SPIS TREŚCI

Wstęp SEN

Rozdział 1 CZARNA NOC

Rozdział 2 NIESPODZIANKA

Rozdział 3 KOLEBKA MAGII

Rozdział 4 WYZNANIE

Rozdział 5 MĘŻCZYZNA DOSKONAŁY

Rozdział 6 SAMIEC ALFA

Rozdział 7 MIŁOŚĆ I DOMOFON

Rozdział 8 RYBKA

Rozdział 9 BLONDYNECZKA

Rozdział 10 OBUDŹ SIĘ

Rozdział 11 NISSAN I KOZAKI

Rozdział 12 SKRZYNKA NA LISTY

Rozdział 13 PRZYSTANEK ŻYCIE

Rozdział 14 KOT W RÓŻOWEJ CZAPCE

Rozdział 15 NAGRANIE

Rozdział 16 BOGUSĄD

Rozdział 17 PAN I WŁADCA

Rozdział 18 PODWÓJNY POGRZEB

Rozdział 19 CZEKOLADA DLA OSTOJSKIEGO

Rozdział 20 SOBOWTÓR

Rozdział 21 COMA

Rozdział 22 STRINGI

Rozdział 23 MATKA

Rozdział 24 EMILKA I JEJ BERET W RÓŻOWE SARENKI

Rozdział 25 DEMONICZNA ANASTAZJA

Rozdział 26 POŻAR

Rozdział 27 URODZINY

Rozdział 28 CHERU I ZAKOCHANY

Rozdział 29 DRINKI

Rozdział 30 CIEMNOWŁOSA SUZI

Rozdział 31 PIĘKNA MARLENA

Rozdział 32 CZERWONA SZMINKA I DOM

Rozdział 33 LIST

PODZIĘKOWANIA

Wstęp
SEN

Strumienie wody spływały po jej drobnej i zgrabnej sylwetce. Prysznic był ciepły i przyjemny. Miała podrapane plecy, a szyję obolałą od namiętnych ukąszeń. Na całym jej ciele było kilkanaście mniejszych i większych symboli rozpusty.

Postawiła mokre stopy na brązowych kafelkach. Woda ściekała po jej brzuchu i udach. Poczuła, że jest jej zimno i otuliła się swoim niebieskim, grubym szlafrokiem. W całym mieszkaniu panowała ciemność. Zapaliła małą lampkę w kuchni i czekała, aż mleko w srebrnym garnuszku będzie wystarczająco podgrzane. Nocna cisza była jej ulubionym momentem do rozmyślań. Chciała odkryć jego tajemnice. Przywołała wspomnienia dzisiejszej nocy.

Była pewna, że nie będzie zadowolony z jej wizyty. Czarna, gładka sukienka, którą na siebie włożyła tego wieczoru, dodawała jej seksapilu, a mocny makijaż podkreślał jej duże, kocie oczy. Zapukała do jego drzwi, bo wejście do klatki było otwarte.

– Adelina, co ty tu robisz? Mówiłem ci, że mam swoje sprawy i obowiązki. Czy to do ciebie nie dociera??? – Pomimo tego, że nie dalej jak wczoraj spędzili razem upojną noc, zachowywał się szorstko i odpychał ją.

– Mam sobie iść? – spojrzała na niego ze smutkiem.

– Wejdź, ale pamiętaj, że nie mogę się tak często z tobą spotykać. Muszę zarabiać pieniądze! – Otworzył szeroko drzwi i dał jej przelotnego całusa.

Przez chwilę się zawahała, czy to na pewno dobry pomysł, ale Jan zaprosił ją do kuchni.

– Przywiozłam ciepłą zapiekankę i wino… Chciałam…

– Idę łazienki – rzucił, nie zwracając na nią uwagi.

W zasadzie mogła mieć pretensje tylko do siebie. Wprosiła się do niego i tyle. Kiedy byli razem, było cudownie. Kiedy tylko chciała więcej albo wtedy, kiedy mu to nie pasowało, zaczynały się kłopoty. Stawał się agresywny i obcy. Ciągle zaglądał do telefonu i potajemnie do kogoś pisał. Nie powinna być zdziwiona jego reakcją. Przecież już wczoraj mówił jej, że ma robotę. Mimo to, po raz kolejny poczuła się nieważna i niepotrzebna. Ona nigdy by tak nie postąpiła.

Wyglądało na to, że jego prysznic potrwa dłużej niż zazwyczaj. Nie chciała tak bezczynnie czekać, więc wzięła płaszcz i wyszła na świeże powietrze. Przed blokiem nikogo nie było. Zaciągnęła się dymem z papierosa. Tak bardzo chciała poskładać tropy tej tajemnicy w prawdziwą historię. Dlaczego Jan dawał jej sprzeczne sygnały?

– O, proszę, proszę. Patrzcie panowie. Mały aniołek w białym płaszczyku zajrzał do naszej dzielnicy. – Dokładnie przed wejściem do klatki Jana stało trzech mężczyzn. Na pierwszy rzut oka byli fanami alkoholu w niemałych ilościach, fajek oraz igraszek seksualnych. Możliwe, że niezupełnie odwzajemnianych. W torebce wymacała swój mały scyzoryk. Wzięła go do ręki i wolnym, spokojnym krokiem podeszła do drzwi wejściowych.

– No to co, aniołku? Powiesz nam, co tu robisz? – odezwał się największy typ. Jego twarz idealnie współgrała z plastikowym dresem, który miał na sobie.

– Czy mogę przejść? – powiedziała głośno.

– Aniołeczku, bez odpowiedzi na pytanie, co tu robisz, nie przesuniemy się nawet o centymetr.

– Aniołeczki to istoty nie z tego świata. Wasze ludzkie wyobrażenia podpowiadają wam, jak powinny wyglądać. A może jestem z innego wymiaru? Na waszym miejscu zastanowiłabym się, czy z uwagi na procenty płynące w waszej krwi wzrok nie płata wam psikusa. – uśmiechnęła się szyderczo. – Mogę przecież być kusicielką albo złym demonem. Gdybym chciała złapać i zeżreć żywcem swoje ofiary, to czy ujawniłabym swoją prawdziwą twarz i postać? Czy skorzystałabym ze swoich nadprzyrodzonych mocy? I czy na takie polowanie założyłabym wdzianko anielsko pięknej dziewczyny? Jak myślicie, chłopaki?

