Spis treści

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Po Nowym Roku

1. Nueva Andalucía, godzina 3.14

2. Poniedziałek, 3 stycznia

Tytuł oryginału: EN PLATS I SOLEN

Redakcja: Grażyna Mastalerz
Projekt okładki: Pola Rusiłowicz / Kav Studio
Korekta: Maciej Korbasiński
Redaktor prowadzący: Anna Brzezińska

Copyright © Liza Marklund 2008. All rights reserved.
Published by agreement with Salomonsson Agency.
Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).
Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.
Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie III

ISBN 978-83-8252-339-3

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Część I

Po Nowym Roku

Nueva Andalucía, godzina 3.14

NOC BYŁA CZARNA JAK SMOŁA. Kątem oka widziała rosnące wzdłuż ulicy drzewa pomarańczowe, czarne cienie na obrzeżach pola widzenia. Z pojemnika na śmieci wystawały trzy zmierzwione kocie łebki, ostre światło reflektorów odbijało się od oczu kociąt, zamieniało je w duchy.

Deszcz ustał, ale asfalt nadal był mokry i błyszczący, pochłaniał światło nielicznych latarni. Kobieta opuściła boczną szybę, wsłuchiwała się w tarcie opon o mokrą nawierzchnię, słyszała głośne cykanie świerszczy i szum palmowych liści targanych przez wiatr. Wpadające przez okno podmuchy niosły chłodną wilgoć.

Poza tym panowała niemal idealna cisza.

Zahamowała i zatrzymała się przed skrzyżowaniem, zawahała się. Powinna skręcić w lewo tutaj czy dopiero na następnym skrzyżowaniu? Trzymała kurczowo kierownicę – w pozycji za dziesięć druga. Przypadkowa urbanistyka, zero planowania. Nie obowiązywały żadne zasady, nie było planu zabudowy, nie było więc również map. Nawet w Google Earth nie było planów powstających tu osiedli.

Tak, to musiało być tutaj. Rozpoznała złote zdobienia bramy wjazdowej po prawej strony ulicy. W ciemnościach wszystko wyglądało inaczej.

Wrzuciła kierunkowskaz, żeby kierowca jadącej za nią ciężarówki wiedział, gdzie skręcić.

Oba samochody jechały na krótkich światłach. Na takiej drodze samochód bez świateł zwracałby uwagę bardziej, niż gdyby jechał na długich. Skręciła, żeby ominąć dziurę w jezdni, sprawdziła w lusterku, czy kierowca ciężarówki poszedł za jej przykładem.

Skierowała światła na bramę: bogato zdobione kute żelazo, po obu stronach kamienne lwy. Odetchnęła z ulgą, odprężyła się i opuściła ramiona. Szybko wstukała kod. Bramofon zainstalowano na słupku, tuż obok kamiennego lwa, coś zaszumiało i brama zaczęła się otwierać. Uniosła głowę i spojrzała na nocne niebo.

Po południu znad Afryki nadciągnęły chmury i przykryły grubą warstwą całe wybrzeże. Gdzieś nad nimi był księżyc. Zauważyła, że wiatr przybrał na sile, miała nadzieję, że skończą, zanim chmury się rozejdą.

Uliczki na terenie posesji miały – w przeciwieństwie do ulicy – idealnie gładką nawierzchnię. Jak parkiet do salsy, pomyślała. Wzdłuż zadbanych chodników z pomalowanymi na biało krawężnikami ciągnął się żywopłot. Minęła trzy alejki, skręciła w prawo i zaczęła zjeżdżać z łagodnego zbocza.

Willa stała po lewej stronie. Tarasy wychodziły na południe, obok był basen.

Minęła dom, zaparkowała przy chodniku, niedaleko sąsiedniej, niezabudowanej jeszcze działki, i czekała cierpliwie, aż zobaczy w lusterku ciężarówkę.

Sięgnęła po teczkę, wysiadła, zamknęła samochód. Podeszła do ciężarówki i wsiadła do kabiny.

Siedzący w niej mężczyźni byli skupieni, pocili się.

Włożyła lateksowe rękawiczki, wyjęła strzykawki.

– Pochyl się – zwróciła się do jednego z nich.

Mężczyzna jęknął cicho, ale wykonał polecenie. Jego gruby brzuch ledwie się mieścił pod deską rozdzielczą.

Nie zadała sobie trudu, żeby zdezynfekować pośladek, szybko zrobiła zastrzyk. Wbiła w mięsień niemal całą igłę.

– Gotowe – powiedziała.

Wyciągnęła igłę, zaczęła zbierać swoje rzeczy.

Przesunęła się, żeby tęgi mężczyzna mógł wysiąść, a potem usiadła obok kierowcy.

– To ma być skuteczniejsze niż maska gazowa? – spytał kierowca. Lekko zalękniony patrzył na strzykawkę w jej ręku.

Mówił dość dobrze po hiszpańsku, ale przecież rumuński jest językiem romańskim.

– Sobie też zrobię – zapewniła go.

Mężczyzna odpiął pasek, położył ręce na kierownicy i pochylił się do przodu, żeby mogła dosięgnąć jego pośladka.

– Piecze – pożalił się.

– Zachowujesz się jak dzieciak.

Na koniec podciągnęła sukienkę i wbiła igłę we własne udo.

– Potrzebny ci tylko sejf? – upewnił się mężczyzna, zanim otworzył drzwi i wysiadł.

Kobieta się roześmiała. Pochyliła się nad teczką, wyjęła dwie litrowe butelki piwa San Miguel i postawiła je między siedzeniami.

– Tylko sejf – powtórzyła. – Reszta jest wasza. Bierzcie, co chcecie.

Kierowca spojrzał na butelki i roześmiał się.

Tęgi mężczyzna zdążył już wyjąć narzędzia i pojemniki i położyć je przy drzwiach.

– Na pewno po tym odlecą? – powtórzył, nie do końca przekonany.

Przyglądał się uważnie pojemnikom. Wyglądały inaczej niż te, z którymi zwykle miał do czynienia.

Kobieta spojrzała na dom. Zza chmur wyglądał księżyc, była pełnia. Muszą się pospieszyć.

Skupiła się, wstukała kod, na panelu alarmu zapaliło się zielone światełko, furtka się otworzyła.

– Na pewno. To mogę ci zagwarantować.

Księżniczka na zamku wśród chmur

Światło było białe, wypełniało wszystkie pokoje. Jego promienie pełzały między żyrandolami, frędzlami firan i łbami jeleni, słyszała, jak szepczą i chichoczą pod sufitem, pod belkami.

Tak łatwo tu oddychać.

Powietrze było tak jasne i czyste, że chwilami miała wrażenie, że sama zmienia się w piórko, w małe, lekkie niebieskie piórko, tańczące razem z białym światłem na promieniach słońca i gobelinach ze scenami polowań.

Mówiłam ci, żebyś była cicho, prawda?

Bardzo cicho, bo Führerowi nie wolno przeszkadzać.

Tam, na zamku wśród chmur, wszyscy ludzie mówili cicho i z szacunkiem. Podłogi i kamienne schody wyłożone były grubymi dywanami, które pochłaniały ich szepty, chowały je w bezpiecznych miejscach.

Najbardziej lubiła die Halle, salę wielką jak morze, z oknem wychodzącym na chmury i ośnieżoną górę w głębi.

Czasem tańczyła w die Halle, oczywiście cicho i na bosaka, przed posągami, wiszącymi na ścianach obrazami i lalkami w roli zachwyconej publiczności. Jej sukienka z cienkiego materiału trzepotała i unosiła się przy każdym ruchu, jakby była żywa. A ona podskakiwała i wirowała w powietrzu, i wszystko w niej wołało radośnie, że przecież jest Księżniczką. Księżniczką na zamku wśród chmur. Tańczyła dla koni i martwych jeleni, i wszystkich tych pięknych zdobień na suficie. Nanna oczywiście zawsze próbowała ją powstrzymać, ale ona nic sobie z tego nie robiła. Nanna była tylko brudną Landwirtmädchen. Nie miała prawa jej mówić, co ma robić, bo przecież ona była Księżniczką na zamku wśród chmur.

Kiedyś, kiedy tańczyła, wpadła prosto na Führera.

Nanna uciekła i rozpłakała się. Głupia krowa. W die Halle mogła tańczyć sama, a Führer wcale się nie pogniewał, naprawdę, nic a nic.

Złapał ją swoimi długimi rękami, schylił się i położył dłonie na jej ramionach. Miał niebieskie oczy, lekko zaczerwienione w kącikach, ale Księżniczka nie patrzyła mu w oczy, tylko zachwycona wpatrywała się w jeden długi włos wystający mu z nosa.

Wiedziała, że robi źle.

Mama na pewno będzie się gniewać!

A wszystkiemu winna była Nanna!

– Prawdziwa z ciebie Aryjka – powiedział Führer.

Dotknął jej jasnych loków, a ona poczuła bijącą od niego moc. Było dokładnie tak, jak opowiadali rodzice.

– Czy teraz jestem już błogosławiona? – spytała.

Puścił ją i poszedł do części mieszkalnej, za nim, merdając ogonem, szła Blondie. Wtedy widziała go po raz ostatni.

Oczywiście nie mieszkała na zamku wśród chmur cały czas.

Kiedy byli w Obersalzbergu, zazwyczaj zatrzymywali się w Hotel Zum Türken, razem z rodzinami innych oficerów. U Turka, jak mawiała mama. „Dlaczego mamy się gnieździć u Turka, skoro Goebbels może mieszkać na górze, w Berghofie?”.

Mama często wspominała mieszkanie przy Friedrichstrasse. Zostało zbombardowane przez tych verdammten Verbündeten, tych przeklętych aliantów. Na szczęście niektórzy z nas zachowali jeszcze zdolność racjonalnego myślenia, mawiała, patrząc surowo na tatę.

Tata nie chciał się ewakuować. Uważał, że zawiódłby Führera, jakby w niego nie wierzył. Ale mama nie dała za wygraną, postawiła na swoim. Opróżniła mieszkanie i dopilnowała, żeby cały ich dobytek przewieziono pociągiem do Adlerhorst.

Kiedy zaczęli się zbliżać Rosjanie, zamówiła w kwaterze partii samochód i wysłała Księżniczkę z Nanną i trzema walizkami, w których były wszystkie jej piękne lalki i sukienki, na Harvestehuder Weg.

Księżniczka nie chciała wyjeżdżać. Chciała zostać w Adlerhorst, chciała pojechać do zamku.

Ale mama powiesiła jej na szyi kartkę i niewiele mówiąc, czerwona na twarzy, pocałowała ją. Księżniczka natychmiast wytarła policzek. Drzwi zamknęły się z hukiem.

Nigdy nie dotarli na Harvestehuder Weg.

Zostali zatrzymani pod miastem, którego nazwy nie znała. Żołnierze zabrali jej bagaże, Nannę zaciągnęli do lasu, a kierowcy strzelili w głowę, krew poplamiła płaszczyk Księżniczki.

Kiedy dotarła do Gudagårdenu, miała ze sobą tylko płaszczyk, sukienkę i lalkę Annę.

Bo na kartce, którą miała na szyi, był adres cioci Helgi i wujka Gunnara. Gudagården, Sörmland, Schweden. I tam właśnie odesłano Księżniczkę, kiedy nie było już nikogo, kto mógłby się nią zaopiekować.

Sama tego nie pamiętam, ale tak mi to przedstawiono.

Opowiadano mi, jak wujek Gunnar położył eleganckie ubranka i lalkę na podwórzu, polał naftą i spalił. Ludzie z okolicy opowiadali o tym jeszcze wiele lat.

Grzesznik ma się smażyć w piekle, miał wtedy powiedzieć. I zapewne tak było.

Telegraficzna Agencja Informacyjna TT, godzina 09.13

PILNE

Prokurator generalna żąda uniewinnienia skazanego za potrójne morderstwo

SZTOKHOLM (TT) Prokurator generalna Lilian Bergqvist wniesie w poniedziałek o uniewinnienie finansisty Filipa Anderssona, znanego jako zabójca z siekierą.

Filip Andersson został skazany na dożywocie za potrójne morderstwo na Södermalmie w Sztokholmie. Podczas procesu cały czas utrzymywał, że jest niewinny.

– W grudniu ubiegłego roku, kiedy prawdziwy morderca został zabity, Filip Andersson mógł nareszcie wyznać prawdę – mówi jego adwokat Sven Göran Olin. – Morderstwa popełniła jego siostra, Yvonne Nordin.

Ponad cztery lata temu Filip Andersson został skazany przez sądy dwóch instancji na najwyższą możliwą karę za potrójne morderstwo, groźby, szantaż oraz zbezczeszczenie zwłok. Wszystkie trzy ofiary, dwóch mężczyzn i kobieta, zostały okaleczone.

Dowody winy Filipa Anderssona od początku były słabe. Proces był poszlakowy. Filip Andersson został skazany między innymi na podstawie śladów DNA jednej z ofiar na nogawce swoich spodni i odcisków palców na klamce. I za dług, którego nie zdążył spłacić.

Do wniosku prokurator Lilian Bergqvist dołączony zostanie opis materiału dowodowego, na który prokuratura zamierza się powołać.

(cdn.)

© TT lub autor artykułu

Poniedziałek, 3 stycznia

SZKLANE DRZWI DZIUPLI redaktora naczelnego były odsunięte. Annika Bengtzon wetknęła głowę do środka i zapukała w drewnianą framugę. Anders Schyman stał odwrócony do niej plecami, próbował zaprowadzić porządek w rozrzuconych na biurku i na podłodze papierach. Usłyszał pukanie, odwrócił się i zobaczył ją.

– Zamknij za sobą drzwi i siadaj – powiedział, wskazując jej fotel dla gości.

Okrążył biurko, opadł na krzesło po drugiej stronie. Zatrzeszczało złowieszczo.

Annika zasunęła drzwi. Zerknęła podejrzliwie na stosy papierów na podłodze, kątem oka zauważyła rysunek. Wyglądał jak plan redakcji.

– Tylko nie mów, że znów czeka nas reorganizacja – powiedziała, siadając.

– Mam do ciebie jedno pytanie. Chciałbym wiedzieć, jak widzisz swoją przyszłość w redakcji.

Annika uniosła głowę, ich spojrzenia się skrzyżowały.

– A o co chodzi?

– Spytam wprost: chcesz zostać szefem redakcji?

Annika poczuła, że ma ściśnięte gardło. Otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale natychmiast je zamknęła. Spuściła głowę, spojrzała na swoje leżące na kolanach ręce.

– Byłabyś odpowiedzialna za wszystkie audycje informacyjne. Pracowałabyś pięć dni, a kolejne pięć miała wolne. Współpracowałabyś z redakcją sportową i działem rozrywki, no i oczywiście publicystyki – ciągnął Schyman. – Podejmowałabyś ostateczne decyzje dotyczące materiałów na pierwszą stronę i konsultowała pozostałe z szefami innych działów. Z wydaniem internetowym nie miałabyś nic wspólnego. Uczestniczyłabyś w zebraniach kierownictwa działów i miałabyś wpływ na budżet redakcji i na promocję. Chciałbym, żebyś zaczęła od zaraz.

Annika odchrząknęła. Chciała coś powiedzieć, ale słowa uwięzły jej w gardle.

Szef redakcji to ważne i odpowiedzialne stanowisko, druga osoba po Bogu. Podlegałaby bezpośrednio redaktorowi naczelnemu, sprawowała pieczę nad wszystkimi działami. Wydawałaby polecenia kierownikom redakcji informacyjnej, rozrywki i sportu i różnym innym ważniakom, którzy przywykli się tu szarogęsić.

– Muszę przeprowadzić reorganizację. – Annika nie odpowiadała, Schyman przerwał ciszę. – Chcę pracować z ludźmi, na których będę mógł polegać.

Annika nadal wpatrywała się w swoje dłonie. Jego głos docierał do niej gdzieś z góry. Miała wrażenie, że słowa odbijają się od ścian i trafiają ją w kark.

– Jesteś zainteresowana?

– Nie.

– Podwoję ci pensję.

Annika podniosła głowę.

– Wiem, jak to jest, kiedy się ma pieniądze. To wcale nie jest takie fajne, jak by się mogło wydawać.

Schyman wstał, podszedł do szklanych drzwi. Jego pokój był tak mały, że łydkami niemal otarł się o kolana Anniki.

– Rok temu o tej porze groziła nam likwidacja. Wiedziałaś o tym?

Spojrzał przez ramię, żeby zobaczyć, jak zareaguje. Annika zachowała kamienną twarz. Siedziała i obracała na palcu odziedziczony po babci pierścionek ze szmaragdem. Blizna na palcu nadal była czerwona i brzydka, szczególnie kiedy było zimno.

– Udało nam się odbić od dna – powiedział Schyman, przyglądając się redakcji po drugiej stronie szklanej ściany. – Zagrożenie minęło, wygląda na to, że wszystko jest na dobrej drodze, ale nie potrafię powiedzieć, jak długo tu jeszcze zostanę.

Odwrócił się i spojrzał na nią. Ominęła go wzrokiem, spojrzała na redakcję.

– Nie chcę twojego stanowiska – powiedziała.

– Nie proponuję ci swojego stanowiska, tylko stanowisko szefa redakcji.

– A Berit? Na pewno by sobie poradziła.

– Dlaczego sądzisz, że miałaby ochotę?

– No to Jansson. Albo Gwóźdź.

Schyman usiadł na biurku i westchnął.

– Chętnych nie brakuje, ale ja chcę kogoś zaufanego.

Roześmiała się mimo woli.

– I dlatego zwracasz się do mnie? To wiele mówi o zasadach awansowania obowiązujących w redakcji.

– Alternatywą jest praca według grafiku. Będziesz siedzieć w redakcji, wydzwaniać do ludzi i robić to, co ci każe szef wiadomości.

Nagle Annika poczuła, że fotel, na którym siedzi, jest strasznie niewygodny. Przesunęła się trochę.

– Nie powinieneś uzgodnić tego ze związkami? Prawo do współdecydowania i tak dalej…?

– Związki to żaden problem. Wierz mi.

– W moim przypadku grafik nie jest chyba najlepszym pomysłem. Dobrze wiesz, że najlepiej pracuję, kiedy mam trochę swobody.

Pochylił się nad nią, miała przed oczami jego kolana.

– Annika – zaczął. – Jesienią przeprowadziliśmy duże cięcia. Nie stać nas na samodzielnych reporterów. Patrik będzie twoim szefem.

– Żartujesz – powiedziała, podnosząc wzrok.

Schyman skrzyżował ręce.

– Zastanawiałem się nad tym. Jeśli przyjmiesz moją propozycję, będziesz jego przełożoną. Jeśli zdecydujesz się na grafik, będziesz mu podlegać.

– Ja go zatrudniłam – przerwała mu Annika. – Nie może być moim szefem. Poza tym jeśli chodzi o zdolność oceny sytuacji, to akurat Patrik…

– Tym zajmą się ci na górze. Na poziomie redakcji potrzebuję jego zapału. Szukam kogoś, kto to wszystko pchnie do przodu.

Annika wyciągnęła szyję, spojrzała w stronę zdziesiątkowanej redakcji kryminalnej i Patrika. Siedział z głową w monitorze, łokcie sterczały mu na boki, pisał coś w skupieniu. Przypomniała sobie, jak w dniu, kiedy ustąpił minister gospodarki, udało mu się – jako jedynemu – zdobyć wypowiedź premiera. Biegł przez całe centrum Sztokholmu za samochodem ochrony, żeby w końcu usłyszeć: „Czyś ty oszalał, kretynie?”. Wrócił do redakcji i przedstawił to jako swoje zwycięstwo.

– No cóż, jeśli szukasz entuzjazmu, to Patrik rzeczywiście będzie dobrym wyborem.

– Pracujesz w dzień, od poniedziałku do piątku – odpowiedział Schyman, podnosząc się. – Żadnych nadgodzin, żadnych dodatków. Ponieważ zlikwidowaliśmy redakcje lokalne, musisz się liczyć z tym, że w każdej chwili możesz zostać wysłana praktycznie wszędzie, nie tylko w kraju, ale również za granicą. Przejmiesz serię artykułów o Wybrzeżu Kokainowym, temat Patrika. Pewnie zaraz do ciebie podejdzie i wszystko ci przekaże.

– Co takiego? Myślałam, że ta seria to tylko alibi, żeby mógł miło spędzić wakacje.

– No to się myliłaś. To ma być coś wyjątkowego, pomysł wyszedł od szefostwa. Nawiązaliśmy współpracę z policją i Ministerstwem Sprawiedliwości, żeby sobie zapewnić dostęp do potrzebnych informacji. To duża rzecz.

– Co się stanie ze stołem reporterów dziennych? – spytała Annika, zerkając na swoje miejsce pracy, na komputer, na rozrzucone na blacie papiery, na torbę i kurtkę.

– Zamienimy go na dział newsów. Miejsce redakcji kryminalnej zajmie dział publicystyki – powiedział Schyman, wskazując na szkic.

Annika wstała i nie oglądając się za siebie, opuściła szklaną klatkę.

Było jej obojętne, na jakim krześle siedzi i jakie artykuły pisze. Niedawno rzucił ją mąż. Dzielili się opieką nad dziećmi. Jej dom spłonął, nie mogła odzyskać pieniędzy z ubezpieczenia. Mieszkała w trzypokojowym mieszkaniu przy Agnegatan, które załatwił jej komisarz Q, z zasobów policji. Nie wiedziała do końca, na jakich warunkach tam mieszka. Bała się, że nagle ktoś uzna, że nie ma do niego prawa, i zażąda, żeby się wyprowadziła.

Szybko zebrała rzeczy i zaniosła je na niewielki stół działu wiadomości. Z trudem znalazła miejsce na laptop. Torbę, kurtkę i notatki położyła obok, na podłodze. Usiadła, ustawiła krzesło na odpowiedniej wysokości, włączyła komputer i zaczęła pisać mejl do Q: „Wprowadziłam się, ale nadal nie mam umowy. Do twojej wiadomości: mam zamiar sprawdzić, jak doszło do wydania Koteczka”.

To powinno mu dać do myślenia.

Wysłała mejl i sięgnęła po słuchawkę. Wybrała numer Ministerstwa Sprawiedliwości, poprosiła o połączenie z sekretarzem prasowym ministra. Okazała się nim kobieta. Odebrała komórkę wyraźnie zdenerwowana, w tle słychać było zawodzenie wiatru.

Annika przedstawiła się, powiedziała, skąd dzwoni.

– Chciałam prosić ministra o komentarz w sprawie wydania pewnej Amerykanki, płatnej morderczyni, zwanej Kociątkiem.

– Słucham?

– Wiem, że została wydana Stanom w zamian za Viktora Gabrielssona, skazanego za zamordowanie policjanta. Wiem też, że Gabrielsson odbywał karę w więzieniu w New Jersey, nie wiem natomiast, jak i dlaczego doszło do wymiany.

– Minister nie komentuje spraw mających związek z bezpieczeństwem kraju – odpowiedziała pani sekretarz. Starała się, żeby to zabrzmiało neutralnie.

– Kto tu mówi o bezpieczeństwie kraju? Chcę tylko wiedzieć, co zrobiliście z Kociątkiem.

– Mogę do pani zadzwonić później?

Annika podała jej numer swojej komórki i bezpośredni numer do redakcji, udając, że wierzy, że zadzwoni. Tak, oczywiście, do widzenia. Odłożyła słuchawkę, a potem wybrała numer Berit Hamrin. Przyjaciółka odebrała natychmiast.

– Ty też zostałaś zdegradowana? – spytała Annika.

– Podlegam bezpośrednio Patrikowi – potwierdziła Berit.

W tle słychać było szum samochodów.

– Gdzie jesteś?

– Właśnie wjechałam na E18.

Annika zobaczyła zbliżającego się Patrika, szedł z jakimiś papierami w ręku. Przysunęła słuchawkę bliżej ust.

– Szef nadchodzi – powiedziała cicho. – Może być ciekawie.

Odłożyła słuchawkę w chwili, kiedy Patrik usiadł na biurku. Szybko odsunęła na bok laptop.

– Ale się będzie działo – powiedział świeżo upieczony szef redakcji wiadomości, przeglądając kartki, które trzymał w ręku. – Mamy pożar w mieszkaniu w Hallunda, morderstwo na hiszpańskim Wybrzeżu Słońca i wypadek autokaru w Danii. Zacznij od autokaru, sprawdź, czy wśród ofiar są Szwedzi. Może na przykład jakaś szwedzka klasa szkolna wracała z wycieczki do Tivoli.

– Prokurator generalna Lilian Bergqvist wniosła o uniewinnienie Filipa Anderssona – powiedziała Annika, włączając stojący tuż obok, przy udzie Patrika, laptop.

– Staroć – orzekł Patrik. – Wiedzieliśmy o tym od chwili, kiedy odkryliśmy, że mordercą, a raczej morderczynią była jego siostrunia. Berit coś napisze.

Kiedy to ja odkryłam, kto naprawdę ich zamordował, pomyślała Annika, ale nic nie powiedziała.

– Morderstwo w Hiszpanii. Okropna sprawa – powiedział Patrik, podając jej kolejną kartkę. – Zagazowano całą rodzinę, łącznie z psem. Może uda ci się coś z tego wycisnąć. Spróbuj zdobyć jakieś zdjęcia, dowiedz się, jak się wabił pies. Szwedzi kochają czytać o Hiszpanii. To chyba najpopularniejszy cel naszych podróży.

– Nie mamy tam nikogo? – spytała Annika.

Miała wrażenie, że widziała jakąś korespondencję z Hiszpanii ze zdjęciem autora. Opalony facet o niezbyt mądrym uśmiechu.

– Przyjechał do domu na Boże Narodzenie. Pożar w Hallunda nie wydaje się szczególnie ciekawy, ale może trzeba było ewakuować mieszkańców i może się okazało, że ciocia Hedvig ma problem z wózkiem inwalidzkim czy coś w tym stylu.

– Rozumiem – skwitowała Annika.

Coś w tym stylu, Boże drogi! – pomyślała. Chłopak szybko się uczy.

– Jest kilka rzeczy, które chciałabym sprawdzić – powiedziała głośno. Starała się być spokojna i opanowana. – Dowiedziałam się, że rząd jest zamieszany w pewną dziwną wymianę. O drugiej mam spotkanie z kimś, kto być może zgodzi się udzielić mi wywiadu…

Ale Patrik już był w drodze do kolejnego działu.

Annika patrzyła za nim. Tłumaczyła sobie, że nie ma sensu się denerwować. Jeśli uznał, że nie warto słuchać podwładnych, to jego problem.

Poprawiła się na krześle i zaczęła się rozglądać.

Właściwie była sama.

Kiedy o ósmej rano zadzwonił Schyman, pomyślała, że pewnie znów będzie próbował ją namawiać, żeby się zgodziła pokierować którymś z działów. Wiedziała, że sprawa jest pilna. Ostatnio proponował jej dział wiadomości. Kiedyś przez jakiś czas kierowała redakcją kryminalną, ale jeszcze nigdy nie było mowy o stanowisku szefa całej redakcji.

No cóż. Westchnęła. Tryb, w jakim miałaby pracować, pięć dni w redakcji, pięć dni wolnego, oznaczał, że i tak musiałaby dzielić z kimś etat. Pewnie ze Sjölanderem. Odpowiadałaby nie tylko za błędy, nieuniknione przy takim tempie pracy, ale musiałaby też uczestniczyć w niekończących się zebraniach dotyczących budżetu, promocji i polityki kadrowej.

To już wolę pożar w Hallunda, pomyślała i wybrała numer alarmowy.

Niedopałek papierosa, poinformował ją strażak. Jedna ofiara, rencista. Pożar ugaszono, szkody niewielkie, ewakuacja nie była konieczna.

– Kim jest ofiara? – spytała jeszcze.

Słyszała, jak po drugiej stronie słuchawki szeleszczą papiery.

– Mieszkanie należało do… gdzieś to miałem… Do niejakiego Jonssona. Na pewno nikt znany.

Nikt znany, nie ma newsa.

Rozłączyli się.

Wypadek autokaru. Rzeczywiście poszkodowane były głównie dzieci, młodzieżowa drużyna bandy wracała z Ålborga, z zawodów. Na oblodzonej drodze gdzieś na Jutlandii autokar wpadł w poślizg i przewrócił się na bok. Dzieci musiały wychodzić przez okno kierowcy.

Wysłała mejl do działu motoryzacyjnego. Niech się temu przyjrzą. Może na przykład są zdjęcia przerażonych dzieci? Uznała, że nic więcej nie da się z tej historii wycisnąć.

Morderstwo w Hiszpanii okazało się większym wyzwaniem.

Na kartce, którą dostała od Patrika, były właściwie tylko informacje przekazane przez Agencję Informacyjną TT. Kilka zdań. Rodzina z dwojgiem dzieci i pies. Znaleziono ich martwych, policja podejrzewa włamanie z użyciem gazu.

Postanowiła poszukać w internecie. Z hiszpańskich gazet znała tylko „El País”. Weszła na ich stronę. España es el país europeo con más atropellos mortales de peatones.

Zmrużyła oczy, patrzyła w ekran. Tyle powinna zrozumieć. W liceum dwa lata uczyła się hiszpańskiego. Niewiele, ale wystarczająco, żeby sobie poradzić z prostym tekstem. „Hiszpania to kraj, w którym ginie najwięcej pieszych”. Jeśli dobrze zrozumiała. Sześćset osiemdziesiąt ofiar w ubiegłym roku.

Szukała dalej. Familia muerto Costa del Sol, tak chyba powinien brzmieć tytuł.

Pomyślała, że „El País” to dziennik o zasięgu ogólnokrajowym. Pewnie skupiają się przede wszystkim na tym, co się dzieje w Madrycie. Może w ogóle się nie interesują tym, co się dzieje na południu, gdzieś przy granicy z Afryką.

Chociaż jeśli zamordowano całą rodzinę? Coś takiego powinni odnotować, przynajmniej w wydaniu internetowym.

Poszła do automatu po kawę. Gorący kubek parzył jej palce. Szczególnie palec wskazujący lewej ręki był bardzo wrażliwy, od czasu kiedy została zraniona nożem…

Usiadła przed monitorem i zaczęła się zastanawiać. Włamanie z użyciem gazu? Takie rzeczy naprawdę się zdarzają? Sprawdziła w Google, jeden wynik.

Może zaszło nieporozumienie? Może to błąd w tłumaczeniu? Może TT coś źle podała?

Podmuchała w kawę, ostrożnie wypiła łyk. Nie sądziła, że to możliwe, ale kawa naprawdę smakowała jeszcze gorzej niż wczoraj.

Wróciła do Google. Tym razem wpisała: napad z użyciem gazu paraliżującego. Wyników było więcej: „kierowca uśpiony gazem podczas włamania”. Zdarzenie miało miejsce w Szwecji, informację podano trzynastego grudnia, w dniu świętej Łucji, w 2004 roku. W nocy na stacji benzynowej Shell, na drodze krajowej numer 40, na zachód od Jönköpingu, skradziono transport telewizorów plazmowych. Ani kierowca, ani jego pies, który spał z panem w kabinie, nic nie zauważyli. Rano kierowca skarżył się jedynie na silny ból głowy i złe samopoczucie. Policja podejrzewa, że złodzieje uśpili go gazem. Pobrano mu krew do analizy.

No proszę, pomyślała. Szukała dalej.

„Złodzieje odurzyli psa gazem – znaczny wzrost liczby włamań do domów w okolicach Sztokholmu”. Artykuł sprzed tygodnia.

Weszła w redakcyjne archiwum i szukała dalej.

„Złodzieje uśpili turystów gazem. Duże stężenie heksanu może być niebezpieczne”. „Znany reżyser odurzony gazem”.

Szwedzki reżyser opowiadał o przykrym zdarzeniu na hiszpańskiej Riwierze. Kiedy on i jego dziewczyna obudzili się rano, stwierdzili, że drzwi ich mieszkania są otwarte, a mieszkanie jest puste.

– Więc znów jesteśmy szeregowymi wyrobnikami – usłyszała głos Berit, która właśnie do niej podeszła i postawiła torbę na stole.

– Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku i tak dalej – powiedziała Annika.

– Co u ciebie? – spytała przyjaciółka, przewieszając palto przez oparcie krzesła.

Annika położyła ręce na klawiaturze.

– Dziękuję. W zasadzie dobrze, ale mam nadzieję, że ten rok będzie lepszy niż poprzedni. Nic innego nie jest chyba możliwe…

Berit położyła laptop na biurku.

– Zostałyśmy tylko my? Wszystkich zracjonalizowano?

Annika się rozejrzała.

Nieco dalej, przy dziale sportowym, stał Patrik i wyraźnie podekscytowany rozmawiał przez komórkę. Tam, gdzie kiedyś był dział rozrywki, siedzieli jacyś ludzie z wydania internetowego, zajęci pisaniem materiałów do cyberprzestrzeni. Obok stał jeden z redaktorów dodatku niedzielnego i nerwowo przestępował z nogi na nogę. Tore, redakcyjny portier, uosobienie wszelkiego nieszczęścia, rozwieszał ogłoszenia na tablicy informacyjnej.

– Wojna na rynku prasowym to taka sama wojna jak każda inna – stwierdziła Annika. – Redukuje się piechotę, stawia na technikę i pomysłowe bomby. Kiedy Schyman z tobą rozmawiał?

– W piątek – powiedziała Berit. – Da się wypić? – spytała, wskazując głową na kubek Anniki.

– Odpowiedź brzmi: nie. Do mnie zadzwonił dzisiaj rano. Chciał cię włączyć do kierownictwa?

– Zaproponował mi kierowanie działem wiadomości. Odmówiłam.

Annika spojrzała na monitor. Jej Schyman zaproponował wyższe stanowisko.

– Szukam czegoś na temat pewnego morderstwa w Hiszpanii. Włamanie z użyciem gazu, nie żyje cała rodzina.

Berit włączyła laptop, wstała i ruszyła w stronę automatu z kawą.

– Rickard Marmén. Zadzwoń do niego – rzuciła przez ramię. – Nie mam jego numeru, ale wiem, że jeśli na hiszpańskim Wybrzeżu Słońca dzieje się cokolwiek godnego uwagi, to on na pewno jest na bieżąco.

Annika podniosła słuchawkę i wybrała numer międzynarodowego biura numerów.

Zajęte.

Wróciła do Google, zastanowiła się i wpisała: buscar numero telefono españa. Tak to się pisze? Wyszukaj numer telefonu w Hiszpanii?

Na ekranie pojawił się napis: Paginas Blancas. Białe strony.

Bingo!

Po chwili pokazał się formularz. Wpisała: prowincja Malaga, imię: Rickard, nazwisko: Marmén, najechała myszą na encontrar.

No proszę!

Mieszkał w Marbelli przy Avenida Ricardo Soriano, miał zarówno telefon stacjonarny, jak i komórkę.

Po drugiej stronie stołu usiadła Berit z kubkiem parującej kawy.

– Co to za jeden ten Rickard? – spytała Annika, sięgając po słuchawkę.

– Dawny znajomy mojego szwagra. Mieszka tam od dwudziestu lat. Próbował już chyba wszystkiego, zawsze z takim samym niepowodzeniem. Wynajmował leżaki, hodował konie, prowadził knajpę, był udziałowcem w firmie, która sprzedawała drewniane domy.

– Na hiszpańskim wybrzeżu? – spytała Annika z niedowierzaniem.

– Mówiłam, że nie były to trafione pomysły.

– Jaki jest kierunkowy do Hiszpanii?

– Trzydzieści cztery – powiedziała Berit. Wypiła łyk kawy, skrzywiła się.

Annika postanowiła zadzwonić najpierw na stacjonarny. Po pięciu sygnałach odezwał się elektroniczny głos. Powiedział coś niezrozumiałego po hiszpańsku. Rozłączyła się, wstukała numer komórki. Po dwóch sekundach usłyszała męski głos:

– Si dígame!

– Rickard Marmén?

– Hablando!

– Nazywam się Annika Bengtzon, dzwonię ze sztokholmskiej redakcji „Kvällspressen”. Pan jest Rickard Marmén… A właśnie, mówi pan po szwedzku?

– Oczywiście, skarbie. W czym mogę pomóc? – odezwał się z wyraźnym göteborskim akcentem.

– Dzwonię do pana, bo podobno wie pan o wszystkim, co się dzieje na hiszpańskim Wybrzeżu Słońca – powiedziała Annika, zerkając na Berit. – Słyszał pan może o włamaniu z użyciem gazu?

– Włamanie z użyciem gazu? Skarbie, my tu mamy tylko takie włamania. W Neuva Andalucía nie ma już chyba domu, który by nie był wyposażony w czujnik gazu! Coś jeszcze chciałabyś wiedzieć?

W tle słychać było szum, jakby stał przy autostradzie.

– No dobrze. – Annika była nieco zbita z tropu. – Na czym dokładnie to polega?

– Złodzieje wpuszczają do domu gaz usypiający, przez okno albo przez szyb wentylacyjny. Mieszkańcy śpią sobie spokojnie, a dranie przeszukują chałupę. Mają czas, więc zdarza się, że przyrządzą sobie kolację, wypiją butelkę wina.

– I twierdzi pan, że to obecnie najpopularniejszy sposób?

– To prawdziwa epidemia. Wszystko zaczęło się jakieś pięć, sześć lat temu, chociaż wcześniej też się to zdarzało.

– Skąd to się bierze?

– Pieniądze kuszą, złotko. W domach w okolicach Puerto Banús pod materacami leżą grube zwitki banknotów. Poza tym sporo tu elementu przestępczego i biedaków, którzy za parę groszy gotowi są zrobić wszystko. Jesienią zatrzymano grupę Rumunów, którzy wyczyścili chyba z setkę wilii na wybrzeżu, od Gibraltaru aż po Nerja…

– Agencja Informacyjna podała, że w wyniku zatrucia gazem zmarła cała rodzina. Wie pan coś o tym?

– Kiedy? Dzisiaj w nocy? Gdzie?

– Nie wiem – powiedziała Annika. – Podobno czteroosobowa rodzina. I pies.

Rickard Marmén milczał. Gdyby nie dochodzący ze słuchawki szum autostrady, Annika uznałaby, że się rozłączył.

– Wie coś? – dopytywała się Berit.

Annika pokręciła głową.

– Zatruli się gazem podczas włamania, mówisz? – powtórzył Marmén. – Mogę za chwilę oddzwonić?

Annika odniosła wrażenie, że natężenie hałasu w słuchawce się zmieniło. Podała Marménowi bezpośredni numer do redakcji i numer swojej komórki.

– Co o tym myślisz? – zwróciła się do Berit.

Przyjaciółka ugryzła jabłko, z kawy najwyraźniej zrezygnowała.

– O przestępczości na południowym wybrzeżu Hiszpanii czy o reorganizacji redakcji?

– O reorganizacji redakcji.

Berit założyła okulary, których używała do pracy przy komputerze, i spojrzała na monitor.

– No cóż, trzeba spróbować znaleźć jakieś plusy. Jeśli odpowiedzialność za to, co robię, spoczywa na kimś innym, to będę miała więcej czasu, żeby się zająć tym, co mnie naprawdę interesuje.

– Na przykład czym? Zamierzasz napisać kolejną serię artykułów? Zająć się ogródkiem? Czy nauczyć się nurkować?

– Piszę teksty piosenek – powiedziała Berit, nie przerywając czytania.

Annika przyglądała się przyjaciółce ze zdziwieniem.

– Piszesz piosenki? Jakie piosenki?

– Przeboje. Między innymi. Kiedyś nawet wysłaliśmy coś na jakiś festiwal telewizyjny – rzuciła niby od niechcenia, nie spuszczając wzroku z monitora.

Annice opadła szczęka.

– Przestań. Byłaś w green roomie? Jakie to uczucie?

Berit spojrzała na nią.

– Moja piosenka nie zakwalifikowała się do grupy tysiąca dwustu najlepszych. Ale ostatnio słyszałam, że jakiś zespół z Kramfors grywa ją na różnych imprezach w południowo-wschodniej Ångermanlandii. Czytałaś pismo prokurator Lilian Bergqvist do Sądu Najwyższego?

– Nie, jeszcze nie zdążyłam. Jak się nazywa?

– Odwołanie w sprawie…

– Twoja piosenka.

Berit zdjęła okulary.

– Absolutely me. Cytuję w niej między innymi klasyka: to be, or not to be. Pracuję w tej redakcji już trzydzieści dwa lata. Jeśli gazeta utrzyma się na powierzchni, to pewnie przepracuję jeszcze z dziesięć. Będę miała sześćdziesiąt pięć lat i zacznę myśleć o emeryturze. Lubię swoją pracę, lubię szukać informacji, pisać artykuły, a kto mi je zleca i na jakim krześle siedzę, jest mi dość obojętne. – Zamilkła, spojrzała uważnie na Annikę. – Masz wrażenie, że jestem zgorzkniała, że się poddałam?

Annika odetchnęła głęboko.

– Nie. Prawdę mówiąc, czuję się dość podobnie. Nie żebym marzyła o emeryturze, ale było już tyle zawirowań, że przestałam się tym przejmować. To be, or not to be. I co dalej?

– No more crying, no self-denying – powiedziała Berit, założyła okulary i spojrzała w monitor. – Jak oceniasz szanse Filipa Anderssona na uniewinnienie?

– To, że stara się o nie prokurator generalna, na pewno ma znaczenie.

Annika weszła na stronę prokuratury, żeby zapoznać się z wnioskiem.

– Kilka miesięcy temu spotkałaś się z nim w więzieniu w Kumli – mówiła dalej Berit. – Wierzysz, że jest niewinny?

Annika rzuciła okiem na wniosek. Ta zbrodnia zawsze budziła przykre wspomnienia. Tamtego wieczoru towarzyszyła patrolowi, który jako pierwszy przybył na miejsce zdarzenia. Nagle znalazła się w samym centrum wydarzeń.

Potem wielokrotnie natykała się na nazwisko Andersson w związku z morderstwem policyjnego celebryty Davida Lindholma. Filip Andersson był finansistą. Zawodowo radził sobie całkiem dobrze, chociaż częściej pojawiał się na zdjęciach w plotkarskich magazynach niż na stronach poważnych pism zajmujących się gospodarką. Oczywiście do czasu, kiedy zasłynął jako morderca z siekierą. On i David Lindholm przyjaźnili się.

– To jego szalona siostra okazała się morderczynią – powiedziała Annika. Zamknęła stronę prokuratury. – Jak dobrze znasz Rickarda Marména?

– Znam jak znam. Harald, mój szwagier, z którym Thord czasem jeździ na ryby, kupił w latach siedemdziesiątych mieszkanie w Fuengiroli. Kiedy dzieci były małe, jeździliśmy tam czasem latem, a Rickard należy do ludzi, których nie można nie zauważyć. Muszę ci powiedzieć, że nie jestem tak do końca przekonana, że Filip Andersson jest niewinny.

– Rzeczywiście facet jest dość antypatyczny – przyznała Annika.

„szwedzi hiszpańskie wybrzeże słońca” – wpisała w Google. Wyświetlił jej się adres www.costadelsol. Strona zaczęła się ładować, Annika pochyliła się, żeby lepiej widzieć.

Na południowym wybrzeżu Hiszpanii istniał szwedzki kanał nadający całą dobę reklamy po szwedzku. Wychodził też szwedzki miesięcznik i szwedzki dziennik, działali szwedzcy agenci nieruchomości, były szwedzkie pola golfowe, szwedzkie restauracje i sklepy sprzedające szwedzkie produkty spożywcze. Byli szwedzcy dentyści i szwedzcy weterynarze, banki, firmy budowlane i instalatorzy anten satelitarnych. Na różnych blogach znalazła wpisy, z których można było wywnioskować, że kiedyś wszystko było lepsze. I kalendarz aktualnych wydarzeń, z którego wynikało, że w szwedzkim kościele obchodzi się dzień szwedzkiej drożdżówki z cynamonem. Nawet burmistrz Marbelli okazał się Szwedem. No może nie do końca, ale miał żonę Szwedkę. Nazywała się Angela Muñoz, dla znajomych Titti.

– Boże drogi – jęknęła Annika. – Marbella jest chyba bardziej szwedzka niż deszczowy szwedzki dzień świętego Jana.

– Na pewno jest tam mniej szwedzka pogoda. – Berit się uśmiechnęła.

– Ilu Szwedów tam mieszka?

– Około czterdziestu tysięcy.

Annika uniosła brwi.

– To więcej niż w Katrineholmie.

– Czterdzieści tysięcy mieszka tam na stałe. Znacznie więcej przyjeżdża tam na krócej.

– I w tej szwedzkiej sielance zamordowano całą rodzinę?

– Na to wygląda – powiedziała Berit. Podniosła słuchawkę i wybrała numer prokuratury.

Annika czytała dalej: „Najnowsze wiadomości z Hiszpanii”.

W La Campana hiszpańska policja zarekwirowała dużą partię narkotyków. Siedemset kilogramów kokainy znaleziono w magazynie z owocami. Trzech szefów kontrowersyjnej baskijskiej partii ANV jest podejrzanych o popełnienie zbrodni. Krajowi znów grozi susza, w Sao Pedro wieloryb wypłynął na brzeg, a ojciec Antonio Banderasa ma zostać pochowany w Marbelli.

Annika wyszła z Google i weszła w redakcyjne archiwum.

Okazało się, że bardzo wielu znanych Szwedów ma domy albo mieszkania na południu Hiszpanii. Aktorzy, artyści, gwiazdy sportu, rekiny finansjery.

Sięgnęła po słuchawkę i ponownie połączyła się z międzynarodowym biurem numerów, tym razem szczęście jej dopisało. Poprosiła o numer restauracji La Garrapata, szwedzkiego pisma „Svenska Magasinet”, redakcji gazety „Sydkusten” i agencji nieruchomości Wasa. Wszystkie działały w okolicach Malagi.

Dostała numery i zaczęła dzwonić.

Nikt nie wiedział nic o morderstwie, ale wszyscy chętnie mówili o podobnych zbrodniach albo opowiadali o historii Malagi, o rozwoju miasta, o pogodzie, o mieszkańcach i o nasilającym się ruchu ulicznym.

Annika dowiedziała się, że prowincja Malaga ma około miliona mieszkańców, z czego pół miliona mieszka w samej Maladze, a około dwustu tysięcy w Marbelli. Średnia temperatura powietrza zimą wynosi siedemnaście stopni, latem dwadzieścia siedem, słonecznych dni jest rocznie trzysta dwadzieścia. Miasto założyli Rzymianie tysiąc sześćset lat przed Chrystusem, a pierwotna nazwa brzmiała Salduba. W 711 roku przejęli je Arabowie, nazwali je Maribi-la. W najstarszej części miasta nadal można znaleźć pozostałości rzymskich budowli.

– Kiedy my tu, na północy, chodziliśmy w skórach, na południu już mieli bieżącą wodę i klimatyzację – powiedziała zdziwiona, odkładając słuchawkę.

– Zjemy razem lunch? – zaproponowała Berit.

Wylogowały się, żeby mieć pewność, że nikt niepożądany nie skorzysta z ich kont.

Kiedy Annika sięgała do torby po bon na lunch, na biurku zadzwonił telefon. Numer składał się z jedenastu cyfr, zaczynał się od trzydzieści cztery.

– Annika Bengtzon? Tu Rickard Marmén. Zacząłem szukać informacji o włamaniu. Wszystko się zgadza.

Najwyraźniej był teraz gdzie indziej, nie słyszała już szumu autostrady. W tle było cicho.

– Tak… – powiedziała Annika. Nadal szukała bonu.

– Wiesz coś o nich?

– O tych, którzy zginęli?

Znalazła zmięty bon w przegródce na klucze.

– Wiesz, że to rodzina Sebastiana Söderströma?

Już miała spytać: kogo? Nagle gwałtownie zaczerpnęła powietrza.

– Tego hokeisty? – spytała, upuszczając bon na biurko.

– Jakieś dziesięć lat temu zakończył karierę w NHL. Teraz mieszka tutaj, prowadzi klub tenisowy. Jeśli to prawda, to zginęli wszyscy, łącznie z teściową.

– Sebastian Söderström nie żyje? – powiedziała Annika głośno, machając do Berit, która była już w drodze do stołówki. – Zamordowani to Szwedzi?

– Miał żonę i dwójkę małych dzieci.

– Sebastian Söderström? O co chodzi? – spytał Patrik, który nagle znalazł się przy Annice.

Annika odwróciła się do niego plecami, zatkała ucho palcem.

– To pewne? – dopytywała się.

– Na sto procent.

– Ktoś może to potwierdzić?

– Nie mam pojęcia, skarbie, ale teraz już wiesz – powiedział Marmén i odłożył słuchawkę. Nie miała szansy odpowiedzieć.

– O co chodzi? – Patrik nie odpuszczał.

Berit wróciła, położyła torebkę na stole.

– Sprawdź Sebastiana Söderströma na paginasblancas.se – powiedziała Annika.

Berit zalogowała się ponownie do sieci, weszła na stronę i zaczęła czytać: Las Estrellas de Marbella, Nueva Andalucía.

Numer dziewięciocyfrowy, zaczynał się od dziewięćset pięćdziesiąt dwa.

– Co się dzieje? – spytał znowu Patrik, unosząc ręce do sufitu, jakby chciał podkreślić ogrom kłopotów, jakie na niego spadły.

– Muszę coś sprawdzić – powiedziała Annika i zaczęła wybierać numer willi w Las Estrellas de Marbella. Po pięciu sygnałach odezwała się poczta głosowa: Ha llamado a nuevo cino dos… Annika odłożyła słuchawkę, wybrała bezpośredni numer do dyżurnego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

– Nie rób sobie zbyt dużych nadziei – powiedziała Berit, kiedy się zorientowała, gdzie Annika dzwoni. – Oni zwykle dowiadują się o wszystkim ostatni.

Po tsunami pracownicy ministerstwa trochę się zmobilizowali i przez jakiś czas kontakty były lepsze, ale teraz wszystko wróciło już do normy.

– Nazywam się Annika Bengtzon, dzwonię z redakcji „Kvällspressen” – przedstawiła się, kiedy ktoś w końcu raczył odebrać. – Potrzebuję potwierdzenia informacji, że rodzina, która dzisiaj w nocy zginęła podczas włamania z użyciem gazu w Las Estrellas de Marbella w południowej Hiszpanii, to obywatele Szwecji.

– Nic o tym nie wiemy – ucięła kobieta.

– Mogłaby pani to sprawdzić? – poprosiła Annika najgrzeczniej, jak umiała, i odłożyła słuchawkę.

– Nie znam hiszpańskiego na tyle, żeby się porozumieć z hiszpańską policją – powiedziała Berit.

– Ja też nie – przyznała Annika.

– Interpol! – zawołała Berit.

– Europol – poprawiła ją Annika. – Są bardziej operatywni.

– Co się dzieje?! – wrzasnął Patrik.

Annika wzdrygnęła się i ze zdziwieniem spojrzała na kolegę, a właściwie na szefa działu wiadomości.

– Dotarłam do źródła, które twierdzi, że zamordowana w Hiszpanii rodzina to Sebastian Söderström, jego żona, dzieci i teściowa.

Patrik odwrócił się na pięcie, przyłożył dłonie do ust i wrzasnął:

– Sport!

Annika podeszła bliżej, chwyciła go za ramię.

– Uspokój się. Muszę to jeszcze potwierdzić – powiedziała. Patrik odwrócił się i spojrzał na nią. – Nie wolno im nic napisać, dopóki nie będziemy pewni, że to prawda.

– Niech spróbują się czegoś dowiedzieć.

– Co mają mówić? Że nam się wydaje, że nie żyje? Nawet jeśli tak jest, to nie wiemy, czy już powiadomiono jego rodzinę.

– Powiedziałaś, że wszyscy nie żyją.

Annika westchnęła.

– Pewnie ma rodzeństwo, rodziców.

Zrobiła krok w tył, stanęła tuż przy nim, sięgała mu do jabłka Adama.

– Posłuchaj mojej rady, szefie. Pohamuj swój entuzjazm. Jeśli nadal będziesz tak pędzić, to zanim się obejrzysz, wylądujesz w rowie.

Patrik zbladł.

– Masz mi za złe, że to nie ciebie awansowali – powiedział i ruszył w stronę działu sportowego.

– Trzeba to wszystko sprawdzić – powiedziała Berit, sięgając po słuchawkę.

Po kilku rozmowach miały pewność. Hiszpańska policja potwierdziła, że pięć osób mieszkających pod Marbellą zmarło w nocy podczas włamania z użyciem gazu. Tak to określili. Bliższych informacji o tożsamości i narodowości ofiar można się spodziewać jutro koło południa.

Annika i Berit postanowiły zrobić sobie przerwę i pójść na lunch.

– Sport nie jest moją najmocniejszą stroną – stwierdziła Berit, kiedy zasiadły nad porcjami pieczeni przy stoliku przy oknie. – Co to za człowiek?

Annika ugryzła kawałek chrupkiego chleba i spojrzała na rozciągającą się za oknem szarość.

– Zawodowy hokeista, przez wiele sezonów grał w NHL, najpierw w Anaheim Ducks, potem w Colorado Avalanche. Był obrońcą. Na początku lat dziewięćdziesiątych grał w Trzech Koronach. Jeśli dobrze pamiętam, to właśnie wtedy nasza drużyna zdobyła złoto na mistrzostwach świata. Nawet dwa razy, w 1991 w Finlandii i w 1992 w Czechosłowacji…

Berit odłożyła widelec.

– Skąd ty to wszystko wiesz?

Annika wypiła łyk wody, przełknęła głośno.

– Był idolem Svena – powiedziała.

Berit więcej nie pytała.

– Gasnące gwiazdy. W sporcie pewnie jest tak samo. Czarne dziury, które przyciągają nieszczęście.

Annika nadal wpatrywała się w okno. Na szybie pojawiły się duże krople deszczu.

– Ciekawe, jak to jest przeżyć szczytowy moment swojego życia, kiedy się ma dwadzieścia cztery lata i całe życie przed sobą.

Darowały sobie kawę i wróciły do redakcji.

Przy krześle Anniki stał Patrik, przestępował z nogi na nogę.

– Mam coś dla ciebie. Dzisiaj po południu Kicki Pop poprowadzi program przed „Podsumowaniem dnia”. Zadzwoń do Erika Pontiego z „Echa” i poproś go o komentarz.

Annika przyglądała się szefowi wiadomości, czekała na śmiech, który rozładuje sytuację. Ale nikt się nie roześmiał.

– Żartujesz sobie ze mnie? – spytała w końcu. – Zajmuję się morderstwem w Marbelli, to może być naprawdę duża rzecz. Mieszka tam mnóstwo Szwedów, którzy…

– Berit może się tym zająć. Ty masz inne zadanie.

Annika nie wierzyła własnym uszom.

– Mam zadzwonić do Erika Pontiego i namówić go, żeby zmieszał z błotem koleżankę z redakcji? Która nie dość, że jest młoda, to jeszcze jest blondynką?

– Facet słynie z tego, że jedzie równo po wszystkich laskach…

Annika usiadła na krześle, wyprostowała się.

– To, że Ponti jest nadętym bufonem, nie znaczy, że jest głupi. Raz zdarzyło mu się skrytykować koleżankę, zresztą słusznie. Ale biorąc pod uwagę to, ile musiał się wtedy nasłuchać, wątpię, żeby chciał to powtórzyć.

– Dzwoń – powiedział Patrik, nachylając się nad nią.

Annika schyliła głowę, sięgnęła po słuchawkę i zadzwoniła do redakcji „Echa”.

Erik Ponti nie chciał rozmawiać ani o Kicki Pop, ani o jej programie.

– Dziwne, prawda? – rzuciła Annika.

Włożyła kurtkę i ruszyła do drzwi.

– Dokąd idziesz?! – zawołał za nią Patrik.

– O drugiej mam spotkanie.

– Z kim?

– Ochrona źródła. Znasz takie pojęcie?

– Nie przed przełożonym – powiedział Patrik.

Annika zauważyła, że jego uszy zrobiły się purpurowe.

– Nie przed redaktorem odpowiedzialnym – poprawiła go.

Poszła do dyżurki, do Torego Wielkiego, i pokwitowała odbiór samochodu.

Padało coraz bardziej, wycieraczki pracowały bez przerwy. Było zaledwie wpół do drugiej, ale mrok szybko gęstniał, wślizgiwał się między zmarzniętych przechodniów, ochlapane błotem latarnie i sunące drogą tiry z migoczącymi światłami.

Jechała na zachód, w stronę Enköping. Minęła Rissne, Rinkeby i Tenstę, wysokie bloki, niskie szeregowe domki, puste szkoły i porzucone boisko piłkarskie. Przed stacją kolejki podmiejskiej w Barkarby na autostradzie utworzył się korek. Wychyliła się do przodu, wyjrzała przez szybę. Może to wypadek, może powinna zadzwonić do redakcji. Chyba jednak nie. Może samochód potrącił pieszego? Albo ktoś wpadł pod pociąg? Takie rzeczy się zdarzają.

Wkrótce samochody ruszyły, powoli, jeden za drugim. Zabudowań było coraz mniej, ustępowały miejsca zakładom przemysłowym i lasom. Nawierzchnia była kiepska. Szarobura glina pryskająca spod kół jadącego przed nią samochodu ochlapywała jej szybę, wycieraczki pracowały na pełnych obrotach. Włączyła radio, trafiła w środek bloku reklamowego, wyłączyła.

Krajobraz znów się zmienił: zakłady przemysłowe zniknęły, został las. Gałęzie sosen wyciągały się w stronę samochodu, brudnego volvo, którym jechała do Garphyttan tego grudniowego dnia, kiedy znalazła Alexandra.

Dojechała do Brunna, skręciła w prawo, na Roligheten. Nagle deszcz ustał i zapadła cisza. Annika kiepsko orientowała się w terenie, więc zawsze dokładnie studiowała mapy i opisy drogi. Wiedziała, że w Lerberga musi skręcić w lewo, potem, po ośmiuset metrach znów w lewo, minąć Fornsta, przejechać przez dawne tereny wojskowe, a potem skręcić w prawo.

Jechała do Lejongården, do Domu Pomocy Rodzinie, nad jeziorem Lejondalssjön, gdzie obecnie przebywała Julia ze swoim synkiem.

Annika obiecała, że ich odwiedzi, ale długo nie mogła się zmobilizować. Nie bardzo wiedziała, czego się spodziewać. Spotkała się z Julią zaledwie dwa razy, w dość wyjątkowych okolicznościach.

Za pierwszym razem nieoczekiwanie znalazły się na miejscu zbrodni, przy Sankt Paulsgatan, na Söder. Annika towarzyszyła policyjnemu patrolowi z radiowozu szesnaście siedemnaście, Julii i drugiej funkcjonariuszce, Ninie Hoffman. Wezwano je do domowej awantury na Södermalmie. Nic nie zapowiadało tragedii, więc policjantki pozwoliły, żeby poszła z nimi. Kiedy się okazało, że na miejscu są trzy trupy, Nina natychmiast kazała jej się wycofać.

Drugi raz widziały się już po aresztowaniu Julii. Kobietę podejrzewano o zamordowanie męża, znanego policjanta Davida Lindholma, i synka, Alexandra. Została skazana na dożywocie, mimo że cały czas twierdziła, że jest niewinna, że jej męża zabiła inna kobieta, która potem porwała dziecko. Ale nikt jej nie słuchał.

Jej synka widziała tylko raz. Tej nocy, kiedy znalazła go w letnim domku Yvonne Nordin w pobliżu Garphyttan. Był tam więziony przez siedem miesięcy.

Światła reflektorów oświetliły drewnianą czerwoną fasadę. Ściany lekko błyszczały, co oznaczało, że dom pomalowano olejną farbą, nie tradycyjną. Annika domyśliła się, że jest na miejscu. Wjechała na podwórze, zatrzymała się, zaciągnęła hamulec ręczny, wyłączyła światła. Siedziała chwilę w ciemności, nie wyłączyła silnika.

Lejongården. Niski, ciemny parterowy budynek nad jeziorem Lejonsjöen. Wygląda jak przedszkole albo kameralny dom starców, pomyślała. W świetle lampy wiszącej nad wejściem widać było niewielki plac zabaw. W głębi, za domem, spokojną szarą wodę jeziora.

Chciałabym ci podziękować, powiedziała Julia przez telefon. Jej słowa wprawiły Annikę w zakłopotanie.

Poprawiła włosy, wyłączyła silnik, wysiadła.

Zatrzymała się tuż przed drzwiami, spojrzała na jezioro. Nagie brzozy drżały lekko na brzegu, ich gałęzie były równie szare jak woda. Nieco w głębi widać było porośniętą lasem niewielką wysepkę. Z daleka dobiegał cichy szum autostrady.

Drzwi się otworzyły, wychyliła się kobieta w luźnym swetrze i kapciach z owczego futra.

– Annika Bengtzon? Witaj. Jestem Henrietta.

Podały sobie ręce. Henrietta? Powinnam była to wiedzieć? – zastanawiała się Annika.

– Julia i Alexander czekają na ciebie.

Weszła, poczuła lekki zapach stęchlizny i lat siedemdziesiątych. Jasne linoleum na podłodze, jasnoróżowe ściany ze szklanego włókna, plastikowe listwy przypodłogowe. Za na wpół przymkniętymi drzwiami widać było duży, jasno oświetlony pokój. Przy fornirowanych stolikach stały brązowe plastikowe krzesła. Usłyszała czyjś śmiech.

– Mam prośbę. Zachowuj się normalnie – powiedziała Henrietta.

Annika czuła, że cała tężeje.

– Tędy…

Henrietta skręciła w lewo. Szły długim wąskim korytarzem: po prawej drzwi, po lewej okna wychodzące na parking.

– Przypominają mi się podróże pociągiem w młodości – powiedziała Annika. Miała nadzieję, że zabrzmi to naturalnie.

Henrietta udała, że jej nie usłyszała. Zatrzymała się przy drzwiach gdzieś pośrodku, zapukała lekko.

Annika zauważyła, że w drzwiach nie ma zamków. Nie było też tabliczek z numerami. Przed wyjazdem przeczytała na stronie, że zakład stara się zapewnić mieszkańcom „domowe warunki i poczucie bezpieczeństwa”.

Drzwi się otworzyły, żółty trójkąt światła wytoczył się na korytarz.

Henrietta zrobiła krok w tył.

– Alexander upiekł ciasto – powiedziała, puszczając Annikę przodem. – Daj znać, jeśli będziesz chciała, żebym zabrała Alexandra – zwróciła się do kogoś w pokoju.

Annika zatrzymała się w progu.

Pokój był o wiele większy, niż się spodziewała. Prostokątny, z dużym oknem i wyjściem na taras. Podwójne łóżko i mniejsze, dla dziecka. W głębi kanapa, telewizor i kuchenny stół z czterema krzesłami.

Przy stole siedziała Julia Lindholm. Miała na sobie sweter z za długimi rękawami, włosy ściągnęła w koński ogon. Obok niej siedział jej synek. Plecami do drzwi. Ruchy jego rąk wskazywały na to, że rysuje.

Julia podbiegła do niej i mocno ją objęła.

– Jak miło, że przyjechałaś – powiedziała, nadal ją obejmując.

Annika wyciągnęła tylko dłoń na powitanie. Zmieszała się, trochę nieporadnie odwzajemniła uścisk. Usłyszała, jak drzwi się zamykają.

– To chyba oczywiste. Że chciałam się z wami zobaczyć.

– Niewielu osobom wolno nas odwiedzać – powiedziała Julia. Puściła już Annikę i podeszła do kanapy. – Moi rodzice byli tu na Boże Narodzenie, kilka razy odwiedziła nas Nina, ale nie zgodziłam się, żeby przyjechała stuknięta matka Davida. Nie chcę jej tu widzieć. Poznałaś ją?

– Matkę Davida? Nie.

Annika rzuciła torbę i kurtkę na podłogę, obok kanapy. Spojrzała na chłopca, na jego schowaną za włosami twarz. Rysował coś dużymi kredkami, przyciskał je mocno do kartki, nie podnosząc głowy. Podeszła do niego ostrożnie, kucnęła, próbowała uchwycić jego spojrzenie.

– Cześć – powiedziała. – Jestem Annika. Co rysujesz?

Chłopiec zacisnął zęby jeszcze mocniej, kredki zaczęły się poruszać jeszcze szybciej. Grube, czarne kreski.

– Babcia już nie myśli jasno. Spotkanie w takim dziwnym miejscu mogłoby tylko wszystko pogorszyć. Spotkamy się z babcią, jak już wrócimy do domu, prawda, synku?

Chłopiec nie zareagował. Kartka zapełniała się czarnymi kreskami. Annika usiadła na krześle obok Julii.

– Niewiele mówi – powiedziała Julia cicho. – Pocieszają mnie, że to nic niepokojącego, że to minie.

– Ale coś w ogóle mówi? – spytała Annika.

Uśmiech zniknął z ust Julii, pokręciła głową.

Ze mną rozmawiał, pomyślała Annika. Wtedy, w nocy. Powiedział kilka zdań. „Są jeszcze słodycze? Ona jest głupia. Bardzo głupia. Lubię te zielone”.

Julia podeszła do okna, stanęła plecami do pokoju. Annika zobaczyła w szybie, że obgryza paznokieć. Nagle niemal rzuciła się do telefonu, który wisiał na ścianie przy drzwiach prowadzących na taras.

– Henrietto, mogłabyś się zająć Alexandrem? Tak, teraz. Dziękuję.

Kiedy odłożyła słuchawkę, zapadła niemal elektryzująca cisza. Annika miała sucho w ustach, poczuła, że drętwieją jej palce. Położyła dłonie na kolanach, spojrzała na pierścionek ze szmaragdem po babci. Zanim przyszła opiekunka, czy kimkolwiek kobieta była, minęła dobra minuta. Cała wieczność. Podeszła do Alexandra i wzięła go za rączkę.

– Chodź – powiedziała. – Obejrzymy sobie film, dobrze? O Nemo. – Odwróciła się do Anniki. – O małej rybce, która się zgubiła tatusiowi, ale na szczęście udało jej się wrócić do domu.

– Tak, wiem – powiedziała Annika.

Zostały same, w pokoju zapadła cisza.

– Pracuję w „Kvällspressen” – powiedziała w końcu Annika. – Mogę coś o tobie napisać? O tobie i o Alexandrze. O tym, jak wam tu jest.

Julia nadal obgryzała paznokieć.

– Jeszcze nie – odezwała się w końcu. – Może później. Tak, później. Chętnie ci o wszystkim opowiem, ale teraz mam w głowie okropny mętlik.

Annika czekała w milczeniu. Nie spodziewała się, że Julia zgodzi się opowiedzieć jej o swoich przeżyciach już dzisiaj, ale miała nadzieję, że kiedyś to nastąpi. Dla mediów sprawa się kończy, kiedy przestępca zostaje złapany i skazany. O skutkach jego czynu, o tym, co czują ofiary, o ich długiej drodze powrotnej do rzeczywistości, do w miarę normalnego życia, na ogół się nie pisze.

– Mam w sobie mnóstwo złości – powiedziała Julia cicho, jakby zdziwiona. – Jestem wściekła na cały świat.

Podeszła powoli do stołu, usiadła na krześle, na którym przed chwilą siedział Alexander. Była taka drobna, że niemal ginęła w za dużym swetrze.

– To podobno też normalne. Tak mi mówią. Tu wszystko jest takie cholernie normalne!

Ze złością rozłożyła ręce.

– Jesteście tu od chwili, kiedy wyszłaś z więzienia? – spytała Annika.

Julia skinęła głową.

– Był środek nocy. Zawieźli mnie do sądu o wpół do drugiej w nocy, a potem od razu tutaj. Alexander już tu był.

Wyjrzała przez okno. Było już ciemno.

– W areszcie bardzo źle się czułam. Tutaj na początku też. Alexander nie chciał mnie znać. Odwracał się ode mnie, akceptował tylko Henriettę.

– To też całkiem normalne – powiedziała Annika.

Obie się roześmiały.

– Widzę, że mnie rozumiesz. Ale muszę przyznać, że pracują tu prawdziwi profesjonaliści. Nina wszystko dokładnie sprawdziła i też tak twierdzi. To podobno rolls-royce wśród takich ośrodków. Ale w końcu należy nam się jakaś rekompensata od państwa za niesprawiedliwość, która nas spotkała…

Annika miała wrażenie, że słucha Niny Hoffman, najlepszej przyjaciółki Julii. Razem studiowały, a potem razem pracowały, jeździły w jednym patrolu. Kiedy Annika zainteresowała się sprawą Davida Lindholma, Nina była jednym z jej źródeł. Miała ją przed oczami: jej szczupłą sylwetkę, ściągnięte w koński ogon włosy, rezolutne spojrzenie, w którym widać było chęć działania.

Julia wstała.

– Może napijesz się kawy? Jest w termosie. I to nie Alexander upiekł ciasto, tylko Henrietta. Alexander siedział obok niej i rysował gniazda srok. – Sięgnęła po rysunek synka – leżał na wierzchu, na stosie różnych kartek – i pokazała go Annice. Niemal każdy milimetr sporego arkusza pokrywała plątanina czarnych kresek. – To też normalne – powiedziała, odkładając rysunek.

– Może jednak napiję się kawy. Nasza, w redakcji, nie nadaje się do picia. Podejrzewamy, że ktoś dolał do pojemnika na wodę kocich szczyn.

Julia wskazała na termos, ale nie ruszyła się z miejsca.

– Mamy tu zostać co najmniej trzy miesiące. Dla dobra Alexandra podobno. Potem będziemy pod ich opieką jeszcze dwa do sześciu miesięcy. Ale później podobno też powinniśmy jeszcze przez jakiś czas pozostawać w kontakcie z psychologiem. Teraz skupiamy się głównie na relacjach rodzic–dziecko. Obiecano mi wsparcie, także potem, już po powrocie do domu…

Julia zakryła twarz dłońmi i zaczęła płakać.

Annika nalała sobie kawy, zakręciła termos, postawiła go na stole.

– To zrozumiałe, że jesteś zła. I ty, i Alexander. Nie wierzę ślepo psychiatrom, ale w tym wypadku chyba mają rację. Oboje macie prawo do złości.

Julia sięgnęła po leżącą na stole serwetkę i wytarła nos.

– Podobno dla takiego małego dziecka pół roku to jak całe życie. Alex spędził tam w lesie siedem miesięcy, z tą szaloną babą. Nic dziwnego, że jest zły. Nawet jeśli pytał, gdzie jesteśmy, ja i David, nie sądzę, żeby mu odpowiadała. Dla niego równie dobrze mogliśmy nie żyć. Lekarze twierdzą, że sam też czuł się zagrożony. Miał dużo siniaków i zadrapań na całym ciele. Pewnie go biła.

– A jak teraz się czuje?

– Przychodzi czasem do mnie, ale wciąż nie chce na mnie patrzeć. W nocy źle śpi, budzi się, płacze. No i zaczął się moczyć, musieliśmy wrócić do pieluch.

– A tak w ogóle to co robicie? – dopytywała się Annika. Wypiła łyk kawy, była niewiarygodnie dobra.

– Mam indywidualne spotkania z psychologiem, wkrótce zacznę terapię grupową, będę też miała okazję porozmawiać z innymi matkami. To podobno bardzo dużo daje. A Alexander się bawi. W piaskownicy. Albo coś rysuje, czasem gra w piłkę. Po powrocie do domu przejdzie pod opiekę rejonowego psychologa dziecięcego. – Nagle roześmiała się nerwowo. – Strasznie dużo mówię. I nawet ci nie podziękowałam za wszystko, co dla nas zrobiłaś. To przecież twoja zasługa, że…

Annika ścisnęła filiżankę.

– W porządku. Cieszę się, że mogłam wam pomóc.

Znów zapadła cisza.

– Jak ci minęły święta? – spytała w końcu Julia.

Annika odstawiła filiżankę, postawiła ją na spodku.

Zastanawiała się, czy powiedzieć Julii prawdę. O tym, że w Wigilię siedziała z dziećmi wśród nierozpakowanych kartonów w mieszkaniu na Starym Mieście, że oglądali na komputerze Kaczora Donalda i jedli szynkę z supermarketu. Że w sylwestra przekazała dzieci ich ojcu, z którym zostaną aż do Trzech Króli, i że podejrzewa, że jest im u niego znacznie lepiej.

– W porządku – odpowiedziała. – Mam dużo pracy. Dzisiaj muszę jeszcze napisać o morderstwie na hiszpańskim Wybrzeżu Słońca. Paskudna sprawa.

Julia wstała, odwróciła się do niej plecami.

– Costa del Sol to okropne miejsce. Estepona jest straszna.

Annika spojrzała na swoje dłonie. Wspomniała o Hiszpanii nie w porę. Zapomniała, że Julia i David przeżyli tam przykre chwile.

– Przepraszam – powiedziała. – Nie chciałam…

– Mieszkaliśmy tam pół roku. David właściwie cały czas podróżował. Ja byłam w ciąży, nie miałam samochodu, do sklepu było kilka kilometrów, w trzydziestostopniowym upale…

– Musiało ci być ciężko.

Julia wzruszyła ramionami.

– Był tajnym agentem. Czasem wyjeżdżał na dwa tygodnie i nie dawał znaku życia. Cała ta przeklęta operacja trwała kilka lat. Kilka lat! – Odwróciła się. – Nigdy mi nie powiedział, o co w tym wszystkim tak naprawdę chodziło. Czy to były prochy, czy pranie brudnych pieniędzy, nie wiem, po prostu nie wiem… – Pochyliła się nad Anniką. – Wiesz, co w tym wszystkim było najgorsze? Że tak strasznie się bałam, że coś mu się stanie. Że ktoś mu coś zrobi. I co się okazało? – Roześmiała się głośno. – Przeleciał o jedną laskę za dużo. Odstrzeliła mu fiuta, mnie zamknęli, a Alexandra… – Podeszła do Anniki, spojrzała jej w oczy. – To wszystko zostawi trwały ślad w jego psychice. A nikt mi nie wierzył! – Uderzyła dłońmi w stół, filiżanki podskoczyły. – Nikt mi nie wierzył!

Annika poczuła, że wizyta dobiegła końca.

Odsunęła filiżankę, wstała.

Julia opadła na drewniane krzesło, patrzyła przed siebie pustym wzrokiem.

– I pomyśleć, że to Yvonne Nordin. Ze wszystkich ludzi na świecie właśnie ona.

Annika zamarła.

– Jak to? Znałaś ją?

Julia pokręciła głową.

– Nigdy jej nie spotkałam, Filipa Anderssona zresztą też.

Annika podeszła do drzwi, sięgnęła po kurtkę.

– A skoro mowa o Filipie Anderssonie, to nie wiem, czy wiesz, że prokurator generalna wniosła dzisiaj o jego uniewinnienie.

Julia podniosła głowę.

– Nina się ucieszy – powiedziała bezdźwięcznie.

Annika stała z kurtką w ręku.

– Nina Hoffman? Dlaczego?

Julia zaczęła się mocno drapać w lewą dłoń.

– Na pewno się ucieszy. To jej brat.

***

Annika wsiadła do samochodu i natychmiast sięgnęła po komórkę. Wybrała numer Niny Hoffman.

Dlaczego, do diabła, nie powiedziała jej, że jest siostrą Filipa Anderssona i Yvonne Nordin?

Usłyszała trzaski, coś zaszumiało, dopiero po dłuższej chwili rozległ się pierwszy sygnał, potem kolejny. Wpatrywała się w ciemne okna.

Ile razy rozmawiała z Niną o morderstwie na Söder? O tym, czy Filip Andersson jest winny, czy nie? O jego kontaktach ze światem przestępczym i z Davidem Lindholmem? Kiedy jesienią odwiedziła Anderssona w więzieniu, natychmiast pojechała do Niny do domu i wszystko jej opowiedziała…

Sygnał w słuchawce zmienił się na zajęty, jakby ktoś odrzucił połączenie.

Nina cały czas ukrywała swoją tajemnicę, może nawet czasem kłamała, może rozmawiała z nią tylko po to, żeby coś od niej wyciągnąć albo manipulować nią, żeby pisała tak, jak sobie życzyła.

Wybrała numer jeszcze raz. Zobaczyła, że w budynku, w korytarzu, zapaliło się światło. Henrietta wracała z Alexandrem do pokoju. Widziała jego jasne kręcone włosy, podskakiwały przy każdym kroku.

Usłyszała trzask, odezwała się poczta głosowa Telii. Rozłączyła się, jakby ją złapano na robieniu czegoś, czego nie powinno się robić.

Zaufała Ninie, a Nina ją zawiodła.

Kiedy ją poprosiła, żeby zdobyła paszportowe zdjęcie Yvonne Nordin, nawet się nie zająknęła, że to jej siostra.

Wybrała numer po raz trzeci. Znów poczta głosowa. Odchrząknęła.

– Cześć, mówi Annika Bengtzon. Wszystkiego dobrego w Nowym Roku. Zadzwoń do mnie, jak odbierzesz wiadomość, dobrze? Cześć.

Potem zadzwoniła do centrali policji, poprosiła o połączenie z komisariatem przy Torkel Knutssonsgatan. Odebrał dyżurny, niejaki Sisulu.

– Nina Hoffman jest na urlopie. Wraca dopiero w niedzielę.

Podziękowała i położyła komórkę na siedzeniu pasażera. Odpaliła silnik, wyjechała na szosę i ruszyła z powrotem do redakcji.

Kiedy była na wysokości Kallhäll, nagle dotarło do niej, że nie musi się aż tak spieszyć.

Nie miała ochoty wracać do karteczek Patrika, nie tęskniła też za swoim pełnym nierozpakowanych kartonów trzypokojowym mieszkaniem przy Agnegatan.

Kiedy na siedzeniu pasażera zadzwoniła komórka, a na wyświetlaczu pokazał się numer jej byłego męża, dziwnie się ucieszyła.

– Cześć. Mówi Thomas.

Zaczerpnęła powietrza. Radość przepełniała jej pierś.

– Cześć – powiedziała nieco zbyt wesoło.

– Co robisz? Dokądś jedziesz?

Roześmiała się cicho i poczuła, jak zalewa ją fala ciepła.

– Służbowo. Ale już wracam. Nie ma dużego ruchu.

– Posłuchaj, właśnie planujemy Wielkanoc. Wiesz już, co będziesz robić?

Radość zniknęła, nagle została jej odebrana. Poczuła niemal fizyczny ból.

– Zacząłeś używać pluralis maiestatis? – spytała, starając się, żeby jej słowa zabrzmiały żartobliwie. Bez sensu.

– W tym roku Wielkanoc jest dość późno. Wielki Czwartek przypada dwudziestego pierwszego kwietnia, chodzi mi o następny tydzień. Mogą być problemy. Wiem, że to mój tydzień, ale wyjeżdżam na konferencję, więc pomyślałem, że moglibyśmy się zamienić…

– Nie potrafię ci nic powiedzieć. W redakcji jest dużo zmian, będę teraz pracować na innym stanowisku…

Thomas chwilę milczał.

– Nie powinnaś była skonsultować tego ze mną? – spytał w końcu.

Natychmiast się rozzłościła. Zagryzła zęby, przełknęła ślinę.

– A niby dlaczego? To nie będzie miało żadnego wpływu na nasze ustalenia.

– W porządku – odpowiedział skwaszony. – Sophia chce z tobą rozmawiać.

– Cześć, mówi Sophia – usłyszała po chwili w słuchawce.

– Cześć – odpowiedziała.

– Rozmawiałam z przyjaciółkami w sieci, na takim naszym prywatnym blogu, i mam dla ciebie zaproszenie.

Annika wzięła głęboki wdech i zmusiła się do zachowania spokoju.

– Pracujesz z językiem, piszesz, więc pomyślałam, że może byłabyś zainteresowana wstąpieniem do naszego kółka czytelniczego.

Kółka czytelniczego? Dżizas! Fucking Christ!

– No nie wiem – powiedziała, hamując przed skrzyżowaniem.

– W tym tygodniu czytamy wspaniałą książkę Marie Hermansson Syn króla grzybów. Czytałaś? Autorka pokazuje, jakie to ważne, żeby znaleźć swoje miejsce w życiu. Syn dorasta w lesie, chociaż jego miejsce tak naprawdę jest nad morzem. Bardzo piękna historia. Lubisz Marie Hermansson?

Znała Marie Hermansson. Czytała jej Wybrzeże muszelek. Zaczęła też inną jej książkę, o mężczyźnie, który mieszkał pod schodami, ale nie dokończyła.

– Nie wiem – odpowiedziała. – Poza tym nie bardzo mam czas. Od dzisiaj pracuję na innym stanowisku, więc pewnie będzie trochę zamieszania.

– Na nowym stanowisku? – powtórzyła Sophia ze zdziwieniem. – To będzie miało jakiś wpływ na nasz harmonogram?

Annika uznała, że są jednak granice, których nie wolno przekraczać, i że nie może pozwolić obrzucać się błotem.

– Gdyby tak było, rozmawiałabym o tym z ojcem moich dzieci, na pewno nie z tobą. Czy wyraziłam się dostatecznie jasno?

– Dlaczego jesteś taka agresywna? Przecież tu chodzi o dobro twoich dzieci – powiedziała Sophia Pieprzona Grenborg, wyraźnie oburzona.

Annika się roześmiała, złośliwie i nieco za głośno.

– Jesteś obłudna. Gdyby ci naprawdę zależało na dobru moich dzieci, nie zniszczyłabyś mojej rodziny, ty cholerna… – urwała. Chciała powiedzieć: dziwko, ale uznała, że może jednak nie powinna. – Nie mam czasu ani na twoje kółka, ani na rozmowy z tobą. I nie łudź się, że kiedykolwiek się zaprzyjaźnimy, okej? – powiedziała i rozłączyła się, nie czekając, aż Sophia odpowie.

Po raz pierwszy pomyślała, że jednak dobrze zrobiła, kiedy na stacji benzynowej w pobliżu Kungsör pocięła na kawałki jej cholernie drogi stanik.

I dobrze, że wysłała do redakcji donos z adresu deep-throat-rosenbad, który sama wymyśliła, co doprowadziło do zawieszenia projektu Ministerstwa Sprawiedliwości, nad którym pracował Thomas. Zresztą wcale z tego powodu nie ucierpiał. Natychmiast przydzielono mu coś innego. Zajmował się teraz koordynowaniem prac nad nowymi regulacjami prawnymi dotyczącymi przestępstw gospodarczych na skalę międzynarodową. I bynajmniej z nią tego nie konsultował.

Ruch jak na godziny szczytu był wyjątkowo niewielki. Ale był to dzień między jednym a drugim świętem, więc wielu ludzi albo pracowało w domu, albo wzięło wolne, jak Nina Hoffman.

Wróciła do redakcji, uznała, że pora się zbierać, zaczęła pakować komputer.

– Hej! – zawołał Patrik na jej widok. – Jutro rano lecisz do Malagi!

Annika, która włożyła już do torby komputer i papiery, upuściła wszystko na biurko.

– O czym ty mówisz?

– Masz bilet na wpół do siódmej rano.

Annika rozłożyła ręce.

– Na litość boską! Nigdzie się nie wybieram. Właśnie się przeprowadziłam, nie zdążyłam się nawet rozpakować…

– Domyślam się, że nie masz zbyt dużo rzeczy. Twój dom niedawno się spalił, prawda? Clobbe jest na wakacjach w Marbelli. Nie ma specjalnego daru pisania, ale wystuka coś na jutro. Kiedy już tam dotrzesz, przejmiesz sprawę. Musisz się jak najszybciej dowiedzieć, czy tożsamość ofiar została potwierdzona i czy to rzeczywiście Sebastian Söderström. Pewnie zostaniesz tam do końca tygodnia.

Annika spojrzała na swoją torbę. W uszach brzmiały jej nadal pełne pogardy kłamstwa Erika Pontiego o tym, jak bardzo ceni Kicki Pop i jak to absolutnie nie ma nic przeciwko pojawieniu się na antenie nowego magazynu plotkarskiego.

Cóż, w końcu pracowała teraz według grafiku.

– Bilety – powtórzyła. – Gdzie są? Może wystarczy numer rezerwacji? Gdzie będę mieszkać? Mam wynająć samochód? Jest tam jakiś tłumacz? Mamy kontakty z miejscową policją? I kto będzie robić zdjęcia?

Patrik patrzył na nią przez chwilę pustym wzrokiem, potem wypiął pierś i powiedział spokojnie:

– Wszystkie te problemy będziesz musiała rozwiązać na miejscu. W Hiszpanii na pewno można wynająć fotografa. I dowiedz się czegoś o Wybrzeżu Kokainowym. Przejmiesz mój temat o prochach i praniu forsy. Gdybym nie awansował, pracowałbym teraz nad tym.

Odwrócił się na pięcie i szybko ruszył w stronę działu rozrywki.

Annika spojrzała na Berit.

– Niewiarygodne! Uznał, że bycie szefem działu wiadomości polega na krążeniu po redakcji i rzucaniu pomysłami.

– Przesłałam ci mejlem numer rezerwacji – powiedziała Berit, nie podnosząc głowy. – W Andaluzji pracuje kilku skandynawskich policjantów, podałam ci ich nazwiska i numery telefonów. Skontaktuj się z nimi, na pewno polecą ci jakiegoś tłumacza. Sama rób zdjęcia. Wzięłam dla ciebie aparat, pełny automat, wystarczy pstryknąć. Zadzwoń, jak się czegoś dowiesz. – Wskazała głową na leżącą na stole torbę na kamerę i zerknęła na Annikę znad okularów. – Uważaj na siebie. I powodzenia – powiedziała.

Annika jęknęła.

– Dlaczego sama się tego nie podjęłaś? – spytała.

Trzask zamykanych drzwi odbił się echem w pustym mieszkaniu. Annika stała chwilę w ciemnym holu, jak miała w zwyczaju, i wsłuchiwała się w odgłosy z ulicy. Poczuła na nogach przeciąg z klatki schodowej.

Mieszkanie było najciemniejsze ze wszystkich, w jakich dotychczas mieszkała. Czwarte piętro. Korony drzew pochłaniały światło ulicznych latarni. Z okna jej sypialni widać było jedynie bezgwiezdne niebo. Z holu salon, a dalej pokój, który miał być pokojem Ellen. Po lewej kuchnia, nowoczesna i bezosobowa. Czuła do niej instynktowną niechęć.

Poszła do sypialni, usiadła na łóżku, oparła się o wezgłowie.

W zasadzie mieszkanie było w porządku. Trzy duże pokoje, sto cztery metry kwadratowe, z holem, który można było zamienić na salon, żeby i ona, i dzieci mogli mieć osobne pokoje.

Klucze dostarczył jej kurier dzień przed sylwestrem. Ostatni dzień roku poświęciła na przewiezienie tu tych niewielu rzeczy, które miała, z tymczasowego lokum na Starym Mieście.

Podniosła głowę, spojrzała na sufit. Kiedyś były tu pewnie sztukaterie, ale w latach trzydziestych dom przeszedł gruntowny remont i zapewne usunięto wszelkie ozdoby.

Zdążyła się już dowiedzieć, że cała nieruchomość, zwana w administracyjnym żargonie Orzech 1, była własnością spółdzielni mieszkaniowej. Jej mieszkanie należało do Urzędu Mieszkalnictwa.

Jak Q udało się je dla niej załatwić, nie wiedziała. Nie wiedziała też, jak długo będzie mogła tu mieszkać.

Zapaliła lampkę stojącą przy łóżku, poprawiła poduszki pod plecami, odwróciła głowę i spojrzała w niebo.

Nagle zobaczyła sypialnię przy Vinterviksvägen. Przypomniała sobie, jaka się tam czuła samotna i zagubiona. Zamknęła oczy i wszystko wróciło, pożar, dym, panika.

Thomasa nie było. Właśnie tego wieczoru ich opuścił i pojechał do Sophii Grenborg. Sama musiała ratować siebie i dzieci. Spuściła Kallego i Ellen z okna sypialni na piętrze, a potem skoczyła. Wylądowała na tarasie, na stole.

Potem podejrzewano ją o podłożenie ognia.

W końcu, po trwającym wiele miesięcy dochodzeniu, na kawałku cegły znaleziono odciski palców prawdziwego podpalacza, Amerykanki, płatnej morderczyni zwanej Kociątkiem.

Dla Anniki nie miało to żadnego znaczenia.

Wiedziała, że tamta nigdy nie odpowie za to, co zrobiła.

Nie została aresztowana ani oskarżona, a komisarz Q osobiście uczestniczył w negocjacjach z władzami USA, po których wymieniono Kociątko na obywatela Szwecji odbywającego karę w więzieniu w New Jersey.

Sprzedałeś mój dom, dom moich dzieci, żeby zasłużyć na pochwałę FBI i ściągnąć do kraju mordercę policjanta, wypomniała mu.

Zażartowała, że w związku z tym powinien jej znaleźć jakieś mieszkanie, a on potraktował to serio i teraz siedziała tu, przy Agnegatan 28, w dzielnicy, w której mieszkała dziesięć lat temu, kiedy jako stażystka zaczynała pracować w redakcji „Kvällspressen”. Gdyby chociaż jedno okno wychodziło na podwórze, może widziałaby dom, w którym mieszkała tamtego upalnego lata, kiedy wszystko się zaczęło. Zanim urodziły się dzieci, zanim poznała Thomasa, kiedy jeszcze żył Sven…

Gdzieś z głębi mieszkania usłyszała dzwonek telefonu, nie komórki, stacjonarnego. Zerwała się z łóżka. Próbowała przypomnieć sobie, gdzie podłączyła aparat.

Wybrzmiał czwarty sygnał, kiedy w końcu znalazła go na podłodze w pokoju Kallego.

– Annika Bengtzon? Mówi Jimmy. Jimmy Halenius.

Sekretarz ministra sprawiedliwości, jego prawa ręka.

Szef Thomasa.

Głośno odkaszlnęła.

– Thomas się wyprowadził, mówiłam już…

– Nie szukam jego, tylko ciebie.

– Ach tak – powiedziała, przykładając słuchawkę do drugiego ucha.

– Podobno szukasz kogoś, kto by skomentował wydanie Stanom Zjednoczonym ich obywatela pod koniec ubiegłego roku. Jak zapewne wiesz, minister nie komentuje pojedynczych przypadków, ale jeśli chcesz, jestem skłonny ci wyjaśnić pewne sprawy. W sposób nieco mniej formalny.

– Rozmawiałeś z Britt? Z panią sekretarz? – spytała Annika.

– Od dziewiętnastej będę w Järnet przy Österlånggatan. Wpadnij, jeśli jesteś zainteresowana.

– Będę mogła cię cytować?

– Absolutnie nie, ale stawiam kolację.

– Nie jadam kolacji z politykami.

– Zrobisz, jak zechcesz. Na razie – powiedział i rozłączył się.

Annika odłożyła słuchawkę, postawiła aparat na podłodze. W pokoju Kallego nie było jeszcze światła. Stała w ciemnościach przy oknie i spoglądała na nagie korony drzew w dole.

Właściwie powinna się rozpakować.

Spojrzała na zegarek.

Doszła do wniosku, że nie musi tego robić dzisiaj. Nie spodziewała się, że odezwie się do niej ktoś z ministerstwa. Może jednak powinna pójść, dowiedzieć się, co Halenius ma jej do powiedzenia? Znali się. Kilka dni przed pożarem był u nich na kolacji.

Spojrzała na przeprowadzkowy bałagan. Ostra konkurencja, pomyślała. Kolacja w eleganckim lokalu z wysoko postawionym źródłem albo wieczór w domu spędzony na porządkowaniu zabawek Kallego.

***

Restauracja Järnet była jednym z tych lokali na Starym Mieście, obok których wiele razy przechodziła, a nawet zaglądała przez okna do środka. Jakby siedzący tam ludzie uczestniczyli w jakimś przedstawieniu, jakby pochodzili z innego świata, lepszego niż ten, w którym jej przyszło żyć. Zawsze było tam ciepło i miło, na stolikach paliły się świeczki, sztućce błyszczały. W kieliszkach było wino, słychać było śmiechy. Na ulicy zawsze było zimno i wiał ostry wiatr.

Skromny szyld z nazwą wypisaną odręcznym pismem kołysał się nad wejściem. Pchnęła jedno skrzydło pomalowanych na szarozielono podwójnych drzwi i znalazła się w przedsionku. Natychmiast zjawił się kelner. Wyglądał sympatycznie. Wziął jej kurtkę, nie dając w zamian numerku ani nie żądając z góry piętnastu koron za szatnię.

Było dziesięć po siódmej. Bardzo starannie wybrała moment. Nie chciała sprawiać wrażenia bardzo zainteresowanej, ale też nie chciała, żeby zbyt długo na nią czekał.

Sala była niewielka, może dziesięć stolików.

Jimmy Halenius siedział w głębi, w kącie, zatopiony w lekturze popołudniówki. Nie „Kvällspressen”, tylko „Konkurrenten”. Zauważyła to. Przed nim stało piwo.

– Cześć – powiedziała. – Czytasz niewłaściwą gazetę.

Podniósł głowę. Jego brązowe włosy sterczały na wszystkie strony, jakby specjalnie je potargał.

Wstał i wyciągnął do niej rękę.

– Witaj, usiądź, proszę – powiedział. – Tę właściwą już przeczytałem – dodał. – Czego się napijesz?

– Wody mineralnej – odpowiedziała Annika, wieszając torbę na oparciu krzesła.

– Zaszalej i zamów colę. Pamiętaj, że ja stawiam.

Annika usiadła.

– Ty? Nie państwo?

Halenius skrzyżował ręce na piersi, podciągnął ramiona i uśmiechnął się.

– Moje rachunki, w przeciwieństwie do twoich, są publiczne. Ten pozostanie naszą tajemnicą.

Annika sięgnęła po serwetkę. Cały czas obserwowała go kątem oka.

W jego sposobie bycia nie było nic władczego. Owszem, był pewny siebie, ale w żaden sposób się nie wywyższał. Pod pogniecioną marynarką miał koszulę w niebieskie paski. Był bez krawata. W dżinsach.

– Rozumiem, że sprawa Kociątka to kolejna rzecz, która pozostanie naszą tajemnicą – powiedziała Annika, patrząc mu w oczy. – Dlaczego?

Jimmy Halenius złożył gazetę, włożył ją do zniszczonej teczki.

– Muszę mieć pewność, że wszystko zostanie między nami.

Annika milczała.

– Mogę ci uchylić rąbka tajemnicy, ale nie wolno ci tego opublikować.

– Dlaczego miałabym cię słuchać, skoro nie będę mogła o tym napisać?

Halenius znów się roześmiał, wzruszył ramionami.

– Mają tu świetne jedzenie.

Annika zerknęła na zegarek.

Halenius odchylił się na krześle.

– To ona dokonała morderstwa podczas kolacji noblowskiej. Już dobry rok temu – powiedziała Annika.

– Zgadza się.

– Zabiła też młodego naukowca z Instytutu Karolinska.

– Najprawdopodobniej.

– I spaliła mój dom, wrzucając ładunki zapalające do pokojów dzieci.

– Pewnie tak było.

Annika przeciągnęła ręką po czole.

– Nie potrafię tego pojąć. Jak to możliwe, że rezygnujecie z postawienia przed sądem jednego z największych przestępców złapanych przez szwedzką policję?

– Chodzi o to, co dostaliśmy w zamian.

– O tym chcesz mi teraz opowiedzieć?

Halenius się roześmiał.

– Na co masz ochotę? – spytał.

– Nie wierzę, że chodzi tylko o jakiegoś zabójcę policjanta z New Jersey – stwierdziła Annika.

Sięgnęła po kartę. Wiele dań była w stanie zidentyfikować: smażone śledzie z masłem koperkowym i purée ziemniaczanym – to było jasne. Miała natomiast problem z domyśleniem się, co się kryje pod nazwą gremolata z konfitowanymi ziemniakami.

Halenius zamówił carpaccio z jelenia z czarnymi kurkami i serem Västerbotten na przystawkę. Jako główne danie wybrał antrykot z rusztu (dwieście pięćdziesiąt gramów) z purée z cebuli i prażonym korzeniem pietruszki, do tego krokiety z serem Västerbotten.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki