Tytuł oryginału: Enkeli

Przekład z języka fińskiego: Agata Szalast

Copyright © Lilith, 2023

This edition: © Risky Romance/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Monika Drobnik-Słocińska

Redakcja: Aleksandra Pietrzyńska

Korekta: Justyna Kukian

ISBN 978-91-8034-378-7

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Był piątkowy wieczór, a ja byłam wściekła. Annika z działu marketingu właśnie się zwolniła i oznajmiła, że chce odejść, nie zachowując okresu wypowiedzenia. Przyjacielska, spokojna, rozsądna Annika. Jako jedyna poza mną miała jakiekolwiek pojęcie o marketingu biznesowym. Szumiało mi w głowie i najchętniej rozniosłabym coś na strzępy.

Gdybym pod ręką miała kij baseballowy, bez zastanowienia rozwaliłabym monitor na tysiące drobnych kawałków. Już od przeszło roku pracowałam po sześćdziesiąt godzin tygodniowo, próbowałam stworzyć efektywny system sprzedaży i marketingu, wielokrotnie, razem z głównym księgowym, obliczałam przychody i koszty Linnan Makea Oyj, naciskałam na dział rozwoju produktów, aby wprowadzać ciekawe nowości, a przede wszystkim próbowałam przekonać samą siebie, że założona przez mojego ojca marka ma jakąkolwiek szansę przetrwać na rynku.

Byłam koszmarnie zmęczona, trzymałam się kupy tylko dzięki hektolitrom kawy i oczywiście zdawałam sobie sprawę z tego, że ludzie dookoła mnie zaczynają opuszczać tonący okręt. Moja przeciągająca się niechęć do pogaduszek i zły humor zapewne znacznie przyczyniły się do tej katastrofy. W pewnym momencie nie byłam już w stanie szczerze interesować się życiem lub wieściami ze świata innych ludzi – o ile nie wpływało to bezpośrednio na cele lub dochody Linnan Makea Oyj. A skoro firma i czekająca ją katastrofa były jedynym, co ostatnio działo się w moim życiu, nie potrafiłam zmienić swojego podejścia do ludzi.

Każdego ranka budziłam się z uczuciem niepokoju w klatce piersiowej, całymi dniami odnosiłam wrażenie, jakby najcięższa kula do kręgli zalegała mi w żołądku, a wieczorem piłam wino lub brałam tabletki nasenne, aby przespać chociaż pięć lub sześć godzin. Myślałby kto, że stanowisko dyrektora generalnego jest takie świetne.

Zakradłam się na dolny poziom wybudowanego zaledwie przed kilkoma latami skrzydła działu administracji, gdzie znajdowała się toaleta zapewniająca najwięcej prywatności – żadnych kabin z cienkimi ściankami, tylko solidne drzwi oddzielające mnie od reszty świata. Niewyobrażalny gniew palił mnie od środka i wiedziałam, że nie chodzi tylko o Annikę. Nienawidziłam sytuacji, w której się znalazłam, nienawidziłam otoczenia, którego nie potrafiłam kontrolować, i nienawidziłam siebie za to, że nie wymyśliłam żadnego rozwiązania tych wszystkich problemów, a do tego nie wytrzymałam presji.

Spojrzałam w lustro i zobaczyłam bladą kobietę o wąskiej twarzy, która jeszcze kilka lat temu wyglądała zadziwiająco młodo jak na swój wiek. Teraz wiecznie zmarszczone brwi i usta z opadającymi ze zmartwienia kącikami sprawiały, że każdy dałby mi więcej niż trzydzieści dziewięć lat, które miałam. Brązowe włosy związałam w ciasny, praktyczny kok zaraz nad karkiem, zrobiłam makijaż, ale nie był w stanie przykryć mocnych cieni pod zielonoszarymi oczami, szminka zaś już się starła, za sprawą co najmniej dziesięciu filiżanek kawy.

Wzięłam głęboki oddech i próbowałam się uspokoić. To nie moja wina, że ojciec, przez powoli postępującą demencję, nie potrafił spamiętać wszystkich faktów, gdy, pomimo ostrzeżeń, postanowił wejść na rynek rosyjski i uruchomić dużą, nowoczesną linię produkcyjną, której obsługa wymagała dziesiątek pracowników. A jako że większość członków zarządu przyzwyczaiła się już do tego, że ojciec doskonale wiedział, co robi, nikt nie zainterweniował przed wprowadzeniem jego decyzji w życie.

„Gdybym chociaż odrobinę częściej go odwiedzała, tobym zauważyła, że coś jest nie tak”.

W przeciwieństwie do wielu bogatych dzieciaków, których rodzice mieli własne przedsiębiorstwa, nie chciałam pracować jedynie w rodzinnym biznesie. Najpierw zrobiłam magisterkę z inżynierii przemysłu spożywczego, dodatkowo licencjat z ekonomii, potem zaś pracowałam w kilku dużych firmach, aż w końcu, z konieczności, wróciłam do rodzinnego interesu. Nie miałam innego wyjścia. Ojciec zachorował na alzheimera, a moja młodsza siostra, z natury artystka, nigdy nie wykazywała większego zainteresowania prowadzeniem biznesu.

Zanim ponownie zajęłam się Linnan Makea, pracowałam w małej miejscowej fabryce słodyczy i byłam święcie przekonana, że cotygodniowe dyskusje z ojcem w zupełności wystarczą, by orientować się w rodzinnym biznesie. Zauważyłam, że w trakcie naszych rozmów ojciec nieraz wracał do tych samych tematów, uznałam jednak, że po prostu stresował się wejściem na zagraniczny rynek.

A teraz wylądowałam tutaj. Pochyliłam się nad umywalką. Słowa typu „mediacje”, „restrukturyzacja zadłużenia” i „bankructwo” krążyły mi po głowie, zresztą jak codziennie ostatnimi czasy. Nagle poczułam, jak ściska mnie w gardle tak mocno, że nie mogłam oddychać, a do oczu napłynęły mi łzy. Oparłam dłoń o kafelki koło lustra i próbowałam się uspokoić i powstrzymać nieuchronnie zbliżającą się falę płaczu. Użalanie się nad sobą w niczym mi nie pomoże. Teraz musiałam znaleźć człowieka od marketingu i wiedziałam, że to najpewniej nie będzie łatwe. Problemów było kilka: fabryka na odludziu między Porvoo a Kotką, do tego dwa lata non stop na minusie, poza tym potrzebowałam osoby, która dołączy do zespołu od zaraz, i to w dodatku, by zająć się tymczasowym projektem. Spec od marketingu był jedynym wakatem, który musiałam obsadzić. Wszystkie inne rekrutacje miały zostać wstrzymane.

Wróciłam z łazienki na górę, do swojego gabinetu. Dochodziła siedemnasta. Zwykle dłużej zostawałam w pracy, ale tego dnia zarzuciłam torebkę na ramię i wyszłam prosto w ciepłe kwietniowe słońce. Podróż do Porvoo, gdzie mieszkałam w nowoczesnym trzypokojowym mieszkaniu, trwała zaledwie pół godziny. Gdy dotarłam do domu, poczułam ulgę. Włączyłam saunę i w oczekiwaniu, aż się nagrzeje, nalałam sobie kieliszek francuskiego cabernet savignon.