Zapanowała cisza. Była pewna, że nie zrozumieli nawet jednego słowa, może poza tym, że jest świrnięta i może być nieobliczalna. Wiele lat szukała skutecznej metody na pozbycie się różnego rodzaju typków. Ta działała bez zarzutu. Odkąd pamięta zawsze przyciągała do siebie podejrzane postaci płci męskiej. Mężczyźni krążyli wokół niej jak hieny i czekali na chwilę słabości. Ten trik podpowiedziała jej Cheru. Słychać było żar palącego się samotnie papierosa, który wypadł jednemu z nich z ręki. Kiedy to zobaczyła, dołożyła jeszcze element grozy. Zarżała tak, jak potrafi jej mała Julcia. Jak rozhisteryzowany koń. Wyszczerzyła zęby i bez problemu weszła do klatki.

– Gdzie byłaś? – Jan spryskiwał się właśnie męskim, rozbrajającym jej wszystkie zmysły zapachem.

– Na dole. Paliłam i poznałam czterech facetów – powiedziała, zsuwając wysokie kozaki. – Pewnie to twoi sąsiedzi.

– Nic innego poza męskim gatunkiem nie widzisz! Wszystko byś przeleciała, gdybyś mogła, prawda?! – Jan spojrzał na nią z pogardą. Liczyła na to, że nie do końca tak o niej myśli, że tu chodzi o coś więcej.

– Dlaczego tak mnie oceniasz? – Zarzut był bardzo bolesny.

– Mnie pytasz? – bąknął. – Wystarczy, że przejdziesz się chwilę ulicą, a już ślinią się za tobą.

– Co cię ugryzło? – Wyjęła talerze i nakładała smakowicie pachnącą kolację. Uwielbiała pieczone warzywa obficie posypane roztopionym serem. – Czy odwzajemniam te podchody?

– A bo ja wiem? Przy mnie nie. Ale wyglądasz na taką.

– Zjedzmy i pójdę do siebie. Mam dość tych oskarżeń i twoich much w nosie. Zachowujesz się jak baba przed okresem.

Stwierdziła, że czas zamknąć ten donikąd prowadzący dialog. Nie będzie udowadniała, kim jest. Ułożyła dwie wiklinowe podkładki na stoliku w salonie, nalała wina do pękatych kieliszków na małych nóżkach i zapaliła świece.

– No wiesz. Całkiem dobra ta twoja zapiekanka. Nie spodziewałem się. – Jan wytarł usta chusteczką i zaczął sprzątać po posiłku.

Pozostałą część wieczoru Adelina wcale go nie słuchała. Za to on był w wyjątkowo wyśmienitym nastroju. Opowiadał o kumplach, o samochodzie, perypetiach i podrobionych dokumentach. Nie zabrakło też wyliczanek, jakie wszystko drogie i jak to trzeba oszczędzać w tych czasach. Adelina rozmyślała o tym, czy to naprawdę chodzi o ukrywaną przez niego prawdę, czy może o jej źle ulokowane uczucia. Siedział na jej ulubionym fotelu. Na sobie miał tylko spodnie, a górną część jego ciała zdobiły tatuaże. Nagle wyprostował się i spojrzał się na nią pociemniałymi oczami.

– Adelino. Ty… jesteś taka piękna. Stań tu pod ścianą. Chcę na ciebie patrzeć. Ja przy tobie zmysły postradam…

Wstał z fotela i zbliżył się do niej zmysłowym krokiem. Wiedziała, że jeśli teraz nie ucieknie, to mu ulegnie. Jego ciało było jak narkotyk, a ona bardzo potrzebowała jego bliskości i miłości. Zaczął całować jej szyję. Najpierw delikatnie i czule. Naparł na nią całym sobą tak, żeby poczuła jego nabrzmiałą męskość. Odsunął ją od ściany i pomału rozpinał suwak jej sukienki. Najpierw odsłonił jedno, potem drugie ramię. W tym momencie sukienka zsunęła się i sama spadła na podłogę. Wprawnym ruchem jednej dłoni odpiął jej stanik. Usta błądziły po jej piersiach. Językiem trącał jej stwardniałe sutki. Jęknęła cicho i objęła go ramionami. Wtedy on szybko i bez uprzedzenia zaczął pieścić ją od środka. Wilgoć płynęła po jej udach, a to doprowadzało go do szaleństwa. Uklęknął przed nią i zaczął zlizywać jej soki, omijając najbardziej intymne miejsca. Robił to z niespieszną premedytacją. Czuł jak mocno chce poczuć go w sobie. Kiedy jego język wśliznął się w jej kobiecość, wydała z siebie okrzyk rozkoszy. Pragnęła go. I to z dnia na dzień coraz bardziej. Tego wieczoru kochali się bardzo namiętnie, wręcz brutalnie. Ich ciała splatały się tak, by jak najwięcej czuć i doznawać. Taniec miłości w ich wykonaniu był bramą do niebios. Ponownie przekraczali granice. A wydawałoby się, że mają to już za sobą. Ból i krzyk. Końcowa faza. Ostatni piruet. Jego zęby wgryzły się mocno w jej długą szyję.

– Każdego dnia i każdej nocy marzę o tym, by wbijać się w ciebie. Kochać i dyszeć, pocąc się przy tym i jęcząc jak teraz. Chcę czuć, jak rozrywam cię na strzępy…

Jeszcze chwila. I zatrzymał się świat. I oni w nim. Zawieszeni. Razem, a osobno.

Kiedy zmęczona opadła na łóżko, przepełniało ją szczęście z domieszką niepewności i dziwnego ucisku w sercu. Pragnęła go jak nikogo do tej pory, pod każdym względem, a on tak szczelnie zamknął wejście do swojego serca. Odsunęła ostrożnie jego dłoń, która spoczywała na jej piersi i poszła ukryć zachodzące łzami oczy.

– Adelina, co jest? Co ty tak długo robisz w tej łazience? – Jan niecierpliwie krążył pod drzwiami. – Wychodź już.

Kiedy niespodziewanie pojawiła się w kuchni, wystukiwał coś na klawiaturze telefonu. Wyglądało na to, że spłoszył się na jej widok.

– Co robisz? – zapytała.

– Sprawdzam godzinę – powiedział, odkładając telefon wyświetlaczem w stronę kuchennego parapetu.

Zachowywał się jak ktoś przyłapany na gorącym uczynku. Postanowiła niczego nie komentować. Skierowała się w stronę sypialni po swoją garderobę. Na parapecie stała niebieska torebeczka. Chciała tam zajrzeć i sprawdzić, co jest w środku, ale zabrakło jej odwagi. Co mu zostawiła bogini od Nissana? Czy to do niej pisał, kiedy była w łazience? Była zła na siebie, że znowu mu uległa. Nie potrafiła oprzeć się pokusie grzechu z nim. Zamiast powiedzieć mu o wszystkim, co wie, dała mu się uwieść. Jan zachowywał się nerwowo, jakby gdzieś się spieszył.

– Przytulisz mnie? – szepnęła.

– Po co komu takie pierdoły? – Podszedł do stolika, żeby sprzątnąć kieliszki po winie. – Każdego tak omamiłaś? Chcesz rozkochać i skrzywdzić, a serca pewnie nie masz!

Pamiętała, że kiedy nakładała płaszcz, Jan mówił coś do niej. Tępym wzrokiem patrzyła jak poruszają mu się wargi. Była jak odurzona – nie mogła ani nic powiedzieć, ani usłyszeć. Czuła, że policzki ma mokre od łez. Zamknęła za sobą drzwi i wyszła bez słowa.

Nie po raz pierwszy była jak w transie. Niewątpliwie działo się z nią coś dziwnego. Po kilku minutach zorientowała się, że nawet się nie pożegnała. Chciała się wtulić i zostać u niego na noc. Zdecydowała, że wróci i opowie mu o wszystkim, co wie i czego się boi. Po wielu próbach odebrał telefon.

– Nie masz już wstępu do tego mieszkania. Słyszysz? Nie zejdę na dół ani nie otworzę ci drzwi! Nie powiedziałaś nawet do widzenia. – Jan darł się do słuchawki. – Możesz dzwonić całą noc. Możesz nawet spać na klatce. Nie obchodzi mnie to.

Nie pamiętała, jakim cudem dotarła do domu. Ze snu wybudził ją subtelny szelest. Próbowała podnieść głowę, żeby na małym elektronicznym zegarku sprawdzić, która jest godzina.

W jednej sekundzie strach sparaliżował całe jej ciało. Jakby zamiast krwi jej żyły wypełnił stygnący cement. Widziała tylko zarys stojącej tuż koło niej postaci. Wyglądała trochę jak mężczyzna, a trochę jak ptak.

Nocny gość miał długie włosy i równie długą szatę. Był dużo większy niż przeciętny człowiek. Coś przygniatało ją do łóżka tak, że nie mogła się ruszyć. Nie wiedziała jak zapalić światło ani jak się nazywa.

Patrzyli na siebie w tej zaciemnionej nocą przestrzeni przez dłuższą chwilę.

– Jestem – usłyszała – Wzywałaś mnie.

– Ja? – wyszeptała, ledwo poruszając ustami, przestraszona do granic wytrzymałości. To był ten, którego się bała. To nie ten od codziennych przekomarzanek.

– Tak. Kto z nas ma zacząć? Za każdym razem, gdy przychodzę, jesteś przerażona. Więc może ja zacznę.

Adelina chciała się obudzić. Panika wkradła się w każdy zakamarek jej duszy i ciała. Miała wrażenie, jakby jej łóżko nie było już zwykłą kanapą, tylko jedynym istniejącym na świecie okruchem pośród wirującego powietrza, morza i kosmosu.

– Przyniosłem ci czekoladę.

– Czekoladę? Po co?

– Bo smutna jesteś. I my tam w niebie już nie możemy na to patrzeć. Jutro jak się zbudzisz, nawet nie będziesz pamiętała, że tu byłem.

– Ja jestem… smutna? – Adelina czuła się jak małe, przytulone przez mamę dziecko. – Jestem smutna.

– I dlatego tu jestem. Chcesz mi o tym opowiedzieć? – jego słowa były jak anielski dotyk. Mówił, a czuła jakby obejmował, przytulał i gładził.

– Nie wiem, co mam robić. Tyle razy już odchodziłam. – Adelina miała mu tyle do powiedzenia.

– Gdzie odchodziłaś?

– Od niego, bo daje mi i zabiera. Bo czuję się kochana i niekochana w tym samym czasie. Bo nie wiem, kim jest.

– A jak ci powiem, że nie jest dobrym człowiekiem, co stanie się z twoim uczuciem?

Zamyśliła się na chwilę. Przecież czuła całą sobą, że jest tak, jak mówi Anioł, a i tak kochała.

– Na przekór Cheru dalej będę kochała. Ale będzie to nieszczęśliwa miłość.

– Boisz się cierpieć?

– Wiesz, że nie, bo dużo już wycierpiałam.

– To czemu twoje łzy słychać aż u nas? W niebie? – szepnął.

– Może ja serca już nie mam.

– Kto ci tak powiedział?

– Jan. Powiedział, że złą dziewczyną jestem. Jak w jednej piosence. Że ładnie wyglądam i że mam monopol na krzywdzenie. Że mam piękne spojrzenie, które serca porywa, ale w środku jestem pusta – łkała cicho.

– I co jeszcze?

– Że wciągam jak nałóg.

– Martwisz się tym? – Anioł jak ciepły płaszcz, który okrywa ciało w zimny dzień, szeptał do niej.

– Że wciągam jak nałóg, a żyję dla siebie i nic nie czuję? – łzy ciekły jej po policzkach. – Tak, bo nie chcę taka być.

– Adelinko, Jan się boi i potrzebuje czasu. Naszym zdaniem twoje serce jest większe niż niejednego człowieka na Ziemi. Właśnie dlatego tu jestem. Żeby ci o tym przypomnieć. Nikt, kto nie czuje i nie kocha, nie widział Anioła.

Rozdział 1
CZARNA NOC

Kilka miesięcy wcześniej

Była mroźna zima. Całą Warszawę przykryła warstwa śnieżnego puchu. Miasto zdominowały odśnieżarki i solarki. Krakowskie Przedmieście udekorowane było lampkami i przyciągało wielu turystów. Wyglądało wytwornie i romantycznie. Olbrzymia choinka koło Kolumny Zygmunta była o tej porze roku najbardziej oświetlonym elementem całej stolicy. Zbliżały się święta Bożego Narodzenia. Po południu galerie i sklepy na Marszałkowskiej zalewał tłum ludzi poszukujących prezentów. Mimo, że lubiła święta i towarzyszące im spotkania z bliskimi, zima sprawiała, że jej dusza stygła i kuliła się w środku. Funkcjonowała, płakała i śmiała się jak zaprogramowany ludzik na ekranie. To nie był jej świat. Adelina ponad wszystko na świecie kochała lato i słońce.

– Kochana. W końcu! Jak miło cię widzieć – powiedziała w progu siostra Adeliny. Alicja była wysoką blondynką o nieskazitelnej urodzie i równie pięknym umyśle. Zatrzymała się u niej na jedną noc. Następnego dnia razem z Julcią miały jechać w rodzinne strony.

– Jak lot? Bardzo trzęsło? – wzięła od niej walizkę i postawiła u Julci w pokoju.

– Na szczęście nie. Mam dla ciebie fantastyczny prezent! Od Mikołaja oczywiście. – Siostra aż rumieńców dostała na myśl o niespodziance.

– A co takiego? Powiesz? – Adelina pochyliła głowę, trzepocząc rzęsami w nadziei, że ten gest działa nie tylko na facetów.

– A zobaczysz. I obiecaj, że mi nie odmówisz.

Tej nocy odstąpiła siostrze sypialnię, a sama położyła się w salonie. Całe mieszkanie urządzone było w minimalistycznym stylu. Proste kanapy, brak dywanów i firanek. W salonie dominował biały kolor z ciemnobrązowymi dodatkami. Jedyny chaos kolorystyczny znajdował się na półkach wiszących na ścianie, gdzie stały i leżały stosy książek. W sypialni poza wielkim łóżkiem i małymi szafeczkami stała duża palma, która przypominała jej o plaży. W związku z tym, że bardzo lubiła otwartą przestrzeń, wszystkie drzwi były przesuwane. Wyglądały jak ogromne matowe okna, od podłogi aż po sufit. Zabudowane szafy zajmowały dużą część korytarza, który mimo to był słoneczny i przestronny. Niepowtarzalny nastrój nadawały maski wiszące na ścianach, które przywoziła z różnych stron świata. Tylko po wejściu do pokoju Julci człowiek czuł się jak w innym, bogatym i radosnym świecie. Żółto-niebieskie ściany imitujące piasek i morze. W koszach, koszyczkach i na półkach leżały lalki i laleczki. Najwięcej było książek i układanek. Istny zawrót głowy. Sporą atrakcję mieszkania stanowił czterdziestometrowy taras. W wielkich brązowych donicach rosły różne gatunki krzewów. Najbardziej lubiła sporych rozmiarów płaczącą Pendulę. Iglaste drzewko o bardzo miękkich zielonych igiełkach, które jesienią przebarwiały się na żółto. Stała tuż przy wygodnej kanapie, na której często o poranku lub przy świetle świec, kiedy na zewnątrz było w miarę ciepło, czytała rękopisy.

Następnego dnia rano poszły załadować walizki do auta. Czarny Nissan 100NX dwa lata temu został ochrzczony przez przyjaciela Adeliny ksywką Pershing – od nazwy amerykańskiej rakiety. Adelina musiała przepakować swój bagaż i wyjąć trochę rzeczy, bo jej sportowe auto nie pomieściło całej szafy ubrań. Zawsze tak miała, gdy gdzieś jechała. Trudno było jej przewidzieć, co będzie chciała na siebie włożyć, jak już będzie na miejscu. A zapomniała, że tym razem poza ich torbami jest jeszcze walizka Alicji i świąteczne prezenty. Droga na Mazury zajęła im ponad cztery godziny. Adelina nikomu nie dawała prowadzić swojego Pershinga, więc pod koniec trasy była już zmęczona. Skręciły przy Hotel Parku i po paru minutach były już przed bramą.

Rodzice mieszkali na obrzeżach miasteczka na ulicy Wawrzyczka. Parterowy dom z małym poddaszem stał na dwuhektarowej działce, zagospodarowanej jak tajemniczy ogród. Latem uwielbiała bujać się na huśtawce schowanej pomiędzy płaczącymi wierzbami. Mama Adeliny miała słabość do roślin, szczególnie tych oryginalnych. Zwoziła je z różnych zakątków świata. Skalniaczki, kaktusiki i egzotyczne owoce, które cudem adaptowała do surowych warunków atmosferycznych. W odległości kilku metrów od domu były garaże, a na prawo od bramy stała olbrzymia altana. Kiedy było ciepło, przy każdej możliwej okazji, zasiadała tam cała rodzina. Jedli, pili i delektowali się świeżym powietrzem.

– Jesteście!!! Jak się cieszę! – mama otworzyła drzwi na oścież i obdarowała je uśmiechem od ucha do ucha. Miała na sobie szykowną fioletową tunikę i czarne legginsy. Najpierw wyściskała najmłodszą Julcię, potem kolejno Alicję i Adelinę. – Kobietki moje kochane. Cały rok czekam, żeby widzieć was w komplecie.

Nadszedł dzień Bożego Narodzenia. Dom był odświętnie udekorowany i pachniał wypiekami mamy. Na drzwiach wisiał świerkowy wieniec, a w salonie stała olbrzymia choinka w kolorze złota. W każdym zakątku widać było rękę gospodyni o bardzo dobrym guście. Mama Adeliny wiedziała jak stworzyć odpowiedni klimat i nastrój. Zawsze powtarzała: „Od szczegółu do ogółu” i wszyscy wiedzieli o co chodzi.

W czasie świąt Adelina często wspominała swoją poprzednią pracę. Pewnie dlatego, że były to przyjemne, świąteczne wspomnienia i czasem jej tego brakowało. Myślała o firmowych, wigilijnych spotkaniach, opłatku i życzeniach. Zostawiła tam spory kawałek życia, zdobyła duże doświadczenie i bardzo związała się z firmą. Była szefową działu projektowego. Jej firma była ogromnym potentatem na rynku biżuterii. Ci, którzy dobrze znali Adelinę, mogli się od niej wiele nauczyć. Nie tylko pod kątem zawodowym. Była inspiracją i oparciem. Pewnie nigdy by nie odeszła, gdyby nie wyjątkowo szowinistyczny, podły szef. Najpotężniejsze wcielenie zła, jakie kiedykolwiek spotkała. Jedno świąteczne przyjęcie nie należało do najmilszych. Właśnie zatrudniła nową, młodą pracownicę o bujnych piersiach.

Firmowa impreza rozkręcała się na dobre. Było ponad trzysta osób. Rozmawiali, jedli, a niektórzy nawet tańczyli. Wielu z obecnych tam pracowników mogła zobaczyć osobiście jedynie przy takich okazjach. Zbliżała się północ. Była zmęczona i najchętniej poszłaby już do domu. Znalazła ustronne miejsce, żeby chwilę odpocząć.

– O, tu pani jest! Wszędzie pani szukam. – Podeszło do niej przerośnięte ego w postaci szefa.

– Co taka samotna?

– Ja samotna? – Był ostatnią osobą, którą chciała widzieć w tym momencie.

– Niech pani nie żartuje, że nie wie pani dlaczego? – Czuła, że zaraz palnie jednym ze swoich tekstów.

– Bo… chciałam odpocząć? – Wiedziała, że zaraz ją obrazi. Zawsze słoma wystawała mu z butów.

– Gdyby pani miała czym oddychać, tak jak ta nowa w pani zespole, nikt nie pozwoliłby pani zostać choć przez chwilę samej – znacząco popatrzył na jej mały biust. – Proszę tylko popatrzeć, jaki wianuszek mężczyzn obok pani Kasi.

– Dziękuję. Rzeczywiście celna uwaga, szefie. – Adelina aż gotowała się w środku. – Pomyślę o operacji plastycznej, jak mi pan da podwyżkę. Nad autorytetem trzeba pracować, prawda? A pan jest takim dobrym nauczycielem.

Popatrzył na nią. Nie była pewna, czy zrozumiał aluzję. Był inteligentną bestią, więc pewnie tak. Żałowała, że inteligencja ma również łajdackie wydanie.

Odgoniła od siebie myśli o piersiach, poprzedniej firmie i tym prostaku. Teraz jest inaczej.

– Adelina, kiedy wyjdziesz z łazienki? – Alicja waliła w drzwi. – Niedługo idziemy do babci.

– Już kończę się ubierać. Zaraz wychodzę.

Tego wieczoru włożyła na siebie bardzo elegancką, czarną sukienkę. Włosy zaczesała gładko do tyłu i związała w kucyk. Wyglądała czarująco i seksownie, a jednocześnie tak ciepło i niewinnie. Na kolacji miała zjawić się cała ponad dwudziestoosobowa rodzina.

Serce Adeliny skakało z radości na widok córki, którą fascynował każdy najmniejszy szczegół. Pod tym kątem Julcia była jak jej mama. Tyle, że w wersji mini. Do małych rączek brała bombki, sprawdzała, czy nóż wystarczająco głośno będzie stukał o talerz i czy na ten dźwięk zleci się cała rodzina. Serwetki świąteczne miętoliła w kulki i rzucała na choinkę, twierdząc, że jest jeszcze miejsce na dodatkowe ozdoby.

– Mamusiu? A gdzie mieszka święty Mikołaj? Czy jak się do niego przeprowadzę, to codziennie będę dostawać prezenty? – zapytała. Słodką buźkę miała umazaną cukrem pudrem z wigilijnych placuszków.

– Kochanie, dzieci mieszkają ze swoimi rodzicami, a nie z Mikołajem.

– To ja się go zapytam, czy ty też możesz zamieszkać z nami. – Przytuliła się do niej i pobiegła pod choinkę sprawdzić, czy może któreś opakowanie jest na tyle nieszczelne, że uda jej się zobaczyć choć jeden z prezentów.

Kiedy była pośród bliskich, ogarniały ją radość i wzruszenie. Ale było coś jeszcze. Tęsknota za kochanym mężczyzną u jej boku. To już trzecia wigilia, którą spędzała samotnie.

Po kolacji nadszedł czas na prezenty. W jasnoniebieskiej torebeczce z bombkami Adelina znalazła zaproszenie na imprezę sylwestrową do klubu.

– Ale… – zaczęła.

– Wszystko jest zorganizowane. – Alicja miała taki wyraz twarzy, że nie było miejsca na wątpliwości.

Adelina spojrzała na mamę, której kącik ust figlarnie uniósł się do uśmiechu.

– Tak, kochana. Julcia będzie pod moją opieką. Jesteś dzielną, młodą i kochającą życie dziewczyną. Alicja miała fantastyczny pomysł. Bardzo dawno nigdzie nie byłaś. Jak ty chcesz kogoś poznać?

– Ale… – nie wiadomo z jakiego powodu nie była przekonana, poczuła dziwny niepokój.

– Czy ty przestaniesz zamartwiać się za cały świat? – Alicja uderzała w najczulsze punkty. – Dlaczego się nie cieszysz?

Święta minęły i razem z Alicją pojechały na Sylwestra. Przed imprezą umówiły się u jednej z przyjaciółek siostry, Uli. Mama kupiła Ulce cudowny apartament niedaleko centrum. W związku z tym, że na imprezę miało iść aż piętnaście dziewczyn, miejsce było idealne. Zastanawiające było to, że wszystkie były atrakcyjne, wykształcone i chyba właśnie dlatego wszystkie były singielkami.

Prawie nikogo tu nie znała. To całe wyjście, to jakiś niewypał – myślała. Siadła na bladoróżowej kanapie, nerwowo bawiąc się srebrnymi bransoletkami.

– Nie idź tam.

– Znowu ty?

– Niektórzy by dziękowali za taką Cherubinę.

– Nie lubię, jak tak o sobie mówisz. Wolę nazywać cię po prostu Cheru.

– Nazywaj mnie jak chcesz.

– Wiem, wiem, że masz ognisty miecz i pilnujesz raju ziemskiego, ale też zgrzeszyłaś.

– Wyjaśniłyśmy już to sobie. Odciągasz mnie od tematu. – Cheru wyraźnie się niecierpliwiła.

– Czemu mam nie iść?

– To ludzkie pytanie. Ja ci mówię, nie idź.

– Też tak czuję. – Adelina spuściła głowę. – Ale co mam powiedzieć dziewczynom? Wyśmieją mnie.

– Spróbuj.

Myślała przez chwilę nad dobrą wymówką. Jak na złość nic nie przychodziło jej do głowy.

– Alicja, nie pij już tego wina. Jeszcze impreza się na dobre nie zaczęła, a ty już jesteś wstawiona. – Adelina podeszła do siostry, która stała na kuchennym blacie i śpiewała do ogórka.

– Wyluzuj się. Co taka sztywna jesteś?

– Mówiłam ci. Nie znam nikogo i mam dziwne przeczucia.

– Gadałaś z Aniołem albo Aniołkiem, co?

– Nie nabijaj się ze mnie. – Adelina odwróciła się plecami i skierowała się do wyjściowych drzwi.

– Adelina, poczekaj. Przepraszam. To głupi żart. – Zlazła z blatu i złapała ją za rękę. – Ja wiem, że coś w tych twoich Aniołach jest. Czasem się nawet tego trochę boję. Nie idź nigdzie.

Do wyjścia zostało kilka minut, a Adelina znowu zaczęła migać się od imprezy.

– Alicja, ta sukienka jest bardzo prowokująca. Źle się w niej czuję. – marudziła. – Wiesz, że i tak mam kłopoty z mężczyznami.

Dziewczyny zaczęły się śmiać. Przekonywały ją, że Sylwester to okazja inna niż wszystkie.

– Jesteś seksowna. Coś w tym złego? Też bym tak chciała wyglądać – Ulka wydęła usta.

Alicja wypiła litr wody i trzymała się na nogach znacznie lepiej niż Ulka, która zaczęła pleść głupoty.

– Alicja? Uważasz, że Ulka nadaje się do wyjścia? – spytała siostrę.

– Będziemy jej pilnować.

Taksówka przyjechała równiutko o dziesiątej. Prawie wszystkie były w wyśmienitych nastrojach.

– Podobno tego wieczoru można robić rzeczy, których nie robi się na co dzień – rzuciła Ulka.

– Jedziemy podbijać świat. Zaczynamy od Freedom Club na Młocińskiej.

Klub był całkiem duży. Miał kilka pomieszczeń, letni ogród i dziedziniec. O tej porze roku ogród był zadaszony i ogrzewany. W sali głównej tańczyło już sporo osób. Wszędzie rozbrzmiewała głośna, taneczna muzyka, a światła błyskały raz po raz.

– Alicja… – Adelina próbowała przekrzyczeć sylwestrowe towarzystwo.

– Co ci jest? Baw się – rzuciła nieźle już wstawiona.

– Alicja, ktoś na mnie patrzy. Boję się. – Czuła się jak idiotka, która szuka dziury w całym, żeby tylko znaleźć pretekst do wyjścia.

– Wyluzuj. Może za mało wina wypiłaś?

Adelina coś przeczuwała. Miała wrażenie, że powinna być gdzie indziej. Lubiła tańczyć, ale to ewidentnie nie była jej noc.

– Adelina! Ulka potrzebuje pomocy. Przegięła z alkoholem i zapaskudziła całą toaletę. – Alicja szarpiąc ją za ramię, drugą ręką dawała sygnały koleżankom stojącym przy barze. – Miałaś rację. Nie powinna wychodzić z domu.

Nie było to przyjemne zadanie, ale razem z siostrą i jeszcze jedną singielką, której imienia nie pamiętała, posprzątały cały bałagan. Potem Alicja zabrała przyjaciółkę do taksówki i odjechały. Adelina zastanawiała się, dlaczego nie wzięły jej ze sobą.

Przed wyjściem pożegnała się z resztą dziewczyn i poszła po płaszcz.

– Proszę – powiedziała szatniarka, podając jej osobisty bilet do ciepła. Niebieskie palto pachniało orientalnie i waniliowo. Śliwką, kokosem, tuberozą, piżmem i luksusem. Hypnotic Poison to jej ulubiony zapach na zimę. Zakochała się w nim od pierwszego „wejrzenia”. Była to dla niej najpiękniejsza trucizna wśród zapachów. Jednoznacznie seksowna, ale daleko jej było do wulgarności.

Taksówka miała być za pięć minut. Wyszła na zewnątrz, żeby odpocząć od tego gwaru. Okolica nie wyglądała zachęcająco, mimo że niedaleko była główna i ruchliwa ulica. Garaże, zaułki i podejrzany hotelik na rogu. Nawet nie wiedziała, która jest dokładnie godzina. Śnieg mienił się od srebrzystych punkcików mrozu. Było koszmarnie zimno. Jedyne, co jej zostało, to naciągnięcie na głowę szalika. Czapki uważała za wroga numer jeden. Dudnienie z klubu synchronizowało się z sercem, które biło mocno po całej akcji z przyjaciółką siostry. Stała, szukając paczki papierosów.

W pewnym momencie z północy zawiał zimny wiatr, który sypnął jej śniegiem w oczy. W jednej chwili ktoś podbiegł do niej, wyrwał jej torebkę i zaczął uciekać.

– Stój! – krzyknęła.

Chwila konsternacji. Lecieć po pomoc do środka czy rzucić się w pogoń? Wybrała to drugie.

Obcasy wbijały się w śnieg. W torebce były klucze do domu. To była jedyna para, bo druga została w mieszkaniu. Złodziej zniknął jej z oczu za rogiem parterowego budynku. W oddali rozbłyskiwały fajerwerki. Nagle dostała czymś w głowę i upadła na ziemię. Ostry ból przeszywał jej czaszkę, a wokół czuła przerażające zimno. Jak przez mgłę zobaczyła czarny płaszcz na masce stojącego tuż koło niej samochodu. Wiedziała, że twarz złodzieja jest blisko. Kiedy próbowała sypnąć mu śniegiem w oczy, on trzasnął ją w policzek i zaczął szarpać za płaszcz. Domyśliła się, że wcale nie chodziło mu o torebkę. To na nią polował. Poczuła olbrzymi ból w klatce piersiowej i momentalnie zgięła się w pół. Ostatkiem sił cichutko krzyknęła.

– Ratunku…

– Możesz sobie piszczeć, mała suko. Trzeba było nie kusić i nie ubierać takiej seksownej kiecki – wycharczał jej do ucha.

Mężczyzna rzucił ją na ziemię, jedną ręką przytrzymując jej dłonie, którymi próbowała go okładać. Drugą rękę wsadził pod sukienkę i zaczął zdzierać jej majtki. Adelina kopała i wierzgała na wszystkie strony. Zimny śnieg prawie przykleił jej udo do podłoża.

Było ciemno, a do niej nie dochodził żaden dźwięk. Nie było nikogo, kto mógłby jej pomóc. Zaczęła szarpać się jeszcze bardziej, ale on był dużo silniejszy i jej próby uwolnienia się przypominały wiosła małej łódeczki podczas sztormu.

– Dlaczego? Dlaczego mi to robisz? – wyjęczała, kiedy usłyszała dźwięk odpinanej klamry od spodni.

– Bo lubię, mała dziwko. Ty też to lubisz.

Poczuła jak wbija się w nią mocno. Krew spływała jej z rozciętych ust, a włosy, które zasłaniały jej twarz, były przymarznięte i sklejone śniegiem. W buzi miała jakąś szmatę i nie mogła wołać o pomoc. Olbrzymie łzy spływały jej po policzkach. Aniele mój! Gdzie jesteś? Poczuła jak mdleje. Usłyszała jakiś krzyk. Ktoś zaczął tarmosić tego, który przygniótł ją swoim ciałem. Odpływała.

– Halo! Obudź się! Wstawaj! Nic ci nie jest? – Zobaczyła zarys męskiej postaci w mroku. – Już nic ci nie grozi.

Była owinięta w dodatkową kurtkę. I, o zgrozo… na głowie miała czapkę.

– Musimy jechać na policję. Nie mogę się dodzwonić. Dziś Sylwester. – Nawet, gdyby mówił do niej wielkimi literami i tak by nic nie zrozumiała.

Adelina cała się trzęsła, a kiedy przytulił ją mocno, zaczęła zanosić się nie dającym oddychać szlochem.

– Już dobrze. Płacz. Chodź, podejdziemy bliżej ronda. Złapiemy taksówkę. – Dopiero teraz zauważyła, że jest łysy. Na szyi miał tatuaż. – To twoja torebka? Ta niebieska?

Ocierał jej łzy.

– Zresztą nieważne. Głupie pytanie. A kogo ma być? Dasz radę się ruszyć?

– Tak. Dam. Dziękuję ci. – Adelina poczuła, że bolą ją całe żebra. – Kim jesteś?

– Nie wiem, kim jestem. Miałem być zupełnie gdzie indziej. Potem porozmawiamy. Krzysztof mam na imię – dodał. – A ty?

– Adelina.

Wsiedli do taksówki w tę czarną, mroczną i zapewne niezapomnianą dla Adeliny noc. Na komisariacie spędzili kilka godzin. Pomimo bólu i migawkowych wspomnień dzisiejszego wieczoru, które przedzierały się do świadomości, adrenalina trzymała ją w pionie.

Posterunek wyglądał jak stary dworzec kolejowy w dziurze zabitej dechami. Kazano im usiąść w poczekalni. Wybrali drewniane, szkolne krzesła tuż obok kaloryfera. Niski mężczyzna, z twarzą okrągłą jak księżyc, przyniósł im dokumenty do wypełnienia. Pachniało stęchlizną zmieszaną z oparami alkoholu. W rogu poczekalni stała wymęczona choinka. Sztuczna i bez wyrazu. Po ponad godzinie podszedł do nich ten sam pulchny mężczyzna i zaprowadził do małego pokoju. Na zewnątrz było jeszcze ciemno. Światło jarzeniówki wyjątkowo drażniło ją tej nocy. Zawsze go unikała, ale dziś, gdyby mogła, roztrzaskałaby lampę na kawałki.

Elegancki policjant w białej koszuli niespiesznie włączył komputer.

– Wypełnili państwo podstawowe dokumenty? – zapytał, nawet na nich nie spoglądając.

– Tak. Proszę. – Krzysiek podał mu plik papierów.

Popłynął strumień szczegółowych pytań. Policjant powtarzał je na tysiąc różnych sposobów, pytając wciąż o to samo. Adelina była u kresu wytrzymałości. Miała ochotę wybić cały męski gatunek.

– Czy mogę prosić o herbatę? Źle się czuję – zapytała cicho.

– Herbatki się pani zachciało? To nie kawiarnia, nie widać? – Brak współczucia miał wymalowany na twarzy.

Poczuła jak zbiera się jej na wymioty. Wiedziała, że już za późno. Cały wczorajszy obiad i kolacja znalazły się na biurku, papierach i koszuli uprzejmego policjanta.

– Och! Przepraszam… Nie chciałam. Reaguję tak na… białe koszule.

Nie była to radosna chwila. Ale oboje z Krzyśkiem wybuchnęli gromkim śmiechem.

Policjant nie był w stanie wydusić z siebie ani słowa. Spod biurka wyjął papierowy ręcznik i zaczął sprzątać. Mimo napiętej sytuacji Adelina czuła, jakby jej… ulżyło.

– Dobrze. To wszystko. Proszę teraz, żeby państwo pojechali na obdukcję. Oczywiście pani obdukcję.

– Nie, panie policjancie. Nie widzi pan, że ona nie ma już siły? Przeżył pan kiedyś coś takiego? – Krzysztof popatrzył na niego z pogardą i walnął pięścią w stół. – Proszę zorganizować transport.

Rozdział 2
NIESPODZIANKA

Wszystko ją bolało. Nie mogła spokojnie spać i nie miała apetytu. Żywiła się jedynie czekoladą, którą popijała czarną, gorzką kawą. Zbliżało się popołudnie. Od rozstania z Krzysztofem rozmawiała jedynie z mamą, ale nie pisnęła jej ani słówka.

– Adelinko – usłyszała zmartwiony głos siostry – jestem na lotnisku. Dopiero przeczytałam twojego SMS-a. Chcesz, żebym nie leciała? Spróbuję zwolnić się z pracy i zostać z tobą kilka dni.

– Nie, nie trzeba. – Adelina nie chciała z nikim rozmawiać, a tym bardziej patrzeć w czyjeś oczy.

– Tak mi przykro. To wszystko moja wina… To mój głupi pomysł. Chciałam, żebyś się rozerwała. Nigdzie nie wychodziłaś od tamtego czasu… – ugryzła się w język. To nie był dobry moment, żeby w tej chwili przypominać jej o tym, jak los ją doświadczał.

– Alicja, to nie ty… – jęknęła.

– Tak, wiem. Ale nie powinnyśmy zostawiać cię tam samej. Mówiłaś, że coś jest nie tak – chlipała jej do słuchawki. – Dlaczego nie zabrałam cię do Ulki?

– To prawda. Ignorowałyście mnie trochę. Ale nie ma co się dziwić. Znacie się od dawna. A ja…? Byłam trochę na doczepkę. Wiem, że chciałaś dobrze. – Czuła, że ma dość rozdrapywania ran i chce zakończyć rozmowę. – Powiedz mi lepiej, kiedy znowu przylecisz?

– Jak najszybciej, kochana. Żeby się z tobą zobaczyć.

– Trzymaj się ciepło. Dziękuję za telefon.

***

Od tamtego wydarzenia minęły trzy dni. Adelina nie odbierała telefonów. Poza tymi od rodziców i siostry. W niedzielę, zgodnie z umową, pojechała po Julcię. Nie była w stanie prowadzić samochodu, bo łykała silne środki uspokajające. Zdecydowała, że pojedzie autobusem. Czerwone, skórzane siedzenia drażniły jej zmysły. Tata wyjechał po nią na dworzec.

– Kochanie! Coś marnie wyglądasz! – pogłaskał ją po głowie. – Kiedy ostatnio jadłaś? Wyglądasz jak skórka na wieszaku.

– Tęskniłam za Julcią, no i wiesz tatku, nie jestem już okazem zdrowia.

– Ale na pewno urody – uśmiechnął się do niej. – Jaką ty masz cudowną córcię. Szkoda, że mieszkacie tak daleko.

W progu przywitała ją mama. Widać, że przyszła prosto od fryzjera. Zawsze elegancka i na czasie z modą. Do wyglądu przywiązywała dużą wagę.

– Witaj, Adelinko. Chyba rozstania z Julcią ci nie służą – przytuliła ją do siebie. – Mamy dla ciebie z tatą niespodziankę.

– A powiesz jaką? Ostatnio nie lubię niespodzianek – wzdrygnęła się na myśl o gwiazdkowym prezencie.

– Dobrze się złożyło, że nie przyjechałaś samochodem – mrugnęła do męża okiem. – Niespodzianka to niespodzianka. Dowiesz się jutro.

– Mamusia! Dziadek kupił mi lizaka. – Julcia podbiegła do niej i mocno przywarła do nogi. – Zobacz, zostawiłam trochę dla ciebie. Osłodzi ci życie. – Na głowie sterczały jej dwie roześmiane kitki. Gumeczki pasowały do bladoniebieskiej sukienki. Już od małego była strojnisią.

Adelina była zamyślona, nieobecna i złamana. Tata zauważył jej brak apetytu, mimo że nawet tajskie przysmaki nie dorównywały kuchni mamy. Następnego dnia w południe mieli odwiedzić babcię.

– Tato, dlaczego skręciłeś w lewo? – puknęła go w ramię z tylnego siedzenia. – Zajeżdżamy jeszcze gdzieś po drodze?

– Tak, kochana. Na chwilkę – spojrzał na nią w lusterku samochodu. – Muszę odebrać jedną część od mechanika.

Julcia jak zwykle zadawała setki pytań, a mama Adeliny droczyła się z mężem. Podjechali pod nieduży zakład samochodowy połączony z komisem.

– Tato, a ile to ci zajmie? Zdążę pooglądać auta? – spytała.

– Około piętnastu minut, bo jeszcze fakturę muszą wystawić. – Wyłączył silnik i wszyscy wyszli z samochodu.

Wzrok Adeliny przykuła Alfa. Czarny kabriolet z zasłoniętym dachem. Jej wymarzony model – Spider. Od razu ruszyła w jego stronę. Znała wszystkie dowcipy o alfiarzach, ale nie przeszkadzało jej to wyobrażać sobie, jak śmiga takim cudeńkiem po drogach. Na moje oko to rocznik 1998 albo ciut starszy – pomyślała. Kiedy zajrzała do środka, jej ekscytacja nie miała sobie równych. Była już pewna co do rocznika. Czerwone, skórzane fotele, trójramienna kierownica i deska rozdzielcza w stylu Red Style. Wprowadzone dopiero w modelu z 1998. Wiedzę o Spiderze miała w jednym paluszku. Robiło jej się słabo na myśl, co jest pod maską. Sprawdziła jeszcze, czy progi są w kolorze nadwozia i była już pewna, że to jest jej seks na kołach. Postanowiła sprawdzić, czy fotele są mocno wysłużone. Zdziwiła się, kiedy zobaczyła, że w stacyjce są kluczyki. Do breloczka przyczepiona była karteczka.

„Dla Adeliny. Święty Mikołaj.” Dla Adeliny? Co? Co to za żarty? Rodzice z Julcią stali już przy drzwiach samochodu.

– Widzę, że święty Mikołaj dokładnie zna twoje gusta – zażartował jej tata.

– Tato, ale…

– Co ale? Nie cieszysz się? Miał być pod choinkę, ale mechanik się rozchorował.

– Jezu! Jezu! – wysiadła z auta i skakała do góry. Samochód obiegła chyba trzykrotnie. – Dziękuję wam – wyściskała po kolei mamę i tatę, a Julcię z radości zaczęła podrzucać do góry.

Mimo, że bardzo cieszyła się swoją nową zabawką, jej myśli uparcie wracały do tamtego wieczoru. Jak to się stało, że nie mam żadnego kontaktu do tamtego chłopaka – myślała. Kto wie, jak to mogło się skończyć, gdyby nie on? A może ten złamas posunąłby się jeszcze do odebrania mi życia? Na samą myśl o tym znowu zalała się łzami. Przeszukała cały telefon, wszystkie notatki, wizytówki, torebkę, nawet kieszenie płaszcza. Nigdzie nie znalazła jego adresu ani telefonu. Chciała podziękować mu osobiście, ale nie miała odwagi iść na posterunek. Jeszcze nie teraz. Przeżycia były za świeże, żeby mogła mówić o nich na głos i pytać o akta. Zrobi to… kiedyś. Może on skontaktuje się ze mną wcześniej?

Anioł na ramieniu

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-517-4

© Anna Daszuta i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Dagmara Silwanowicz

Korekta: Mateusz Suchecki

Okładka: Wiola Pierzgalska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.