszcze głowę na korytarz i określa czas swojej wizyty, zachowując się jak udzielna królowa. – Albo dwie.

Służący się nie opiera. Jak stara głupia baba chce się zainfekować najgroźniejszą zarazą na świecie, to jej sprawa. I jeszcze za to płaci grube pieniądze. Co za kretynka, podsumowuje ją w duchu, uniżenie się przy tym kłaniając, a radość z łatwego zarobku aż bije z jego skośnych oczu.

Córka z matką stoją przez chwilę naprzeciwko siebie, by zaraz wpaść sobie w ramiona i zalać się rzewnymi łzami. Jakże są zrozpaczone, jak bardzo boli je serce, bo ani jedna, ani druga nie spodziewała się kolejnej tragedii. W końcu, nie wypuszczając się z objęć, siadają obok siebie na kanapie.

– Ja też bardzo późno dowiedziałam się o moich żydowskich korzeniach – po ochłonięciu wyznaje cicho rodzicielka. – A o moim prawdziwym, biologicznym ojcu, dopiero gdy byłam mężatką, matką trójki dzieci i dojrzałą kobietą.

– Dlaczego?

– Nie wiem. Sama nie rozumiem, czemu ludzie robią takie przeklęte tajemnice. Czemu wygadują kłamstwa. Na co komu niedomówienia i sekrety.

– Nie chce mi się wierzyć, że spotyka mnie kolejne nieszczęście. I nie mów mi, że to minie, że wszystko będzie dobrze, że całe życie przede mną. Nie chce mi się żyć, mamo!

Marysia jest przybita jak nigdy. Smutek i żałość wyzierają nie tylko z jej nadal ślicznego liczka, ale z całej postaci. Tak jakby uszło z niej powietrze, a wraz z nim cała energia i wiara w lepsze jutro, cały optymizm i wola walki. Jest strzępem człowieka, co Dorotę przeraża, bo już widziała w swoim życiu takie osoby. Kandydatka na samobójczynię, przebiega jej przez myśl i panika chwyta ją za gardło. Pamięta bowiem ciotki Marysi – jej imienniczkę, Miriam, która nieszczęśliwie zakochana rzuciła się pod samochód, a także drugą, Chadidżę, która utopiła się w basenie po stracie męża i dzieci podczas arabskiej wiosny w Libii. Te wspomnienia aż ją zatykają, zalewają goryczą jej umysł i zmrażają serce. Oczyma wyobraźni widzi szwagierki, jak były jeszcze szczęśliwe, słyszy ich rozbawione głosy, przypomina sobie szerokie uśmiechy. Potem śmierć zniszczyła ich młode ciała, stały się brzydkim i śmierdzącym, zdeformowanym truchłem.

– Wszystkie niewiasty z rodu Salimich są przeklęte – mówi córka, jakby na potwierdzenie rozmyślań matki. – Jedynie cioci Samirze, którą spotkałam w Jerozolimie, udało się umknąć przeznaczeniu. Tylko jej Mojry odpuściły.

– Nie mów tak, kochanie. – Gładzi splątane, brudne i tłuste włosy swej dojrzałej latorośli, którą zawsze będzie widzieć jako małego, niesfornego, upartego brzdąca. – Kto wierzy w gusła, temu dupa uschła – cytuje ludową polską mądrość, chcąc rozbawić załamaną, i poniekąd jej się to udaje.

– Babcia Halinka, twoja mama, twierdziła, że nad rodziną Goldmanów też wisi klątwa.

– Poważnie? Napomknęła mi na Skypie, że wspaniale się rozumiałyście, ale teraz widzę, że zdradziła ci kolejne tajemnice, o których ja nie mam zielonego pojęcia.

– Wspomniała o swojej mamie Zinie Sztejn i ojcu Emilu, których miłość była ogromna, a zniszczyła ją wojna i zakończył Holokaust[9].

– W ten sposób rozumując – Dorota macha lekceważąco ręką – to dziewięćdziesiąt dziewięć koma dziewięć procent Żydów na całym świecie, szczególnie w Europie, a już zwłaszcza w Polsce, mogłoby powiedzieć, że wisiała nad nimi klątwa. Od wieków byli tułaczami, wygnańcami, a potem ich eksterminowano.

– Poczekaj, daj mi skończyć. To dotyczy nie całego światowego żydostwa, lecz naszej niewielkiej rodziny. Więc tak… – Marysia w końcu w coś się angażuje i odrywa myśli od własnego nieszczęścia, co Dorotę trochę uspokaja i napawa nadzieją. – Zina i Emil to tragedia numer jeden. Babcia Halinka i Jerzyk Goldman, który zostawił bidulkę z brzuchem, są drudzy na liście. Ty, mamuś, i mój wredny, szowinistyczny ojciec, fundamentalista Ahmed Salimi, którego ostatecznie skrycie zabiłaś – podśmiewa się pod nosem, a słuchaczka wywraca oczy i udaje niewiniątko – trzeci. Na czwartym miejscu plasujemy się ja i Hamid, para wręcz idealna, wydawałoby się papużki nierozłączki, a tu cyk i mąż zdradza mnie z moją przyjaciółką, żeni się z nią i robi jej dziecko. Kolejność ostatnich czynów chyba była odwrotna. – Przerywa swą szokującą wyliczankę, by nabrać tchu. – Potem Daria i kryptoterrorysta Jasem Alzani, który z czasem zaczął działać bez przykrywki. Kiedy wydawało się, że ostatecznie się od niego uwolniła i zakochała w cudownym Anwarze, istnym księciu z bajki, to ktoś go musiał ustrzelić. Do końca nie wiadomo, czy czasami moja siostrzyczka osobiście w tej zbrodni paluszków nie maczała, będąc pod wpływem syndromu sztokholmskiego czy innego durnego medycznie udowodnionego uzależnienia. Wszystkie romanse w naszej polsko-arabsko-żydowskiej familii kończą się katastrofą. Idzie zwariować!

– Ładnie to przedstawiłaś – przyznaje matka. – Tak należy do tego podchodzić, z kpiną i przymrużeniem oka.

– Można sobie robić jaja z przeszłości, z zamierzchłych czasów, ale kiedy coś cię do żywego dotyka i dotyczy, tu i teraz, to z tego już gorzej stroić sobie żarty.

– Trzeba, kochanie, bo beczenie i rozpacz nie są budujące. To siły, które niszczą, i to jak jasny gwint.

– Zapomniałabym o Adasiu – kontynuuje, jakby nie słyszała słów mamy. – Możliwe, że był zakochany w księżniczce Wafie, ale pod wpływem prochów i niepohamowanych młodzieńczych chuci zgwałcił ją i teraz tatuś nieletniej, który ma nieograniczone możliwości i macki na całym świecie, może go dopaść w najciemniejszej dziurze. Tak że pozostało mu ukrywanie się do końca swych dni. A Daria? Myślisz, że oskarżenie o współudział w zabójstwie saudyjskiego księcia królewskiej krwi tak łatwo obalić? Ktoś uwierzy w jej słowa, że jest niewinna? Sama pomoc w zorganizowaniu zamachu również może kosztować ją utratę głowy.

– Marysiu, znów uderzasz w niezbyt optymistyczne tony. Lepiej pokpijmy sobie… – próbuje załagodzić matka, ale z załamaną kobietą trudno złapać kontakt, tak jakby nadawała na innych falach, a wszystkie skierowane do niej słowa i rady odbijają się od niej jak groch od ściany.

– Teraz mnie weźmy na widelec – ciągnie niczym w transie. – Rozwódka, i to wielokrotna, towar przechodzony, dwójka dzieci, która bynajmniej nie umiera z tęsknoty za mamunią i raczej do niczego jej nie potrzebuje. Baba ta – mówi o sobie w trzeciej osobie, tak jakby chciała nabrać do siebie dystansu – łapie swoją ostatnią życiową szansę na szczęście i stabilizację, na dokładkę w miejscu, które ją zauroczyło i które mogłaby uznać za swoją nową ojczyznę. Jednak nie ma tak dobrze! Dowiaduję się, że mój ukochany, cudowny człowiek, jest moim wujkiem. Takie klocki! Ha!

Po tych słowach zrywa się na równe nogi i zaczyna krążyć po salonie jak dziki zwierz w klatce. Dorota stwierdza, że córkę koniecznie musi przebadać psycholog lub lepiej od razu psychiatra i zaaplikować uderzeniową dawkę psychotropów. Nie wiadomo, do czego będzie zdolna ta dziewczyna, kiedy zostanie tu sama! Jeszcze coś sobie zrobi! Przerażona matka spodziewa się najgorszego.

– Co ja mogę na to poradzić, córuniu?

– Pstro – odpowiada jak dziecko. – Powiem ci lepszą dykteryjkę…

– Mam dość. Już starczy.

– No nie, właśnie że nie. – Bierze z minibaru butelkę wody, wypija ją, jakby umierała z pragnienia, a następnie klapie koło rodzicielki. – Jak tylko weszłam w rodzinę Goldmanów – kontynuuje – zaraz zaczęły ich spotykać kataklizmy i nieszczęścia. Dosłownie gdzie byśmy z Kubą stopy nie postawili, tam zaczynała się zawierucha.

– Znowu przesadzasz – przekonuje, pragnąc odegnać od niej negatywne myśli. – Izrael nie jest oazą spokoju. Tam wrze nie tyle od lat, ile od tysiącleci, a od zeszłego wieku to gotuje się jak w tyglu. Zaraz po proklamowaniu niepodległości wszyscy Arabowie, ci, co mieszkali na przyznanych Żydom ziemiach i okoliczni sąsiedzi, rzucili się, by rozerwać ten kraj na strzępy.

– Mimo wszystko. Pojechaliśmy do twej przyrodniej siostry… – celowo moduluje głos, kładąc nacisk na ich pokrewieństwo.

– Jak ona wygląda? – przerywa jej Dorota, gdyż w tym momencie pęka w niej tama, a tęsknota za rodziną zalewa jej serce. W sumie przez całe życie miała tylko mamę, z którą na domiar złego za dobrze się nie dogadywała. – Jaka jest? Prawie w moim wieku, no, niewiele młodsza… Powiedz coś o niej, proszę.

– Rachela… Hmm… W ogóle nie ma do ciebie porównania. – W końcu Marysia daje się skusić na swawolne, lekkie ploteczki.

– To znaczy? Piękna, orientalna, prawda? Jej matka ponoć była marokańską Żydówką, sefardyjką[10], więc na pewno przekazała jej najlepsze geny.

– Nie umywa się do ciebie. Jest zaniedbaną, starszą kobietą. Nieciekawą. Aktualnie przebywa w psychiatryku.

– Co? – Dorota aż wytrzeszcza oczy. – Co się stało?

– Zabiła chłopaka swojej szesnastoletniej córki, Sary, strzelając mu w jajka.

– Musi mieć mocne orientalne geny – ironizuje. – Dlaczego to zrobiła?

– Myślała, że ją zgwałcił, a tak naprawdę zniewolili ją jego kuzyni.

– Niech to licho porwie! Przesadziła.

– Dokładnie. Kiedy Sara usłyszała, co się stało, popełniła samobójstwo. – Gdy wybrzmiewają te słowa, kobiety milkną, bo z takiego nieszczęścia nie da się już dowcipkować. Pozostaje jedynie rwanie włosów z głowy. – Wtedy zadzwoniłam do Nadii, bo tak strasznie się czułam i tak nieziemsko o nią niepokoiłam.

– Doskonale cię rozumiem. Co za nieszczęście! A co z pozostałymi moimi krewniaczkami? Wszystkie mają takie cudowne losy? – Koniecznie chce znów zmienić temat, ale jakiego by nie poruszyły, żaden nie pozwala się zrelaksować i zapomnieć o nieszczęściu, bo jedna tragedia goni drugą.

– Oto Jente. – Podsuwa matce pod nos telefon ze zdjęciem poważnej żołnierki. – Twarda baba, ale w środku miękka i czuła. Bardzo ją polubiłam.

– Służy w wojsku? Słyszałam, że tam kobiety też idą do armii, ale tylko na dwa lata.

– Większość tak, jednak niektóre zostają na dłużej, nawet na całe życie. Jente jest pułkownikiem i nie planuje odejścia ze służby. Chyba że na emeryturę.

– Trudny zawód.

– Nie dla niej. Czuje się w swojej pracy jak ryba w wodzie. Jest do tego stworzona.

– Do pacyfikacji Palestyńczyków? Mordowania ich? – Dorota myśli według powszechnych schematów, a córka nie ma zamiaru jej tłumaczyć zawikłanej izraelsko-palestyńskiej sytuacji.

– Nie jest żołnierzem na polu bitwy. Pracuje w służbach.

– Jakich? Medycznych? Zbiera trupy po eksterminacji palestyńskich wiosek?

– Mamo! Co ty bzdurzysz?! Gdzieżeś ty o takich nieprawdziwych rzeczach czytała? To było dawno i nieprawda. Przeszłość. Jente pracuje w Szin Bet.

– Że co? To takie żydowskie FBI? Jeszcze gorzej! Ich szpiedzy to zwykli zabójcy. Nie słyszałaś o tym?

– Na litość boską! Nie wypowiadaj się tak autorytatywnie o czymś, o czym nie masz zielonego pojęcia! Opierasz swoją wiedzę na filmach sensacyjnych z zeszłego stulecia. Sięgnij po coś bardziej aktualnego, dobrze? Wywiad wewnętrzny i ludzie w nim pracujący walczą z terroryzmem. Ot co! Słyszałaś o intifadach[11], Strefie Gazy i tysiącach kassamów, rakiet domowej roboty, które spadają na izraelskie miasta i miasteczka?

– Polubiłaś tę wojaczkę. W porządku, jestem tolerancyjna.

– Widzę właśnie – podśmiewa się córka, bo liberalizm to postawa zupełnie obca podstarzałej Polce. – Oto twoja kolejna siorka. – Pokazuje następne zdjęcie, tym razem z odwiedzin w osadzie Ein Hod niedaleko Hajfy, gdzie spędziła cudowny czas. – Abigail, pieszczotliwie zwana Gali, jest chyba w moim wieku. Bardzo sympatyczna, delikatna, ale odważna. Zakochała się w Palestyńczyku, chrześcijaninie, i z nim związała.

– Tę od razu bym pokochała – oświadcza, widząc szczery uśmiech młodej i otwarte spojrzenie. – A co z ciocią Klarą? Jak się ma? To już leciwa starowina, nieprawdaż?

– Zgadza się. Na początku była nie do zniesienia, bo wyglądało, że straszliwie nienawidzi Palestyńczyków i w ogóle wszystkich Arabów, a ja przecież wyglądam na Arabkę.

– A to dziwne. Halina opowiadała mi, że to światła osoba. Czy moja mama mogła mieć przyjaciółkę rasistkę? Żydówkę rasistkę?

– Wiele rzeczy jest możliwych, a poza tym ludzie się zmieniają. Pocieszę cię. Okazało się, że to tylko zły wpływ jej męża i rozgoryczenie. Ogólnie to cudowna, ciepła babka. Nazywała mnie Marynią… – Młoda ponownie rozczula się pod wpływem wspomnień. – Tak familiarnie. – Buczy jak dziecko i przeciera mokre oczy.

– A poznałaś Jerzyka, mojego tatę? – chcąc ukrócić rozrzewnienie córki, pyta niepewnym głosem.

Ta podnosi na nią smutny wzrok, bo teraz wychodzi na jaw, jak bardzo jej matka tęskni za biologicznym ojcem i jak bardzo chciała go poznać. Widać całe życie jej go brakowało.

– Przykro mi – szepcze. – Twój tato nie żyje.

– Tak też się domyślałam. Staruszek był z niego, ale dzieci w życiu namachał jak buhaj. – Kpiną i ironią Dorota postanawia osłabić tragiczną wymowę usłyszanych słów. – Takie te nasze losy… – wzdycha. – Ale będzie dobrze…

– Znów zaczynasz? – Marysia nie wie, czy się śmiać, czy płakać. – Nie tchniesz dziś optymizmu ani we mnie, ani w siebie. Jest przesrane, mamuś. – Składa głowę na kolanach rodzicielki i przymyka zapuchnięte, przekrwione oczy. Czując bliskość matki i jej ogromną miłość, wie, że dobrze postąpiła, wracając na stare śmieci. Nigdzie indziej nie pozbierałaby się ze swojego nieszczęścia, choć wiadomo, że serce będzie ją bolało jeszcze długi czas, a tęsknota za przystojnym Żydem będzie dławiła latami. Jednak przy matce jest szansa, że jakoś z tego wyjdzie. – Nawet nie możemy się upić z rozpaczy – usiłuje żartować.

– Upić nie, ale odkazić i owszem – tajemniczo odpowiada podstarzała figlara.

– Co? Czym? Płynem do dezynfekcji rąk czy płukania ust?

– Mam coś na pocieszenie strapionych serc. – Matka sięga po swoją dużą damską torebkę i wyciąga z niej butelkę z napojem gazowanym.

– Sprite’em się pocieszymy? Żartujesz? Chyba tylko zasłodzimy!

– Bardzo dobry ten mój sprite. Na bazie jałowca. – Odkręca zieloną litrową plastikową butelkę i daje córce powąchać, a ta tylko mruga i pociera nos. – Polak potrafi!

– Z tobą nie zginę. Toniku i limonek mam w moim podręcznym minibarze pod dostatkiem, a ty dostarczasz wkładkę. – Nowa energia wstępuje w młodą, lecz po chwili rzednie jej mina. – Ale ty dawno powinnaś stąd iść. Będziesz mieć nieprzyjemności. Dostaniesz mandat.

– Jestem gotowa na pozostanie – oświadcza matka wariatka, a córka robi wielkie oczy. – Mam szczoteczkę do zębów i koszulę nocną, a resztę rzeczy dowiozą mi jutro rano.

– Co? Poddasz się kwarantannie? Ze mną?

– Przecież jesteś zdrowa. A nawet jakbyś była chora, to tym bardziej.

– Nie będziesz miała z tego powodu kłopotów? Nie chciałabym…

– Kochana! O ile pamiętasz, mój mąż jest nie tylko doktorkiem od siedmiu boleści – niegroźnie kpi, bo ślubnego kocha całym sercem – ale też ministrem zdrowia. Jakbym się uparła, to załatwiłby ci zwolnienie z tej głupiej, choć komfortowej izolatki. Lecz myślę, że dwa tygodnie luziku i niemartwienia się o przyszłość wyjdą ci tylko na zdrowie.

– Na dobitkę w takim doborowym towarzystwie! – Marysia przyznaje matce rację i po raz pierwszy od przyjazdu wygląda na zadowoloną. – Ale co my będziemy przez tyle czasu robić?

– Oglądać seriale na Netflixie czy HBO, grać w karciochy, układać pasjanse, spać, jeść, pić dżin z tonikiem… Zwyczajnie zbijać bąki. Taki reset też jest człowiekowi czasem potrzebny.

– Kocham cię, mamuś. – Zarzuca matce ramiona na szyję i wtula się w nią. – Co ja bym bez ciebie poczęła!

– Ja też cię kocham, moja ty księżniczko. Wszystko jakoś się ułoży.

– Nie powtarzaj tego w kółko, bo i tak już nie uwierzę.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

PEŁNY SPIS TREŚCI:

PRZEDMOWA

PROLOG

POWRÓT DO GNIAZDA

NIE MA JAK W DOMU

WYKLĘTA SIOSTRA

MATKA JEST TYLKO JEDNA

WSZYSTKIE DZIECI SĄ NASZE

ŚLADY KRYPTO-DŻIHADYSTÓW

ŻYCIE NIE JEST SPRAWIEDLIWE

UKRYCI BOJOWNICY ALLAHA

W ŁAPACH TERRORYSTÓW

ARABSKIE KOBIETY

ŻONY, WDOWY, MATKI

RATOWNICZKA W SZARIACIE

KOCHANKA

DZIECIĘCA PANNA MŁODA

ODZYSKAĆ MIŁOŚĆ

GDZIE JEST TRUP?

TRUDNE PYTANIA I ZŁE ODPOWIEDZI

TWARDE DOWODY

STOSUNKI NIE TYLKO DYPLOMATYCZNE

AWARYJNE LĄDOWANIE

PRZEŁAMYWANIE LODÓW

HAPPY END

EPILOG

GENEZA POSTACI SERII ORIENTALNA SAGA

SŁOWNICZEK OBCYCH SŁÓW, ZWROTÓW I NAZW

KALENDARIUM PANDEMII COVID-19 W ARABII SAUDYJSKIEJ

KALENDARIUM PANDEMII COVID-19 W IZRAELU

INFORMACJE O KRÓLESTWIE ARABII SAUDYJSKIEJ W PIGUŁCE

4 Mister (ang.) – pan.

5 Toba (thoba) (arab.) – rodzaj długiej do ziemi męskiej koszuli, z tradycyjnym kołnierzykiem lub stójką i manszetami, do pasa zapinanej na guziki.

6 Ma’am (ang.) – skrót od madame – pani.

7 Oud (arab.) – drewno agarowe, warte półtora raza tyle co złoto. Olejek ekstrahowany z niego stosowany jest w krajach arabskich jako perfumy.

8 Rial – waluta saudyjska, 1 rial = 1 złoty.

9 Holokaust – zagłada Żydów, ludobójstwo około 6 milionów europejskich Żydów dokonane w czasie II wojny światowej przez III Rzeszę Niemiecką.

10 Sefardyjczycy od Sefarad (hebr.) – Hiszpania i Portugalia; Żydzi pochodzący z tych regionów (więcej: Słownik).

11 Intifada (arab.) – dosł. strząsanie; określenie buntu, rebelii, powstania. Wielu Arabów uważa ją za narodowowyzwoleńczą walkę z okupacją izraelską, jednak Izraelczycy postrzegają jako działalność terrorystyczną.

Spis treści

PRZEDMOWA

PROLOG

POWRÓT DO GNIAZDA

NIE MA JAK W DOMU