Włączyłam laptopa i przejrzałam najnowsze dane sprzedażowe. Nie były takie złe. Albo inaczej: nie byłyby złe, gdyby nie to, że powstała nowa, kupiona na kredyt linia produkcyjna, z którą wiązały się koszty pracownicze, a rosyjska sprzedaż prezentowała się tak słabo. Linnan Makea słynęła przede wszystkim z czekolady, a wynik, który odnotowywała w ostatnich miesiącach, wzrósł jedynie w Finlandii.

Staraliśmy się wbić się na wschodni rynek z organiczną czekoladą, próbowaliśmy różnych rodzajów czekolad, zawierających na przykład fińskie jagody, ale zaledwie parę miesięcy wcześniej jeden z większych lokalnych producentów zaczął oferować podobny asortyment w znacznie korzystniejszych cenach. Bardzo duża konkurencja, zarówno ze strony fińskich, jak i zagranicznych konsorcjów, zdecydowanie nie pomagała. W porównaniu do pozostałych graczy Linnan Makea była małą firmą, i choć mieliśmy atuty w postaci ręcznego, kunsztownego wykonania, a do tego lepszego składu, to wciąż nie wystarczało, by pobić konkurencję.

Do sauny zabrałam ze sobą czerwone wino i codzienne zmartwienia zaprzątające mi myśli. W środku niemalże zasnęłam. Ocknęłam się zaniepokojona i po omacku poszłam pod prysznic, a potem usiadłam na kanapie. Próbowałam skupić wzrok na ekranie laptopa i dolałam sobie wina, ale wciąż czułam w piersi dziwny ucisk i kręciło mi się w głowie. Miałam wrażenie, że w pokoju brakuje tlenu, w uszach dzwoniło mi tak, jakby dziesiątki aut trąbiły w tym samym czasie, a do tego ogarnęły mnie mdłości. Kiedy wyciągnęłam przed siebie dłoń, drżała, jakbym miała atak padaczki.

„Zawał” – pomyślałam zamroczona i szybko chwyciłam telefon. Wystukałam numer pogotowia i próbowałam nabrać powietrza, ale moje płuca nie chciały współpracować. Ledwie byłam w stanie się przedstawić, opisać objawy i podać adres. Potem ułożyłam się na kanapie w półsiedzącej pozycji. Wkrótce rozbrzmiał dzwonek do drzwi, a ja z wielkim trudem podniosłam się chwiejnie na nogi.

Dwóch mężczyzn ubranych w czerwone uniformy szybko weszło do mieszkania. Starszy z nich od razu się przedstawił i spytał, dokąd możemy pójść, aby mnie zbadać. Wskazałam mu miejsce w głębi mieszkania i go przepuściłam, a wtedy kolana się pode mną ugięły, aż musiałam się oprzeć o ścianę, bo cały świat dookoła mnie pociemniał.

– Hej! – usłyszałam za sobą pełen zmartwienia okrzyk i poczułam, że ktoś chwyta mnie za ramiona. Potem upadłam na podłogę.

Kręciło mi się w głowie, czułam, jak moje ciało się kołysze. Zdałam sobie sprawę, że ratownik wziął mnie na ręce, z oddali dobiegł mnie głos starszego mężczyzny:

– Niezły refleks, książę Czarusiu.

– Znakomity. Tyle że ciągle nie wiemy, co dolega pacjentce. – Młodszy mówił niskim, mrocznym tonem.

Z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu nie czułam już się tak źle i otworzyłam oczy, gdy ratownik posadził mnie na kanapie. Mężczyzna był dobre dziesięć lat ode mnie młodszy, uwagę zwracały jego cudownie umięśnione ramiona, duże, błękitne oczy i włosy w odcieniu złota. „Niczym anioł” – przyszło mi nagle do głowy.

– Okej, czy może pani opowiedzieć, jak się czuje? – spytał rzeczowo starszy ratownik, łysy i barczysty.

– Ser… serce mi wali, źle się czuję, drżę… nie mogę złapać oddechu…

– Proszę zdjąć ten szlafrok, to zrobimy EKG – powiedział młodszy ratownik, a drugi w tym czasie przygotowywał już urządzenie.

Może i czułam się odrobinę lepiej, ale gdy spojrzałam w najbardziej błękitne oczy, jakie kiedykolwiek widziałam, serce zabiło mi mocniej.

Mężczyzna rozwiązał pasek mojego szlafroka i odkrył nagie piersi. „Nawet nie mam na sobie majtek” – pomyślałam bezwiednie, ale ulżyło mi na samą myśl o tym, że ktoś mi pomoże, więc nie przyszło mi do głowy, by się wstydzić. Poczułam, jak ratownik przykleja do mojej skóry elektrody i podłącza kablami do urządzenia, które brzęczało i wypluwało z siebie wydruk.

– Wykres wygląda w porządku, jedynie puls jest przyspieszony – stwierdził starszy ratownik, a młodszy pokiwał głową, wpatrując się w zapis EKG.

– Przecież to musiał być jakiś zawał, albo coś podobnego! – wyrzuciłam z siebie, leżąc na sofie.

– Jak spędziła pani dzisiejszy dzień? Czy wydarzyło się coś szczególnego? – spytał młodszy mężczyzna, odczepiając ode mnie elektrody.

– Miałam dziś trochę stresów. Ale ostatnio to dla mnie norma. Wypiłam dużo kawy… A teraz, jak siedziałam w saunie, źle się poczułam.

– Co oznacza „trochę stresów?” – dopytywał mężczyzna, wpatrując się we mnie swoimi błękitnymi oczami.

Czułam, jak rośnie we mnie irytacja. Co go obchodziło, jak spędziłam dzień?

Mężczyzna delikatnie okrył mnie z powrotem szlafrokiem, ale mogłabym przysiąc, że zerknął na moje nagie ciało z niezbyt profesjonalnym błyskiem w oku. Jego zainteresowanie nieco poprawiło mi humor.

– A więc… Jeden z moich pracowników złożył wypowiedzenie w kiepskim okresie dla firmy, a do tego ostatnio ciąży na mnie bardzo duża odpowiedzialność – wymamrotałam.

– Spała pani? – spytał ratownik, który przypominał mi teraz anioła. Brzmiał na zirytowanego.

Przesunęłam wzrokiem po jego umięśnionych ramionach. „O mój Boże”. Z pewnością nie byłam umierająca, skoro tak bardzo interesowały mnie bicepsy obcego mężczyzny.

– Ostatnio niezbyt dobrze – przyznałam lekko zrzędliwie.

Starszy z ratowników notował coś na laptopie, a młodszy zapytał jeszcze:

– Czy miała pani kiedykolwiek atak paniki?

Po dwóch tygodniach prawie już zapomniałam o tym upokarzającym ataku paniki, który potwierdziły późniejsze badania w przychodni. Nie zgodziłam się na codzienne przyjmowanie leków, ale ponieważ moje życie w najbliższym czasie nie miało się uspokoić, w torebce na wszelki wypadek nosiłam diazepam. Na początku odrzucałam od siebie myśl o kupnie leków uspokajających, ale gdy tylko uświadomiłam sobie, że podobny atak może wydarzyć się w biurze, ostatecznie się poddałam i poszłam do apteki.

Błękitne oczy znów nawiedziły moje myśli, mimo że próbowałam odepchnąć od siebie ten obraz. Byłam chora, w niezbyt dobrym stanie psychicznym i fakt, że mężczyzna z taką łatwością uniósł moje sto siedemdziesiąt pięć centymetrów i siedemdziesiąt pięć kilogramów, mocno namieszał mi w głowie. Powtarzałam sobie, że już dawno powinnam była umówić się do Henriego, z pewnością pomogłoby to na moje niezaspokojone potrzeby.

Wpatrywałam się w listę petersburskich i moskiewskich sklepów sprzedających importowaną żywność i szukałam kogoś, komu mogłabym jeszcze zaoferować nasze produkty. Kontaktowaliśmy się już niemalże ze wszystkimi, niestety bez powodzenia. Jeśli coś się nie sprzedawało, to nie chciano już więcej proponować tego klientom. Nagle zadzwonił mój telefon. Westchnęłam, gdy zobaczyłam na ekranie nieznany numer. Co tym razem?

– Birgitta Linnalaakso – przywitałam się krótko.

– Hej, z tej strony Kauko – usłyszałam po drugiej stronie szorstki, ale życzliwy głos.

– Jaki Kauko? – zdążyłam spytać, zanim coś zaświtało mi w głowie.

Znałam tylko jednego Kauko, którego mi przedstawiono, co prawda bez podania nazwiska; był to dawny przyjaciel mojego ojca, a przy tym kierownik jednej z największych fabryk słodyczy w Finlandii. Kauko Hellevaara był niegdyś właścicielem fabryki herbatników i krakersów, ale sprzedał swoją firmę konkurentom i obecnie dla nich pracował. Nie widziałam go już od lat, choć kiedyś stale gościł w naszym domu, a ja jako dziecko często odwiedzałam jego rodzinę.

– Ach, Kauko! – westchnęłam i spytałam zaciekawiona: – Co u ciebie słychać?

– U mnie wszystko w porządku, ale słyszałem od twojego ojca, że u ciebie nie jest tak kolorowo. – Kauko zwykle nie owijał w bawełnę i jak widać, nic się w tej kwestii nie zmieniło.

Albo ojciec miał lepszy moment, gdy rozmawiał ze swoim przyjacielem, albo Kauko wpadł na mojego wuja Raimo, który należał do zarządu.

– No tak. Pojawiły się pewne trudności na rosyjskim rynku – stwierdziłam krótko, starając się zabrzmieć beztrosko.

Cóż, było to niedopowiedzenie stulecia, ale nie miałam ochoty na niczyje rady, zwłaszcza że byłam przekonana o tym, że zrobiłam wszystko, co tylko mogłam.

– Słyszałem, że potrzebujesz kogoś do marketingu, a ja mam dla ciebie całkiem dobrego kandydata – zaczął temat, nie czekając na moją odpowiedź.

Wiadomość wydawała się za dobra, by mogła być prawdziwa, więc spytałam podejrzliwie:

– Okej. Kogo masz na myśli?

– Mojego syna. Leo. Pamiętasz go?

Jeśli mnie pamięć nie myliła, Kauko miał zarówno syna, jak i córkę, ale nie potrafiłam sobie przypomnieć żadnego z nich. Z drugiej strony, obydwoje byli ode mnie młodsi, a odkąd wyjechałam do szkoły, nie widywałam już zbyt często nawet samego Kauko. Włosy stanęły mi dęba. Może i wywodziłam się z bogatej rodziny z własnym biznesem, ale nie podobało mi się to, że Kauko i ojciec, albo Raimo, próbowali w tak krytycznym momencie wcisnąć mi na stanowisko jakiegoś żółtodzioba, który nie potrafił znaleźć sobie pracy bez pomocy ojca.

– Nie, nie pamiętam – odpowiedziałam ozięble, ale desperacja kazała mi spytać: – Jakie ma doświadczenie?

Kauko odchrząknął, w jego głosie wybrzmiał niepokój. Nie zapowiadało to niczego dobrego.

– No, po liceum poszedł na studia z zarządzania i kierowania przedsiębiorstwem, a potem przez wiele lat dorabiał w wakacje albo odbywał praktyki. Potem zatrudnił się u mnie w dziale marketingu, ale zdecydował się zmienić branżę… z powodów osobistych. Skończył już te studia z zarządzania, cały czas pracując, a teraz jest w takiej sytuacji, że ma już dość systemu zmianowego. W jego obecnej firmie nic się nie zmieni, nie może pracować w stałych godzinach.

„Cudownie”. Proponował mi zatrudnienie kolesia, który zajmował się marketingiem lata świetlne temu. I co, do cholery, robił teraz Leo Hellevaara, skoro nie miał stałych godzin?

Ugryzłam się w język, żeby nie powiedzieć czegoś zbyt pochopnie, i słuchałam dalej.

– Więc, Leo był… znaczy jest… bardzo utalentowanym marketingowcem. Mocno mnie rozczarował, że nie zdecydował się zostać w rodzinnym biznesie… Pewnie szybko by awansował na kierownicze stanowisko.

Przewróciłam oczami. Całkowicie obiektywna opinia od całkowicie obiektywnej osoby.

– Składał ci raporty, gdy jeszcze pracował w twojej firmie? – spytałam słodko.

Kauko zupełnie się nie przejął moim tonem.

– Nie, nie, oczywiście, że nie! – odpowiedział szybko i prychnął.

– Podlegał Anneli. Mądra dziewczyna. I bardzo rozgarnięta. Właściwie to już nie dziewczyna. W zeszłym roku skończyła chyba pięćdziesiątkę … Zajmowała się ogromnymi projektami, centralna Europa… Teraz jest dyrektorem do spraw marketingu…

Część jego paplaniny wlatywała mi jednym uchem, a wylatywała drugim, gdy zastanawiałam się nad swoją sytuacją. Nie miałam zbyt wielu opcji, mogłam poprosić tę Anneli o opinię na temat Leo Hellevaary. Przynajmniej otrzymałabym odrobinę obiektywniejszą ocenę.

– Kiedy ostatnio Leo pracował w marketingu? – spytałam, gdy Kauko w końcu skończył swój monolog.

– Ile to może być… – zastanawiał się, a potem wymamrotał, jakby mówił tylko do siebie: – Będzie prawie dziesięć lat temu.

Miałam ochotę uderzyć głową o biurko. Dziesięć lat! Cała wieczność, biorąc pod uwagę, że w tej dziedzinie trendy zmieniają się każdego roku. Chociażby media społecznościowe i ich rola znacząco się przez ten czas rozwinęły.

– Ale oczywiście stale śledził nowinki marketingowe i planuje specjalizować się w tej dziedzinie, skoro już skończył studia… Nawiasem mówiąc, z najwyższym wynikiem. I ma znajomości. Moje i własne. Jakiś czas spędził na wymianie w Rosji, a potem wziął dziekankę, ale…

Przy ostatnim zdaniu poziom mojego zainteresowania wzrósł nieco powyżej zera.

– Mówi po rosyjsku? Jakiego rodzaju znajomości tam ma? – spytałam szybko.

– No, uczył się rosyjskiego już w szkole, zna się z niektórymi moimi znajomymi, nawiązał też swoje własne kontakty… Jeden z jego znajomych jest managerem sieci handlowej, inny jakimś sławnym… szefem kuchni.

Przygryzłam wargę tak mocno, że prawie krzyknęłam z bólu. Robienie kariery na czyimś plecach. Częste zmiany pracy. Roczna przerwa. Z drugiej jednak strony ciekawe kontakty i znajomość rosyjskiego. Kandydatura Leo brzmiała w najlepszym razie kontrowersyjnie, ale i tak lepiej niż każdy dotychczasowy potencjalny marketingowiec.

– Czemu chce wrócić do marketingu? Co robił do tej pory? – odważyłam się spytać.

Kauko westchnął po drugiej stronie linii, a potem powiedział:

– Może dam ci do niego numer telefonu, żebyście się umówili na rozmowę? Najlepiej jak sam ci przedstawi swoją historię. Ale nie dzwoń od razu. Nie mówiłem mu jeszcze, że się z tobą skontaktuję.

Byłam na tyle zaciekawiona, że natychmiast się zgodziłam, i odetchnęłam z ulgą, że Leo nie jest tak nieogarnięty, by nie móc do mnie zadzwonić.

– Oczywiście. Kiedy mógłby zacząć?

– Złożył już wypowiedzenie. Miał jakąś ofertę pracy, ale tutaj czeka go zdecydowanie większe wyzwanie. A czego by o nim nie mówić, Leo uwielbia wyzwania.

Ledwo powstrzymałam wybuch histerycznego śmiechu. Jeśli wyzwaniem nazwać utrzymanie bryły lodu w nienaruszonym stanie w rozgrzanej do stu stopni saunie, to Kauko z pewnością wybrał odpowiednie słowo. Zostawiłam jednak tę uwagę dla siebie, a jemu podziękowałam za rozmowę i przekazałam dane Leo do Mari, która pełniła funkcję sekretarki, a do tego asystentki do spraw komunikacji i marketingu. Potem zaczęłam się zastanawiać, jak skłonić akcjonariuszy do wpompowania większej ilości pieniędzy w firmę, co pozwoliłoby mi zyskać odrobinę na czasie.

W dniu rozmowy ubrałam się w najpoważniejszy ze swoich mundurków: drogi, czarny, idealnie dopasowany kostium od Hugo Bossa, pod który włożyłam równie czarną koszulę. Wybrałam do tego ołówkową, niezwykle wąską spódnicę, a na nogi dziesięciocentymetrowe szpilki, które sprawiały, że byłam wzrostu większości mężczyzn, co wielu z nich wytrącało z równowagi.

Przygotowana do rozmowy Mari siedziała już w naszej salce konferencyjnej z listą pytań leżącą przed sobą. Była świetnie zorganizowana i bardzo skrupulatna, ale niezbyt kreatywna, dlatego liczyłam, że syn Kauko okaże się pod tym względem przeciwieństwem zarówno jej, jak i mnie.

– Mari, mówiłam ci przecież, że nie musisz przygotowywać żadnych pytań. Niech rozmowa się toczy własnym torem… – zaczęłam, a wtedy zadzwonił jej telefon.

Według moich wytycznych Mari podała numer zarówno do siebie, jak i do mnie, więc teraz przez myśl przeszło mi tylko jedno słowo: „tchórz”. Czyżby pan niezdecydowany, polecany przez tatusia, nie miał odwagi zadzwonić bezpośrednio do dyrektorki generalnej?

– To Leo – wymamrotała Mari.

Nim zdążyłam odpowiedzieć, Mari już rozmawiała przez telefon i ruszyła w stronę drzwi wejściowych, by przyprowadzić naszego kandydata.

– Cześć! Zdecydowanie tak! Można by powiedzieć, że tutaj już jest lato. No tak. Mnie również miło poznać… Hihihihihi… Tak, oglądałam… Biuro to jeden z moich ulubionych. Oczywiście brytyjska wersja. Ach, Birgitta… Hihihihi… No nie!

Patrzyłam się wielkimi oczami, jak ostrożna i nieśmiała Mari, moja Mari, którą znałam całą wieczność, wije się i chichocze niczym zakochana piętnastolatka. A nawet go jeszcze nie spotkała! Jeśli Leo Hellevaara był równie dobry w reklamowaniu firmy, co własnej osoby, to naprawdę mieliśmy realną szansę na sukces.

„Cóż, mnie tak łatwo nie oczaruje” – pomyślałam stanowczo. Stukałam świeżo pomalowanymi na czerwono paznokciami w okładkę swojego notesu i czekałam, aż nasz gość pojawi się w sali. Już się zaczęłam zastanawiać, gdzie się podział z asystentką, gdy usłyszałam podekscytowaną paplaninę Mari, a potem niski, rozbawiony głos, który od czasu do czasu przerywał monolog mojej pracownicy. Czy ta dziewczyna pamięta, że jest mężatką? – zaczęłam się zastanawiać. Gdy głosy się zbliżały, wstałam i starałam się skoncentrować, bo ciekawiło mnie, jakie pierwsze wrażenie zrobi Leo.

Gdy tylko otworzyły się drzwi, uniosłam brodę, wyprostowałam plecy i wysunęłam piersi do przodu. Drobna i rozpromieniona Mari natychmiast do mnie podbiegła.

– To nasza dyrektorka generalna, Birgitta Linnalaakso.

Maska poważnej, profesjonalnej dyrektorki, którą przybrałam, opadła, jak tylko mój mózg zorientował się, kogo widzi w drzwiach sali konferencyjnej. Czy to jakiś kiepski żart? Czy ktoś mógł się domyślić, o kim fantazjuję? Czy doszło do jakiegoś dziwnego błędu?

Miałam wrażenie, że zęby mi zaraz popękają, tak mocno je zaciskałam. Zupełnie nie rozumiałam, jak to możliwe, że ratownik medyczny, którego nazwałam aniołem, stał teraz przede mną w sali konferencyjnej z tymi swoimi lśniącymi błękitnymi oczami i oszałamiającym uśmiechem. W środku cała drżałam i poczułam, jak fala palącej lawy rozchodzi się wzdłuż mojego kręgosłupa, gdy zerknęłam na złociste, miękkie włosy, wysokie kości policzkowe i niewiarygodnie błękitne tęczówki. Spojrzenie mimowolnie uciekało mi w stronę umięśnionego ciała pod jasnoniebieskim, obcisłym T-shirtem i cudownie opiętymi jasnymi jeansami.

Niezbyt odpowiedni strój jak na rozmowę kwalifikacyjną, ale żadna normalna heteroseksualna kobieta by się tym nie przejęła, skoro mogła podziwiać takie widoki. W jednej chwili zapomniałam o pożądliwych myślach i dress codzie, gdy dotarło do mnie, w jakich okolicznościach się ostatnio widzieliśmy. Skóra mnie mrowiła, a kark oblał zimny pot.

To właśnie ten mężczyzna niósł mnie na sofę, gdy prawie zemdlałam. To właśnie ten mężczyzna widział mnie nagą. To właśnie ten mężczyzna znał moją wstydliwą tajemnicę – że miewałam atak paniki.

Bogu dzięki, że nie był świadomy głównej roli, jaką odgrywał w moich fantazjach i snach. W jego oczach zauważyłam błysk, który mógł oznaczać jedno – rozpoznał mnie. „Tylko spróbuj coś powiedzieć…”

– Dzień dobry, jestem Leo Hellevaara – przedstawił się oficjalnym tonem i podszedł do mnie z wyciągniętą na powitanie dłonią.

Odetchnęłam z ulgą. Z pewnością pracownik ochrony zdrowia nie mógł wspominać o moim ataku paniki w obecności osób trzecich.

– Nasze ostatnie spotkanie odbyło się w całkowicie innych okolicznościach – dopowiedział, lekko unosząc brwi.

Rozdział 2

Chwilowa ulga w jednej chwili zniknęła. Zamarłam na kilka sekund niczym przerażony zając i z roztargnieniem zauważyłam, że w szpilkach jestem niemal tak wysoka jak Leo. W spojrzeniu mężczyzny widziałam nieskrywaną drwinę i natychmiast odzyskałam rezon. Zaczęło się we mnie gotować. W myślach już ostrzyłam paznokcie i zastanawiałam się, jak zedrzeć ten arogancki uśmieszek z przystojnej twarzy, Leo tymczasem kontynuował:

– Nie pamiętam zbyt dokładnie, ale miałaś chyba mocniejszy makijaż i takie punkowe włosy. Czarno-różowe, jeśli się nie mylę.

Z moich ust wydobyło się ciche westchnienie ulgi, choć jeszcze przed momentem byłam prawie pewna, że mężczyzna odnosi się do wydarzeń sprzed kilku tygodni. Rzeczywiście, jako nastolatka byłam jakiś czas punkówą. Sądząc po CV, Leo był ode mnie z dobre kilka lat młodszy, więc gdy odwiedzałam jego rodzinę Hellevaarów, był jeszcze chłopcem. Takie małe dziecko pewnie zapamiętałoby mój nietypowy ubiór, chociaż ja nie pamiętałam Leo ani trochę.

W ciągu tych kilku minut przeżyłam emocjonalny roller coaster i byłam w szoku, że zdołałam cokolwiek z siebie wydusić.

– Hmm, mogłoby się zgadzać. Dzień dobry. – Uścisnęłam dłoń Leo, popatrzyłam oszołomiona w jego oczy i uśmiechnęłam się. Chyba nie byłabym w stanie zabrać ręki, gdyby Mari się nie odezwała.

– Leo, usiądź, proszę, tutaj. Ja usiądę z drugiej strony. Jeśli ci tak pasuje…

Z trudem przełknęłam ślinę i puściłam dłoń mężczyzny. Czułam się tak, jakby fala impulsów elektromagnetycznych przeszła przez moje ciało, które odmawiało teraz współpracy. W głowie miałam pustkę, czułam wstydliwie nabrzmiałe krocze, więc gdybym się nie skupiła, Leo znów musiałby mnie zanieść na jakąś sofę. Opadłam na krzesło ze znacznie mniejszym wdziękiem niż Mari i próbowałam zebrać myśli, gdy asystentka zaczęła rozmowę:

– Masz urodziny niemalże tego samego dnia co mój syn! Urodził się drugiego czerwca, a ty trzeciego. Dlatego będę pamiętać, kiedy musisz nam przynieść tort!

Rzuciłam Mari wściekłe spojrzenie. Zwracała się do Leo, jakby już z nami pracował. I w ogóle co to było? Prawie ta sama data urodzin? Co to ma do rzeczy? Nie ma czegoś takiego jak prawie ta sama data urodzin, przynajmniej w moim słowniku. Odchrząknęłam i zadałam pierwsze poważne pytanie od początku całej tej konwersacji:

– Twoja eksszefowa i ojciec mówią, że jesteś całkiem dobry w marketingu i komunikacji, ale minęło już sporo czasu, odkąd zajmowałeś podobne stanowisko. Dlaczego chcesz zmienić pracę? Pracujesz w zupełnie innym zawodzie. W ochronie zdrowia.

Leo oparł się o całkiem wygodne krzesło i odpowiedział:

– No tak. Dorastałem w rodzinie prowadzącej taki biznes i miałem w planach, przynajmniej w pewnym stopniu, pójść w ślady ojca. A potem poznałem pewną piękną dziewczynę, która studiowała pielęgniarstwo. Zaczęliśmy się umawiać i tak się wkręciłem w ten temat, że w końcu doszedłem do wniosku, że w ochronie zdrowia mogę zrobić wiele dobrego dla społeczeństwa. Młodzieńczy idealizm.

Spojrzałam na Leo oszołomiona i spytałam lekko ochrypłym głosem:

– Uważasz więc, że zatrudnianie dziesiątek lub setek ludzi i odprowadzanie podatków do budżetu państwa nie jest czymś ważnym?

Zerknęłam na Mari, ale ona jedynie bawiła się długopisem i rozmarzona wpatrywała się w naszego rozmówcę. Leo posłał w moją stronę szybki uśmiech.

– Oczywiście, że jest. Nigdy, w żaden sposób nie gardziłem światem przedsiębiorców. Wręcz przeciwnie. Po prostu podążyłem za głosem serca. I lubię pracować jako ratownik medyczny. Tyle że moja sytuacja życiowa się zmieniła.

„Podążyłem za głosem serca”. Nie brzmi to jak szczególnie sensowny powód.

– Czy mogę więc spytać, co takiego zmieniło się w twojej sytuacji życiowej, że chcesz zmienić zawód?

– Mam pięcioletnią córkę, latem skończy sześć lat… i jestem jej jedynym opiekunem. Jesienią idzie do zerówki. Oczywiście moi rodzice i siostra pomagają mi, jak tylko mogą, ale praca na trzy różne zmiany to i tak odrobinę za dużo. Moja córka chodziła już do żłobka i przedszkola, a teraz, jeśli dodać do tego zerówkę… Obawiam się, że niedługo nie będę wychowywał własnego dziecka.

Chciałam zapytać, gdzie jest matka jego córki, ale nie wymyśliłam, jak to zrobić w uprzejmy sposób. Czy była nią wspomniana piękna dziewczyna, przez którą Leo został ratownikiem?

– Musi być ci naprawdę ciężko – westchnęła Mari.

Miałam ochotę tylko przewrócić oczami, Leo jednak uciął temat:

– To wszystko nie byłoby możliwe bez pomocy, którą na szczęście cały czas otrzymuję. A Hilda jest najcudowniejszą dziewczynką na świecie.

– Hmm, ta praca może wymagać więcej niż standardowe osiem godzin, do tego dochodzą ewentualne delegacje. Jak to się wpasowuje w twoją sytuację życiową? – spytałam ostrzej, niż zamierzałam.

Leo się tym jednak nie przejął i odpowiedział radośnie:

– W obecnych czasach z pewnością da się pracować także zdalnie, więc nadgodziny nie wydają mi się problematyczne, kilkudniowe wyjazdy też nie stanowią dla mnie przeszkody, jeśli będę wiedzieć o nich z wyprzedzeniem.

– Co możesz zaoferować Linnan Makea? Jesteś zapewne świadomy naszej sytuacji…

Rozluźnienie i uśmiech natychmiast zniknęły z przyjaznej twarzy mężczyzny, zastąpione błyskiem determinacji i nieustępliwości. Błękitne oczy lekko się zwęziły się, a spojrzenie zrobiło się ostre i oceniające, gdy przerwał moje pytanie i powiedział na głos to, czego ja się obawiałam:

– Oczywiście, że jestem świadomy. Wkrótce znajdziecie się na skraju bankructwa, a przynajmniej będziecie zmuszeni ograniczyć działania, mając nadal ogromny dług.

Otworzyłam usta, by złagodzić jego stanowcze stwierdzenie, bardziej z przyzwyczajenia niż jakiegokolwiek innego powodu, ale nie zdążyłam nic powiedzieć, bo Leo kontynuował:

– Mam kontakty w Rosji. Nadja Kovalev ma miliony obserwujących na Instagramie i innych platformach. Do tego swój program o jedzeniu i odżywianiu, współpracuje też z pewną znaną marką odzieżową. Znam ją osobiście i jeśli rozegramy to dobrze, marka uzyska taki rozgłos, o jakim mogliście tylko pomarzyć. Co więcej, znam też ludzi z kierownictwa dwóch największych sieci spożywczych, częściowo dzięki ojcu, a częściowo dzięki… swojej bogatej historii. W ten sposób trafimy na tamtejszy rynek, a może nawet do kilku sieciówek z najlepszymi słodyczami.

Mówiąc to wszystko, Leo wpatrywał się we mnie, a ja nie mogłam oderwać wzroku od jego twarzy. Obserwowałam, jak poruszają się wargi, i widziałam, jak te cudownie błękitne oczy wędrują po moich włosach, szyi i ciele. Napięłam mocno pośladki, przycisnęłam do siebie kolana i wyobrażałam sobie usta Leo na moim ciele – ramionach, piersiach, brzuchu i dalej… Pożądanie coraz bardziej mnie ogarniało, tak że bałam się wydobyć z siebie jakikolwiek dźwięk. Dłuższą chwilę zajęło mi zorientowanie się, że mężczyzna skończył już mówić. Musiałam przestać bujać w obłokach i wrócić na ziemię, zwilżyłam suche usta końcem języka, ale mój głos nadal brzmiał ochryple:

– Oczywiście, brzmi to wszystko ciekawie, ale jeśli jesteś zaznajomiony z sytuacją firmy, to zdajesz sobie sprawę również z naszych bardzo ograniczonych środków finansowych. I nawet jeśli wszystko poszłoby świetnie dzięki twoim znajomościom, to potrzebujemy również ogólnej kampanii reklamowej, zwłaszcza że w najbliższym czasie chcemy uzyskać wymierne wyniki. Ostatnie… były kiepskie.

Leo pochylił się do przodu, położył łokcie na stole, a potem oparł brodę na splecionych dłoniach.

– Masz całkowitą rację – powiedział nieustępliwym, a przy tym pełnym współczucia tonem, kiwając głową. – Potrzebujecie pieniędzy i atrakcyjnego produktu. Ta organiczna czekolada po prostu się nie sprzedaje. Ginie w masie tego typu rzeczy.

Początkowy entuzjazm wywołany słowami Leo zaczęło zastępować powracające uczucie beznadziei. I gniew. Wszechogarniający gniew. Jak taki kretyn, uganiający się za dziewczynami, który nie potrafił nawet samodzielnie wybrać sobie zawodu, ma czelność odzywać się tak protekcjonalnie?

– To jaką miałbyś dla nas propozycję? Zacznijmy chociażby od tego nowego produktu. Bo to musiałby być naprawdę pewniak, żeby zdobyła pieniądze na produkcję – powiedziałam zimnym jak lód, ochrypłym tonem.

Leo skrzyżował ręce na klatce piersiowej i odezwał się z uśmiechem:

– Produkt, który ma u was kilkudziesięcioletnią historię, a którego już nie wytwarzacie. Galaretki w cukrze. Zdecydowanie mniejsza konkurencja. W Finlandii jest całe bogactwo surowców, z których można by je produkować. A jeśli dobrze pójdzie, można też zacząć robić żelki, które Rosjanie spożywają rocznie kilogramami.

Rzucił tym pomysłem tak niespodziewanie, że przez chwilę nie byłam się w stanie odezwać. Nie miałam w ogóle pewności, czy da się to zrealizować, ale przynajmniej było to coś nowego. Brakowało mi kreatywności i innowacyjnych pomysłów i dostałam to od siedzącego naprzeciwko ratownika medycznego. Leo Hellevaara zachowywał się zbyt pewnie i przemądrzale, ale był najlepszą opcją, jaką obecnie miałam.

– Okej. Jesteś zatrudniony. Na początek trzy tysiące miesięcznie, umowa na rok. Mari wszystko dokładniej ci wyjaśni.

Wstawałam już z krzesła i właśnie miałam poprosić Mari, by zaprowadziła Leo do swojego biurka, gdzie mogłaby przygotować mu umowę, gdy znów usłyszałam rzeczowy i spokojny ton mężczyzny:

– Trzy i pół.

Obróciłam się, świadoma, że w moich oczach odmalowują się niedowierzanie i złość.

– Słucham? – wydusiłam z siebie.

– Trzy i pół tysiąca. Pensja. Takie są moje oczekiwania finansowe.

– I oczekiwaniami pozostaną – odpowiedziałam ostro. – Jak sam stwierdziłeś, nie mamy pieniędzy – dodałam, próbując załagodzić sytuację.

– Okej. Nie szkodziło spróbować – wymamrotał pod nosem ze stoickim spokojem, po czym kontynuował rozpromieniony: – Ale… Jeśli mój pomysł okaże się sukcesem i dzięki niemu zaczniecie zarabiać, po roku chcę otrzymać premię, która wyrówna te pięćset euro miesięcznie. Czyli sześć tysięcy. Lub więcej, bardzo chętnie.

Westchnęłam głośno i zacisnęłam pięści.

– Niech tak będzie. Spiszemy to u mnie w oficjalnym dokumencie w trakcie twojego pierwszego dnia pracy.

Leo wstał od stołu konferencyjnego i podszedł do mnie. Rozejrzałam się po sali i zorientowałam, że Mari zniknęła, prawdopodobnie czekała już na Leo na zewnątrz. Pomimo swoich obcasów i niemalże wojskowego mundurka, którymi chciałam zaznaczyć swoją pozycję, nagle poczułam się zdezorientowana i pojęłam to, co powinnam była sobie uświadomić już na samym początku tej rozmowy.

Zatrudnienie Leo Hellevaary przysporzy mi na co dzień wiele kłopotów, i tym razem nie będą to problemy związane z przepływem gotówki, bilansem czy wynikiem finansowym. Zawsze pociągali mnie starsi mężczyźni, ale w Leo było coś, co zauważy każda kobieta, która stąpa po tej planecie – dokończyłam szybko swoją myśl i wyciągnęłam dłoń w stronę mężczyzny. Byłam profesjonalistką i miałam zamiar kontrolować swoje prymitywne odruchy.

Leo uścisnął moją dłoń, a jego palce ześlizgnęły się dalej, na nadgarstek. Mój umysł próbował nadążyć za ciałem, które zaczęło się rozpalać i napinać, łaknąc jego dotyku. Cipka robiła się wilgotniejsza i bardziej nabrzmiała niż kiedykolwiek, spojrzałam więc rozpaczliwie gdzieś w bok i wydukałam:

– Dziękuję za rozmowę. Zaczynasz więc… w najbliższy poniedziałek.

– Miałem ochotę zadzwonić do ciebie wcześniej i spytać o samopoczucie, ale chyba nie powinienem – wymamrotał tak cicho, że nie byłam pewna, czy dobrze go usłyszałam.

Powędrował wzrokiem ku jego oczom. Chciałam wsunąć dłoń pod jego koszulę, poczuć jego ciało, zasmakować każdy najdrobniejszy kawałek. Błękitne oczy Leo zdawały się ciemnieć, a ja dopiero po chwili zorientowałam się, że wstrzymuję oddech.

– Mam nadzieję, że nie miałaś kolejnych ataków. Jeśli dobrze policzyłem, twój puls to sto dwadzieścia.

Jego słowa wyrwały mnie z dziwnego letargu i cofnęłam rękę.

– Nie jesteś w karetce – odpowiedziałam mu chłodno, nie starając się nawet brzmieć przyjaźnie. – Jestem teraz twoją szefową. I będziemy rozmawiać tylko o pracy. Koniec, kropka.

Gdy wróciłam wieczorem do domu, uczucie niekontrolowanego pożądania, które ogarnęło mnie w ciągu dnia, nadal mi towarzyszyło. Przeprowadziłam kilka burz mózgów, przekopałam się przez długie kolumny liczb, szukałam informacji o naszej produkcji galaretek w cukrze, ale bez względu na to, co robiłam, był ze mną Leo Hellevaary – jego złote włosy, błękitne oczy, cudownie zarysowane usta, niski głos i to atrakcyjne, silne ciało. Na samo wspomnienie mężczyzny czułam na całym ciele dziwne mrowienie.

Ledwo dotarłam do domu, wzięłam telefon i zadzwoniłam do Henriego. Odebrał po trzech sygnałach. Zanim zdążył powiedzieć coś więcej poza powitaniem, wyrzuciłam z siebie bez tchu, z wyraźną desperacją w głosie:

– Wiem, że powinnam się z tobą umawiać ze sporym wyprzedzeniem, ale i tak pomyślałam, że spróbuję. Wpadniesz dzisiaj do mnie?

– Dzisiaj? Nie odzywałaś się do mnie przez trzy miesiące, a teraz chcesz, żebym pojawił się w twoich drzwiach… w ciągu godziny?

– Dokładnie tak. Jeśli masz czas i ochotę – odpowiedziałam i pokiwałam głową, jakby Henri mógł mnie zobaczyć.

– Okej. Masz szczęście. Dzisiaj wieczorem nie mam planów. Mam do ciebie przyjechać?

– Tak. Świetnie. Jak najszybciej.

– Mam wziąć standardowy zestaw?

– Możesz wziąć – odparłam, myślami będąc już przy nadchodzącym spotkaniu, i zakończyłam rozmowę.

Henri zadzwonił do drzwi niemalże równo po godzinie, a ja pospieszyłam, by mu otworzyć, z większym entuzjazmem niż do tej pory. Mężczyzna oparł się o framugę i na widok mojego stroju uśmiechnął się. Zdążyłam już zdjąć kostium, rozpuścić włosy i założyć na siebie szlafrok.

– Cześć, Birgitto.

– Cześć – odpowiedziałam bez tchu i wciągnęłam Henriego do mieszkania.

Spojrzałam na niego bardziej krytycznie niż kiedykolwiek wcześniej. Znaliśmy się od dwóch lat, ale nigdy dotąd nie przywiązywałam tak dużej wagi do jego wyglądu. Jak na mój gust, był zbyt przystojny. Przypominał odrobinę ciemnowłosą wersję Roberta Pattinsona. Jego ciało, w drogim garniturze, nie było tak umięśnione jak Leo, nie był też tak wysoki, ale mimo wszystko stanowił całkiem dobre zastępstwo. Właściwie… idealne.

– Ktoś tu jest dzisiaj niecierpliwy – skomentował Henri i wyciągnął rękę w moją stronę.

Wsunęłam do jego dłoni plik pięćdziesiątek, które po drodze do domu wypłaciłam z bankomatu i kiwnęłam głową.

– Nie mówmy o tym. Po prostu chodź do sypialni – rzuciłam krótko i poprowadziłam go do pokoju.

– Traktujesz mnie trochę jak przedmiot – zaczął narzekać Henri. – Szczególnie, że nie odzywałaś się do mnie od dłuższego czasu.

– Henri. Spotykamy się regularnie i rozmawiam z tobą o swoich prywatnych sprawach, ale to nie zmienia faktu, że jesteś męską prostytutką.

– Jestem osobą do towarzystwa! – zaprotestował pogardliwym tonem.

Zsunęłam z siebie szlafrok, wspięłam się na łóżko i położyłam na plecach. Henri miał przy sobie niewielką torbę, w której zaczął szukać olejku do masażu. Już wiele razy przynosił mi ulgę i rozluźnienie, gdy świat zdawał się walić mi na głowę, i byłam mu za to ogromnie wdzięczna.

Miałam za sobą kilka niezbyt udanych związków, ale żaden z nich nie trwał dłużej niż kilka lat. Praca zawsze była w moim życiu najważniejsza, a gdy przeprowadziłam się z powrotem do rodzinnego miasta, w którym wszyscy doskonale znali moje nazwisko i koneksje, nie mogłam nawet rozważać założenia konta na Tinderze lub spotykania się z facetami tylko dla seksu. Wtedy całkowicie zrezygnowałam z myśli o jakimkolwiek związku. I właśnie wtedy Henri przybył mi na ratunek.

Znalazłam jego stronę internetową, spotkaliśmy się najpierw na drinka, a wieczór zakończył się pobudzającym wszystkie zmysły masażem. Tamtym razem mi to wystarczyło, a i tak czułam, że poniosłam porażkę. Wydawało mi się to upokarzające, że kobieta taka jak ja musi płacić za bliskość i seks. Przy kolejnym spotkaniu wszystko stało się znacznie łatwiejsze i nauczyłam się lubić i doceniać Henriego, nie tylko za zaspokajanie moich fizycznych potrzeb. To, że nie musiałam się kłócić o to, jak długo siedzę w pracy czy co jest ważniejsze – praca czy związek, było całkowicie wyzwalające. Henri miał poczucie humoru, wiele doświadczył i widział, a teraz doskonale wiedział już też, jak ze mną postępować.

I tym razem szybko zdjął koszulę i spodnie i zaczął wcierać w dłonie olejek do masażu, zbliżając się do łóżka. Henri wyśmienicie masował. Zamknęłam oczy, a jego dłonie podążały wzdłuż moich ramion i lekko je uciskały, a potem przesunęły się na żebra i piersi. Dałam sobie minutę czy dwie. Po chwili poczułam, że narastająca przez cały dzień frustracja zbyt mnie już przytłoczyła i nagle otworzyłam oczy.

– Dzisiaj bez żadnej długiej gry wstępnej czy masaży – powiedziałam wprost.

Henri uniósł brwi, mnie to jednak nie zaskoczyło. Zazwyczaj ciężko mnie doprowadzić do rozkoszy, nawet gdy mam lepszy dzień, a to był pierwszy raz, gdy zażądałam szybszego tempa.

– Co ci się dzisiaj przytrafiło? A może powinienem spytać: kto? – zadał pytanie równie bezpośrednio, pieszcząc mnie po brzuchu.

– Nie twoja sprawa – odpowiedziałam i dodałam: – Płacę ci, żebyś robił ze mną to, czego pragnę. A teraz pragnę, żebyś mnie pieprzył. Porządnie. I mocno.

Henri zaśmiał się cicho i stwierdził z zadowoleniem:

– Oczywiście wszystkiego się dowiem. Lubisz ze mną rozmawiać.

– Nie lubię. A na pewno nie dzisiaj. Natychmiast się mną zajmij albo zabieram swoje pieniądze.

– Zgodnie z rozkazem, madame – wymruczał.

Ponownie zacisnęłam mocno powieki. Henri znienacka uszczypnął mnie w sutek, a drugą dłoń położył mi na udzie. Z ust wyrwał mi się krótki jęk przyjemności, a w wyobraźni zamiast Henriego pojawił się Leo. Rozsunęłam zapraszająco nogi, gdy poczułam dotyk po wewnętrznej stronie uda. Dłoń Leo. Myślałam o tym, jak patrzyłby na mnie swoimi ciemnymi i uważnymi oczami, jak dotykałby mnie, nie prosząc o pozwolenie i zmierzając prosto do celu. W ten sam sposób, w jaki się do mnie odzywał.

Henri przesunął dłoń na moją cipkę i usłyszałam jego westchnienie.

– Widzę, że jesteś naprawdę napalona. Co ci się dzisiaj, do diabła, przytrafiło?

Nie odpowiedziałam mu. Zaczęłam mocniej naciskać na jego dłoń i delikatnie poruszać biodrami. Ocierając się o jego palce, sama poczułam, że cipka jest mokra i śliska, oddech mi przyspieszył. Leo miał duże dłonie i długie, silne palce z zadbanymi paznokciami. Nie wiedziałam nawet, kiedy zdążyłam zauważyć takie szczegóły, ale gdy znów wyobraziłam sobie go zamiast Henriego, uniosłam biodra i wymamrotałam:

– Pieść moje piersi i wsuń we mnie… palec.

Nigdy nie byłam tak bezpośrednia nawet z Henrim, ale nie musiałam się przejmować, co o mnie pomyśli. Nie zaskoczyło to go i po chwili jego dłoń mocno zacisnęła się na mojej nabrzmiałej piersi. Ściskał i szczypał pierś i sutek, a za moment przeszedł do drugiej, dostarczając tych samych doznań. Zaczęłam dyszeć z podniecenia. Drugą dłonią pieścił moją mokrą cipkę, a gdy w końcu wsunął we mnie palec i zaczął delikatne dotykać łechtaczkę, oślepiające, jasne światło przeszyło całe moje ciało i w ułamku sekundy poczułam, jak eksploduję z przyjemności.

Orgazm był cudowny, ale zaledwie przez chwilę. Wróciłam na ziemię zbyt szybko i moje ciało drżało jeszcze bardziej niezaspokojone niż wcześniej, o ile to w ogóle możliwe. Obróciłam się na bok, położyłam rękę nad głową, a nogę wysunęłam przed siebie. Usłyszałam dźwięk rozdzieranego foliowego opakowania, a potem Henri bez słowa złapał mnie mocno za uda i zaczął wsuwać penisa w moją mokrą cipkę.

Jęknęłam cicho, a moja szparka pulsowała w niecierpliwym oczekiwaniu, aż poczuję go całego w środku. Leo ciągle siedział mi w głowie, wyobrażałam sobie każdy centymetr jego nagiego ciała. Poczułam, jak twardy, duży kutas wciska się we mnie, i wygięłam plecy w łuk, wysuwając się w jego stronę. Gdy Henri złapał mnie za ramię, przypomniałam sobie dłoń Leo. I to Leo pochylił się teraz nade mną, trzymał mnie za udo i wsuwał we mnie cudownego, twardego penisa. To Leo mnie teraz pieprzył…

– Szybciej. Mocniej – rzuciłam mu przez zaciśnięte zęby.

Odchrząknął, a potem wchodził we mnie mocnymi, szybkimi pchnięciami, a ja mogłam się zanurzyć w swoim świecie fantazji. Widziałam naznaczoną żądzą twarz Leo, wyobraziłam sobie, jak jego palce ściskają mnie z taką siłą, że zostaną po tym siniaki, czułam, jak jego język i zęby przesuwają się po moim ramieniu, gdy pieprzył mnie tak, że zapomniałam o całym świecie.

„I kto tu jest teraz szefem? Nadal chcesz mówić tylko o pracy?” – wymruczał Leo z mojej wyobraźni.

– O mój Boże, o mój Boże… jak cudownie… Jezu, Leo… – mamrotałam zdezorientowana, gdy czułam, jak lawa w moim wnętrzu zaczyna wrzeć, a zanurzający się we mnie raz po raz penis krzesze iskry, które teraz przebiegały wzdłuż moich nerwów.

Moja szparka pulsowała wokół Henriego. Na czoło wystąpiły mi kropelki potu i tak bardzo starałam się nie otwierać oczu, że poczułam ból. Napięłam się w oczekiwaniu, zacisnęłam pięści na prześcieradle i krzyknęłam:

– Mocniej!

Henri posłuchał rozkazu. Moje ciało kołysało się przy każdym pchnięciu, gdy kolejny orgazm we mnie narastał. Uniosłam wyżej nogę i mocno przycisnęłam policzek do poduszki. Obrazy Leo biorącego mnie w najróżniejszych, niezliczonych miejscach, całującego moje ciało i błądzącego palcami po mojej skórze, wypełniły mi myśli, gdy pożądanie osiągnęło niewyobrażalny poziom. Doszłam, dysząc i wiłam się bezradnie, niesiona falą ulgi.

Henri westchnął głęboko i zesztywniał, gdy doszedł niemal w tym samym czasie. Rzucił się na łóżko obok mnie, uważając, by mnie nie dotknąć. Nie lubiłam się przytulać i zazwyczaj po seksie miałam ochotę naciągnąć na siebie koc i zrelaksować się bez zbędnych czułości, a Henri to rozumiał. Przekręciłam się na plecy i powoli wypuściłam powietrze z płuc, gdy do głosu zaczął dochodzić wstyd.

Przez cały dzień moje myśli krążyły wokół Leo, i jedynym sposobem, by wrócić do rzeczywistości, był seks. Rumieniec wystąpił mi na policzki, gdy zaczęłam się zastanawiać, ile tysięcy euro zarobił Henri, jeśli nie opanuje swoich uczuć. Po drugim orgazmie jednak wciąż czułam niedosyt. Przyjemność i ulga szybko mnie opuściły i nagle poczułam się jak wydmuszka.

Jeden mężczyzna. Jeden zwykły mężczyzna. Cóż, wyglądający nieziemsko, ale i tak… Mój podwładny, i do tego znacznie młodszy. Zupełnie nie w moim typie. I dlatego…

– Kim jest Leo? – zapytał nadal zdyszanym głosem Henri.

Poczułam, że rumienię się jeszcze bardziej, ciesząc się, że w sypialni panuje półmrok.

– Nikim specjalnym – odparłam ostro.

– Okej. Leo, alias Nikt specjalny, tak cię podniecił, że mógłbym ci dać dzisiaj zniżkę. Byłaś już praktycznie gotowa, więc niemal w ogóle się nie napracowałem.

– Zamknij się – wymamrotałam w odpowiedzi, ale Henri nie odpuszczał.

No jasne.

– Czemu go nie przelecisz, skoro tak bardzo go pragniesz? Boisz się wykonać pierwszy krok? Nie masz się czego bać. Okej, czasami nie potrafisz gadać z ludźmi, ale jak się trochę zrelaksujesz… Jesteś piękna, żaden mężczyzna cię nie odrzuci – rozmyślał na głos.

– Masz się, do cholery, za jakiegoś terapeutę? – syknęłam w odpowiedzi.

– Terapeutą nie jestem, ale wiem, że substytut nigdy nie zastąpi oryginału – zaczął filozofować. Po chwili dodał: – Uwierz mi, dobrze o tym wiem.

– Jezu, dzięki za radę.

– Więc dlaczego nic z tym nie zrobisz? – naciskał.

Westchnęłam głęboko i odpuściłam.

– Bo jest moim pracownikiem.

Henri przez chwilę milczał, a potem wybuchnął śmiechem, który wypełnił pokój. Ani odrobinę mnie to nie bawiło i wpatrywałam się w sufit zła na siebie, Leo i Henriego.

– Och, jaka pani jest wkurzona, pani prezes – wymamrotał Henri.

– A ty będziesz mieć o jedną klientkę mniej, jeśli natychmiast nie zabierzesz swoich rzeczy i stąd nie wyjdziesz – powiedziałam stanowczo i rzuciłam w jego stronę buteleczką z olejkiem do masażu.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki