ANATOMIA HEJTU

Historia o tym, jak zabija się ludzi słowami w XXI wieku

Wojciech Tekkcore

Copyright © 2025 by Wojciech Tekkcore

Redakcja i korekta: Katarzyna Chmura

Skład i łamanie: [HOT TECHNO NEAR YOU]

Projekt okładki: instagram.com/antyantylopa

ISBN: 978-83-977296-0-5

Kraków, sierpień 2025 r.

Wydanie drugie.

SŁOWNICZEK

DJ – osoba zajmująca się dobieraniem oraz odtwarzaniem i miksowaniem muzyki na żywo;

BOOKING – to proces rezerwacji DJ'a na imprezę, koncert, event lub inne wydarzenie, obejmuje takie warunki jak datę, miejsce, wynagrodzenie i ewentualne dodatkowe warunki, które ma zapraszany artysta, typu: 4 butelki szampana MOET albo manicurzystkę… albo bogowie wiedzą co jeszcze, wszystko zależy od widzimisię gościa;

RIDER – najprościej: to dokument zawierający oczekiwania artysty dotyczące zarówno sprzętu technicznego zarówno do grania, wykonania performance, jak i świateł, ale też co do warunków na „backstage”, garderoby i tu można by wymieniać… powtórzę, wszystko zależy od wymagań zapraszanego/nych gości, ceny za jego/ich booking itd.;

DAW – „Digital Audio Workstation” (cyfrowa stacja robocza) to program komputerowy służący do nagrywania, edycji, montażu, miksu i masteringu utworów, wykorzystywany przede wszystkim w produkcji muzycznej. Jest to podstawowe narzędzie dla muzyków i producentów, umożliwiające tworzenie i przetwarzanie muzyki cyfrowo na komputerze;

HEJT – jedna z form cyberprzemocy, obrażanie, ośmieszanie czy poniżanie innych[1];

GIG – (potocznie) to koncert lub występ/performance muzyczny.

1 definicja pochodzi ze strony internetowej Telefonu Zaufania Dla Dzieci i Młodzieży 116111.pl. Numer telefonu dla młodzieży w kryzysie: 116 111; numer dla osób dorosłych w kryzysie psychicznym: 116 123.

Rozdziały

1. ARENGA

2. FRIDAY DUMP OF TRASH

3. NO WŁAŚNIE, KIEDY?

4. INTER IN-CEL

5. UNIA PANY

6. KAŻDY MA COŚ

7. MENTAL HEALTH SHAMING

8. NA DŁUGO… ALE NA JAK DŁUGO?

9. PROKRASTYNACJA

10. PSEUDONIMY

11. ALGORYTMY

12. ”CANCEL CULTURE”

13. INTEGRACJA

14. WYBORY

15. A NA DRZEWACH ZAMIAST LIŚCI

16. LEPSZY WRÓBEL W GARŚCI

17. INCOGNITO

18. ARCHIWUM

19. A CO NA TO BOBO?

20. PIONIERZY STYLU WKRACZAJĄ DO AKCJI

21. CZYTANIE ZE ZROZUMIENIEM

22. JAKIM PRAWEM

23. BEZGRANICZNOŚĆ

24. „ORZEŁ” MYŚLENICE

25. NIE POZDRAWIAM

26. TAKICH DWÓCH JAK JEJ/JEGO/ICH

27. Z ZAMIAREM EWENTUALNYM

28. TECHNO CYRK

29. WUJEK Z MAZUR

30. DYSOCJACJA

31. NAGRYWANIE + ODTWARZANIE

32. KAMPANIE SPOŁECZNE

33. 23 KWIETNIA IMIENINY WOJCIECHA

34. INTELIGENCJA, KULTURA, POZIOM

35. DZIEŃ WOLNOŚCI SŁOWA

36. KONTAKT WZROKOWY

37. KOTWICA

38. KIEŁBASKA Z PIECZARKAMI

39. BEZ ODZEWU

40. PRZED SAMYM SOBĄ

41. WYSZUKIWARKA DUSZ

42. JAK BYĆ SOBĄ NA 100%

43. CZYŻEWSKIEGO, WOJCIECHA

44. CZYNNIKI RYZYKA

45. TYPOWY CHAD? TYPOWY PEDAŁ

46. TUZERO

47. CLUBBING 2.0

48. BRAWO

49. 777 ŻYCZEŃ

DOŚĆ.

1

ARENGA

Książkę tę zacząłem pisać 28 października 2024 roku o 02:25 a.m. Pierwsza informacja o treści, którą w niej znajdziecie, jest taka, że zawiera ona liczne wulgaryzmy. Osoby wrażliwe na słowa powszechnie uważane za obelżywe według mnie i tak przeczytają moją historię, bo to zdarzyło się naprawdę, wszystko. A to się przecież w głowie nie mieści.

Pisałem w taki sposób, że poszczególne sytuacje z mojego życia, które opisuję — mogą wydawać się niepoukładane chronologicznie ale przejrzystość i rytm pozostają nienaruszone.

A wszystko po to, żeby zarówno ostatecznie, jak i w międzyczasie, ale też na samym początku dowiedzieć się dlaczego bycie skurwysynem w Internecie jest czymś karygodnym.

Ponieważ w moim tekście pojawiają się imiona, nazwiska, pseudonimy artystyczne, ksywy, a także nazwy klubów, lokali i przestrzeni rozrywkowych — chcę w tym miejscu wskazać na istnienie i obowiązywanie na gruncie prawa europejskiego, a także — co oczywiste — w krajowym porządku prawnym, w drodze implementacji — klauzuli prasowej. Jest to swoiste odstępstwo od niektórych przepisów o ochronie danych osobowych (czyli tzw. RODO) w zakresie przetwarzania informacji w celach informacyjnych, publicystycznych i artystycznych.

Podstawę prawną dokonania takiego odstępstwa stanowi przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 roku o ochronie danych osobowych. To właśnie w oparciu o ten przepis prawa, gdy mowa jest o danych osobowych (takich jak imię, nazwisko, pseudonim) i ich ochronie, ale w kontekście wypowiedzi dziennikarskiej, literackiej i artystycznej nie stosuje się wówczas niektórych przepisów tej ustawy, a co za tym idzie — niektórych przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2016 roku, w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych.

Na koniec wstępu dodam, że mój tekst wzbogacony jest o liczne przypisy słownikowe, rzeczowe oraz bibliograficzne. Uznałem, że taka formuła pasuje do formatu mojej książki, do jej treści oraz do przesłania, które ze sobą niesie.

NO TO SIĘ LOGUJEMY.

2

FRIDAY DUMP OF TRASH

Dzień dobry. Dobrze, że tutaj dotarłeś. Pewnie dawno niczego nie czytałeś?

Ciągle tylko to nieatrakcyjne intelektualnie scrollowanie Facebooka i podglądanie dup na Instagramie, co nie?

No, pewnie szybko byś się nie ruszył do czytania, bo od dawna mało co jest Cię w stanie zainteresować, a tym bardziej przyciągnąć Twoją uwagę do tego stopnia, żebyś zaczął się dziwić tym, co czytasz.

No to się kurwa zdziwisz.

Co więcej, jest spora szansa, że po lekturze sporo się zmieni. Twoje życie na pewno.

I to bezpowrotnie.

Przeglądanie Facebooka oraz Instagrama, które już dawno stało się nudną codziennością — pozostaną z Tobą.

Ale nie będą już tym samym co wcześniej. A wiesz co jeszcze z Tobą pozostanie? To, o czym piszę, na co zwracam uwagę, przed czym przestrzegam.

Ten wstęp pisałem już raz. Potem kolejny. Pewnego dnia postanowiłem, żeby znowu go zmienić. Czytasz efekt tej zmiany.

Zmiana.

Zmiana jest ważna, bo to, co wyprawia się w polskim Internecie, wymaga natychmiastowych zmian.

Radykalnych.

Przeczytałeś zaledwie sto kilkadziesiąt słów a nazwy własne „Facebook” oraz „Instagram” padają po raz trzeci. Myśl, mistrzu. Społeczność online tworzysz Ty, tworzę ja, my wszyscy. Rozpościera się nad nami atmosfera bezkarności, przyzwolenia na pisanie tego, co komu „ślina na język przyniesie”. Polski Internet to jedyna taka przestrzeń publiczna naszych czasów, w której dopuszcza się do takich naruszeń. Ale jakich?

Czytaj, kurwa, dalej.

O tym zjawisku robi się głośniej i głośniej, ale w skali świata to jesteśmy w ciemnej dupie. Kampanie społeczne, ale te zorganizowane na szczeblu centralnym działy się w Malezji, czy w Indonezji, Wielkiej Brytanii oraz innych krajach europejskich. U naszych sąsiadów.

A co my — Polacy? Zdarza się, że ktoś się wkurwi bardziej, przezwycięży strach i rozpocznie batalię „o swoje dobre imię” — online, potem pójdzie do sądu, doprowadzi do skazania sprawcy zniesławienia, znieważenia, no i pięknie. Wszystko fajnie, ale każdy ten, co staje przeciwko kurewstwu i upadkowi zasad[1] w końcowym rozrachunku niczego po sobie nie zostawia, bo jego osobista sprawa jest załatwiona. I tyle w temacie, chciałoby się rzec.

Myślenie o społecznym oddziaływaniu publicznych wystąpień, postów na Facebooku, filmów na YouTube czy TikTok oraz o potrzebie „zrobienia porządku” z tym bezhołowiem, z tą meta-gangsterką — to rzadkość. Niezbędne minimum, czyli w zasadzie, kurwa — nic.

Żeby nie było, że na wszystko „przymykacie oko”. Na wszystko, co sami żeście naszponcili.

Bo macie poważnie naszponcone. Narozrabiane.

Ty również. Ty przede wszystkim. Dlatego pokornie czytasz. Pierwszy raz… od kiedy?

Nie obchodzi mnie to, ba! Nikogo to nie obchodzi. Bo Ty nie obchodzisz nikogo, nawet siebie samego.

Do Ciebie — bezpośrednio — nie będę się już zwracał.

Czytaj, a potem… let it sink in[2].

Teraz konkrety.

Chodzi o hejt, o cyberbullying, o mowę pogardy, mowę wykluczenia, mowę nienawiści.

Chodzi również o stosowanie w debacie publicznej sarkazmu, ironicznych tekstów, dwuznaczności, a potem udawanie, że to „żarciki” i że nic nikomu się nie stało po ich przeczytaniu.

A ten dureń z początku tekstu i paru jego ziomeczków, ich koleżkowie, koleżanki i to całe ich TWA[3] pewnego dnia postanowiło mnie zniszczyć, wymyślić i rozpowszechnić o mnie stek kłamstw, bzdur, zniewag i zniesławień.

Co więcej, ci ludzie powtarzali te kłamstwa przez lata.

Od prawie dekady — jeszcze do niedawna — robili wszystko, co było możliwe, żeby te pomówienia i plugawe historie trwały, nie znikały z ust, z klawiatur, były powtarzane przez coraz to większą i coraz bardziej nieznaną mi grupę osób.

Groźby.

Znieważenia.

Zniesławienia.

Notorycznie nękanie.

W Internecie.

To, co czytacie — to po pierwsze swoisty powrót do kompasu moralnego.

Po wtóre, to historia mojego życia. Toż ono akurat obchodzi wszystkich, co nie?

Świetnie się składa, bo to kolejne moje świadectwo, które postanowiłem zostawić po sobie w kulturze współczesnej.

Mam przecież bezpośredni wkład w rozwój popkultury.

Od połowy lat 90-tych.

Bo to, co zostanie po mnie po wsze czasy, do końca Internetu i jeden gigabajt więcej, i co nigdy z tego Internetu nie zniknie — to setki stworzonych przeze mnie utworów muzycznych ciężkiej elektroniki, publikowanych przeze mnie, przez moich fanów oraz przez osoby, wydawnictwa cyfrowe i kolektywy z którymi współpracowałem na przestrzeni ostatnich 30 lat.

Ale nie po to rozpocząłem prace nad tą publikacją.

Nie po to, żeby zwrócić Waszą uwagę na coś, w co i tak wszyscy jesteście wpatrzeni jak w obrazek. Ta książka będzie swoistą promocją dobrych obyczajów w debacie publicznej. Kultury wypowiedzi w Internecie.

To książka o byciu człowiekiem.

Nie anonimowym kontem na Facebooku czy Instagramie. Ani nawet takim z imieniem i “prawie” nazwiskiem.

Honor, godność, odpowiedzialność i odwaga cywilna — co z nimi? Czyżby wyjechały na długie wakacje do Juraty? A może na zbieranie szparagów we Francji?

Problem hejtu w polskim Internecie sprowadza się w naszym kraju jedynie do edukacji dzieci i młodzieży. Z niewyjaśnionych powodów opinia publiczna ignoruje fakt, że hejtu w internecie dopuszczają się przede wszystkim dorośli wobec innych dorosłych. To dorośli są źródłem tej patologii. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety.

Wszyscy.

A skąd Wasze dzieci czerpią te patologiczne wzorce zachowań?

Od samych siebie?

1 “Przeciwko kurestwu i upadkowi zasad” – album polskiej, pochodzącej z Krakowa grupy tworzącej uliczny rap o nazwie Firma.

2 let it sink in (ang.) niech to zapadnie w pamięć.

3 Towarzystwo Wzajemnej Adoracji — zamknięta grupa osób dbających tylko o własne interesy, wzajemnie się popierających i schlebiających sobie, która budzi niechęć mówiącego; ten akronim ma zdecydowanie pejoratywny wydźwięk.

3

NO WŁAŚNIE, KIEDY?

Kiedy wszystko się zaczęło?

Dla mnie w latach 80-tych.

Urodzeni pod koniec lat 70-tych i na początku 80-tych, czyli w tzw. wyżu demograficznym, którego szczyt przypadł na rok 1983, kiedy to w Polsce urodziło się (werble, fanfary) 724 tysiące dzieci, wszyscy my — jesteśmy w jakimś stopniu „czymś” obarczeni.

Zacytuję panią dr Joannę Flis, psycholożkę uzależnień. Tak się złożyło, że podczas pisania tego fragmentu słuchałem wywiadu, którego udzielała wówczas w radiu TOK FM. Padły z jej ust między innymi takie słowa:

„Pokolenie kobiet urodzonych w latach 80-tych cierpi na podobne lęki”.

To zdanie jest po prostu wyrwane z kontekstu. Ale zastanówmy się wspólnie nad nim, no bo jednak zdaje się być adekwatne do poruszanej przeze mnie materii.

O jakie lęki chodzi?

Może o „bycie chcianą”? Czy o „bycie chcianym”?

Może, nie mam co do tego pewności.

Czego jestem pewien?

Tego, że skoro „ktoś na coś cierpi” to owe cierpienie musi mieć wpływ na to, jak ten ktoś wypowiada się publicznie, jak komunikuje się z bliskimi, z przyjaciółmi, ze współpracownikami, czy z kimś kogo nie zna, wobec kogo jest (albo wydaje mu się, że jest) anonimowy — online.

Bo te komunikaty są w mniejszym lub większym stopniu zaburzone. Zmącone, zniekształcane drzemiącymi w nim lub w niej frustracjami, lękami, obawami.

Rzeczywistość wykrzywia się po raz kolejny w jakąś dziwną, niezrozumiałą stronę, w dodatku w jakiś nienaturalny, pokraczny sposób.

Jeżeli ktoś cierpi, w dodatku nie rozumie swoich uczuć, nie korzysta z pomocy specjalistów — łatwo się domyśleć, że będzie miał kłopot ze zrozumieniem uczuć innych. To, co dotyka ofiary cyberprzemocy, ten koszmar, to zło, ta tragedia — będzie do samego końca dla kogoś z takim niedoborem emocjonalnym nie do pojęcia.

Jest taka piosenka, utwór muzyczny autorstwa zespołu „Tilt[1]” zatytułowany „Jeszcze będzie przepięknie”.

Refren leci dosłownie tak:

„Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie”.

Jak była pandemia to grano ten numer wyjątkowo często, wiadomo dlaczego. Nie znoszę go, ale to nieistotne. Normalnie.

Co to znaczy „normalnie” w kontekście na przykład ludzkiego ciała? Albo w kontekście społecznym?

1 polski zespół rockowy, założony przez gitarzystę Tomasza Lipińskiego; zespół działa z przerwami od 1979 roku; kojarzony ze sceną punkową, punk-rockową.

4

INTER IN-CEL

Absolutnym top of the top[1] jeśli chodzi o powody patologicznych, przemocowych, agresywnych zachowań (online, offline, w realu, wszędzie) jest takie coś… no nie uwierzycie.

Nie jesteście uczciwi. Kłamiecie. Przede wszystkim: samych siebie. Okłamujecie każdego — rodzinę, bliskich, kolegów, koleżanki.

Żulowi pod sklepem też w oczy kłamiesz, że nie masz dwa złote.

Bierzesz „dupę” na Lust Supper? Wyjazd kosztuje. Skąd wziąłeś pieniądze? I dlaczego kłamiesz, że pochodzą z krypto? Yyyy… krypto pedalstwa?

A czego tak naprawdę pragniesz?

Za kim tęsknisz?

Kogo, kurwa, naprawdę kochasz?

Nie połykasz spermy? Dlaczego?

Nie staje Ci? No, też mi wielkie halo! Ale jak myślisz o koledze z pracy, to już co innego?

Komu mówiłaś, że ojciec bił Cię brutalnie od piątego roku życia?

Tak, wiem, naćpana, na gigu — to każdemu, kto się napatoczył. Potem trzy dni moralniak, głowa pod kołderką, koteczek-smuteczek, mimimimimi.

„Wyrzygałam swoje smutki komu popadnie.”

I tak to się kręci. A wszystko przez co? Przez kult męskości? Rosnące wpływy skrajnej prawicy? Wysokie wyniki sprzedaży odkurzaczy RAINBOW?

Jeśli chodzi o facetów, to prawie każdy wie, bo widzi, że nastąpił rozwój trendów i teorii poświęconych męskości, dotyczących konfrontacji mężczyzn ze światem kobiet. Ta, jakby to były jakieś kurwa dwa różne światy. Wspominam procesy społeczne, które w końcu napotkały na silny sprzeciw środowisk, kobiecych rzecz jasna.

Ale wszystko zwolniło, potem znowu coś i znowu coś, i tak dalej.

Co znowu?

Kurwa, nic. Żyjemy w kraju, w którym debata publiczna i parlamentarna od circa 15 lat kręci się w koło in vitro, okrężną drogą mija niezauważenie związki partnerskie, a co drugi Polak za kółkiem Bolta czy Ubera, nieco ośmielony przez pasażera potrafi ciężko wysprzęglić się na temat emigrantów, szczególnie tych o innym kolorze skóry, albo pochodzących z Ukrainy, jego kolegów z pracy, de facto.

Absolutnego minimum cywilizowanych standardów społecznych to nawet na horyzoncie nie widać.

1 top of the top (ang.) na szczycie, szczytów.

5

UNIA PANY

Ale wszyscy chcemy, aby postrzegano nas jako kraj postępowy, progresywny, nowoczesny. W końcu tyle siana poszło z Unii na nasze autostrady, drogi powiatowe, parki kieszonkowe i, kurwa, chuj wie co jeszcze.

Wild moment[1].

Przecież postępowe i nowoczesne kobiety w wieku rozwojowym, mimo że nadal muszą przełamywać liczne stereotypy i ograniczenia, to… co?

No właśnie, to… co robią?

A może: co mają?

Co muszą?

Czego chcą?

Na co cierpią?

A skąd ja to mam niby wiedzieć?

Czy jestem postępową i nowoczesną kobietą?

No nie. A czy znam takie?

No coś się znajdzie.

Na ostatnie pytanie odpowiedziałem twierdząco. Czy to daje mi prawo do pisania, mówienia, czy w ogóle do rozważań o tym, co dzieje się u postępowych i nowoczesnych kobiet?

Absolutnie nie.

Polskim społeczeństwem, które chce uchodzić za postępowe, progresywne i nowoczesne — wciąż dyrygują stereotypy[2].

Takie jak chociażby wizja tradycyjnej rodziny, czy jak mit o nierównościach między płciami. Pierdolenie typu, że na przykład w niektórych branżach — tych technicznych — jest mniej kobiet, bo mają mniejsze czy gorsze predyspozycje do ich wykonywania.

Panów pielęgniarzy i opiekunów do dzieci też jest mniej.

Bazując na takich tezach — progresywni i postępowi (no może nie nowocześni) to są nie Polacy, tylko rdzenni mieszkańcy Chadu, kraju w środkowej Afryce sąsiadującego z Libią i Sudanem.

Typowy Chad[3], chciałoby się rzec.

Kobiety są zazwyczaj bardziej odważne i przebojowe. Bardziej niż mężczyźni. Chcą zdobywać świat i żyć pełnią życia. Migrują z mniejszych miejscowości do dużych miast i żyją.

A chłopy co? A chłopy w większości zostają na zadupiach, albo wracają na wieś po serii porażek (najczęściej miłosnych, rzadziej zawodowych) w dużym mieście.

I co dalej robią?

Gówno.

Gnuśnieją pod czujnym okiem przemocowych rodziców, bo czują się porzuceni, biedni, samotni ‘mimimimimimimi’.

A w miastach co?

W miastach — panują.

Nie, że Ci męczennicy — no bo jak, zdalnie z pipidówy?

Wiadomo, światłowód jest już wszędzie, ale bez przesady.

#0bszarstagnacji #0sada #0bciach

Panują mody, panują trendy.

O modach — za moment.

Najpierw o młodości — bo panuje jej kult.

Kult młodości, w dodatku napędzany — w dziwny, niezdrowy sposób — przez masę innych czynników, takich jak zazdrość, pieniądze, seks… i władza.

Ta ostatnia, to jest dopiero.

No bo, kurwa, kto i gdzie i kiedy ma władzę?

Władzę ma booker, czyli ktoś, kto decyduje jakiego artystę zaprosić na gig w przyszłą sobotę, do jakiegoś tam klubu. Władzę ma policjant Wydziału Ruchu, który zatrzymuje Cię za przekroczenie prędkości, bo wpierdoli Ci mandat, ze 2 albo 3k jak nie więcej, nie jestem na bieżąco z taryfikatorem, jeżdżę przepisowo. Władzę ma premier, prezydent, dyktator. Władzę ma ten, kto puszcza kawałki z YouTube na afterze.

Władza, młodość, brak konsekwencji ponoszonych za to, co publikujecie w Internecie. Was to dosłownie elektryzuje.

Niestety w prymitywny, często prostacki sposób.

W sposób, który powoduje utratę resztek godności, kultury osobistej, kurwa, szarych komórek.

”Kult młodości” rozpowszechnił się tak bardzo, że już nie chcemy się starzeć. Ba, często jest tak, że ludzie stają na głowie, żeby zatrzymać ten oczywisty i naturalny proces — starzenie się. Ale na dłuższą metę to niemożliwe. Można jedynie opóźnić proces starzenia się. Skoro to nieuniknione — to po co się fiksować na punkcie wieku?

Wyobraź sobie, że jesteś DJ-ką. Grasz od powiedzmy 12, no 15 lat, jesteś kobietą przed 40-stką, masz za sobą kilka nieudanych związków. Weekend w weekend spędzasz w jednym z lokalnych, popularnych klubów z muzyką techno. Od lat. Grywasz tam regularnie, bo jesteś tam rezydentką. Pewnego dnia pojawia się nowa DJ-ka. Młoda, przepiękna, utalentowana.

Dostajesz pierdolca.

Kurwa, co?

Jest też inny nurt. Grupa kobiet, które pod przykrywką feminizmu, pod osłoną jakichś — w ich mniemaniu — progresywnych, anarcho-żulerskich kolektywów, przy użyciu call-outów[4], publicznych postów, przy użyciu zakłamanej retoryki — próbuje degradować wybrane przez siebie osoby, zarówno mężczyzn jak i kobiety.

Degradować?

Pomawiać i znieważać, kłamać, łżeć, pluć jadem, w dodatku na bakier z ortografią. Proszę, poniżej cytat z pewnej orlicy ortograficznej. Materiał wideo, z którego pochodzi to zdanie dostępny jest — rzecz jasna — na przykład na YouTube, na kanale autorki i jej partnera.

“Czy wieŻysz w sny?”

Ta degradacja ma dziać się w opinii publicznej, w opinii danego środowiska albo w jakiejś szerszej społeczności, po prostu: w oczach Internautów.

Powody?

“Bo coś tam”. Na pewno żeby wypaść lepiej na tle swojej ofiary. Bo ta ofiara to zazwyczaj jest “ktoś”.

Ktoś, kto czymś się wyróżnia, na przykład urodą, talentem, charyzmą, i tak dalej.

To umiejscawia nas wszystkich, czyli ludzi, którzy tworzą polski Internet, na jakimś absolutnym dnie dna.

Moralnym. Etycznym. Każdym.

Agresywna, przemocowa mizoginia kontra nieatrakcyjne p0lki, których nikt nie chce ruchać.

Czy to prawda, czy gówno prawda?

Gówno mnie to obchodzi.

HEJT ZABIJA.

Nie ma w tym choćby procenta przesady. To zostaje w człowieku na zawsze.

Ranga zjawiska jest ogromna, tak samo jak ogromna jest polska społeczność META.

Platformy[5] społecznościowe to nośniki mowy pogardy, mowy wykluczenia, obraźliwych i nienawistnych treści w przytłaczającej, niepojętej ilości.

W Polsce to właśnie Facebook jest najpopularniejszym kanałem społecznościowym i liczy sobie około 25 milionów użytkowników.

68,13 % Polaków korzysta z Facebooka.

1 wild moment (ang.) dzika chwila.

2 Joanna Leska-Ślęzak: Stereotypy narodowe w świadomości Polaków i Holendrów.

3 w incelosferze Chad jest wzorcowym reproduktorem mającym dostarczać najlepszy materiał genetyczny; cechuje się bardzo dobrymi warunkami fizycznymi związanymi ze wzrostem, masą, mięśniami, uwydatnionymi rysami twarzy, fryzurą; polskim odpowiednikiem Chada jest Oskar; chAD to skrót od „choroba afektywna-dwubiegunowa.

4 call-out (ang.) publiczny komunikat, w którym wyjawione jest naganne postępowanie danej osoby (np. stosowanie przemocy) w celu pociągnięcia jej do odpowiedzialności, ostrzeżenia innych osób lub zachęcenia innych poszkodowanych osób do ujawnienia doznanej krzywdy.

5 czy powinniśmy używać zwrotu „media społecznościowe”? ”Media” to inaczej środki masowego przekazu, mass media, media, publikatory – środki społecznego komunikowania o szerokim zasięgu, czyli prasa, radio, telewizja, Internet, a w szerszym znaczeniu także film, plakat, kino, książka. Środki masowego przekazu to element kultury masowej.

6

KAŻDY MA COŚ

Pisałem, że będzie o modach. No więc panują mody. Moda na akceptację, moda na bycie DJ-em, moda na call-outy, moda na „bycie zaburzonym”.

A co mają powiedzieć prawdziwi DJ-e?

Albo Ci naprawdę zaburzeni?

Na przykład z zespołem Aspergera, z ADHD czy ADD. Od lat termin „zaburzenie” zastępuje się koncepcją neuroróżnorodności, która promuje akceptację różnorodności w funkcjonowaniu mózgu.

Prostaki tego nie wiedzą. Albo wiedzą, ale traktują wybiórczo. Wiedzą, co powiedzieć lub napisać, kiedy trzeba wyjść na w miarę cywilizowanego.

Ja bardzo lubię akronimy.

Weźmy „ADHD”, czyli Attention Deficit Hiperactivity Disorder. Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z brakiem koncentracji uwagi. Zespół cech. Dzięki tym cechom osoby obdarzone ADHD posiadają masę zasobów. Są też deficyty, i to zazwyczaj te drugie przez lata dyrygują życiem osoby neuroróżnorodnej[1].

A tymczasem — dobrze ogarnięte zasoby mogą stać się Twoją supermocą.

W latach 90-tych nikt nikogo nie diagnozował. Ruchliwego gówniarza uciszano, sadzano samego w ostatniej albo pierwszej ławce i wymuszano na nim siedzenie w bezruchu tak, aby symulował skupienie i koncentrację. XXI wiek przyniósł sporo zmian. Pojawiły się wywiady kliniczne. Chociażby DIVA-5, czyli „Diagnostic Interview for ADHD in Adults[2]”. Rozmowa z psychologiem. Szczegółowa, według pewnego klucza. Ot co.

Ja wiem, jak uwolnić swoje supermoce.

Mając ADHD lub nie. Nieistotne.

Rodzisz się i przejmujesz neuroróżnorodność po ojcu albo po matce. Relacja z matką naznacza człowieka na całe życie. Zależy. Od nas, od samych matek, ich postaw. Czasami od ojców. Od rodzeństwa, jeśli je masz.

Wiem, że pod tym co zaraz przeczytacie wielu z Was może się podpisać, a część to nawet rękami i nogami. Kiedyś mogłem bez zająknięcia powiedzieć, że moja matka żyje w obłudzie i pogardzie dla wszystkiego, z czym się nie zgadza. Jak sięgam pamięcią, to od IV klasy podstawówki — moja matka trwała w pochwałach dla hipokryzji. Tak myślałem. Choć przez lata miałem przed oczami dość ponury jej wizerunek, chylę jej czoła i składam jej tym samym hołd w tej książce, bo czego bym o niej nie powiedział i nie napisał — dobrze mnie wychowała. Przejąłem, a raczej: dałem sobie wpoić tzw. kindersztubę, czyli ogładę towarzyską, a jeszcze inaczej: „savoir-vivre”.

Dostałem dobre podstawy.

Życie, jakie prowadziłem, szczególnie w kwestii relacji damsko-męskich, można określić mianem „burzliwego”, ale bez przesady. Fakt, przez cały ten czas nawiązałem kilkadziesiąt relacji, krótko- i długotrwałych, które różnie się kończyły.

Nigdy natomiast nie wpadłem na pomysł, żeby zasiąść przed komputerem podłączonym do Internetu, zgnuśnieć i zacząć produkować hejt, pisać obraźliwe treści pod adresem kogokolwiek, kłamać na czyjkolwiek temat i powtarzać niesprawdzone informacje, czyli zwykłe plotki albo fake newsy.

Nie wpadłbym na to.

Nadal nie mieści mi się to w głowie. Ale w pewnym momencie „coś poszło nie tak”, takie aktywności stały się normą. Mnie to osobiście dotknęło. Kogoś mi bliskiego również. Jesteśmy ofiarami hejtu w Internecie.

Budzimy się jeden z drugim, jedna z drugą — raz, raz!

Dla wielu z Was problemy z rodzicami pozostają nieprzepracowane aż do śmierci. Można to podsumować zdaniem, że „trudne ściga się z trudniejszym i najtrudniejsze pogania”.

Poganiał debil lewaka.

Ja latami pracowałem nad tym, żeby pogodzić się z tym, że moja matka „wie lepiej”.

Lepiej od Ciebie, tzn. ode mnie i de facto od każdego, od autorytetów również, jeśli ich tezy nie pokrywają się z jej tezami.

Figura matki.

Ktoś z tym koresponduje?

W rodzinach dzieją się różne sytuacje. Są różne dysfunkcje. Przez cały okres dorastania i dojrzewania może wydarzyć się tak wiele, że koniec końców 20-letnie dziecko wchodzi w dorosłość z pokaźnym bagażem traum. Nie ma wyjścia, musi gdzieś dać upust temu napięciu gromadzonemu przez całe dzieciństwo.

Prędzej czy później.

Najczęściej, bo najszybciej i najprościej... właśnie w Internecie.

Z czym borykają się nieraz całe generacje?

Przykładowa lista[3]:

- Hierarchie ról czy niezdrowe zależności między rodzicami, bliskimi krewnymi, dziećmi, które wynikają z tej hierarchiczności;

- Przemoc zarówno fizyczna jak i psychiczna;

- Oczywiście cała paleta uzależnień, które dotyczą wszystkich, dzieci, rodziców czy dziadków;

- Parentyfikacja, inaczej: odwrócenie ról w relacji rodzic-dziecko;

- Nadmierna kontrola lub brak kontroli (sztywność w dozowaniu dziecku autonomii, brak granic lub brak zasad i ograniczeń);

- Zaniedbania lub nadopiekuńczość, brak komunikacji w rodzinie;

- Szantaż emocjonalny, ironia, rozmowy oparte na manipulacji;

- Funkcjonowanie w atmosferze rodzinnego tabu, tajemnicy czy choćby gaslighting;

- Systemowe unieważnienie emocji (bagatelizowanie albo zakazywanie ich okazywania) oraz cała masa innych dysfunkcji, zakłóceń, obszarów konfliktów.

Co jeszcze może kończyć się traumą?

W dorosłym życiu nieprzepracowane traumy mają kapitalny, wręcz decydujący wpływ na dziecko, które później decyduje się krzywdzić innych.

1 według Wikipedii to określenie na różnorodność w rozwoju i funkcjonowaniu ludzkich mózgów w takich sferach jak towarzyskość, uczenie się, uwaga, nastrój i innych funkcji umysłowych; słowo to przypisuje się Judy Singer australijskiej socjolożce zajmującej się spektrum autyzmu, która użyła tego terminu w swojej pracy dyplomowej z socjologii pod koniec lat dziewięćdziesiątych.

2 wywiad diagnostyczny dotyczący ADHD u dorosłych (DIVA).

3 Lista powstała w oparciu o radiowy wywiad z dr Joanną Flis, autorką takich książek jak: „Gry Rodzinne”, „Po Dorosłemu”, czy „Co Ze Mną Jest Nie Tak”.

7

MENTAL HEALTH SHAMING

Branża rozrywkowa a konkretnie branża techno[1] w Polsce przyciąga głównie osoby, które absolutnie nie powinny do niej wchodzić, bo się do tego po prostu nie nadają.

Dlaczego?

Bo brak im wyobraźni, zmysłu artystycznego, kreatywności, czy niekiedy nawet poczucia rytmu, a muzyka to jest ostatnie co w tej karuzeli zysku ich interesuje. To mój pogląd, a wiem co mówię, bo siedzę w tym od 30 lat.

Takie prostactwo wzięło się za tą muzykę, że to się w głowie nie mieści. Ludzie dosłownie nie mają wstydu. W środowisku panuje powszechne, niezrozumiałe przyzwolenie na bycie całkowitym chamem i prostakiem.

Wszystko w Internecie. Bo jak Cię nie ma w Internecie, to tak jakbyś w ogóle nie istniał. Żyjemy w czasach, w których ludzie są aktywni przede wszystkim online.

Te, ale to kiedyś nie było wcale takie oczywiste jak jest teraz, mordo.

Możliwość podejmowania aktywności online de facto przez całą dobę — po prostu jest. Ale przecież to jest jakiś równoległy świat. Wielu osobom wydaje się, że tam, czyli w Internecie, nie obowiązują te same zasady czy przepisy prawa, co w tzw. realu.

Dzisiaj, w XXI wieku, w 2025 roku — możesz zniszczyć komuś życie bez ruszania się sprzed ekranu komputera. Możesz zrobić to również z kanapy, czy z łóżka — korzystasz tylko i wyłącznie ze swojego smartfona, masz dostęp do internetu, voila!. Możesz tym samym zniszczyć życie samemu sobie. Przez głupotę? Kompleksy? Przez bycie nieszczerym wobec samego siebie?

Szukanie powodów jest bezzasadne.

Dlaczego?

Dlatego, że jest prostsze rozwiązanie.

Jakie?

Wystarczy nie być skurwysynem w internecie.

Nie wylewaj do netu — na żadne fora, na grupy na Facebooku, na czaty na Messengerze — swojego spierdolenia.

Dzięki Mateusz, to Twoje słowa. Trafniej się nie dało. Ująć w jednym zdaniu czym jest hejt.

A Ty, osobo hejterska — nie obnażaj się w necie ze swoich kompleksów, raniąc i krzywdząc Bogu ducha winne osoby, których nawet nie znasz osobiście.

1 business techno — zwrot, który funkcjonuje w branży od 2018 roku; o tym, że zaczęto go używać szerzej, zadecydował zbieg dwóch zdarzeń: użycia tych słów przez brytyjskiego producenta Shifted oraz aktywność artysty o pseudonimie Regal, który postanowił ‘wprowadzić techno na salony’ i zrobić z niego maszynkę do robienia pieniędzy.

8

NA DŁUGO… ALE NA JAK DŁUGO?

Była godzina 03.38 a.m., niedługo wcześniej Katrin skończyła nagrywać seta swoich bangerów[1], nowego gatunku w muzyce elektronicznej — Hard Eclectic. Wysłała mi go Wormholem[2], pobrałem, wrzuciłem do DAW i zrobiłem (szybki, bo szybki, ale zawsze dobry) mastering.

Render chwilę trwał, bo był to ponad godzinny podcast, ale w końcu puściłem tego seta w programie. To ważne, bo później bardzo wiele działo się na planszy mojego DAW, czyli FL Studio[3].

Pracuję w tym środowisku od 2004 roku.

Ale nie o tym teraz. Świat przede mną płynął w dół, czyli na południe, a mój DAW (okno programu było otwarte na ekranie mojego komputera, na biurku, jakieś dwa metry przede mną) zamienił się w grę komputerową, z planszą rodem z lat 90-tych. To tylko jedna z wielu wyraźnych, praktycznie rzeczywistych, prawie dających się dotknąć, będących na wyciągnięcie ręki zjawisk, rzeczy, lub zdarzeń, których wówczas doświadczałem.

Wokół mnie było coś tak potężnego, coś tak niekontrolowanego, że nie sposób tego opisać. Wiedziałem, że ta siła stoi ze mną ramię w ramię. To „coś” pokazało mi, jaka ogromna siła drzemie… we mnie.

Sen? Podróż? Wizja? Omamy? Kto wie, pozostawię to w sferze domysłów.

A tak wygląda mój DAW.

1 banger (ang.) - utwór muzyczny, który jest naprawdę świetny albo po prostu niesamowicie dobry; w tym przypadku to coś zupełnie nowego.

2 wormhole to aplikacja, która umożliwia udostępnianie plików z szyfrowaniem end-to-end i łączem, które automatycznie wygasa.

3 kompletne środowisko produkcji muzycznej wynalezione przez firmę Imagine-Line oparte o strukturę Virtual Studio Technology.

9

PROKRASTYNACJA

Czy warto żyć marzeniami? Uważam, że tak. Warto mieć marzenia, warto żyć marzeniami i warto dążyć do ich realizacji. Ale czy za wszelką cenę? Po trupach? Pytania można piętrzyć. Ta publikacja przybliża i taką materię.

Aby mieć marzenia i je realizować, moim zdaniem trzeba mieć pasję.

Pasja to — krótko mówiąc — zamiłowanie do tego, co robimy. Jeżeli pokochasz jakiś fach, jakieś zajęcie, zdobędziesz umiejętności, wiedzę, doświadczenie w czymś — czymkolwiek — a szczególnie w czymś, co jest niszowe, mało popularne, ale rozwojowe, mówiąc krótko: ma przyszłość… to świetnie!

Sukces gwarantowany.

Żyjesz sobie jak umiesz najlepiej. Fakt, według jakiejś rutyny. Chodzisz do pracy, z której nie jesteś do końca zadowolony, bo atmosfera wewnątrz zespołu jest ciężka albo szef jest toksyczny, ale na przykład dobrze Ci płacą.

Inny powód?

W zespole jest jakaś koleżanka lub kolega, na którego jesteś zgrzany/a. Obciąża Cię to psychicznie, ale stać Cię na wszystko, z pieniędzmi nie ma problemu. Pojawiają się wówczas inne zagrożenia. U każdego, kto jest w jakimś stopniu zaburzony, może pojawić się coś, co psychologowie nazywają nadreaktywnością emocjonalną. To nadmiernie silne i nieadekwatne emocjonalne reagowanie na wydarzenia stresowe. W konsekwencji prowadzi do obniżonego nastroju, lęku, a bardzo często też do pozornie nieuzasadnionej złości.

To nie wszystko co ważne w tym rozdziale.

A dalsze skutki tego zjawiska?

PROKRASTYNACJA.

Stan ten w znaczącym stopniu upośledza zdolności do skutecznego rozwiązywania problemów i trudności, ale tych bardziej „codziennych”. Chodzi de facto o przedsięwzięcia, których każdy człowiek, o którym można powiedzieć, że jest neurotypowy, podejmuje się z powodzeniem co najmniej kilka razy dziennie. Podejmować — podejmują się wszyscy, a nie radzą sobie z nimi ludzie obciążeni różnego rodzaju zaburzeniami.

Oraz pizdy.

10

PSEUDONIMY

Ten czas — czyli nasze pierwsze wspólne miesiące — był dla nas obojga od początku przepełniony kwintesencją produktywności. Moje siedzenie godzinami w FL’u, czyli spędzanie nieraz po kilkanaście godzin pod rząd z nosem w DAW (czytaj: przed komputerem, robiąc muzykę) — kiedyś będące codziennym dodatkiem do rzeczywistości — znowu zaczynało robić się przyjemne. Zdarzały się takie momenty, że zapominałem o całym tym gównie, przez które de facto zostałem zmuszony do porzucenia mojej pasji.

Porzucenia mojej pasji, czytaj: porzucenia tego, co kocham.

Porzucenia tego, co zawsze kochałem.

Porzucenia tego, czym żyłem. Od 2004 roku.

Czekaj…

…czym żyję po dziś dzień od 1995 roku.

W okolicach Świąt Wielkanocnych w 2023 roku Kasia (bo jeszcze nie Katrin) przyjeżdżała do mnie w czwartki lub piątki i zostawała do poniedziałku. Wcześniej tego roku, w marcu, odebrałem z serwisu mój kontroler DJ.

Kasia zaczęła grać.

Widziałem, że jej to idzie i jakoś mnie to nie dziwiło. To intuicyjny sprzęt. Prawda jest taka, że jak się ma umiejętności, to żeby je pokazać — trzeba stanąć przed zestawem Nexusów[1].

Zajmuję się muzyką elektroniczną i tworzeniem muzyki na komputerze od 30 lat.

Śmiało można powiedzieć, że mam doświadczenie.

Nie muszę zbyt długo ani słuchać, ani przyglądać się komuś jak gra, żeby stwierdzić, czy ktoś ma pojęcie co robi, czy nie. Dlatego w mig wiedziałem, że Kasia ma talent.

Katarzyna Chmura po niemiecku (w dosłownym tłumaczeniu) to Katrin Wolke. Sichtkontakt oznacza kontakt wzrokowy. Uznałem, że takie ksywy będą unikatowe.

W dodatku wpadłem na pomysł, aby moją pisać z małej litery, na przekór niemieckiej gramatyce, w której rzeczowniki zawsze zapisuje się wielką literą, bez znaczenia czy są one na początku zdania, w środku, czy na końcu.

Reguły branży muzycznej skręciły w dziwną, niezrozumiałą stronę. Sam talent, umiejętności, chęć do grania już nie wystarczą. Ale czy to prawda, że liczą się tylko liczby na socjalach? Panuje taka powszechna hipnoza, że trzeba się o nie starać, mieć konta na takich platformach jak Instagram, Facebook, czy Tik Tok.

Ale tymi obszarami trzeba umiejętnie administrować, prowadzić je, w dodatku w taki sposób, aby Twoje treści docierały do jak najszerszej grupy odbiorców. To przecież konsumuje czas. Zamiast zajmować się swoją branżą, muzyką, sztuką — siedzisz, kurwa, na Facebooku. A najważniejszy element tej układanki?

Co z nim?

Bo pamiętacie, że najważniejsi są odbiorcy Waszej muzyki?

Prawda?

To publice należy się ukłon, podziękowanie, szacunek.

Wy dawno zapomnieliście dla kogo robicie te imprezki, dla kogo gracie. Gracie dla publiczności, nie dla Waszych ziomeczków z backstage[2].

Dobra, chwytliwa, niepowtarzalna nazwa to dobry punkt wyjścia. Ale czy to wystarczy, żeby odnieść sukces? Dobre pytanie.

Nie wiem czy to wystarczy, żeby odnieść sukces. Wiem natomiast, co wystarczy, żeby zachować twarz.

Wystarczy nie być skurwysynem, nie tylko w Internecie. Po prostu.

1 odtwarzacze marki Pioneer, skonstruowane w stylu CDJ, kompatybilne z Rekordboxem, wyposażone w jogi, które posiadają zaawansowane funkcje do djingu.

2 bekstejdż, przestrzeń za kulisami, do której wstęp mają tylko artyści, ich znajomi i obsługa klubu czy innego miejsca, gdzie odbywa się impreza.

11

ALGORYTMY

Czas leciał, a że w tle leciała dobra muzyka, to leciał szybko. I tak przeleciało nam setki godzin, wiele dni, tygodni, w końcu miesięcy spędzonych wspólnie na różnych aktywnościach. Oczywiście, że na YouTube również.

Jasne, że też i za kontrolerem.

Monotonne, a zarazem arcyciekawe szukanie mp3 w dobrej jakości (do grania z kontrolera) i tym samym odkrywanie tracków autorstwa takich artystów jak Jaëss, ØTTA, VCL, Vizionn, JKS, Pavel K Novalis — szybko i skutecznie cementowało naszą relację.

To ta wyjątkowa chwila, która u jednych trwa pół roku, u innych rok, a jeszcze u innych nie trwa w ogóle, bo to wszystko tylko gra którejś ze stron (albo obu).

Miłość istnieje. Każdy ma na nią szansę. Incel. Ortodoksyjna feministka, prawicowy bojówkarz, nawet samotnik — iranista, który mieszka w małym domku pod lasem.

Każdy. Wiem, co mówię.

Kiedy wiadomo, że to jest „to”?

Tego nie da się ani zagwarantować, ani wystawić jakiegoś zaświadczenia (jak w przypadku zaburzeń typu ADHD/ADD — wywiad diagnostyczny, czyli dwie góra trzy sesje z psychologiem, który ma odpowiednie uprawnienia, jego pisemna opinia i cyk — zaświadczenie).

Natomiast zaświadczenie tego, „że się kocha i jest się kochanym”? — mordo, ponoć nie ma nic bardziej romantycznego niż intercyza[1].

Ja byłem kawalerem po przejściach. Co tu dużo mówić — ostatnie lata obfitowały w burzliwe relacje mające choć przez chwilę udawać „coś na dłużej”.

Dwa razy skończyło się — mówiąc delikatnie — z hukiem.

Co więcej, po jednym z takich burzliwych rozstań, po Internecie — w środowisku lewackiej, antysystemowej (podającej się jako światła, progresywna, empatyczna oraz tolerancyjna) kilkutysięcznej grupy fanów (moich fanów) szybkich odmian techno, czyli gatunków, które kryją się pod takimi nazwami jak hardtek, tribecore, hardfloor, frenchcore, hardcore — rozeszła się jak wszawica po przedszkolu wieść, że jestem przemocowcem, że rzekomo dopuściłem się jakichś agresywnych zachowań wobec „jakichś kobiet i mężczyzn z tej subkultury”.

Pisano i podobno mówiono gdzie się da, że trzeba mnie — za te przewinienia oraz szereg innych — wykluczyć, zabraniając mi grać na imprezach, jakichkolwiek. Ale tylko grać, bo nie uczestniczyć w nich. Scancellować moją twórczość, odebrać mi możliwość realizowania mojej pasji, miłości do muzyki.

I wiecie co?

Tak się stało. Ale to przecież taka sama pierdolona fikcja jak sam Hans Kloss, czy to całe pierdolone J-23. Gówno na kłaku.

STAWKA WIĘKSZA NIŻ RiGCZ.[2]

Rzucanie oskarżeń w stronę człowieka, ubranych w opowieści zielonego lasu o dupie Maryni bez połowy dowodu, bez jakichkolwiek flepów[3] — to przęstepstwo.

1 przytoczone z lekcji profesora Grzegorza Urbanka z przedmiotu „Wiedza O Społeczeństwie” w I Liceum Ogólnokształcącym im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie.

2 RiGCZ to akronim, oznacza Rozum i Godność Człowieka.

3 słowo ‘flepy’ pochodzi z gwary poznańskiej, oznacza po prostu jakieś dokumenty; flepem jest dokumentacja z obdukcji, czy protokół z interwencji Policji albo tzw. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, jak i wiele innych.

—

Słowo ode mnie na temat obdukcji oraz zaświadczenia wydawanego po jej przeprowadzeniu. Takie zaświadczenie ma wartość procesową (można je powołać przed sądem, w ramach postępowania dowodowego) TYLKO wówczas, kiedy zostanie wydane w drodze badania lekarskiego zleconego przez organy ścigania (prokuratora) lub przez sąd.

Zaświadczenie wydane po obdukcji wykonanej przez lekarza np. na SOR czy gdziekolwiek indziej ale na prośbę pokrzywdzonego/ej NIE MA waloru dowodowego w postępowaniu sądowym, nie można się na takie zaświadczenie powoływać w sądzie. I oby to nikomu nigdy się nie przydało.

12

”CANCEL CULTURE”

To, w jaki sposób ja widziałem to wszystko, co działo się wokół mnie, a co następnie przeżywałem — było silnie napędzane tym, co mówili mi na ten temat ludzie, którzy wówczas mnie otaczali. Bo ja sam nie wierzyłem w to co się dzieje, nie miałem pojęcia co myśleć, co czuć.

Ktoś mi po czasie podpowiedział, że to było piekło.

Czy to było piekło?

Tak, teraz z perspektywy czasu, jak patrzę wstecz na siebie wtedy — mogę śmiało przyznać, że przeżywałem PIEKŁO.

Co myśleć i jak się czuć, kiedy doświadczasz czegoś takiego?

Nie ma na to recepty. Sprawdzone info.

Sporo wcześniej, bo w 2012 roku zamieszkałem w Poznaniu. Spędziłem tam 5 lat. Stamtąd pochodzą ludzie, którzy stoją za tym kurestwem.

Wróciłem na stałe do rodzinnego Krakowa w lipcu 2017 roku. Co ciekawe i zarazem śmieszne (przynajmniej dla środowiska związanego z ruchem „23[1]” ch.w.w.d.) — numer mieszkania, do którego się wprowadziłem, to właśnie 23. Ha-ha.

Nie tyle wróciłem, ile wróciliśmy.

A raczej: w ilu. We dwoje. Towarzyszyła mi kobieta, która później postanowiła — w zemście za zerwanie, za brak mojej zgody na życie w atmosferze permanentnej zazdrości, podejrzeń i oskarżeń o „zdradzanie jej ze sklepową ekspedientką” — odegrać się na mnie w niewybredny i podły sposób.

Ten związek, cała ta relacja to było nic innego jak zwykły mezalians[2].

Wiedziałem o tym od początku, tylko udawałem, że tak nie jest. Wystarczyło zamieszkać razem, żeby wyszło na jaw, że mam do czynienia z kimś chorobliwie zazdrosnym, zaborczym i nieustępliwym. Z kimś, dla kogo idealna kolacja to były cztery piwka.

I rozpierdol.

Rozstaliśmy się we wrześniu 2018 roku. Wymieniłem zamki. Nie miałem wyjścia, prosiłem ją od miesięcy, żeby się wyprowadziła, bezskutecznie.

W połowie października 2018 roku (czyli ponad miesiąc od naszego rozstania), jakoś we wtorek po godzinie 6.00 rano dzwoni do mnie kolega Bartez i pyta, czy ja wiem, co się wyprawia na Facebooku.

A wyprawiało się coś takiego:

Prezentuję tylko dwa z kilkudziesięciu zrzutów ekranu.

Dlaczego?

Bo to jest esencja.

Komentarze, w których mnie szkalowano, dyskutowano, co powinno się ze mną zrobić, wszelkie za i przeciw — były konsekwencją tego wpisu. Ten post miał kilkadziesiąt udostępnień i tyleż samo odpowiedzi. Załączone do posta „nagranie” nic nie wnosiło do jego treści, ani z nim nie korespondowało. Nie dało się po jego odsłuchaniu stwierdzić, kto jest na nagraniu czy kto jest jego autorem, ani okoliczności, które mogłyby świadczyć o czymkolwiek. Ale nikogo to nie interesowało. Post był przysłowiową „wodą na młyn” dla wszystkich, którym na rękę było doszczętne pogrzebanie mnie i mojego wizerunku w Internecie. W tej pierdolonej polskiej internetowej przestrzeni online.

Bo moja muzyka — tak jak jest, tak i była słuchana.

W tym samym czasie, gdy na polskim Facebooku odpalano tony kłamstw na mój temat — gdzieś na czeskim Youtube powstawały playlisty z moimi kawałkami w tytułach.

Wróćmy na Facebook. Ci, którzy wówczas „stanęli w obronie” tej dziewczyny (oczywiście online), posunęli się zdecydowanie za daleko.

Z groźbami wywiezienia mnie w bagażniku za miasto zderzyłem się pierwszy raz w życiu. Jedna z dziewczyn, która wcześniej była moją koleżanką, zadeklarowała, że „weźmie sprzęty”, następnie zadała pytanie „czy wiadomo, gdzie ja mieszkam”.

Wpisów, które inkryminowały[3] ich autorów było kilkadziesiąt. Nie wiedziałem, jak się zachować, bo mi się to w głowie nie mieściło, że można tak postąpić.

Podjąłem na przykład takie aktywności jak wizyty u dwóch różnych adwokatów — karnistów, żeby zapytać praktykujących fachowców, co robić w takiej sytuacji, bo się zwyczajnie bałem. Pod postem tym padały między innymi takie zdania, że „trzeba mnie wpakować do bagażnika i wywieźć za miasto do lasu” albo że „należy mi się ciężki wpierdol”.

Ogarnąć się psychicznie pomógł mi kumpel z dzielnicy, z tzw. starych czasów. Mniejsza o to, o kogo chodzi. Zaraz się przekonacie, dlaczego. Na szczęście za małolata miałem dziesiątki, o ile nie setki kolegów, ziomeczków, kumpli.

Nie byłem na bieżąco z tym, co tam aktualnie u niego. On natomiast szybko dowiedział się, z czym się zmagam. Zadzwonił do mnie dowiedzieć się, o co chodzi. W końcu z jego ust padło takie zdanie, że „w Krakowie wywozi ludzi w bagażnikach za miasto” kilka mocnych ekip, w tym on i jego wspólnik. Nie wiem czy to prawda, nie w tym rzecz.

Te słowa zwyczajnie dodały mi otuchy.

Przekonał mnie, że mogę spać spokojnie.

A co do samego posta i jego autorki oraz powodów, dla których go napisała, to wygląda następująco: autorka posta napisała wprost, dlaczego to zrobiła.

Nie interesowało ją żadne dochodzenie sprawiedliwości. Jak czytamy, postępowała wielkodusznie.

Chciała ostrzec inne kobiety, „które mogą się nabrać na tego czarującego, miłego, elokwentnego gościa”.

Gościa, który ją rzucił.

Ja pierdolę, następna — to samo.

Ja z nią zerwałem. Ona nie chciała się wyprowadzić. Więc według niej wszystko co stało się później było drastyczne. Ale to wszystko nie ma de facto żadnego znaczenia, bo co to ma być? Publiczne nawoływanie do przemocy wobec jednego człowieka. Chuj to kogo obchodzi, co kto chciał, a czego nie.

Kto dał jej takie prawo?

Publiczne nawoływanie do przemocy.

Wyobraź sobie, że to dotyczy… Twojego dziecka.

To dziecko ma teraz 11, 12 lat. Za niedługo wejdzie w dorosłość. Będzie samodzielnie podejmować decyzje o swoim życiu, z kim ma się kumplować, z kim wchodzić w relacje. Tobie nic do tego, drogi rodzicu. To Twoje dziecko, syn czy córka, dorosły człowiek, myślący, odpowiedzialny za swoje słowa, za to co mówi na głos i za to co pisze o sobie i innych w Internecie.

Podejmując te lub inne aktywności w końcu trafi na kogoś, kto okaże się równie albo jeszcze bardziej bezwzględny, niż ludzie, którzy mi wówczas publicznie grozili. Moi oprawcy.

Ten ktoś pomówi Twoje dziecko, oczerni je, będzie mu groził, nękał miesiącami, bez szczególnego powodu. Bo tak sobie wymyślił, że Twoje dziecko zasłużyło.

Co wtedy?

Wtedy, czyli w 2018 roku, miałem mgliste pojęcie o cyberbullyingu, hejcie, mowie pogardy, mowie wykluczenia, o całej tej skurwiałej patologii online. Teraz wszyscy już wiemy, czym jest hejt i cyberprzemoc. Nie potrzeba farmy trolli, żeby pojawił się wpis, który spowoduje, że ktoś odbierze sobie życie.

POBUDKA.

Teraz zażartuję: my tu sobie gadu-gadu, a tu… beng!

Pandemia.

Pamiętam to doskonale. I to z datą dzienną. Dla mnie pandemia rozpoczęła się dnia 13 marca 2020 roku. Dzień wcześniej odebrałem wyniki badań krwi (które do tamtego okresu robiłem niezmiernie rzadko, wcześniej robiłem je chyba raz albo dwa razy w życiu — na pewno raz, mieszkając jeszcze w Poznaniu[4]). Pojechałem do mojej przychodni NZOZ do lekarza pierwszego kontaktu, który zlecił mi te badania. Dalszego przebiegu zdarzeń na miejscu zbyt dokładnie nie pamiętam. Byłem już w gabinecie, kiedy nagle podniosła się wrzawa. Na parter budynku ratownicy medyczni przywieźli kogoś z COVID-em.

Nastąpił zbiorowy atak paniki.

Drzwi do przychodni zostały zamknięte i od razu były pilnowane przez rejestratorkę. Wszyscy dostali maseczki, polecono nam zostać tam, gdzie byliśmy. Nie pamiętam jak to zrobiłem, ale szybko przekonałem panią, która pilnowała drzwi, żeby mnie wypuściła. Mam taki dar.

I zaczęło się.

Dobra, szach-mat.

2020 to był najlepszy rok w moim życiu.

1 liczba 23 pochodzi z leksykonu kolektywu artystycznego Spiral Tribe z Wielkiej Brytanii promującego imprezy „free party”, czyli wydarzenia organizowane własnym sumptem, bez ograniczeń właściwych dla legalnej, mainstreamowej sceny klubowej.

2 motyw mezaliansu występuje w utworach literackich, np.: „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej, w „Trędowatej” Heleny Mniszkówny, w „Skąpcu” Moliera, czy „Lalce” Bolesława Prusa; dawniej termin ten odnosił się głównie do małżeństw z osobami z niższych warstw społecznych, np. szlachcica z chłopką; obecnie pojęcie to jest używane szerzej, odnosząc się do związków, w których występuje znaczna różnica statusu czy intelektu między partnerami.

3 inkryminować — obwiniać, posądzać kogoś o coś, najczęściej o popełnienie przestępstwa lub czynu nagannego.

4 jak wynika z raportu kampanii „Pobierz Zdrowie”, tylko 44 % Polaków deklaruje regularne odwiedzanie lekarza w celu odbycia profilaktycznych badań medycznych.

13

INTEGRACJA

Pandemia wybuchła i szybko eskalowała. Ludzie przenieśli się… gdzie?

Kurwa, do Internetu.

Praca zdalna stała się normą, codziennością.

Wszyscy zaczęli pracować zdalnie. Wiadomo, w dobie powszechnego dostępu do szybkiego Internetu — poszło szybko. Wcześniej, czyli przed pandemią, to była rzadkość. Zdalnie pracowali zazwyczaj programiści, a i tak były to jednostkowe przypadki.

Handel również przeniósł się do Internetu. Kurierzy zaczęli zostawiać paczki pod drzwiami — doręczanie tą metodą przyjęło się w mig. Branża turystyczna oraz rozrywkowo-usługowa stanęły nad przepaścią. Jak wybrnął z tego clubbing? Branża eventowa? Branża gastronomiczna? Sporo biznesów po prostu przestało istnieć.

W ich miejsce pojawiły się nowe marki. Nowe miejsca, nowe inicjatywy. Oczywiście nie w Krakowie, tutaj wiadomo jak...

„Chujowo, ale stabilnie.”

Co na to HÖR Berlin?

Wiecie, że ten projekt powstał tuż przed pandemią?

Jak to skomentować? Że się wstrzelili? Że mieli szczęście?

Nie mam pojęcia. Wiem, że jak lockdown był wszędzie to przyjęto konwencję polegającą na nagrywaniu setów video w tzw. łazienkowej aranżacji. Sam DJ, zero publiczności, brak operatora kamery, nagłośnieniowca. Miejsce (z tego co mi wiadomo, ale nie mam co do tego pewności) położone na obrzeżach miasta Berlin, do którego idzie się jakimś śmierdzącym podwórzem. Oddalone od skupisk ludzkich. Takie okoliczności wymusiła pandemia. Ludzie kierowani względami bezpieczeństwa wymyślali coraz to coś nowego. HÖR się przebił, a jego popularność eksplodowała.

Powiedzieć, że dla mnie Internet przestał istnieć wówczas — to nic nie powiedzieć. Zaniechałem korzystania z Facebooka i tym podobnych, nie sprawdzałem maili. Drogi były puste, po chuj mi była wtedy nawigacja typu Waze czy jakakolwiek inna nawigacja, która pokazuje natężenie ruchu w czasie rzeczywistym.

P - O - R - N - O - G - R - A - F - I - A

Dobra, ale co ten typ tu teraz pierdoli?

Że oglądał porno podczas pandemii? Przecież Pornhub udostępnił wtedy wszystkie swoje płatne subskrypcje, za darmo, wszystkim. Na całym świecie.

„Ktoś nie skorzystał?”

W 2021 roku zajęliśmy jako naród siódme miejsce na świecie pod względem średniego czasu spędzonego na wspomnianej stronie. Dwa lata wcześniej, tuż przed pandemią — dopiero czternaste[1].

Cały ten seks… czy jest taki ważny?

Gdyby to było takie proste “jak jebanie” to byście na widok takiej hotuwy[2] jak Katrin Wolke nie dostawali korby i pierdolca, tumany.

Podejmowałem wbrew zakazom[3] różne aktywności, spotykałem się z ludźmi. Ważni byli ludzie i czas z nimi spędzony.

Samorozwój, czy tylko „prymitywna radocha”?

Może to pierwsze, może to drugie, nic wam do tego. Żeby podsumować to w miarę grzecznie, napiszę, że prowadziłem swoiste badania terenowe. Taka nowoczesna antropologia, czy coś w tym stylu.

Czy to co piszę jest osobiste?

I tak, i nie.

Moja historia jest osobista, ale doświadczenia, które w niej opisuję, są uniwersalne. Dlatego, że prawie wszyscy Wy, my — każdy (de facto) „coś ma”. Niestety nic fajnego. Bo chodzi o jakiś deficyt, o kompleks, o jakąś niedoskonałość.

Myślisz o sobie źle jak stoisz przed lustrem?

Konsekwencje są — wszyscy wiemy jakie.

Siedź przed tym kompem i wylewaj to swoje „spierdolenie” do Internetu.

Albo wiesz co lepiej zrób?

PIERDOLNIJ SIĘ W CYMBAŁ.

Przepraszam wszystkich wykwalifikowanych terapeutów, zarówno tych z nurtu CBT[4], Gestalt, terapii psychodynamicznej jak i innych. Wiem, to nie takie proste. Pogodzenie się z tym kim, jaki, i dlaczego taki jesteś. Internetowi agresorzy to ludzie z bardzo bogatym asortymentem wewnętrznych konfliktów i deficytów.

Mnie na przykład przez znakomitą część życia towarzyszyło obsesyjne myślenie o potrzebie zachowania jakiejś wysublimowanej higieny odżywiania się.

Czy to jest dziwne zdanie?

Tak myślałem podczas pisania tego zdania, teraz sam nie wiem. Codziennością dla mnie było wybieranie produktów z jak najprostszym składem, bez substancji dodatkowych, emulsyfikatorów i tym podobnych.

Takie przez lata miałem zwyczaje. Tej[5], wiecie, że takie zwyczaje ma miliony ludzi?

Zaraz padnie cytat, który pojawi się później, w kolejnych rozdziałach — w szerszym kontekście.

Później będzie o kontrrewolucji mizoginów, będzie też o terrorze jaki robią femi-nazistki[6] które walczą o spełnienie swoich brudnych fantazji seksualnych „waląc” w ciemno „ślepakami” w facetów, tylko po to, żeby trwać w ofensywie przemocowych pomówień i oskarżeń, a de facto dlatego, że one same mają „naszponcone” i to ciężko, u siebie — z własnym sumieniem.

I to, co jest przedmiotem tego całego „szponcenia” — nie ma zazwyczaj nic wspólnego z tym oczernianym chłopem. A ofiary wybierane są dokładnie tak, jak w podstawówce na długiej przerwie, czyli randomowo[7]: w jakimś pojebanym, dziecięcym odruchu wybierania sobie „kozła ofiarnego” i dokuczania mu, żeby odwrócić uwagę tej przemocowej dziewczyny od jej samej, i od jej własnych zasranych grzechów, które ma na sumieniu, a które nie dają jej żyć. Dosłownie.

Teraz cytat z final bossa. Ja bym tego nie bagatelizował:

„Ty pedale jebany, a po jaki chuj ty »jesteś na keto«? Przestań przeglądać się w lustrze i robić sobie zdjęcia na Instagram. Zajmij się swoją kobietą. Twoja kobieta i Twoje mieszkanie to jest twoja wizytówka”.

Mój rok 2020 obfitował w spotkania towarzyskie i nawiązywanie relacji damsko-męskich. Spokojnie, głównie opartych na przyjaźni i chęci dalszego poznawania się. Liczby nie są aż tak ważne. Seks, kurwa, też nie jest. Ale zdarzało się. Jedna z dziewczyn, z którą połączyło mnie „coś więcej”, odegrała znaczącą rolę w kwestii kolejnego, kurwa jego mać, ataku hejterskiego na mnie w Internecie. Oczywiście na fali poprzednich pomówień.

Przeżyłem trzy internetowe ataki hejterskie. Przed poznaniem Kasi.

Każdy z tych ataków był sprowokowany przez kobietę.

Ostatni atak hejterski na mnie zaczął się od zwykłego flingu[8]. Wówczas dalej wydawało mi się, że życie seksualne dla dwójki ludzi jest punktem wyjścia, podstawą (powtarzam się, może to ważne?).

Najpierw seks — potem reszta.

Reszta, czyli wszystkie te czynniki poza seksem, które powodują, że „Cię do kogoś ciągnie”, i że wiesz, że coś Was łączy.

A co to jest?

Ile tego jest?

No właśnie. Czy jeżeli ktoś spełnia wszystkie Twoje fantazje seksualne, a Tobie wydaje się (bo wszystko na to wskazuje), że Ty także spełniasz fantazje tej osoby, i że jak robicie to często, a ta osoba dodatkowo sama inicjuje to wszystko — to absolutnie nic innego poza tym się nie liczy?

I nie chcę zagłębiać się teraz w tłumaczenie, czy w moją własną interpretację pojęć takich jak „zdrowy związek” lub „związek na całe życie”, bo czy zdrowy związek oznacza to samo co ten „na całe życie”?

Na to pytanie musicie odpowiedzieć sobie sami.

Jest taki fanpage na Facebooku: „Fiksacje Seksualne Prawicy[9]”.

A przecież fiksuje się całe społeczeństwo, ba! społeczeństwa, bo to dotyczy ludzi.

Mało kto umie zapanować nad swoimi żądzami i emocjami — dostajecie, bando otumanionych koniobijców: korby, fiksacji, pierdolca!

Najgorzej jest się na czymś fiksować.

Uwierzcie, sprawdzone info. Idziemy z kimś do łóżka, jest „wow” i kręci się. Znajomość zamienia się w związek. Siedem przystanków z przesiadką zamienia się we wspólny wynajem. Mijają lata i okazuje się, że jesteś z kimś, kogo nawet nie lubisz. Z kimś, z kim nie łączy Cię nic, albo niewiele. Przykład z brzegu, fakt wyświechtany. Kochasz psy, kiedyś rozmawialiście, że weźmiecie psa, a od roku są dwa koty. Kurwa, co?

„Typie, co Ty pierdolisz, jesteś odklejony”.

A Ty jesteś zawistną kurwą i krypto pedałem.

Elo.

Piszę o tym wszystkim przeplatając z moją historią z prostego powodu. Przez te nierozwiązane kwestie pojawiają się w człowieku skrajności, które sprawiają, że ktoś postanawia wylać do Internetu swój żal i smutek.

Tę samotność, te niespełnione fantazje na temat:

- relacji damsko-męskich,

- albo może męsko-męskich?

- damsko-damskich?

- nie?

- to „czytaj” raz jeszcze, krypto pedale — spełnianie się w życiu seksualnym, wyuzdane życie erotyczne, fantazje przez duże F (jak Fiut) czy może brak takich możliwości, przez co Ci czasami aż tak ODPIERDALA?

A może po prostu, tak zwyczajnie chodzi o to, że ktoś kogoś rzucił, złamał drugiej osobie serce?

Nie mam pojęcia.

Czego natomiast jestem pewien? Tego, że przesiąkanie zazdrością i zawiścią — a tym bardziej dawanie tym emocjom upustu w Internecie — jest uleczalne.

1 raporty PornHub z 2019 oraz z 2021 roku.

2 wg miejskiego słownika slangu i mowy potocznej: dziewczyna, która mega dobrze wygląda.

3 art. 26 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 marca 2022 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu zagrożenia epidemicznego.

4 CBT to akronim, cognitive-behavioral therapy (ang.) terapia poznawczo-behawioralna.

5 Tej — jest to przekształcona forma wołacza wyrazu ty. Dawniej jak i dziś używana powszechnie; jest to znak rozpoznawczy gwary poznańskiej.

6 hasło zapożyczone z książki „Przegryw mężczyźni w pułapce gniewu i samotności” autorstwa Aleksandry Herzyk, Patrycji Wieczorkiewicz.

7 randomowo — to polskie słowo pochodzące od angielskiego słowa „random”. Oznacza ono to samo co: losowo, przypadkowo.

8 wg urbandistionary.com to krótkotrwały związek seksualny między dwojgiem ludzi, dłuższy niż przygoda na jedną noc, ale ni aż tak poważny jak „romans”.

9 @fiksawka.

14

WYBORY

Treść mojej książki ulegała ciągłym zmianom. Mijały kolejne miesiące, a mnie to zaczynało powoli denerwować. Ponieważ nie znam innych pisarzy, to nie wiem czy to norma. Nie miałem też się wtedy kogo zapytać, jak to wygląda — u innych.

Na to, co czytacie teraz, miało wpływ wiele czynników. Chociażby publikacja serii „Perseusz” przez Youtubera Krzysztofa Gonciarza. Albo wybory[1] oraz ich wynik.

W końcu podjąłem ultymatywne wobec samego siebie decyzje — co do tekstu i tego co napiszę, a finalnie odnośnie tego, co nie pojawi się w treści.

Od czerwca 2025 roku, powtarzałem coraz częściej tu i tam, że książka jest już gotowa. Tak mi się wydawało. Miałem rację.

Wydawało mi się.

Sporo też wydawało się niejakiej Eye-G. To pseudonim sceniczny pewnej dupy, chamki jakich mało. Ale powiem Ci, Magda — zasłużyłaś na moją uwagę. Bez dwóch zdań.

Ale powoli, od początku. Na początku był… feminizm. Albo jakaś jego karykatura.

Co, kurwa?

Ja wiem, co to parytet. Wiem też, że w publicznej toalecie lepiej nie załatwiać się na Małysza. Czytałem i oglądam Liz Plank, a jak zamieszkałem na ul. Szczanieckiej w Poznaniu, to byłem i nadal jestem zorientowany, kim była patronka ulicy i czego dokonała na początku XIX wieku.

Dobra, koniec tego mrużenia oka, bo teraz czas na EYE.

I na G. Jak „gówno”.

Eye-G, czyli Magdalena Oczko — kiedyś pisała na Facebooku o mnie takie rzeczy:

I wiesz co, Magda? Tę naszą muzę — wówczas — z dumą grała też między innymi Yasmin Gardezi.

W Wilnie, w klubie Kablys, w listopadzie 2023 roku. Dwa tracki autorstwa Katrin Wolke, świeżo po ich wydaniu na Imminent Records. Proszę, tu jest podcast, nagrany podczas tej imprezy. 59-ta i 66-ta minuta nagrania.

Czy za parę piw? Tego nie wiem. Parę piw to tam wypito, albo i więcej. Ile zapłacono DJ-ce z Irlandii? Ile kosztował bilet? A kto jeszcze grywa nasze kawałki?

Ja pierdolę.

[click] Yasmin Gardezi Live@Kablys Club, Vilnius 17/11/2023

Co do treści wpisu, to wówczas nie zareagowałem, bo to nadal nie mieściło mi się w głowie. Rok później wiedziałem, co robić.

Przecież o tym, ilu de facto przestępstw ta dziewczyna dopuściła się w Internecie, stosując język pogardy, mowę nienawiści do kogo chce, kiedy tylko przychodziła jej taka ochota, bez konsekwencji powinni dowiedzieć się ludzie z jej pracy, tej wykonywanej od poniedziałku do piątku w trybie dziennym.

W sumie to powinni dowiedzieć się wszyscy, którzy wchodzą z nią w jakiekolwiek interakcje. Lub wejdą w przyszłości.

Zawodowe czy prywatne, to bez znaczenia.

I takie, i takie.

Z doświadczenia wiemy, że cywilizowani ludzie pozyskując informację o takich aktywnościach osoby, z którą planują współpracę — zwyczajnie z niej rezygnują. Dlatego poinformowałem jej pracodawcę.

Co zrobiłem? Wyświadczyłem wszystkim przysługę.

Magdalena Oczko latami zniesławiała, obrażała i wyśmiewała wiele osób. Między innymi innego rozpoznawalnego, utalentowanego producenta mieszkającego gdzieś tam. Do tego stopnia, że zakończył karierę, zniknął, pousuwał swoje konta na wszystkich możliwych platformach społecznościowych, i co gorsza — pousuwał też swoje utwory z serwisów streamingowych. Magdalena Oczko zniesławiła również mnie, chociażby tym wpisem powyżej. To znieważenie i zniesławienie, czyli obraza i pomówienie.

Czym podzieliłem się dalej, chociażby ze wspomnianymi pracodawcami — to same fakty poparte linkami i zrzutami z ekranu. Opis sytuacji. Nic więcej. Żadnych ocen, opinii, mojego poglądu na te aktywności, czy tego co ja sądzę na ten temat.

Polityka informacyjna.

Licz się ze słowami. A jak coś piszesz publicznie, to licz się też z tym, że każdy, dosłownie każdy — będzie miał wgląd w to, co napisałaś/eś. I wyciągnie swoje własne wnioski.

Po raz kolejny apeluję — ocknijcie się.

Każdy ma prawo do krytyki[2]. Co więcej, jest ono (to prawo do krytyki) pod ochroną[3]. Publikowanie rzetelnych, zgodnych z zasadami współżycia społecznego ujemnych ocen dzieł naukowych lub artystycznych albo innej działalności twórczej, zawodowej lub publicznej służy realizacji zadań określonych w art. 1 prawa prasowego i pozostaje pod ochroną prawa; przepis ten stosuje się odpowiednio do satyry i karykatury.

Ale na co nam te przepisy, skoro wszyscy mają to w dupie?

„Cancel culture[4]”?

Trzy ataki hejterskie. Sieć pomówień i obelg pod moim adresem powtarzanych jak mantra pod licznymi postami.

Kłamstwa, oszczerstwa, i całe to kurewstwo — było rozsiewane wokół mnie przez niemal 8 lat.

Czy to był stalking z art. 190a Kodeksu Karnego?

Tak, to był stalking z art. 190a Kodeksu Karnego.

Czy dalej jestem „scancellowany”?

Przeróżni dziwni ludzie — jacyś znajomi, bliżsi, dalsi, ale też kompletnie nieznani mi ludzie — usilnie próbowali mnie przekonywać przez prawie dekadę, że… co?

„Że coś tam”.

Ogarnij takie coś, jeden z drugim, cymbały. Katrin Wolke dłuższy czas myślała, że jak żeś pisał o tulipanie przy okazji wypisywania złośliwych komentarzy na mój temat, to wiesz co?

Że mowa o kwiatku.

I była wręcz oburzona, bo wie, że kobietom wręczam tylko czerwone róże.

A nie jakieś tulipany.

Ale Wy wszyscy zaangażowani w tę historię zwyczajnie boicie się to przyznać publicznie, że Wam głupio. Że nie wiecie co zrobić.

Było Wam z tym wygodnie, z takim stanem rzeczy. Teraz wysyłacie jakiegoś Grzesia Pawlika, żeby trzęsącą się ręką napisał o mnie, że „jestem scancellowany”, ale że „współpraca z nim i z jego koleżkami jest 10/10”.

Tak, kurwa, tysiąc na tysiąc.

A jak wszyscy stajecie do zdjęcia, to koleżanka zasłania twarz, tak na wszelki wypadek. Jeszcze ktoś skojarzy miejsce, skojarzy innych na tym zdjęciu. Po co ma dziewczyna sobie robić problemy, samym faktem, że spędza z Wami czas.

Totalne 10/10.

Z tego nie ma jak wyjść z twarzą, mordo, sorry.

Nikt się przecież nie spodziewał, że ja to przeżyję.

A co ja takiego przeżyłem?

WIELOLETNIĄ KAMPANIĘ OSZCZERSTW I ROZSIEWANIA NIEPRAWDZIWYCH, KŁAMLIWYCH, PRZEINACZONYCH INFORMACJI O JAKICHŚ WYDARZENIACH: Z MOJEGO ŻYCIA, NA MÓJ TEMAT, O MNIE.

A ja się podniosłem, i się kurwa na Was patrzę teraz jednego z drugim, i na każdy wasz zasrany ruch.

Zapiszcie to sobie.

1 18 maja 2025 r. w Polsce odbyły się Wybory Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej; drugą turę mieliśmy za sobą 1 czerwca, czyli dwa tygodnie później.

2 zwracam uwagę na rozróżnienie „prawa do krytyki” oraz „zniesławienia”, czyli występku z art. 212 Kodeksu Karnego.

3 Art. 41 Prawo prasowe.

4 cancel culture — (ang.) kultura unieważnienia. Forma kulturowego, pozaprawnego, zbiorowego, dziejącego się online karania osób i instytucji łamiących normy społeczne uznawane przez różne społeczności.

15

A NA DRZEWACH ZAMIAST LIŚCI

Wiesz co?

Gówno.

W grudniu 2018 roku, po wynurzeniach wieloryba — przy całej masie bólu, żalu, strachu i tajfunu emocji — postanowiłem, że nauczę się być sam ze sobą, kurwa, w związku.

Jeszcze zanim to było modne.

W tym roku w kwietniu, na falach TOK FM[1] usłyszałem wypowiedź, która mi o tym przypomniała. Dokładnie to, co sobie postanowiłem siedem lat temu — teraz zaczyna robić się bardziej powszechne, a wkrótce będzie na to moda.

To niby oczywiste, że tzw. chwytanie się „byle czego” to nic mądrego. Innymi słowy: decydowanie się na związek z kimś, kto akurat przypadkiem się napatoczył — zazwyczaj źle się kończy. A wiecie, co jeszcze źle się kończy?

Bycie skurwysynem w Internecie.

No, ale wróćmy do meritum. Dalsze pomawianie i obrażanie mnie w najlepsze po raz kolejny eksplodowało trzy lata później, w sierpniu 2021 roku. To był koniec wakacji, wówczas niejaka Emilia dorzuciła „swoje” do tej eksplozji.

Kim jest Emila? Jest byłą KRZ-a.

A kim jest „KRZ”?

Po pierwsze: mega kreatywnym gościem. Jego „stage name[2]” to trzy pierwsze litery jego imienia, KRZ-ysztof.

Po drugie: w tamtym okresie jednym z decydentów klubu w stylu warehouse utworzonego w magazynie położonym na terenach budowlanych tuż obok cementowni i składu budowlanego o nazwie STK[3] (Solid Techno Kick).

1 radio TOK FM to stacja radiowa o charakterze informacyjno — publicystycznym, nazywana także "Pierwszym Radiem Informacyjnym”.

2 stage name (ang.) pseudonim sceniczny.

3 pomysłodawcą i wieloletnim szefem tego miejsca był Piotr Gąsiorek, pseudonim artystyczny Pathar; odebrano mu to miejsce, szczegółów nie znam, nie śmiem polemizować na ten temat, bo to rozsiewanie plotek.

16

LEPSZY WRÓBEL W GARŚCI

Emilia była w Krzysiu chorobliwie zakochana (a on dorobił się w międzyczasie dumnego przydomka, „obiektywne 0”).

Rok później, kiedy Katarzyna Chmura stawała się bliższa memu sercu z dnia na dzień, spotkałem się z Emilią, żeby wyjaśnić, co to w ogóle miało być.

Gówno wyjaśniliśmy, bo akurat przypadała rocznica jej zerwania z KRZ-em.

Emilia przerwała wówczas roczną abstynencję i poza tym, że była napruta jak działo, to próbowała mnie jeszcze „zaciągnąć do łóżka”.

Pff.

Przecież dosłownie rok wcześniej zrealizowała ten sam scenariusz. Użyła flingu ze mną po to, żeby swojemu „ex” zagrać na nosie. Podczas jednej z naszych randek zrobiłem jej zdjęcie, które za jej namową wrzuciłem na Instagram story[1].

Pamiętam, że Emilia dopytywała czy KRZ mnie obserwuje, czy coś tam, i czy widział to jej roznegliżowane zdjęcie.

Widział. Co działo się dalej?

Dostałem bana na STK.

Przyjechałem tam w czwartek rano dogadać granie na afterze, dzień lub dwa później. Pogadałem z KRZ-em, pograłem chwilę przy zamkniętej budzie, a po 9.00 podrzuciłem KRZ-ysia do domu. Minęło kilkanaście godzin. Dzień później, rano, zrobiłem dość prymitywną graficznie relację na moim Instagram story — była ona widoczna tylko dla tzw. bliskich znajomych[2].

Oto jej treść:

„W tę niedzielę, tuż po szanownym Arturze Crag, który ma zagrać do ok. 10.00 zagram seta w tempach: 155bpm; 158bpm; 148-152bpm; A okazja do świętowania jest nie byle jaka albowiem 1 Maja Nasza Jedyna i Niezastąpiona MAŁGORZATA KYC kończy kolejne 18 lub 28 lat. KYCday!”

Mowa o dziewięćdziesięciu, no, maksymalnie o stu osobach, które miały to zobaczyć. Nie pamiętam dokładnie kiedy, ale niedługo później KRZ — który sam nie zdążył nawet zobaczyć tej relacji — napisał, że przecież miałem grać INCOGNITO, i że to nieaktualne.

Prześledźcie sobie wymianę zdań między nami — od momentu uzgodnienia mojego grania do jego odwołania i co było pretekstem dla kolegi decyzyjnego, żeby pokazać mi, jaki jest ważny (w danym miejscu, w określonej sytuacji) oraz żeby móc znowu zadecydować o moim życiu.

1 insta story (inaczej: story, stories, relacja, relacja na Instagramie) to jeden z dostępnych formatów publikowania treści na Instagramie, umożliwiająca dodanie zdjęcia, filmu, animacji czy też planszy z napisami. Insta story są widoczne jedynie przez 24 godziny.

2 „bliscy znajomi” na Instagramie to funkcja, która pozwala użytkownikom na tworzenie osobnej listy obserwujących. To narzędzie umożliwia udostępnianie stories na Instagramie wyłącznie wybranej grupie osób, zamiast udostępniać je wszystkim.

17

INCOGNITO

Ty — choćby na plakatach imprez z Twoim udziałem pisano Twoją ksywę czcionką o rozmiarze 20 wzwyż — i tak do końca życia będziesz grał INCOGNITO. Bo sam według siebie jesteś INCOGNITO. Czy kogokolwiek obchodzi, co robisz, czy że w ogóle grasz? Nie wiem. Najważniejsze, że nie obchodzi to Ciebie samego. Nie obchodzi Cię też muzyka. A mnie obchodzi. Ale sam muzyki nie robisz, udawałeś przez chwilę, że Cię to jara. Przynajmniej przede mną.

Potem wykorzystałeś byle pierdołę, poznawszy wcześniej moją ufność i moją pasję, moją miłość do muzyki, do grania — żebyś przez chwilę mógł poczuć się „ważny”. Bo widziałeś, jak ta muzyka jest ważna dla mnie. Bo jak usłyszałem, że mogę zagrać, to zapomniałem o przysłowiowym „bożym świecie”. Również o tym, że to miała być jakaś tajemnica — bo ludzie chcieli, żebym grał, bo ciągle mnie ktoś pytał, miesiące wcześniej, “kiedy zagram”. Czy Was, jebane beztalencia, ktokolwiek pyta “kiedy zagracie”?

To już wasza sprawa, ale to też was zbytnio nie obchodzi. Bo po pierwsze, po prostu gracie, i chuj. Wy sami decydujecie o tym, czy sami będziecie grać, czy nie dotrze na miejsce jeden z drugim, bo się tramwaj wykoleił albo kolega.

Nikogo nie pytacie, czy ktoś chce Was w ogóle słuchać, i tego co tam kaleczycie.

Bo macie w dupie publikę.

FEJM SIĘ ZGADZA.

Brylujecie przed kolegami.

Spytajcie się publiki, czego chcą. Zapytajcie Waszego audytorium. Tych, co chodzą na imprezy. A w zasadzie już przestają chodzić.

Ludzie wam powiedzą.

Mi powiedzieli.

A drugi „ban”?

Tego dokładnie nie pamiętam, ale to bardzo śmieszne. No, można się turlać ze śmiechu, dosłownie. Zostałem poproszony o wyjście przed budynek. Mówił do mnie ktoś typu KRZ-ysiu, a potem ten drugi, czyli ten wyższy, który obsesyjnie przytaczał cytaty z reklamy preparatu do uszu o nazwie „Akustone”, nie wiedzieć czemu. Ci dwaj byli tam podobno „decyzyjni”. Tzn. oczywiście nie, bo wszyscy wiemy, czytaj: wszyscy wiedzą, kto był i jest nadal — ale już pod nowym adresem klubu — jedyną tam w miarę trzeźwo myślącą, względnie odpowiedzialną osobą. Ale wróćmy do tego (w mojej świadomości kultowego już) procesu „banowania” mnie. Zdania, jakie wówczas padły, to że mam wyjść, bo coś tam zrobiłem, jakoś się zachowałem — oczywiście źle.

Na przykład dałem 0,7 wódki Bols za bar dla całej ekipy. Cała ekipa uznała to chyba za potwarz, bo padł ten argument w kwestii powodów mojego zbliżającego się zakazu wstępu tamże. I tym podobne.

Tak, serio.

A to nie byli nawet „ci przedsiębiorcy”. Tylko jacyś samozwańczy figuranci. Ziomeczki, kurwa.

18

ARCHIWUM

Zanim padł pierwszy „ban”, Emilia — chcąc, nie wiem, co, przypodobać mi się — zorganizowała w innym, nieistniejącym już krakowskim klubie, w Świętej Krowie, moje urodziny.

Co zrobiła?

1. umówiła telefonicznie pozostałych trzech DJ do line-up’u;

2. byli to Pastwa, KTLH i K-Roll;

3. na dzień dzisiejszy żadna z tych osób nie gra. Przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo, a nieprzerwanie jestem obserwatorem sceny i robię to z ogromną dokładnością;

I tak po wykonaniu przez nią kilku telefonów od razu poszło wydarzenie na Facebooku, z jakimś byle jakim zdjęciem w tle.

Ludzi, którzy potrafią wykazać się takim skurwysyństwem, to, daję słowo: nie spotkałem w życiu wcześniej.

Skąd w ogóle w tym środowisku — w tej mieszance o różnym pochodzeniu, wykształceniu, z różnymi, ale raczej nie wygórowanymi aspiracjami życiowymi — wzięło się i pierwszy raz pojawiło to ‘zielone światło’ na takie postawy?

Łysy, bo taką ksywę ma ten człowiek, napisał, jak czytamy na zrzucie ekranu:

”Nie mam opcji, nagłaśniam temat patrzcie kto wylazł i wskoczył na line-up. Temat raczej nie może być przemilczany. Znacie organizatorów bibki piszcie do nich #pdk to ja Łysy, tylko mam bana dla tego z drugiego konta”.

Wcześniej, zanim ze mną „pojechaliście”, ten sam „Łysy” jeździł za mną na wszystkie gigi, na których grałem, potem snuł się za mną nawalony, żeby mi się przypodobać i żeby inni widzieli, że „jesteśmy kolegami”. Bo wtedy to był flex, trzymać się z tym typem o ksywie „Drumtek Tekkcore”, czyli ze mną.

Wszyscy wykorzystaliście to, że kocham muzykę, jestem oddany temu, co kocham, a przyświeca mi to, żeby dostarczać ludziom zajebistą rozrywkę, autorską muzykę, a i co imprezę jakieś nowe numery.

Bo to o ludzi, o odbiorców, o ich doznania tutaj przecież chodzi. Tylko i wyłącznie.

A nie o satysfakcję innych DJ-ów albo innych producentów.

To był ostatni raz, kiedy czytałem na swój temat tak ohydne, skandaliczne teksty w Internecie. Kłamstwa i pomówienia. Ilość tych treści (a ze smutkiem przyznam, że nie wszystko mam w archiwum, przed usunięciem posta zdążyłem zrobić zrzuty ekranu jedynie części tej dyskusji) przerosła moje jakiekolwiek wyobrażenie o tym, do jakiego poziomu można się zniżyć, żeby kogoś zniszczyć. Wypowiedzi w sumie było około stu dziesięciu, o ile dobrze pamiętam.

Najbardziej uderzające były te napisane przez ludzi, których nie znałem. Fakt, jak się jest osobą rozpoznawalną, ma się tzw. fanbase[1] czytaj: ma się fanów — to nie sposób znać każdego osobiście. Ale nagle cały ten fanbase zaczyna na Ciebie pluć online. Deal with it[2]. Co ciekawe: głosy były różne.

Oczywiście dominowały te szkalujące mnie całkowicie.

Znakomita większość tych wpisów to nic innego jak pomawianie mnie. Zniesławienie za zniesławieniem. Były też nieliczne głosy — nie wiem, jak je nazwać inaczej — obiektywne. Ich autorzy podejmowali tymi wpisami próbę zachowania bezstronności.

Kurwa, co?

Spieszę z wyjaśnieniem — dlaczego zachowanie bezstronności nie ma kompletnie żadnego znaczenia dla zjawiska hejtu, czy dla jego ofiary. Jest wręcz przeciwnie. Świetnym przykładem na to wytłumaczenie jest wpis Petera tFardowskiego, DJ-a z Kielc, z kolektywu o dumnie brzmiącej nazwie Homeless Clubbers Crew (ekipa bezdomnych klubowiczów. Co?).

Całkiem niedawno, Piotr z dwoma kolegami zawiązał nowy kolektyw (rozumiem, że DJ-sko-bookerski, bo przecież nie producencki). Chłopaki organizują imprezy z zagranicznymi artystami. Postanowiłem zatem — w dyskusji pod jednym z organizowanych przez Piotra i jego kolegów zaplanowanych wydarzeń — przytoczyć to, co widzicie powyżej… i mu w końcu na to odpowiedzieć. Tamten post, pod którym zasypano mnie pomówieniami i groźbami, został usunięty przez jego autora. Zorientował się, wszyscy się zorientowali, ile było w tym poście treści, które zwyczajnie inkryminowały wszystkich zaangażowanych w dyskusję.

Co do tFardego, to wątpię, aby cokolwiek do niego dotarło, choć i tak żywię nadzieję, że jednak się mylę.

Bo wierzę w ludzi.

Zdaję sobie jednak sprawę, że niektórym ciężko jest spojrzeć na kogoś z innej niż własna perspektywy, wejść w czyjeś buty. Użyć innej optyki. Każdy ma tam jakieś swoje życie. Mniej lub bardziej udane. Pojawiają się dzieci, kłopoty z dziećmi, wychowanie, upływ czasu, i tak dalej. A dzieci zaczynają dorastać i zaczynają coraz więcej rozumieć.

To teraz wyobraź sobie, tFardy, oraz każdy Ty, co pisałeś w Internecie takie skandaliczne rzeczy, na czyjkolwiek temat — wyobraź sobie coś takiego. Co będzie, jak ktoś przyjdzie do Twoich/Waszych dzieci, gdy będą już dorosłe, i pokaże im kilka konkretnych zrzutów ekranu — czyli wszystko to, co ich rodzice wyprawiali w Internecie? Jak wypowiadali się o innych ludziach, jakiego słownictwa używali?

To… kim są Ci rodzice?

Gdzie podzieje się cały ten ich autorytet, budowany od narodzin aż po ten dzień? Słabo to wygląda. Masz dzieci? To lepiej się dwa razy zastanów, zanim się „zesrasz”, do kogoś, na kogoś, o kimś — w Internecie. A tak przy okazji, to Wasze dzieci mogą się przecież tego wszystkiego dowiedzieć same, przypadkiem, co nie? Ja bym tego nie wykluczał.

Branie udziału w takiej dyskusji, posiadanie jakiegokolwiek zdania na ten temat, publikowanie tego zdania, zajmowanie stanowiska, dyskutowanie o argumentach, posiadanie argumentów (za, przeciw, nieważne), te oraz wszystkie inne aktywności w Internecie związane z osobą, której dotyczy wpis, a o której trwa dyskusja online — są niedopuszczalne.

Każda wypowiedź, która nie jest otwartym i jasnym wyrażeniem sprzeciwu wobec stosowania cyberprzemocy i hejtu — tylko i wyłącznie je napędza.

Taka „dyskusja” daje paliwo wszystkim tym, którzy (mówiąc kolokwialnie) „jadą po bandzie”, czyli pomawiają, znieważają, szkalują, dręczą swoje ofiary. Odpowiadają na wpisy z prędkością błyskawicy, za każdym razem plując jadem.

To dorzucam kilka wpisów na mój temat, bez zrzutów ekranu, sam tekst. Niech każdy z was zrobi teraz głęboki wdech i wydech, a następnie postara się „być” osobą, która właśnie czyta na swój temat takie wpisy — weźmy, pod jakimś postem na facebookowej grupie (wpisy w wersji oryginalnej, z błędami w pisowni).

1 fanbase (ang.) grupa ludzi, którzy są fanami danego artysty, zespołu, którzy są zainteresowani sztuką, którą tworzy oraz są zaangażowani w jej aktywności.

2 deal with it (ang.) pogódź się z tym.

19

A CO NA TO BOBO?

Autor jednego z powyższych wpisów zasłużył jednak na wyróżnienie. Pośród wszelkiej maści inwektyw i całej sterty kłamstw na temat mojej domniemanej agresywności pojawiło się:

I wiecie co — to zszokowało mnie najbardziej.

Dlaczego?

Przecież powodem powstania tego wątku na grupie na Facebooku była moja impreza urodzinowa — pojawienie się wydarzenia. Chodziło o celebrowanie faktu, że się urodziłem, że przyszedłem na ten świat, w wyniku wspólnej decyzji dwójki ludzi, moich rodziców. Chuj z tymi fałszywymi oskarżeniami, mniejsza o te rozważania za i przeciw czy inne wpisy. To jest tak bezwzględne, tak złe, że ja nie mam słów, żeby to opisać. Typ, który przed wylaniem się na mnie szamba był moim kolegą i moim fanem, napisał do klubu, w którym miała się odbywać moja impreza urodzinowa, a gdy została odwołana, ucieszył się. W taki sposób.

Jak można coś takiego napisać?

Oddzielając się od tego emocjonalnie i analizując tę wypowiedź pod względem czysto merytorycznym: z jego słów jasno wynika, że cieszy się, że główny zainteresowany dostał „anty prezent” z okazji swoich urodzin. Co autor miał (lub mógł mieć) tym samym na myśli? Mamy tu do czynienia z sytuacją wyjątkową, lub niespotykaną — ponieważ zwyczajowo przyjmujemy, że osoba w dniu swoich urodzin może spodziewać się życzeń, prezentów, czy niespodzianek. Ba, najczęściej jubilat wręcz oczekuje takiego traktowania! Patryk Augustyniak zapewne obchodzi swoje urodziny i takiego traktowania by z tej okazji również oczekiwał. Dlaczego miałoby być inaczej?

Przecież obchodzimy czyjeś urodziny z prostego powodu — celebrujemy rocznicę tego, że… ktoś przyszedł na świat.

I że jest. Z nami. Że żyje.

„Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam! Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam… Niech żyje nam!”

Tutaj jednak okazuje się, i to w najgorszy możliwy sposób, bo przypadkiem — że Patryk Augustyniak nie życzyłby sobie, aby ktokolwiek, kiedykolwiek, i w jakikolwiek sposób specjalnie celebrował moje istnienie, czy sam fakt, że się te 40-parę lat temu urodziłem. Wolałby raczej, abym się nigdy nie urodził, a jeśli już się urodziłem, to żebym z tej okazji nie dostawał prezentów, tylko „anty prezenty” albo kary. Bo rozumiem, że ten „anty prezent” to miało być coś, co sprawi mi przykrość. Albo nawet coś, co miałoby sprawić mi tak wielki ból — że ja sam wówczas pożałuję, że się urodziłem?

Nie wiem. Niech to pozostanie w sferze naszych domysłów.

A tymczasem siedem lat później:

A, bo wiecie, że Patryk zdążył się rozmnożyć? Co wydarzy się w życiu jego dziecka, tuż po osiągnięciu pełnoletności? Oszacujmy.

Wiem, że to będzie piękna rocznica.

Hejt krzywdzi pokoleniami.

Tak, nawet 7 lat później.

20

PIONIERZY STYLU WKRACZAJĄ DO AKCJI

A kto rozpoczął ten festiwal kłamstw na mnie, tę nagonkę trwającą latami? Nikt z Was już nawet nie pamięta. Ja też nie. A Wy powtarzacie co się da, jak jakieś natręctwa. Bo zawsze jak pojawia się jakikolwiek temat związany ze mną to jest sensacja i dobra muzyka.

A tak dla formalności, oczywiście bez nazwisk no bo tak sobie życzyliście publikując tę epistołę, do wglądu poniżej.

Takie z Was ultraliberalne, świadome i otwarte środowisko.

Teraz, z perspektywy czasu — to jest zabawne jak mało co. Taki „reality check” dla grupy ludzi mających się za aktywistów z krwi i kości, walczących z „systemem”, niosących na sztandarach wolnościowe i progresywne hasła. Oto post, pod którym toczyła się rozmowa:

Pod tym postem wypowiedziała się Katarzyna Chmura. Jej wypowiedź jest do wglądu, poniżej. Odpowiedział jej użytkownik Dariusz Łowiecki — czyli, z tego co pamiętam (bo znam tych ludzi osobiście, mieszkałem w Poznaniu, a oni stamtąd są), niejaka Daria, która po Facebooku „hasa” sobie pod wymyślonym męskim imieniem i nazwiskiem (bo kto ma wiedzieć, ten wie).

Jak brzmi odpowiedź? Wszyscy widzimy. Udziela jej użytkownik Dariusz Łowiecki.

Dlaczego nie pada coś w stylu:

„O co chodzi? Co to za absurdalny zarzut? My nie hejtujemy nikogo, nigdy nie hejtowaliśmy, to byłoby przecież wbrew naszym przekonaniom, naszym zasadom, temu wszystkiemu, co nam przyświeca. Przecież widzisz, w co wierzymy. No place for hate!”

Dariusz Łowiecki wyraża prośbę doprecyzowania komunikatu. „Na jakiego typa?”.

Ja pierdolę.

To ilu ich było, tych typów — na których zbiorowo robiliście nagonki? Poza mną?

21

CZYTANIE ZE ZROZUMIENIEM

Proszę Państwa, tu nie ma pola na rozważania.

Nie istnieją inne opcje, niż to, co przeczytacie poniżej.

Nie da się z tym polemizować. Tzn. kurwo jebana, polemizować to mogłeś ze swoim pijanym w trupa ojcem, który bił Cię setki razy pasem po pijaku, jak miałeś/aś pięć lat.

Teraz zamknij ryj i czytaj.

Dyskusja o tym:

1. jak brzmi dany wpis;

2. czy jest mniej lub bardziej obiektywny;

3. czy broni, czy też atakuje zniesławianą osobę;

4. czy ją obraża wprost, czy w zawoalowany sposób, bezczelnie, wulgarnie, czy po prostu chamsko;

5. czy może jest żartobliwie sarkastyczny, przepełniony ironią, napisany w prześmiewczym stylu — jest niedopuszczalna.

Każda odpowiedź na taki post, pod takim wpisem, która nie jest stanowczym i nie uznającym sprzeciwu protestem przeciwko takim aktywnościom — jest niedopuszczalna.

Prowadzenie dyskusji o domniemanych dowodach na poparcie zniesławień lub ich braku, o jakichkolwiek „za i przeciw” prowadzenia na kogoś nagonki, proszę Państwa, no bez zaskoczenia, niezmiennie i tak samo, jest niedopuszczalne!

Po prostu. Debilu[1]. To nie są sprawy, które mogą sobie być ot-tak przedmiotem dyskusji internetowych, w żadnej formie. Pisanej — na grupach na Facebooku, w komentarzach pod postami, w odpowiedziach na te komentarze itd. Ani też w formie audiowizualnej.

Nie można sobie tego typu zarzutów, domniemanych dowodów na ich poparcie, oraz wszystkiego co ma z nimi związek — opowiadać i komentować na nagraniach video publikowanych na wybranych platformach społecznościowych, takich jak YouTube, TikTok, czy Twitch.

„In dubio pro reo[2]” — w Polsce obowiązuje taka zasada prawa, wyrażona w art. 5 Kodeksu Karnego.

„Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.”

Bo mówimy o czynach karalnych.

Kurwa, ja pierdolę.

Ja odpowiedziałem tFardemu na komentowany wpis w zupełnie innym czasie (bo cztery lata później) oraz innym miejscu w Internecie. Nadal na Facebooku (bo mógłbym chociażby na sali sądowej, co nie), ale w dyskusji pod wydarzeniem, które Piotr (mieszkający w Kielcach, zapewne pochodzący z Kielc) wraz z kolegami organizował (w tym roku, w kwietniu) w moim Krakowie.

W moim rodzinnym mieście.

W mieście, w którym grywałem przez lata, w którym królowała muzyka, pasja do muzyki, a wszyscy kierowali się zajawką oraz dawaniem dostępu do dobrej, ba! do zajebistej muzyki.

Ja od 7 lat nie mam bookingów. Ani w Krakowie, ani nigdzie indziej. Bo tak ktoś zdecydował, że tak będzie.

Kto i jakim prawem uznał, że może decydować o moim życiu? O moim prywatnym życiu. Tu celowo użyłem zwrotu życie prywatne, z bardzo prostego powodu.

Bo naruszenie prywatności to jedna z przesłanek uporczywego nękania, przestępstwa, którego również padłem ofiarą.

1 zgodnie z Radą Języka Polskiego słowo „debil” w języku polskim jest obraźliwe; Sąd Najwyższy w wyroku z 23 maja 2023 r., który utrzymał w mocy wyrok warszawskiego sądu apelacyjnego, który to umorzył sprawę pisarza Jakuba Żulczyka oskarżonego o znieważenie prezydenta Andrzeja Dudy na Twitterze poprzez nazwanie go „debilem”, stwierdził w uzasadnieniu, że użycie słowa „debil”, nawet wobec prezydenta, ma znikomą społeczną szkodliwość.

2 in dubio pro reo (język łaciński) - w razie wątpliwości na korzyść oskarżonego.

22

JAKIM PRAWEM

W lutym 2011 roku prawodawca wprowadził istotną nowelę Kodeksu Karnego. Po art. 190 dodano art. 190a. Brzmi on następująco:

Zjawisko to istniało od lat, być może „od zawsze”, ale polskie ustawodawstwo nie było na bieżąco. Od 15 lat na szczęście JEST.

Co do samego czynu zabronionego — trzeba pamiętać, że nie ma zamkniętego katalogu zachowań, które są stalkingiem.

Przepis jest tak skonstruowany, że dużo zależy od decyzji sądu. Ale sąd, zanim skaże lub uniewinni oskarżonego, musi zbadać sprawę.

O co chodzi z tym badaniem?

Chodzi przede wszystkim o stwierdzenie, czy sprawca swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego określonego w Kodeksie Karnym. Jak chociażby dopuszczenie się przez sprawcę lub sprawców istotnego naruszenia prywatności osoby nękanej. Praktyka pokazuje, że prywatność to nie tylko miejsce w świecie, dom, mieszkanie, posesja, ale również sfera swobody decydowania o wszystkim, co ważne, co istotne z punktu widzenia życia osobistego.

Jak chociażby to, czy będąc artystą, muzykiem zagram na imprezie. W miejscu, gdzie inni artyści jednego wieczoru grają muzykę dla publiczności, która przychodzi tam tegoż wieczoru po to żeby bawić się i tańczyć do tej muzyki.

Czy ktoś tam, decyzyjny, weźmie mnie pod uwagę czy pominie — bo słyszał lub czytał jakieś kłamstwa na mój czy kogoś innego temat? A czy da się to jakkolwiek zweryfikować? Nie. To już pozostanie Wam do rozwiązania z własnym sumieniem.

Ale wszyscy doskonale wiemy, że podejmowanie takich decyzji na podstawie postów na Facebooku jest nieludzkie. Dehumanizujące. Zachowujecie się jak banda faszystów.

Ot, co.

Pięć, sześć lat wstecz — nie mogłem decydować o tak wielu rzeczach, prywatnych. Nie tylko o graniu moich autorskich, często niepublikowanych utworów na gigach, w klubach czy na plenerach, ale też na przykład o umawianiu się na randki czy o chodzeniu w konkretne miejsca i spędzania czasu wolnego w określony sposób — bo ktoś tak powiedział, zdecydował, rozpowszechnił jakąś informację na mój temat. Bo komuś tak było wygodnie.

Zaraz, zaraz.

Z punktu widzenia prowadzenia biznesu, kogoś, kto prowadzi klub, lokal z muzyką elektroniczną — możesz sobie, drogi „przedsiębiorco”, decydować kogo wpuszczasz a kogo nie, fakt. Tak samo do klubu, jak i za konsolę.

Ale co, jeśli taki „zakaz wstępu” do konkretnego klubu nakłada na mnie ktoś, kto nie tylko „prowadzi” ten klub, ale jednocześnie jest DJ-em regularnie występującym w tym klubie i osobą decydującą o tym, kto jeszcze prócz niego w tym klubie zagra — czyli odpowiedzialną za pozostałe bookingi?

A jak wygląda dochodzenie sprawiedliwości w sprawach z art.:

- 212 Kodeksu Karnego (zniesławienie)

- 216 Kodeksu Karnego (znieważenie)

- 190a Kodeksu Karnego (uporczywe nękanie)?

Osoby zniesławiające i znieważające ściga się prywatnym aktem oskarżenia[1].

Stalkerów natomiast ściga się na wniosek.

Co to znaczy?

Aby ścigać sprawcę, pokrzywdzony musi złożyć wniosek o takie ściganie. Na policji, w prokuraturze. Wówczas postępowanie karne prowadzone jest dalej z urzędu, czyli przez organy państwa. I nie ma przebacz. Kurwa nie ma, że boli. A może zaboleć. Bo wy wszyscy internetowi hejterzy jesteście w realu — w większości — porządnymi ludźmi! Wielu z Was ma normalne zajęcia, tzw. daily job — w korporacji, w jakiejś firmie, biurze, w środowisku innym niż klubowe. W pracy, w domu, na uczelni — mało kto ma pojęcie, co robicie online.

A co jak w końcu któryś z Was trafi przed oblicze sądu, sąd po ocenie dowodów orzeknie o winie i Was skaże? Pytam, bo sama kara zapewne nie będzie dotkliwa. To będzie nawiązka, grzywna (na przykład tysiąc złotych), w najgorszym wypadku tzw. prace społeczne. Wyroków, kiedy sądy orzekały w podobnych sprawach kary bezwzględnego więzienia lub kary pozbawienia wolności „w zawieszeniu”[2], jest bardzo niewiele. No ale to bez znaczenia dla faktu, że masz nasrane w papiery. Przez następne 10 lat. Dopiero po tym czasie kara się zaciera. Jesteś karany. Twoje dane idą do Krajowego Rejestru Karnego. Jak Ty idziesz do okienka w sądzie po zaświadczenie o niekaralności, to co? Zwyczajnie.

Dostajesz informację o karalności.

Z wyliczeniem wszystkich przepisów prawa karnego, które złamałeś, i ze wskazaniem kary, jaką Ci orzeczono. To bywa niewygodne, na przykład przy zmianie pracy, w sprawach urzędowych, rodzinnych itd. Ja na przykład jeszcze nie zdecydowałem, jakie zawiadomienia lub prywatne akty oskarżenia złożę. I kiedy. To, co się dzieje w Internecie, to jest skandal. To, ile osób cierpiało, a ile osób się zabiło[3] przez to, co ktoś inny napisał w Internecie — jest niepojęte.

Takie rzeczy nie mają prawa dalej się dziać.

Na szczęście dzieją się coraz rzadziej. A jak się dzieją, to trzeba z nimi walczyć, trzeba protestować, zgłaszać, raportować. Nie wolno przechodzić „obok” skurwysyństwa bez reakcji na nie.

Mordo, siedzisz w fotelu gamingowym albo na kanapie z kompem na kolanach. Zareaguj. Ja wiem, że przez lata krajem rządziły stare dziady pełne nienawiści. Tej nienawiści było tyle, że oni sami siebie hejtowali, tworzyli farmy trolli[4]. Ci ludzie narobili tyle zła, że to się w głowie nie mieści. Społeczeństwo zaczęło myśleć, że podejmując takie aktywności — jest bezkarne.

A nie jest.

1 prywatnoskargowy tryb ścigania wiąże się z przerzuceniem z organów ścigania na pokrzywdzonego ciężaru realizacji przysługującej mu ochrony prawnokarnej, jest archaizmem.

2 tzw. wolnościowy środek karny z art. 69 Kodeksu Karnego. Polega na poddaniu sprawcy próbie, poprzez warunkowe zawieszenie wymogu osadzenia go w zakładzie karnym.

3 przykład: dnia 18 marca 2020 roku zasłużony i ceniony kielecki ginekolog Wojciech Rokita popełnił samobójstwo z powodu fali krytyki w Internecie, jaka wylała się na niego po tym, jak publicznie poinformował o zakażeniu koronawirusem.

4 w 2020 roku ujawniono aferę w Ministerstwie Sprawiedliwości. Istniał tam wówczas „ośrodek”, który nadzorował i koordynował prześladowania sędziów sądów powszechnych, którzy byli krytyczni wobec działań PiS w wymiarze sprawiedliwości.

23

BEZGRANICZNOŚĆ

BEZGRANICZNOŚĆ[1].

Jako prawnik dostrzegam (przynajmniej co poniektóre) zalety oraz wady konstrukcji poszczególnych, obowiązujących przepisów prawa karnego oraz nadrzędnych, naczelnych zasad tegoż prawa. Czy potrzebne są zmiany? To odważne pytanie. Przynajmniej dla prawników. Albo wcale nie, tylko ja tak myślę.

Co na to sędzia Sądu Okręgowego Waldemar Żurek?

Zniesławiany i znieważany w Internecie przez lata. W jego sprawie zapadł wyrok skazujący. Afera hejterska zakończyła się uznaniem przez sąd Emilii Sz. winnej pomówienia i znieważenia sędziego Żurka.

[click] Wyrok ws. afery hejterskiej w Ministerstwie Sprawiedliwości Ziobry.

I co z tego?

Ktoś się tym szerzej zainteresował?

Artykułów, które dotyczyły tego wyroku, fakt — było co niemiara. Ale co z tego?

Na kimś to zrobiło jakiekolwiek wrażenie?

Czy sędzia Żurek podzielił się z opinią publiczną jakiej determinacji wymagało od niego doprowadzenie do samego wszczęcia procesu karnego, a co dopiero do skazania sprawczyni?

Podzielił się.

Nieraz, ale też nie dość dobitnie, aby zatrząść opinią publiczną. I ja się mu nie dziwię, bo to traumatyczne przeżycie. Tego się nie da zapomnieć, to zostaje z Tobą na zawsze.

”Proszę nie być skurwysynem w Internecie”.

To, że nasz kraj potrzebuje rozwiązań systemowych, widać na każdym kroku. Idziesz z tym swoim smartfonem uzbrojonym w Androida, to nawet jak nagle masz 0 kresek zasięgu można się o tym szybko przekonać.

Katrin Wolke (wcześniej Katarzyna Chmura, a po francusku Catherine Nuage) była w pewnym sensie przez długi czas wolna od tego typu doświadczeń. Wszystko zmieniło się, jak zaczęła robić swoja autorską muzykę. A potem grać ją na imprezach, których wraz z upływem czasu było coraz mniej. To się nikomu z branży nie podobało. Bo branża tkwiła i dalej tkwi w marazmie. Głównym przedsięwzięciem, które motywuje do działania decydentów, właścicieli klubów, trudniących się DJ-ingiem, wszystkich tych, którzy tworzą szeroko pojęty „entertainment business[2]” jest…

…klepanie się po plecach.

Dosłownie nikomu nie podoba się to, że Katrin Wolke jest piękna i jednocześnie utalentowana.

Że jest inteligentna, równa, a przy tym niezależna. Nie można jej zaszufladkować, tym bardziej nic jej narzucić.

To, że gra autorską muzykę zostawmy, bo ktoś dostanie zawału podczas lektury, albo nagle ejakuluje.

Ja, przez prawie 6 lat — byłem w kółko poklepywany po plecach przez „ziomeczków”, którzy po cichu, jak mnie nie było w pobliżu, tylko się rechotali z całej tej idiotycznej sytuacji, w którą zostałem wmanewrowany. W te kłamstwa, z których uszyto jakąś łatkę dla mnie. Wszystkim to było na rękę. Tym moim ziomeczkom również. Bo oni, zajmujący się (powiedzmy) tym samym, co ja, czyli muzyką elektroniczną, mogli brylować ze swoim bublowatym kontentem bez obaw, że wyjdę ja — z czymś, co przyciągnie pod głośniki tłumy, a ich gówniany kontent przestanie być atrakcyjny. I nagle, w jednej chwili — wyjdzie na jaw, że cała ta ich rodząca się w pocie czoła i w bólach „robota” jest i była gówno warta.

Oszczędzę Wam detali związanych z tym, jak i kiedy poznałem Kasię i co działo się równolegle w moim życiu prywatnym. Bo to nieistotne. To, co ważne — to to, że na przełomie stycznia i lutego 2022 roku przez chwilę pisaliśmy ze sobą najpierw na Tinderze (bo nas sparowało, tak jest) a później na Messengerze. Przez chwilę. Przez dwa, może trzy tygodnie. Aż nagle Kasia zniknęła. Zniknęła, zewsząd z Internetu. Miałem wrażenie, że pousuwała konta, albo, co było wówczas dla mnie bardziej prawdopodobne — że mnie zwyczajnie zablokowała. Pierwsza myśl, jaka mi się wtedy pojawiła, była taka, że ktoś jej „coś o mnie nagadał”, albo ktoś wysłał jej jakieś wiadomości „na mnie”. Szkalujące mnie.

Dlaczego tak pomyślałem?

Bo dokładnie taki scenariusz już przerabiałem w przeszłości.

1 hasło pochodzi z płyty „Wiatr Sieje Nas” zespołu „El Banda”, jest to tytuł utworu nr 7.

2 entertainment business (ang.) branża rozrywkowa.

24

„ORZEŁ” MYŚLENICE

„ORZEŁ” MYŚLENICE[1]

Jak poukładałem sobie z grubsza życie po drugim ataku hejterskim na mnie — wszystko się uspokoiło. Pracowałem w lokalnej firmie „na etat”, przeprowadziłem się bliżej pracy. „Jakoś to szło”. Zacząłem używać Tindera. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że stalkerzy zadbali, aby umawianie się za pośrednictwem aplikacji randkowych również mi uniemożliwić. Nie byłem najlepszy w to internetowe randkowanie. Wielu facetów twierdzi podobnie. No ale na randki chodziłem, wiadomo. Wielka mi rzecz.

Tak poznałem Sylwię. Trafiłem pod jej adres. Jakoś tak wyszło, że tam zostałem, ale nie na długo. Ta relacja trwała plus minus dwa miesiące. Między nami, emocjonalnie, romantycznie — nie było dosłownie nic. Ale Sylwia miała psa. A ja jestem totalnym „psiarzem”. Głównie dla tego psa przeprowadziłem się do niej, no tak w 60%.

Co to znaczy?

Nie przewiozłem wszystkich rzeczy, tylko te, które nosiłem do pracy i kilka gadżetów typu głośniki. Reszta została, w domu pojawiałem się góra dwa razy w tygodniu. Czas spędzałem z… psem.

No tak, z tą Sylwią też.

Dlaczego w ogóle o tym piszę?

Pewnego dnia okazało się, że do Sylwii na Messengerze napisał pewien mechanik samochodowy z Myślenic (znajomy jej koleżanki z Facebooka). Zobaczył na tymże Facebooku zdjęcie Sylwii ze mną, opublikowane kilka dni wcześniej. Licznie wyświetlane i komentowane przez innych. Wspólna facebookowa znajoma również polubiła lub skomentowała to zdjęcie. W ten sposób „przydupas wieloryba”, mechanik z Myślenic, dostał powiadomienie związane ze zdjęciem, na którym byłem. Po prostu.

Orzeł z Myślenic, którego imienia nie pamiętam, a którego widziałem na oczy dosłownie raz albo dwa razy w życiu — napisał do Sylwii wiadomość, że jestem damskim bokserem, no i oczywiście, żeby na mnie uważała, czy coś w tym stylu. Wysłał zdjęcia jakichś siniaków, na czyjejś ręce (widać było, że to damska ręka, wiem, bo widziałem całą wiadomość).

Nie wiadomo było jednak, kto jest właścicielem ręki na zdjęciach. Zdjęciach, które mogła sobie zrobić każda kobieta, w dowolnym czasie i miejscu. Już nie wspomnę, że takich siniaków na ręce mógł „dorobić się” samodzielnie każdy, bez udziału osób trzecich. Sylwia, z tego co pamiętam, jakoś specjalnie się tym nie przejęła (albo tak dobrze odegrała to, że się nie przejmuje — tego nie wiem, nie będę jej pytał, nie mamy kontaktu). Twierdzę, że szybko się zorientowała, spędzając ze mną dużo czasu — że powiedzieć, że jestem potulny jak baranek, to nic nie powiedzieć. Rozstaliśmy się po tych dwóch miesiącach, bo nie było sensu ciągnąć tej relacji, oboje o tym wiedzieliśmy.

Teraz się skup, jeden z drugim. Każdy z Was, kto rozsiewa nieprawdziwe, niesprawdzone informacje o kimś innym.

To zdarzenia sprzed siedmiu lat. W międzyczasie dużo się zmieniło.

Ale wówczas czułem się osaczony. Pomimo spokojnego trybu życia, jakie wówczas wiodłem, cierpiałem okrutnie. Bo żyłem w przekonaniu, że już nigdy nie stanę za konsolą, czyli że nie będę robił tego, co kocham. A dodatkowo, że nie mogę i nie będę mógł sobie już nawet spokojnie znaleźć dziewczyny na Tinderze!

Bo jak sobie znajdę, kolejną, czy to na Tinderze, czy gdziekolwiek indziej — to zaraz pojawi się ktoś zawzięty, kto najpierw mnie wyśledzi lub przypadkiem na mnie trafi (a wystarczy, że facebookowy znajomy znajomego zobaczy komentarz, polubienie zdjęcia, na którym ktoś mnie „oznaczy”, tj. „otaguje”), a potem zrobi to samo co mechanik z Myślenic. Sformułuje prywatną wiadomość ze stekiem kłamstw i pomówień na mój temat, załączając do tej wiadomości zdjęcia czyjejś obitej ręki. Czyjej ręki? Nie wiadomo. I co? Ja nie wiem, jak skończyć ten akapit, bo takiej podłości nigdy wcześniej w życiu nie doświadczyłem.

A tak na chłopski rozum, bo zwracam się przede wszystkim do czytających Pań. Jak byś zareagowała w takiej sytuacji: poznajesz faceta na Tinderze, spotykacie się, jest fajnie, więc znajomość zaczyna się rozwijać. Nie znacie się jeszcze za dobrze, tempo spotkań przecież zależy od wielu czynników, ale za jakiś czas, powiedzmy miesiąc później — dostajesz od nieznanej Ci osoby taką wiadomość.

Jaką? Że facet, z którym aktualnie się spotykasz, to „damski bokser”.

Jakieś dowody na poparcie tych słów?

Jakieś są, ale chwilowo nie ma do nich dostępu. W to miejsce wysyła Ci zdjęcie siniaka. Na czyjejś ręce. Taka akcja.

No. Teraz rozumiecie?

Podobne myśli towarzyszyły mi kiedy nagle urwał mi się kontakt z Kasią. To, że ja żyłem sobie dalej bez myśli samobójczych, bez depresji (chociaż epizody depresyjne miewałem na 100%) — to jest cud. O ironio, na szczęście przez całe życie doświadczałem raczej szorstkich zachowań, w szkole, na uczelni, w pracy zawodowej. Chociażby w sprzedaży. Wszędzie tam, gdzie jesteś traktowany — przez swoich klientów, zleceniodawców, itp. — mówiąc kolokwialnie, po prostu: „z buta”. Trzeba być twardym (przez „W”, jak Wojciech[2]). Być może to uratowało mi życie.

Powtórzę się — dużo zależało od środowiska, w jakim się znajdowałem w danym okresie życia. Wówczas postawiłem na pracę zawodową. Środowisko pracy było moim środowiskiem. Tam nie rozmawiało się o tym wszystkim, czym żyli ludzie z „clubbingu”. W ogóle życie prywatne — które u mnie aż do pandemii „leżało i kwiczało” — to był temat, którego się wówczas wśród ludzi w mojej pracy nie poruszało. Było mi to na rękę, dlatego dwoiłem się i troiłem, aby dobrze wykonywać swoją pracę. Ówczesny pracodawca złożył mi wypowiedzenie miesiąc przed pandemią, tak gwoli ścisłości.

Dodam, dla spokoju, że hejt to — wiadomo co?

KUREWSTWO.

A ściganie kurewstwa jest czymś zgoła innym.

1 nazwa Ludowego Klubu Sportowego „Orzeł” Myślenice, drużyny piłkarskiej, która gra w jednej z niższych lig okręgowych.

2 Wcześniej w mojej historii w tym samym słowie (przymiotniku rodzaju męskiego) litera „w” została zastąpiona literą „f”, jak na przykład „frajer”.

25

NIE POZDRAWIAM

Niedługo później wyjaśniło się. Kasi już dużo wcześniej donoszono różne rewelacje na mój temat. Ale to jej nie zniechęciło, wręcz przeciwnie. Nasze drogi przecięły się ponownie, wiadomo — gdzie?

No niby nie jest to takie oczywiste, ale był kwartał, że też byłem tam meblem[1].

Solid Techno Give-Me-A-Break.

W ten sam dzień kiedy poznałem Kasię, „KRZ I Miłościwy” zdjął ze mnie bana.

Jak w ogóle do tego doszło, że się tam znalazłem?

Był 1 stycznia, dzień — dla wielu impreza trwała w najlepsze. Pojechałem tam wczesnym popołudniem, wszedłem po prostu, nikogo o nic nie pytałem, a „ekipie” zajęło chwilę, zanim się zorientowała, że ja to ja, i że jestem w środku. Potem jakiś kwadrans trwała idiotyczna rozmowa ze mną, nie pamiętam na jaki temat, pamiętam, że klasycznie, przed budynkiem. Rozmawiał ze mną Artur i Krzysiu, szybko się zmęczyli i weszliśmy we trójkę do środka.

Od kwietnia 2023 roku nie mam tam wstępu — po dziś dzień. Lokal przeniósł się do nowego miejsca. Pierwsza impreza na nowej miejscówce już się odbyła, i dzieją się tam kolejne, widziałem zdjęcia z jednej z nich, organizowanej przez Resist Crew.

Co na zdjęciach?

Ziomeczki, DJ-e klepiący po pleckach innych DJ-ów. Publika? No, w porywach, wg mnie — a policzyłem ludzi na zdjęciach, plus minus — jakieś 30 — 40 osób. Wow.

Lokal działa w najlepsze, współpraca z nimi to uwaga: 10/10.

1. Ta sama „ekipa”;

2. Ta sama muzyka od tych samych DJ-ów co tydzień;

3. Te same, do porzygu ograne już szrance;

4. Te same „meble”;

Aha, przypał[2] pewnie większy, bo kontynuują w innej lokalizacji, gdzieś (gówno mnie obchodzi, gdzie) między biurowcami. Nadal na Zabłociu.

Ci ludzie nie mają wstydu. Powtarzają o mnie… niby to samo, co reszta. Tyle, że są w tym komiczni, wręcz pocieszni.

Gorsze jest to, że na tej samej podstawie wyciągają jakieś wnioski i podejmują jakieś decyzje biznesowe.

Bądźmy uczciwi wobec słuchaczy, wobec audytorium.

Każdy, kto przyklaskuje tym kłamstwom, tej stercie bzdur, całej tej kurtynie pomówień — w ogóle, ale to w ogóle nie interesuje się tym, czego chce publiczność.

Wielokrotnie pytano nas, mnie czy Katrin Wolke, zarówno w rozmowach prywatnych jak i publicznie na forum: gdzie i kiedy będzie można przede wszystkim ją, ale mnie również — usłyszeć.

I co? Jak na to odpowiedzieć?

Tłumaczyć każdemu z osobna tę idiotyczną „sytuację”?

Ale jak dokładnie?

Które szczegóły zawrzeć w tym tłumaczeniu, a które pominąć?

W ogóle jaką sytuację?

No właśnie.

Szanowni Słuchacze, zatem macie tę książkę — między innymi w ramach odpowiedzi na dziesiątki pytań, dlaczego Katrin Wolke nie gra.

Dlatego.

Ja rozumiem, że „przedsiębiorca”, który prowadzi i zarządza danym lokalem — klubem z muzyką techno, może sobie otworzyć lokal i nie wpuszczać do środka najbardziej rozpoznawalnych postaci na scenie, albo kogoś, kto Ci zagwarantuje pełny parkiet, nic mi do tego. Nie podejmuję polemiki z faktem dysponowania swoim przedsiębiorstwem (jakim bezspornie jest klub nocny). Chodzi mi o podstawy takiej decyzji. A co za tym idzie — motywacje, którymi kierują się osoby, które podejmują takie decyzje. Bo Katrin Wolke też dostała zakaz wstępu na STK. Przynajmniej taką informację pospieszyła jej pewnego dnia przekazać niejaka „Patrycja”. Ze świecą szukać racjonalnych powodów popartych czymkolwiek. Tylko wiecie, ten zakaz wobec Katrin Wolke to był nałożony na nią, ale tak z przymrużeniem oka. Mogłaby wejść. Ale musiałaby wcześniej przyjść do klubu i porozmawiać.

Z kim?

Z jakimś Arturem.

Co, kurwa?

Wiadomo, że chodzi o „dobrą dupę”. Takich to tam nie ma za wiele, więc z otwartymi rękami by ją tam przyjęto, ale samą. Bo z chłopem, konkretnie ze mną — to już nie. Bo nie byłoby do niej podjazdu. Nikt nie mógłby do niej podejść, a wielu chętnie by podchodziło i na przykład przeszkadzało podczas grania, coś pierdoląc, najczęściej o sobie. Aha, to co, interesuje Cię dupa? Czy jej muzyka? A nawet jeżeli interesuje Cię „dupa” — to obyś był singlem, ale najczęściej masz kogoś, czytaj: jesteś w związku. Więc musisz tę swoją dziewczynę co jakiś czas kłamać, że jesteś jej wierny — „BiznesMEM”. Kogo obchodzi co Ciebie interesuje, typie?

Przeanalizujmy tę sytuację jeszcze raz. Jak wygląda myślenie tego konkretnego „lokalnego przedsiębiorcy"?

Pamiętajmy, że przede wszystkim chodzi o to, żeby dostarczyć ludziom odwiedzającym ten lokal, klub z muzyką taneczną — rozrywkę na najwyższym, światowym poziomie.

Chodzi też o to, co oczywiste — żeby zarobić jak najwięcej, jak to w prowadzeniu biznesu bywa. Czyż nie?

Kalkulacja wygląda następująco:

Artystka (Katrin Wolke, producentka, DJ-ka), która mieszka w okolicy, robi swoją własną muzykę, gra tylko i wyłącznie autorskie techno, swoje produkcje, w większości niewydane.

Ale sporo do tej pory wydała. Tzn. Jej muzyka jest publicznie dostępna w Internecie pod szyldami znanych, rozpoznawalnych nazw wydawnictw cyfrowych. Dotychczas doceniły ją wydawnictwa z Portugalii, z Holandii, ze Szwecji, z Francji czyli Imminent Records, Echo Recordings, ALIØM Records, Shivers Label. Albo turecki COUP.

Artystka ta ma duży zasób autorskiej muzyki, nie kryje tego, bo tworzy pod kątem występów przed publicznością. Większość jej utworów można usłyszeć jedynie podczas jej występu.

Robi show muzyką, przyciąga tłumy.

Lokalny przedsiębiorca daje jej zakaz wstępu do swojego lokalu. Katrin Wolke nie może zagrać na żadnej imprezie organizowanej w tymże lokalu. Nie ma znaczenia, kto jest organizatorem, czy lokal jest wynajęty, czy imprezę robi „ekipa” właścicielska.

Dlaczego? Bo ma chłopa, który coś tam kiedyś tam komuś tam. Ale co? No, nie padają szczegóły. Może wejść, ale sama, z nim nie wejdzie.

Co, kurwa?

Co to, kurwa, ma być?

Na przestrzeni ostatnich dwóch lat zaproszono ją do Sofii — stolicy Bułgarii, do Sztokholmu — stolicy Szwecji, do Drezna — milionowego miasta we wschodnich Niemczech, Mediolanu — czyli stolicy Lombardii na północy Włoch, oraz do Berlina.

I co z tego. Na Zabłociu — nie zagra.

Co to ma być, „Grzegorz Pawlik”?

Jak śmiesz się tak zwracać do mnie? Pisać na mój temat, pisać publicznie, w Internecie, o mnie — takie brednie? Świadomie, dobrowolnie stałeś się trybem machiny niszczącej mnie, zburzenia i wieloletniego deptania mojego wizerunku w Internecie. Ale wiesz co?

To nie ma większego znaczenia.

Znaczące i wymowne zarazem było to, jak witałeś się ze mną podczas zwykłej transakcji sprzedaży telefonu, do której doszło za pośrednictwem OLX. Bo byliśmy dla siebie anonimowi — do momentu, aż spotkaliśmy się pod Halą Targową, gdzie miałem przekazać telefon jakiemuś kupującemu. Wziąć pieniądze. Tak też się stało. Ale jak się zorientowałeś, że to ja sprzedaję ten telefon, to podczas zwyczajowego uściśnięcia dłoni prawie mnie w tą dłoń pocałowałeś. Dawno nie czułem od nikogo takiej estymy, dystansu, żalu z braku poufałości. Wyniosłość, buta i prymityw ewidentnie były na wakacjach. Albo zostały, wiadomo — gdzie? W budzie z paździerzu.

Kurwa, ja pierdolę.

No i cały ten wasz bajzel, czytaj: królestwo „umiejętnego zamiatania pod dywan” niewygodnych sytuacji w trybie 10/10. Najwięcej do powiedzenia mają ludzie, których ewidentnie nie obchodzi muzyka, którą „sprzedają”, a tym bardziej nie obchodzi ich zdanie odbiorców, słuchaczy tej muzyki. W tym całym łańcuchu zysków, jakim jest clubbing — muzyka i jej odbiorcy są na szarym końcu.

Ci „organizatorzy” co gorsza — nie znają języka angielskiego, a jego znajomość na poziomie conajmniej komunikatywnym jest niezbędna, chociażby przy organizacji wydarzeń z zagranicznymi artystami. Użycie wszystkich możliwych narzędzi, translatorów online albo AI — niestety nie chroni przed „niewygodnymi sytuacjami” („niewygodne” to eufemizm, te sytuacje są po prostu kompromitujące) kogoś, kto nie ma opanowanych podstaw danego języka obcego.

Kogo to kurwa obchodzi, czego chce słuchacz?

Ktoś się pyta odbiorcy, co ten odbiorca sądzi o tym jak Ty zagrałeś?

To widać jak na dłoni, że macie gdzieś zdanie słuchaczy. Najważniejsze jest zdanie ziomeczków, którzy też grają, a w zasadzie ziomeczków, którzy też kaleczą. Albo Twoja własna opinia na temat Twojego „występu”.

„Fajny closing zagrałam”

„Zagraliśmy z ziomeczkiem zajebiste B2B”

Skąd wiesz?

To, że Ty i ziomeczek tak myślicie, to nie znaczy, że to „B2B faktycznie było zajebiste”. Przypomnę, że na parkiecie było 10, w porywach do 20 osób.

Klękajcie narody. Artyści przemówili.

Kogo to obchodzi, że Tobie się wydaje, że zrobiłeś dobrze. Branża rozrywkowa polega na dawaniu rozrywki odbiorcom. Słuchaczom. I oby było ich jak najwięcej. Oby ich liczba stale rosła. Robicie to dla ludzi a zadowalacie się ich garstką. Jak jest więcej niż 50 osób, to jest już tłum.

Szaleństwo.

Gig roku.

Dlaczego nie dbacie o to, żeby zainteresować Wasze audytorium — czymkolwiek? Ludzie przychodzą, płacą bilety za Wasze kaleczenie, a Wy:

Po imprezie to DJ-e są obsypywani gratulacjami.

„Dzięki za super weekend,

uściski dla grających! ”

Adresatem Waszych wypocin jest towarzystwo wzajemnej adoracji, Wasze własne towarzystwo, „ziomeczki”. Ziomeczki grają dla ziomeczków.

A publiczności nikt nie pyta.

Zapomnieliście, że jest jakaś publiczność. Bo Wam się w dupach poprzewracało. Bo Wam się, jeden z drugim wydaje, że z Was jacyś bogowie. Śmieszne jest w tym to, że tak często gracie i tak słabo. Zero progresu. Technicznie.

Jeśli zaś chodzi o dobór utworów oraz o decydowanie o ich kolejności w mixie, o znajomości sprzętu, kurwa, arytmetyki, umiejętności liczenia do czterech…

…to jesteście w DUPIE. Zapierdalać do nauki.

A co do Kasi, spotkania jej... a przypominam, że mówimy o final bossie wśród lasek, to wystarczyło już tylko użyć „best pick-up line ever[3]”.

Użyłem. Nie ważne co powiedziałem, byłem skuteczny.

Kto umie zrobić taką stopę jak moja? Można się mnie zapytać.

Jestem skuteczny. Przede wszystkim w muzyce. Jeśli chodzi o kobiety — również.

Wiecie, że można mówić kobietom, że są piękne, nie będąc przy tym nachalnym bucem?

A tak przy okazji: podziękujmy ulubionej platformie Polaków, czyli Facebookowi — przypomniał mi moją aktywność związaną z STK, z 19 czerwca 2021 roku. Faktycznie, skaranie boskie ze mną, trzeba mnie było albo udupić albo brać w tym udział.

1 “być meblem” — brak odniesień, w lokalnej gwarze nazywamy tak ludzi, którzy spędzają czas w lokalu z muzyką elektroniczną, prawie zawsze jak jest otwarty, czyli są tam non stop, jak jakieś meble, w które dany klub jest wyposażony, typu kanapa, stoły, hokery itp.

2 przypał oznacza sytuację, która zakończyła się lub prawie zakończyła się nieprzyjemnymi konsekwencjami, najczęściej używany w odniesieniu do "przyłapania na gorącym uczynku" przez służby porządkowe.

3 best pick-up line ever (ang.) najlepszy tekst na podryw w historii.

26

TAKICH DWÓCH JAK JEJ/JEGO/ICH

Zostaliśmy team’em. Kasia lubiła używać tego zwrotu. Powiedzieć, że to było trafne określenie nas w duecie, to nic nie powiedzieć. Ja na samym początku, jak jeszcze chodziliśmy do klubów jako „ziomki”, powiedziałem jej, że przed nią mają w niedalekiej przyszłości „klękać narody”. Że Ci wszyscy „podrywacze”, czyli nachalni faceci, pojawiający się w jej pobliżu często i gęsto, bezpardonowo, w naprawdę średnim stylu — mają, kurwa, padać do kolan na sam jej widok. Do jej kolan oczywiście.

Dużo rozmawialiśmy, a moja perspektywa, moja optyka, sposób patrzenia na rzeczywistość przemawiał do Kasi w 100%. Wiedziałem to, ale ona i tak wielokrotnie dawała temu wyraz, w różny sposób. Niekoniecznie werbalny. Potem, jak minęło trochę czasu, Katrin Wolke miała za sobą pierwsze granie (w klubie Sekta Selekta w Krakowie, w którąś z kwietniowych śród w 2022 roku, dzięki za tą możliwość Artem Badalian) — i zaczęliśmy oboje mimochodem wchodzić na kolejne poziomy.

Sztuki miksowania, a potem produkcji muzyki techno.

Zaczęło się bardzo niewinnie. Po prostu ja — w nagłym przypływie weny, raz, drugi, trzeci — zasiadłem do FL Studio, robiłem numer, potem następny, potem następny. Uczyłem się wówczas produkować nowy gatunek, którym wcześniej się nie zajmowałem. Hard Techno (Schranz). Moim zdaniem jak się wchodzi w jakiś podgatunek, trzeba najpierw się z nim osłuchać, a dopiero potem stawiać pierwsze kroki, na podstawie posiadanych już umiejętności i wiedzy. Trwało to kilka dobrych miesięcy, zanim wbiłem się na pewien poziom. Pamiętam, że Kasia nalegała, żebym zrobił remixy dwóch numerów:

1. Gian Piero — No Drugs Just Techno;

2. Nirvana — Come As You Are;

Nie mogłem się zebrać do tych produkcji.

Jeśli nie czuję jakiegoś dźwięku, nie jestem pewien, czy chcę się nim zająć — to nie ma przysłowiowego „chuja we wsi", żebym się tym zajął. No i oczywiście taka postawa towarzyszyła mi przy okazji wyżej wymienionych utworów.

W międzyczasie znalazłem sobie zajęcie, które wymagało ode mnie gotowości do pracy niemalże 24 godziny na dobę. Zacząłem wychodzić z domu na coraz dłużej i dłużej. Wracałem późno albo nad ranem. Pewnego razu po moim powrocie, na powitanie — Katrin puszcza mi remix.

[click] No Drugs Just Techno.

Zrobiła go sama. Od przysłowiowego A do Z.

Wcześniej dniami i nocami siedziała ze mną i patrzyła, jak robię tracki, czasami o coś pytała, czasami sam z własnej inicjatywy tłumaczyłem jej konkretne zabiegi, za które się zabierałem, albo różne techniki i triki jakie stosowałem, a na które chciałem zwrócić jej uwagę. A trochę tego jest.

Wtedy nie dbałem specjalnie o to, czy Katrin rozumie sens wszystkich mechanizmów i procesów, o których jej opowiadam. Po prostu je wykładałem. Chciałem się nimi z kimś podzielić, a Katrin po prostu słuchała. I obserwowała.

Potem, ucząc Katrin produkcji, zacząłem wchodzić w poszczególne wątki bardziej wnikliwie. Pojawiły się ręcznie robione jednostronicowe tutoriale, np. jak założyć zautomatyzowany sidechain na samej częstotliwości, tak żeby „zrobić” — w momencie uderzenia stopy — miejsce na stopę w następującym zaraz po stopie — basie, jak to w techno bywa. Chodziło o przestrzeń w okolicach od 200 do 1000 Hz. Ale i mnie uczono, żeby koniec końców robić na słuch, a nie na surowe dane, że „od tyle” „do tyle” herców.

A to nie jest wcale takie oczywiste.

Śmiem twierdzić, że mało kto — obecnie — dba o takie detale, a to właśnie na etapie tworzenia utworu trzeba dbać o każdy drobny szczegół i robić to precyzyjnie. Wtedy mastering to tylko formalność.

27

Z ZAMIAREM EWENTUALNYM

Z ZAMIAREM EWENTUALNYM[1]

W 2014 roku dorobiłem się przyzwoitego zestawu monitorów odsłuchowych bliskiego pola. Ten sprzęt przeżył bardzo dużo. A już na pewno więcej niż niejeden polonista — nauczyciel dowolnej szkoły podstawowej, z dowolnej miejscowości w Polsce o liczebności do 5000 mieszkańców. Taka rola społeczna kojarzy mi się po prostu z nudą, ale jest potrzebna. Jesteście potrzebni, drodzy nauczyciele, a niestety nadal jesteście niedoceniani.

Miałem jeden cel, do którego dążyłem latami.

Profesjonalizacja brzmienia.

Robić takie utwory, że od razu po wyeksportowaniu (wyrenderowaniu) ich z mojego DAW do pliku WAV lub MP3[2] będzie można grać je na żywo i puszczać na przykład na falach FM.

Profesjonalizować sound, doskonalić umiejętności, zdobyć narzędzia.

W przeszłości było tak, że w trakcie pracy nad numerem nie mogłem czegoś zrobić, bo miałem „słabego” kompa (za mało pamięci RAM, albo „zbyt wolny” procesor, albo dysk twardy zasrany danymi, itd.). Wtedy docierałem do różnych sposobów na ominięcie tej sprzętowej przeszkody.

Dziś, w dobie super wydajnych komputerów, wyposażonych w procesory z dużą liczbą rdzeni i wątków, wysokim taktowaniem, z dużą pamięcią podręczną, z obsługą złącza PCIe 5.0 oraz pamięcią RAM DDR5 — można nie mieć takich problemów. Ale nie każdego stać na takiego kompa. Co wtedy?

Jak zrobić zaawansowany numer na „słabym” kompie?

To tyle, jeśli chodzi o wydajność. W kwestii brzmienia miałem szczęście. Kupiłem budżetowe głośniki ADAM Audio model F7. To był „backstock”, ktoś je zwrócił, więc były jeszcze tańsze. Najlepsza decyzja w życiu. Te głośniki mają jakieś 14 lat, nie mogą grać lepiej. Ich największą zaletą jest to, że jak masz „dobre ucho”, to pomimo braku adaptacji akustycznej zrobisz na nich to, co chcesz. Ale trzeba mieć „dobre ucho”.

Takie AI adaptacyjne.

Albo po prostu: I.

1 polskie prawo wyróżnia dwie główne postacie zamiaru dotyczące przestępstw — zamiar bezpośredni oraz zamiar ewentualny. Zamiar ewentualny – ma miejsce, gdy sprawca przewiduje możliwość popełnienia przestępstwa i godzi się na to.

2 WAV i MP3 to popularne formaty audio. WAV to format bezstratny, co oznacza, że nie kompresuje danych audio, zachowując pełną jakość oryginalnego nagrania, ale pliki są zwyczajnie duże. MP3 to format stratny, który kompresuje audio, zmniejszając ich rozmiar, ale kosztem pewnej utraty jakości. Większość ludzi nie słyszy różnicy między wysokiej jakości plikiem MP3 (np. 320 kbps) a plikiem WAV, szczególnie w przypadku odsłuchu na standardowym sprzęcie.

28

TECHNO CYRK

Ach, te początki! Open decki, wakacyjne bookingi, Szpitalna 1, Sekta Selekta, Ciemnia. Czasami byliśmy też gośćmi na afterach po tychże weekendowych imprezach. Mijaliśmy się „na mieście” z takimi dwiema znajomymi dziewczynami.

Baśka i Werka.

Za nimi snuło się „ich środowisko”. To, co było dla mnie z jednej strony dość oczywiste, ale przy okazji tak bardzo świadczyło o czasach, w których żyjemy — to fakt, że wszystkim zależało na kontaktach towarzyskich z DJ-ami, byciu w środowisku DJ-ów.

Ubolewam.

Bo ta jakaś karykaturalna rozpoznawalność czy „lokalny fejm” często przyćmiewają zdroworozsądkowe myślenie i kasują resztki kultury osobistej. A jak się zacznie zadawać pytania, grzebać w dokonaniach artystycznych danego lokalnego „celebryty” to zaczynają się schody. Ja sam lokalnym celebrytą w mojej własnej opinii przestałem być już dawno. „Łyknąłem” przecież — w końcu całe to wykluczenie środowiskowe, ale de facto tylko w zakresie możliwości grania — bycia DJ-em, stania za konsolą i prezentowania szerszemu audytorium mojej autorskiej muzyki.

Baśka i Werka były związane ze Szpitalną 1 oraz z Sekta Selekta. Ale poza imprezowaniem nie robiły nic więcej. Nie miały pojęcia o muzyce, nie zajmowały się tym, co my. Tzn. tak naprawdę to był nikt i nikt związany z piwnicą i mieszkaniem. Obie dołożyły się do pierwszego ataku hejterskiego na Katrin Wolke.

Zaczęło się bardzo niewinnie.

Spotkaliśmy się kiedyś w ogródku klubu Mashroom na placu Wolnica. We czwórkę. Dziewczyny miały taką koncepcję, żeby zorganizować urodziny jednej z nich w piwnicy tego klubu (lokal z muzyką elektroniczną i ogródkiem, w Krakowie to normalna sprawa). Promowana i dobrze nagłośniona impreza techno, mocny lokalny line-up. Werka chciała, żeby party odbyło się pod nazwą, uwaga: „techno wir”. Tak też się stało.

To był zajebisty gig.

Daję, kurwa, pierdolone słowo honoru, a to zdanie jest tak bardzo niepotrzebne. Bo ja, moje słowo, moje nazwisko, mój honor — są, były i będą nietknięte. Jestem dumny z bycia mną. A Wy wszyscy mi tego, kurwa, zazdrościcie.

Impreza o nazwie Techno Wir odbyła się w klubie Mashroom na placu Wolnica 11 września 2022 roku. Potem my, czyli ja, Katrin Wolke, Baśka i Werka założyliśmy Techno Wir, kolektyw. Odbyły się jeszcze (z tego co pamiętam, a że nie przywiązuję do tego etapu zbyt dużej wagi, to nie pamiętam dokładnie) dwie albo trzy imprezy z naszym udziałem z tego cyklu.

My mieliśmy dalsze plany, zaczęliśmy realizować kolejne pomysły, jak chociażby stworzenie od podstaw labelu, czyli cyfrowego wydawnictwa z muzyką techno. To (wbrew pozorom) duże przedsięwzięcie. Pracochłonne, wymagające kreatywności, pomysłów. Bo w świecie, w którym tak wiele dzieje się online, trzeba umieć się wyróżnić, zwrócić na siebie uwagę (na przykład dzięki ciekawej identyfikacji graficznej). Wtedy dociera się do odbiorcy z muzyką. Ta droga jest długa. Ale to, że robimy coś sami — nie spodobało się tym dwóm dziewczynom. Chociaż według mnie powody konfliktu który się zrodził, były inne.

Zazdrość.

Skutki tego konfliktu były — bez zbędnej przesady —tragiczne. Pierwszy atak hejterski (ściśle związany z całą tą sytuacją, ktorą nazywam wcześniej konfliktem) na Katrin Wolke wydarzył się 27 maja 2023 roku. Jego prowodyrami byli dwaj faceci (znajomi dziewczyn), którzy mieli dołączyć do Techno Wir, i dołączyli. Mieliśmy szansę dowiedzieć się o tym (ja i Katrin) dopiero przypadkowo, z Facebooka, gdzie znaleźliśmy event zaplanowany przez Techno Wir — bez naszego udziału, ale za to z nowymi jego członkami.

Jeden z nich — producencina z piercingiem. A drugi? Został DJ-em jakoś wówczas. Chuj z tym pierwszym. Jeśli chodzi o tego drugiego, to zdarzyła się (później, po czasie, po całej niepotrzebnej awanturze online) rzecz niebywała.

Człowiek zachował się przyzwoicie!

Jako jedyny. Nikt nigdy ani wcześniej, ani później, ani mnie, ani Katrin Wolke nie przeprosił za nienawistne, obraźliwe, prześmiewcze wpisy w Internecie. A to (co widać na załączonym zrzucie z ekranu) jest możliwe.

Można przeprosić, przyznać się do błędu, zwyczajnie się dogadać.

Niebywałe, a jednak. Kwestię stylu tych przeprosin pozostawiam bez komentarza, doceniam wyjście z tą inicjatywą, użycie słowa przepraszam. Po prostu. Bo to wcale nie jest takie trudne. Nikomu głowa z korony nie spadnie, w tym konkretnym przypadku również nie spadła. Takie zachowanie może zmienić wszystko. Może uratować komuś życie. Cenię ludzi, którzy mają odwagę cywilną, żeby tak postąpić.

29

WUJEK Z MAZUR

Dnia 17 maja 2025 roku powiesiła się 25-letnia celebrytka. Sonia Szklankowska. Zaistniała dzięki uczestnictwie w drugiej edycji programu telewizyjnego typu „reality show” o nazwie „Hotel Paradise” w 2020 roku.

„Uduszenie przez zadzierzgnięcie”.

Ale dlaczego? Dlaczego Sonia Szklankowska popełniła samobójstwo?

Była nękana w Internecie.

Przez mężczyzn. Mówiła o tym otwarcie. Tylko wiecie, jak nie jesteś osobą publiczną, to wszyscy mają Cię głęboko w dupie. Załóżmy, że sprawa dotyczy kogoś, kto nie jest rozpoznawalny. Ostrzegam, ten przykład będzie brutalny.

Jeśli ktoś nie jest osobą publiczną, influencerem, czy innym celebrytą, to nikt nawet nie wspomni publicznie o tej osobie, a co dopiero o powodach jej śmierci. No, może podczas stypy, ze dwa razy.

Chociażby matka (samotnie ją wychowująca) oraz jej brat, wujek Karol, mieszkający gdzieś na Mazurach[1].

Wujek skrywa tajemnicę, która klasyfikuje go na chemiczną kastrację[2]. Podglądał tę tak młodo zmarłą córkę swojej siostry jak była siedmioletnią dziewczynką, zboczeniec pierdolony. Ale już nie będzie, bo i tak już była za stara, poza tym zdechła. No trudno. Zakopali. Cześć.

Brutalna historia?

Tak — brutalna.

Bo inaczej do Was nie przemówię.

Przenieśmy się teraz na 5. lub 7. piętro wieżowca dowolnej korporacji, na przerwę socjalną. Trwa rozmowa przy kawie:

- „Ty, słyszałeś, nie żyje ta młoda, ładna dupa z Hotel Paradise… No, ta Szklankowska! Kojarzysz?”

- „Co? Jak to, a co się stało?”

- „Powiesiła się, czy coś, nie wiem dokładnie, ale ponoć hejtowali ją w Internecie.”

- „O Boże, no tak, to straszne. Taka znieczulica teraz panuje, wszyscy tylko hajs, hajs, hajs.”

- „Tak, ale no Ci celebryci muszą się codziennie mierzyć z hejtem, ryzyko zawodowe.”

- „Podziwiam, [lub nie] żyć z czymś takim, ciągłą krytyką itp. Ja bym nie umiał.”

Taka retoryka, trywializowanie, czynienie banału z tej czy z innej takiej tragedii — jest niedopuszczalne.

Ani w prawdziwym życiu, ani w Internecie. Nigdzie.

Nigdy.

Spuentuję ten rozdział cytując rapera o pseudonimie Abradab, a cytat pochodzi z utworu „Miasto jest nasze”:

„Nie wiesz, co mówić? To mów niewyraźnie”.

A najlepiej to zamknij ryj.

Wiecie, piszę ten rozdział i równolegle robię research[3]. Szukam prawdy, czytam, spisuję moje wnioski. Sonia Szklankowska opowiedziała o całym tym skurwysyństwie, jakiego doświadczała w Internecie niejakiej Karolinie Błaszkiewicz z redakcji Onet Kobieta. Wywiad został opublikowany na stronach tegoż portalu, w sekcji Kobieta, rzecz jasna, 14 marca 2024 roku.

Co?

14 miesięcy i 3 dni, zanim popełniła samobójstwo.

Tyle czasu minęło, zanim odebrała sobie życie. Ponad rok.

[click] „Sonia Szklanowska dostaje dziesiątki wiadomości od mężczyzn. "Pokaż stópki".

1 historia fikcyjna wymyślona na potrzeby wzmocnienia przekazu niesionego w tej publikacji.

2 metoda obniżenia popędu płciowego, stosowana w leczeniu gwałcicieli i innych przestępców seksualnych; Podawany mężczyznom cyproteron (syntetyczna pochodna progesteronu) sprawia, że ich organizm przestaje być wrażliwy na produkowane przez siebie hormony, takie jak testosteron, co zmniejsza popęd seksualny.

3 Research (ang.) badanie, wyszukiwanie, analiza.

30

DYSOCJACJA

Skutki i konsekwencje hejtu dotykają każdego, kto ma styczność z tym zjawiskiem. Zostają z człowiekiem na zawsze. Piszę, żyję, robię muzykę, słucham jej, pracuję — te konsekwencje ze mną są. Tego skurwysyństwa było tak wiele, że to: co, kto, w jakim tonie, z jakim wydźwiękiem napisał w Internecie, nie ma znaczenia. Czy udostępniane treści spełniają już znamiona przestępstwa? Czy wpis jest jedynie sarkastyczny i złośliwy? Czy może są to tylko „niewinne żarciki” online? Nieistotne — bo niedopuszczalne.

Mam taki przykład z życia.

Fakt, że świadectw tej wielopłaszczyznowej, wręcz generacyjnej destrukcji, jaka dokonuje się w człowieku — ofierze hejtu, cyberprzemocy i mowy wykluczenia — jest w tej publikacji co niemiara.

To dorzucę kolejną historię.

Na przełomie marca i kwietnia czekało nas kilka wylotów. Bookingi. Sztokholm, Mediolan i Berlin.

Nie ma sensu wchodzić w szczegóły pierwszego, czyli wylotu do Sztokholmu — bo to było coś. Zorganizowane na wysokim poziomie, z dbałością o szczegóły, opłaconym transportem z i na lotnisko, odpowiednim zakwaterowaniem itd. Billie Jo i jej ekipa, czyli Shivers Label oraz klub Underbron totalnie udźwignęli naszą zajebistość!

Polecieliśmy tam dzięki naszej muzyce. W zasadzie Katrin Wolke poleciała dzięki jej autorskiej muzyce. Co za niesamowity zbieg okoliczności. Dwoje ludzi, młoda kobieta i facet przed 40-stką — potrafią tak samo, szybko, w wysokiej jakości, w ciekawy sposób tworzyć, aranżować, produkować muzykę elektroniczną!

Jasne, że ten typ ją nauczył. Ale jakby nie miała „tego czegoś”, to by w życiu tego nie dźwignęła. A ona nie dość, że to dźwignęła, to jeszcze wykonała muzyczny frontside heelflip na 50-50[1] — w 3 lata pięciokrotnie wydawała za granicą.

Genialną muzykę.

Przez tę samą muzykę — Wy, tutaj, teraz — spotykacie się z moją historią, z nami. A historia kołem się toczy. To znaczy: gnomem. Też macie wrażenie, że niscy mężczyźni „szponcą” bardziej niż reszta?

Zaraz, zaraz, ale co to znaczy „niski”? Gdzie jest ta granica, jeśli chodzi o wzrost człowieka, w centymetrach, gdzie zaczynamy używać przymiotników „niski” a gdzie „wysoki”? I kto o tym zdecydował? I jakim prawem?

Co to ma być?

Ludzie latami siedzą „pod kamieniem”, z nosami w komputerach lub smartfonach z Androidem, zakompleksieni, samotni, pielęgnujący swoje frustracje — bo myślą, że na przykład 178 cm to mało.

Bo im ktoś coś takiego powiedział, wzbudził w nich jakieś wątpliwości co do samych siebie, co do tego czy są coś warci. Co więcej, wyrastali w środowiskach, które tylko pogłębiały te wątpliwości.

To prawda, że miejsca urodzenia czy rodziców się nie wybiera, ale w pewnym wieku można samemu zacząć o sobie decydować. Na przykład o tym, gdzie i w jakich warunkach chcemy mieszkać, albo kim się będziemy otaczać.

Ty decydujesz.

O wszystkim. Również o tym, co jest dla Ciebie ważne.

Mediolan zakończył się totalną kompromitacją całej agencji bookingowej SUM (Sound Underground Music), XTECH-a i jeszcze paru osób. Planujesz lecieć do Włoch?

Nie polecam.

Lepiej się przejedź Zakopianką do Mogilan. Albo do Myślenic, na mecz piłkarski 4 ligi okręgowej.

Popatrzeć jak sobie 11-stka „Orła” Myślenice daje radę na murawie.

A teraz owe świadectwo, zapowiedziane w pierwszych zdaniach tego rozdziału.

W dzień wylotu do Włoch, przed południem — zrobiłem się (nie wiem jak to nazwać, bo to u mnie rzadkość) „zrzędliwy”. Cały czas miałem z tyłu głowy taki ledwo wyczuwalny „feeling[2]”, że coś jest nie tak. Do tego stopnia, że zaczęły mi zwyczajnie puszczać nerwy. Aż w końcu puściły. W sobotę rano. Kilka godzin przed wylotem. Coś palnąłem, zaczęliśmy krzyczeć na siebie, Katrin się rozpłakała, dostała ataku paniki i przez to nasz wyjazd na lotnisko znacznie się opóźnił. Dojechaliśmy 12 minut przed zamknięciem bramek. To bardzo mało czasu na odprawę bagażowo-celną. Gdzie na lotnisku są najdłuższe kolejki? Chyba każdy, kto kiedyś gdzieś podróżował samolotem — wie, że najdłużej czeka się w kolejce do odprawy bagażowo-celnej. Raz sznur ludzi, raz pusto.

No i teraz był sznur ludzi. Biegnąc tym wyznaczonym przez taśmy szlakiem, w pewnej chwili rzuciłem do Katrin „przechodź”! (oczywiście pod taśmą, niezgodnie z przepisami).

Tym sposobem ominęliśmy wszystkich. Oczywiście, wszystko widział strażnik graniczny pracujący przy odprawie, ale tylko się uśmiechnął i nam odpuścił. Mieliśmy dużo szczęścia. Zdążyliśmy.

Dlaczego o tym piszę?

Bo konsekwencje hejtu zostają z Tobą na zawsze. Czasami w pozornie radosnej sytuacji, w momencie, w którym nie pozostaje nic innego tylko radość z urlopu, z podróży, z wydarzenia za granicą, czy imprezy z przyjaciółmi.

Dlatego każda z Was, jedna z drugą kurwo hejterska — zapamiętaj sobie lepiej do końca życia, a jak nie w tym, to w kolejnym wcieleniu — los tak Cię dojedzie, że się nogami nakryjesz. No chyba, że wcześniej dopadną Cię Zjednoczone Oddziały Tępienia Hejtu w Internecie.

A teraz wszyscy powtarzają za mną: kim nie wolno być?

Ani w Internecie, ani nigdzie indziej?!

Skurwysynem!

1 heelflip to trik, który polega na uderzeniu w deskę piętą, które sprawia, że deska obraca się w przeciwną stronę; 50-50 to trik typu grind; polega on na ślizgu po krawędzi przeszkody, podczas którego oba tracki deski stykają się i ślizgają po powierzchni.

2 feeling (ang.) poczucie, przeczucie.

31

NAGRYWANIE + ODTWARZANIE

Rok wcześniej, w wakacje — spotkaliśmy się w Krakowie z niemieckim awangardowym artystą polskiego pochodzenia, który kojarzony był z muzyką electroclash[1]. Jej najbardziej rdzennym, bo berlińskim nurtem. Po prostu miał urlop, zabrał żonę i córkę do Krakowa. To w końcu miasto turystyczne.

Znany — w przeszłości z dość efektownych, spektakularnych performance’ów. Jemek Jemowit (Ziemowit) to człowiek, którego poznałem dobre 14 lat wcześniej. Sporo wcześniej, bo w 2015 roku, zaprosił mnie do zrobienia remixu jednego z jego utworów — Das Ist Jemek Der Hit.

W 2024 roku Jemek planował wielki powrót. Przytoczyłem Wam wcześniej „jak to działa” u niektórych artystów. Podobnie jak u tFardego, DJ-a z Kielc, który w okresie szczytu swoich aktywności scenicznych, producenckich, autorskich — poznał kogoś i założył rodzinę.

Minęło trochę lat, dzieci podrosły, pojawiła się przestrzeń na powrót do zajawki. W przypadku Jemka Jemowita to miało być coś więcej, niż banalnie brzmiący „powrót do zajawki”.

Wielki powrót.

Wystawa w galerii, EP[2], czyli muzyka, ale uzbrojona w merchandise[3]. Wszystko ubrane w trudny, a zarazem arcyciekawy i jednocześnie bardzo aktualny temat a w zasadzie: analizę zjawiska antypolonizmu w Niemczech, który trwa od lat, a którego negatywne skutki doświadczać mieli i mają nadal — Polacy w Niemczech.

Katrin Wolke to bardzo, ale to bardzo płodna artystka, potrafiąca eksperymentować z różnymi gatunkami muzycznymi.

To zdanie już wystarczy.

Jednak powiem, co dalej. Produkując muzykę dla Jemka trafiła w punkt — gdzieś pomiędzy trapem, dubstepem i muzyką etniczną. Ja sam mam problemy z określeniem muzyki, jaką wtedy skomponowała. Te numery są genialne. Całe wydawnictwo to był doskonały pomysł.

Poniżej kilka zdań o EP-ce Jemka Jemowita.

„The Ancestry to nowa 4-utworowa EP-ka Jemka Jemowita i bezpośrednia kontynuacja jego pracy wideo „The Poles of Berlin”, czyli wystawy w Stiftung Stadtmuseum Berlin, trwającej od 31 maja 2024 do 26 stycznia 2026.

Podczas gdy wideo zawiera wywiady z berlińczykami polskiego pochodzenia na temat ich doświadczeń z rasizmem, EP Jemowita zajmuje się szerzej europejskim rasizmem i analizuje rasistowskie wzorce w rzekomo lewicowych kręgach, takie jak „syndrom białego zbawiciela”.

Odnosi się również do terminu „rasa”, który jest zapisany w niemieckiej ustawie zasadniczej w celu ochrony ludzi różnych „ras”, ale pozostaje tabu, gdy jest używany do opisywania jednostek. Ta sprzeczność, w połączeniu z jego własnymi doświadczeniami z aktywnym i pasywnym rasizmem oraz rosnącą zmianą w niemieckiej polityce, czyli ze swoistym „skrętem w prawo”, zmotywowała artystę do stworzenia tego projektu.”

Wow — no, nie byle co!

Muzyka powstała.

Merch wyprodukowano.

Cała otoczka wydawnictwa została podsycona atmosferą przedwczesnych wyborów parlamentarnych w Niemczech —zbiegających się z naciskiem na sondażowe wyniki skrajnej prawicy, czyli AfD. Kiedyś to było coś nie do pomyślenia. Ale czasy, w jakich żyjemy, są nieprzewidywalne i gwałtowne.

Dlatego też piszę tę książkę.

Okazało się, że sporo miesięcy wcześniej, Katrin — chcąc po prostu grać, a tak zupełnie przy okazji zwyczajnie jarając się całym przedsięwzięciem i wydarzeniem o nazwie „EP release party[4]” — zaoferowała się, że przyjedzie i zagra na imprezie w berlińskim klubie Urban Spree za darmo. Działo się to w okresie, kiedy akty cyberprzemocy i hejtu wobec tej ciepłej, serdecznej, dobrej dziewczyny działy się codziennie, non stop. To był dziki i niebezpieczny czas. Żyliśmy dosłownie z dnia na dzień. Towarzyszyły nam nerwy. Stresujące i stresogenne do granic możliwości sytuacje były na porządku dziennym.

Ja dbałem tylko o to, żeby Katrin nie wpadała w furię, złość, pretensje. O co?

Nie wiadomo.

Powodów nie było, serio. Wszystko, o co się kłóciliśmy, to były lęki, wyobrażenia, domysły wynikające z przekonań, w jakich utwierdziła się Katrin. Była przekonana że jest sama. I że wszyscy są przeciwko niej.

Nawet ja.

Powodem jej rozdrażnienia i tego, że była notorycznie podenerwowana, a z równowagi mogło wyprowadzić ją dosłownie „cokolwiek” — był hejt, którego doświadczała w Internecie.

Dlatego nie było przestrzeni, żebym zainteresował się tym, co ustaliła z Jemkiem. Jakie były powody tej decyzji, że ma dojechać do Berlina na własny koszt, we własnym zakresie. Zagrać tam godzinę, za darmo. Zacząłem zadawać pytania dwa dni przed wyjazdem.

Co wydarzyło się między 15 a 17 kwietnia 2025 roku?

Kasia napisała wiadomość „DM” na Instagramie do labelu aufnahme + wiedergabe, który organizował to wydarzenie i który wydał EP Jemka Jemowita z muzyką Katrin Wolke.

Label ten w międzyczasie (mam tu na myśli circa miesiąc wcześniej) opublikował na swoim — uzbrojonym w 17 tysięcy „followersów” — Soundcloudzie krótki (trwający ok. 15 minut) mix Katrin Wolke zatytułowany The Ancestry (Katrin Wolke Megalo Mix). Katrin po prostu pewnego wieczoru grała sobie to, co zrobiła, jej najnowsze tracki — a ja „po cichu” włączyłem nagrywanie na RekordBox[5].

Tak powstał ten krótki podcast.

W tej wiadomości na Instagramie Katrin napisała, że chciała i planowała przyjechać za darmo, co więcej, robiła wszystko, żeby dotrzeć tam, czyli do Berlina — na własny koszt.

Dlaczego?

Bo wcześniej w rozmowach online, zdaje się, że na Messengerze, Jemek wspominał, że ich zwyczajnie nie stać na zapłacenie za jej koszty dojazdu oraz wynagrodzenia za jej występ.

Label, czyli ktoś po drugiej stronie, kto odczytał tą wiadomość i po jakimś czasie na nią zareagował, ewidentnie się tym specjalnie nie przejął. Po dłuższej ciszy — trwającej około godziny — Katrin dostała informację zwrotną, że (bez cytatu i bez dosłownego tłumaczenia) „ok to szkoda w takim razie może zgadamy się w przyszłości, w sprawie ewentualnej dalszej współpracy” — tyle. Żadnej propozycji zakupienia na szybko biletu na samolot, na PKP, nie wiem — czegokolwiek. Dalszej rozmowy.

Niczego.

Jak „jesteś labelem, czyli wydawnictwem”, w dodatku o takich zasięgach, znanym to mało powiedziane, robisz gig z muzyką artysty, którym ewidentnie się jarasz, to masz możliwości, zawsze masz jakieś możliwości, jak chcesz, to zawsze możesz się dogadać. Nie było żadnej próby wyjścia z tej kompromitującej dla wszystkich sytuacji. Katrin Wolke była zapowiedziana w lineupie[6]. Co więcej, na stronie wydarzenia podano godzinę, o której miała grać.

Aufnahme + wiedergabe sprzedawało bilety na event, na którym nie zagrała. Jednocześnie aufnahme + wiedergabe nie zadbało nijak o to, by Katrin Wolke w ogóle dotarła na miejsce, by zagrać.

Nawet za darmo.

To ewidentnie było dla nich bez znaczenia. Nigdy nie ogłosili, że Katrin Wolke jednak nie zagra, bo nie przyjedzie. Rozpiska z godzinami, o których mieli grać poszczególni artyści wisiała, na stronie wydarzenia — bez zmian, do rozpoczęcia imprezy.

Label postąpił tak, że gorzej się nie dało.

Tak słabej reakcji na informację od artystki, która współtworzy projekt, to chyba się nie dało wymyślić samemu. Aufnahme + wiedergabe zostało założone przez Philippa Strobela oraz Gabriela Brero w 2011 w Berlinie, a w 2013 roku dołączyła Julia Meusel. To nie koniec, bo później ustaliłem, że są kolejne osoby odpowiedzialne za kontakt z mediami oraz social media, itd. Jeszcze później powychodziły takie fakty, że bilety na tę imprezę są sprzedawane już od dawna, a cena biletu to 18 Euro. To dużo — dla porównania bilet na imprezę w Sztokholmie kosztował 150 koron szwedzkich, czyli około 15 Euro, a w Mediolanie w przedsprzedaży — 12 Euro.

No, tak czy siak, oni mieli i mają pieniądze. Co to za dziwny i nieelegancki zabieg zmierzający do tego, żeby Katrin się zniechęciła i nie zdecydowała się na granie za darmo? Przez lata uważałem, że Jemek Jemowit to człowiek przyzwoity — uwaga, (werble) — niesłusznie[7].

A wiecie co jeszcze?

Katrin Wolke nigdy nie wyraziła zgody na wydanie utworów z jej muzyką na labelu aufnahme + wiedergabe. I wiecie co? Jej decyzja została podeptana, opluta i zlekceważona, mówiąc językiem cywilizowanym.

Bo co nam pozostało, jeśli nie być cywilizowanymi ludźmi?

Katrin Wolke pozbawiano człowieczeństwa kilkukrotnie. Między innymi ludzie z berlińskiego labelu electroclash wraz z Jemkiem Jemowitem na czele całkowicie podeptali jej człowieczeństwo. EP-ka jest dostępna do kupienia na Bandcampie a+w.

Pomimo braku zgody autorki muzyki — label i tak opublikował to wydawnictwo.

W sumie, doszukując się jakichś pozytywów, to dzięki temu, że te tracki są dostępne na Bandcampie a+w — możecie ich posłuchać, a warto. Poniżej bezpośredni link.

A Jemek zablokował mnie na platformach społecznościowych, tak sam z siebie, bez słowa wyjaśnienia.

Kurtyna, oklaski. Gratuluję, udany „powrót” Jemku.

Wielki, chciałoby się rzec.

[click] The Ancestry EP z muzyką Katrin Wolke.

1 electroclash — gatunek muzyki elektronicznej wywodzący się z punka, new wave, italo disco oraz electropopu.

2 Extended Play, czyli nic innego jak minialbum – nagranie muzyczne, które zawiera więcej utworów niż singel (SP – Single Play), ale zwykle nie kwalifikuje się jako album (LP – Long Play); współczesne EP-ki zawierają zazwyczaj co najmniej trzy utwory, a maksymalnie sześć; pierwotnie, w czasach kiedy muzykę wydawało się na przykład na płytach winylowych, były to maksymalnie cztery utwory.

3 merchandise (ang.) towar, materiały promocyjne.

4 release party (ang.) impreza z okazji premiery EP.

5 oprogramowanie stworzone przez firmę Pioneer DJ, służące do zarządzania biblioteką muzyczną i przygotowywania utworów do występów DJ-skich.

6 line-up (ang.) zestawienie artystów/DJ grających danego wieczoru na konkretnej imprezie.

7 wcześniej w tym miejscu padały pod jego adresem obelgi; jedno konkretne słowo, za kogo, go teraz uważam; ta książka była przeładowana wulgaryzmami; postanowiłem to nieco uspokoić.

32

KAMPANIE SPOŁECZNE

Cyberprzemoc stała się codziennością w naszym życiu. Jeśli czujesz gniew, który jest tak silny, że kieruje Twoim postępowaniem, ale do tego stopnia, że musisz go wyładować na kimś bliskim, na kimś, kogo kochasz lub na kimś, kogo nie znasz, a kto może okazać się bezbronną, bezsilną osobą — ogarnij się, zatrzymaj, stań w miejscu i pomyśl.

„Czy gdybyś wiedział, jak bardzo Twój gniew może wpłynąć na kogoś, zmienić jego życie lub zakończyć jego życie — to czy odważyłbyś się to zrobić?”

Kiedyś się dowiesz, a możesz zrozumieć to już dzisiaj — że nigdy nie staniesz się silniejszy ani nie poczujesz się lepiej, gdy kogoś upokorzysz.

Ani w Internecie, ani w realnym życiu. A konsekwencje takiego zachowania zostają na zawsze.

A mogą być brzemienne w skutkach. Dla wszystkich. Również dla Ciebie. Przede wszystkim dla Ciebie.

Myślałeś kiedykolwiek o tym, jak to zatrzymać?

Jeśli piszesz chamskie, obraźliwe komentarze, złośliwe wpisy, dwuznaczności, używasz sarkazmu wycelowanego w kogoś, kto według Ciebie jest od Ciebie lepszy, fajniejszy, lub kto według Ciebie na to zasługuje — przestań.

Od dziś, od teraz.

PRZESTAŃ dziś.

Daję Ci rozgrzeszenie.

„Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć zachowywać się przyzwoicie.”

33

23 KWIETNIA IMIENINY WOJCIECHA

Drodzy czytający, stawiam takie oto pytanie: czy to prawda, że wszędzie i zawsze w show-biznesie chodzi o seks, albo o pieniądze, albo o jedno i drugie jednocześnie? Czy ktokolwiek zna kogoś, kto osiągnął sukces, pozostał wierny swoim ideałom, jest przyzwoity i uczciwy?

To, w jakich okolicznościach stawiam to pytanie, dlaczego są one dramatyczne, bo jesteśmy z Katrin rozdzieleni od 21 kwietnia, czas biegnie, ja nie pamiętam, co się wydarzyło, bo przeżyłem coś w stylu utraty pamięci. Prawie całkowitej. Pamiętam krzyk, złość, otwarte drzwi balkonowe, rozlany olej rzepakowy…

STOP THE WAR.

Zatrzymaj wojnę.

Zatrzymaj wojnę z samym sobą. Która toczy się wewnątrz Ciebie.

Natomiast te pytania o show-biznes, o to co kieruje ludźmi i artystami, kiedy osiągają sukces — pojawiły się na przełomie maja i kwietnia 2025 roku, po jednym z kryzysów wywołanych zarówno hejtem w Internecie, jak i zdarzeniami w Mediolanie. A to wszystko jest ze sobą powiązane.

Bo zanim polecisz na jakiś gig gdzieś zagrać, spędzasz miesiące w Internecie na promocji przede wszystkim swojej muzyki i siebie jako artysty. A chodzi o promocję sensu largo. Między innymi budowanie fanbase’u, kontakty z innymi artystami. Więc jak koniec końców jedziesz lub lecisz zagrać gdzieś, by zaprezentować swoje prace, utwory, sztukę — to, nad czym pracowałeś wiele miesięcy — to powinieneś się tylko cieszyć, mieć dobry nastrój a osoby, które Cię zaprosiły, nie muszą za wiele robić. Wystarczy, żeby wywiązały się z ustaleń dotyczących Twojego występu (żeby trzymały się ridera, jeśli takowy posiadasz), żeby nie wchodziły Ci więcej w drogę.

Tak po prostu. „Sprzedać duszę diabłu”. Co to znaczy? Co to znaczy w praktyce? Co czujesz, praktykując?

A taki sukces, to jak smakuje? No i do kogo de facto należą kupony, które odcinasz raz po raz po osiągnięciu sukcesu w branży muzycznej, idąc po trupach, jadąc po bandzie? Czy brud moralny dodaje prestiżu? To z niego zbudowane są struktury celebrytów? Jak to jest? I jakie, kurwa, struktury? Finalnie, z dumą i radością oświadczam, że do wszystkich byłem i jestem człowiekiem. Natomiast zdanie, które brzmi mniej więcej tak, że w Internecie można o mnie powiedzieć i napisać wszystko, to bujda.

Nieprawda. Nie — nie można.

Napisz sobie to, mordo, na czole.

Pisz i wypierdalaj.

Po wydarzeniach we Włoszech i tym całym wielogodzinnym, niekończącym się nawet po powrocie do Krakowa, na lokalnym lotnisku upokorzeniu — coś we mnie pękło. Przeżyłem coś, co, jak sądzę, można nazwać ostrym i przejściowym epizodem psychotycznym[1]. Dopiero później Katrin uświadomiła mi, co się działo, w jakiej dynamice, no i jakie to mogło mieć konsekwencje.

Ona też albo przepłakała, albo produkowała (jak już wspomniałem powyżej) dziesiątki stories na Instagramie a ich istotą były sprawy polityczne, gospodarcze, skupione wokół nadrzędnej idei przewodniej: „STOP THE WAR”. Towarzyszyła jej najpierw rozpacz, strach, potem motywacja i determinacja do osiągnięcia spokoju wewnętrznego.

Osiągnęła go.

Ja natomiast przeżyłem amnezję. Taka utrata kontroli nad przeżytymi traumami nie zdarzyła mi się nigdy wcześniej.

1 ostre i przemijające zaburzenia psychotyczne — nagłe wystąpienie objawów takich jak: urojenia, dezorganizacja myślenia, dezorientacja, zaburzenia postrzegania rzeczywistości, zaniki pamięci. Najczęściej wiąże się je z wystąpieniem silnego, traumatyzującego stresu. Trwa zazwyczaj krótko, od kilku godzin do maksymalnie dwóch tygodni.

34

INTELIGENCJA, KULTURA, POZIOM

Te trzy tajemne moce po-sia-da-my. Musieliśmy udawać niepełnosprawnych umysłowo żuli, żeby wsiąknąć w lokalne, ale również w międzynarodowe żulersko-klubowe środowisko. Prymityw, który wychodzi z ludzi, którzy je tworzą, jest niepojęty. Jak komuś powiesz coś miłego (a jemu nie należy się nic miłego za nic, nigdy, i on/ona o tym wie) to po otrzymaniu komplementu — „popierdoli mu się w dupie” (kolokwialnie mówiąc) i przestaje być „miły”. Piszę tutaj o podstawach.

Czy ktoś musi nam mówić, że nasza muzyka jest zajebista?

No, nie.

Ja wiem, bo słyszę. Ale nie tylko ja, bo wszyscy słyszymy. Wszyscy słyszycie. Ludzie przestali sobie mówić wprost (w twarz) albo chociaż pisać przez Internet (publiczne czy chociażby w rozmowach prywatnych), że się cenią. Trzeba ich na nowo ośmielić, uświadomić, że to dobrze „wysilić się” na coś miłego, bez podtekstów ani dwuznaczności. Jak to zrozumiecie, to wszystkim będzie się żyło łatwiej, lżej. A dacie wiarę, że są tacy, którzy wcale nie muszą się na nic silić? Istnieją jeszcze przyzwoici ludzie — słuchacze.

Dzięki Tymon.

A ty, osobo hejterska, niedouczone beztalencie — zrób sobie swoje i sobie swojego gówna słuchaj. Wiadomo, że masz masę wątpliwości co do jakości swojej muzyki — bo sam słyszysz różnice. Z naszymi produkcjami, wiadomo.

Ale nawet bez porównywania się do czegokolwiek co słyszałeś wcześniej, w życiu — Tobie samemu się to po prostu nie podoba. Wiem, bo sam słyszę. Mnie też się nie podoba.

Wiesz też, że nie robisz tej muzyki samodzielnie, bo nawet nie masz do tego odpowiedniego sprzętu, albo ktoś robi za Ciebie, a Ty siedzisz obok i dłubiesz w nosie. A wyobraź sobie, że ja poświęciłem muzyce całe swoje życie.

Dlatego moja muzyka jest taka właśnie. Rusza tłumy.

I nie ma w tym ani krzty przesady, pychy czy samochwalstwa. Tu użyję grzesiowego 10/10. Swoją drogą — to mam nadzieję, że Grzesiu Pawlik jakoś to weźmie na klatę i to przełknie, że tu sobie używam w najlepsze jego „powiedzonka”, którym zasłynął na Facebooku.

10/10 — ale pokory.

35

DZIEŃ WOLNOŚCI SŁOWA

Art. 11 Karty Praw Podstawowych stanowi, że każdy ma prawo do wolności wypowiedzi. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe.

12 marca. Od 2008 roku obchodzimy w tym dniu dzień wolności słowa w Internecie, zwany również dniem przeciwko cenzurze w Internecie. Spoko.

Ale chuj z tym. Co z tego?

Dlaczego i kiedy Polacy przespali moment, w którym to ciężkie gówno wymknęło się spod kontroli?

Kiedy to się stało dokładnie?

Nie będę rozważał na ten temat. Dlaczego zlekceważono kompletnie ten narastający z roku na rok problem?

Tu również bez komentarza.

To jest niewiarygodne, że jesteśmy tak bardzo w dupie, ze wszystkim.

Wymienię przykładowo, czego nikt nigdy porządnie w Polsce nie zrobił. Nikt nie poszerzał świadomości społecznej, nie otwierał społeczeństwu oczu na te zjawiska, nie reagował na pojawienie się hejtu, zanim ten zdążył przybrać takie monstrualne rozmiary. Mówię o tworzeniu programów profilaktycznych. Mówię i piszę o wprowadzeniu bezwzględnej penalizacji albo innego narzędzia prawnego do walki z hejtem. To pytanie pojawia się po raz pierwszy i zdaje mi się, że po raz ostatni — czy ktoś wie, jak ten sam problem został rozwiązany na przykład w Niemczech?

Chuj z tym. Kogo to, kurwa, obchodzi w ogóle.

Wam jest po prostu wygodnie z tym, że te zjawiska są. Dosłownie. Tym bardziej, że trwa na nie ciche przyzwolenie, a jak coś albo ktoś się „wysprzęgli” to w mig pojawiają się zespoły, które dniami i nocami „zamiatają pod jebany dywan” więcej, niż byśmy mogli podejrzewać.

Stary jak wraca do domu wkurwiony po robocie, to zamiast zesrać się do żony i wyjebać „gówniakowi” w łeb dosłownie bez powodu — siada z piwkiem przed pecetem, coś tam sobie przegląda, rechocze, klnie pod nosem. Nikt w domu nie interesuje się, co robi.

A co robi?

Wylewa swoje frustracje na forach, pod postami, gdzie się da. Ta jego „druga połówka” cieszy się, nic nie mówi, bo ma spokój. Kilka dni z rzędu po robocie, od słowa do słowa dostawała wiązanki, że jest „kurwą”, że ją „zajebie, jak powie jeszcze słowo”. A ona nie dość, że to znosi, to jeszcze musi „na żądanie” ssać tego jego śmierdzącego moczem fiuta, znosić inwektywy, uspokajać dzieci jak dostaną rykoszetem i kłamać matce, że wszystko jest okej.

Oni mają się dość już od lat, a prawda jest taka, że nigdy się nie lubili. Nikt im nie powiedział, że to jest najgłupsza decyzja w ich życiu, ten zasrany ślub. Postępowe, nowoczesne państwo-miasto, kraj-statek_kosmiczny, oaza tolerancji i szacunku, mlekiem, miodem, wódką i liturgią płynąca — wskazała, że jak kaszojad w drodze… uuu, to bez ślubu ani rusz.

Ale za to butem w ryj, wal na oślep, w byle kogo, w Internecie, anonimowo.

Ulżysz sobie, zejdzie z Ciebie stres, wkurwienie, parę godzin zapomnisz, że zazdrościsz wszystkiego — wszystkim.

A Twoja ofiara najwyżej nie wytrzyma i się w końcu wyhuśta[1] na klamce od łazienki, albo zaczadzi w garażu. Jak jest ze śląska, to może skoczy pod koła tirów na A4 z kładki między Rudą Śląską a Chorzowem.

Jebać. Kogo to, kurwa, obchodzi.

Najważniejszy jest Twój zasrany ryj, śmierdząca dupa, krzywa morda tej baby, z którą musisz mieszkać i co roku jeździć na wakacje na Kanary, na Cypr, gdziekolwiek.

A no i obowiązkowo raz na jakiś czas: ważne, żebyś wcisnął jej ten sam kit co zawsze, że niby dalej pociąga Cię seksualnie, pomimo upływu czasu. Wiadomo, wolałbyś to, co dzieje się, fiu fiu! już od lat przecież. Zwalić sobie konia w łazience, w niezgodzie z samym sobą, pokątnie oglądając na smartfonie z Androidem byle jakie gejowskie porno, no ale cóż. Jak mus to mus.

A tak przy okazji: Ławniczak!

Bo ja się dalej nie dowiedziałem i powtarzam pytanie: jak było na safari?!

STAY BLESSED HOE.

1 popełni samobójstwo.

36

KONTAKT WZROKOWY

Przyznam, że nauczony doświadczeniem z okresu ataków hejterskich na Katrin Wolke, wiedziałem (mniej więcej, oczywiście) jak postępować podczas ewentualnego kryzysu, ale każde tego typu zdarzenie i tak miało osobną, całkowicie nową dynamikę, która w miarę rozwoju wydarzeń nabierała tempa i nie dało się przewidzieć, jak się potoczy, a tym bardziej: kiedy się skończy.

Tak jest, drodzy czytający, wchodzimy w ciężkie gówno. Dostawaliśmy oboje korby. Oboje, bo ja przeżywałem ciężko to, że Katrin Wolke cierpi, to jak daje temu wyraz, w dodatku to, co wcześniej sam przeżyłem, czytaj: w 2017, 2018 i 2021 roku — też dawało o sobie znać. Wrzask, rzucanie przedmiotami, wielogodzinne kłótnie, de facto o nic, złorzeczenie, dzwonienie do rodziców, przeklinanie ich, przeklinanie wszystkiego, krzyczenie do sąsiadów z bloku naprzeciwko, trzaskanie drzwiami, rzucanie kurwami do sąsiada, który w odpowiedzi krzyczy przy swoich kilkuletnich dzieciach (synach, de facto), „wypierdalaj ty kurwo”... czy to dobry sposób na życie?

Zaraz, zaraz… o co chodzi teraz?

A ja pomijam te na prawdę drastyczne szczegóły, ograniczam, oszczędzam Wam ich, a mógłbym popłynąć. Ale bez przesady, kurwa. Co Was — tak naprawdę — obchodzi, co nam się dokładnie tu na Olimpie przez Was przydarzyło. Choć to przekracza ludzkie wyobrażenie, jakie zło może wyrządzić wpis, komentujący autorską muzykę utalentowanej artystki, który brzmi tak:

Szukam chłopaka/dziewczyny cringe pumps with shit rave stabs[1].

To, na czym mi zależy, to to, żeby wybrzmiało — głośno, ze wszystkich stron, w Dolby Atmos[2], a potem, żeby ten komunikat dźwięczał wam wszystkim w uszach już zawsze i żebyście mieli przed oczami ten obraz zniszczenia. Żeby każdy z Was zapamiętał — że każdy, nawet najbardziej błahy, ale ironiczny, przesiąknięty sarkazmem żart, podsycony złymi intencjami i emocjami takimi jak zazdrość, zawiść, nienawiść pod adresem drugiego człowieka dokonany świadomie, z premedytacją w Internecie — to hejt.

To jest cyberprzemoc.

Kto Wam powiedział, że to jest bezkarne? A tym bardziej, że nikt przez to nie cierpi? Bo musicie tak myśleć, albo wiecie, jak złe jest to, co robicie online, od czasu do czasu, i godzicie się na to. Czyli godzicie się również na poniesienie za swoje czyny konsekwencji prawnych.

Hejt rani nieodwracalnie, często zabija. Zabija, kurwa, ludzi.

Ocknij się, cymbale, póki nie jest za późno. Dla Ciebie. Czynników, od których zależy, kogo i jak mocno zaboli — jest wiele. Paweł Ławniczak — ilu osobom zrobiłeś krzywdę swoim prostackim „żartobliwym” pierdoleniem, obrażaniem, zniewagami i powtarzaniem kłamstw?

1 cringe pumps with shit rave stabs (ang.) - w wolnym tłumaczeniu zdanie to oznacza: “żałosne pompy z gównianymi rave uderzeniami”; dodam, że “rave stab” funkcjonuje w muzyce elektronicznej od narodzin muzyki Oldskool Hardcore później Happy Hardcore czyli końca lat 80-tych, początku 90-tych, głównie na Wyspach (Wielka Brytania) a słowo stab (ang.) oznacza — dosłownie — dźgnięcie; w dzisiejszej muzyce techno tego typu dźwięki pomimo, że są dość popularne to kojarzą się z czymś wieśniackim, prymitywnym.

2 Dolby Atmos – technologia dźwięku obiektowego, stworzona przez firmę Dolby Laboratories w kwietniu 2012 roku.

37

KOTWICA

„Ty pedale jebany, a po jaki chuj ty »jesteś na keto«? Przestań przeglądać się w lustrze i robić sobie zdjęcia na Instagram. Zajmij się swoją kobietą. Twoja kobieta i Twoje mieszkanie to jest twoja wizytówka”.

Twoje pokraczne ciało, wyrzeźbione czy nie — jest nic niewarte, nikomu niepotrzebne. Przede wszystkim Tobie samemu. Debilu.

Czy jakiś Twój — według Ciebie — krzywy ryj.

Polacy, Wy myślicie — że jakby to wyglądało — gdyby Polki patrzyły na Was z taką dokładnością jak Wy na nie?

Nikomu nie chodzi o Twój ryj. Z tym właśnie ryjem podchodzisz do dziewczyny, zagadujesz i rozmawiacie — pierwszy raz w życiu. Nie pierdol jej o sobie! Gówno ją interesuje Twoje pierdolenie, a jak zaczynasz o sobie i swoich wydumanych „osiągnięciach”, to lepiej w ogóle nie podchodź i nie zawracaj jej dupy.

Nie marnuj jej czasu, idź do kibla zwalić konia, a potem do baru.

Upij się i wypierdalaj w samotności do domu.

Kobiety oczekują uwagi[1].

I na ramię broń całe to nieustanne porównywanie się do innych i do tych, którzy w Twojej wybujałej wyobraźni, tylko według Ciebie są bardziej atrakcyjni, lepiej wykształceni, bystrzejsi.

Samce Alfa?

Teraz podsumuję to językiem matematyki. Z książki zatytułowanej “Przegryw” wiem, że to również język manosfery. Ja pierdolę! Toż to przecież, słynne 10/10 Grzesia Pawlika.

Jeśli jesteś x/10, ale gadasz 10/10 to jesteś 10/10.

Ale ty, pedale jebany, przecież prawie ciągle myślisz o innych samcach. Cały czas się do nich porównujesz i o nich rozmyślasz. Dokonujesz ocen tego, jaki dany samiec jest, a jaki jesteś ty, i jaką wartość prezentujesz względem tego samca. Stawiasz się w szeregu z gronem „nieudaczników”, którzy nie mieli i nie planują mieć żadnych kontaktów seksualnych z kobietami.

Popatrzmy na tę sytuację racjonalnie, „z dystansu”. Może nie o kobiety tutaj chodzi? Może kobiety w ogóle Cię nie interesują?

Rachunek sumienia, raz-dwa.

Jestem zniesmaczony Waszą indolencją, mimo że wielu z Was chciało pokonać swoje demony, podjęło wysiłek w tym kierunku, ale tak nie do końca. Pewnych stereotypów nie jesteśmy w stanie generacyjnie przełamać. I jak to się kończy? Wszyscy wiemy, jak.

Wysyłasz swoje spierdolenie online, znęcasz się nad każdym, kogo uznajesz za lepszego i fajniejszego od siebie — czyli, kurwa, nad każdym.

1 od autora: dzięki Ola.

38

KIEŁBASKA Z PIECZARKAMI

No elo.

Spieszmy się kochać ciepłe majówki, tak szybko odchodzą…

Podobno w czasie wypoczynku pogoda jest najważniejsza. Tak przynajmniej podała pani prowadząca Fakty Po Południu w TVN24. Pamiętam, że ma męża milionera, założyciela Getin Bank, kłamcę lustracyjnego.

Jest 30 kwietnia 2025 roku, czyli dzień przed długim majowym weekendem. Ta sama telewizja wcześniej tegoż dnia w programie „Wstajesz i Wiesz” ustami redaktora Roberta Kantereita pochwaliła się nowym felietonem zatytułowanym:

„Czy wiesz, co robi w sieci twoje dziecko?”

Oto copy-paste tekstu pod tym materiałem:

„Cyberbullying. Inaczej nękanie w sieci. Z badań wynika, że doświadczyło go prawie 40 procent polskich nastolatków. To może być wyzywanie na internetowych komunikatorach, ośmieszanie w mediach społecznościowych lub na czatach w grach online albo publikowanie prywatnych i intymnych zdjęć bez czyjejś zgody. Choć nie odbywa się w świecie realnym, ma jak najbardziej realne konsekwencje. Niszczy psychikę, powoduje depresję, w skrajnych przypadkach — może prowadzić do samobójstwa. Dzisiejsze nastolatki żyją równolegle w dwóch światach, a ten wirtualny dla wielu z nich jest ważniejszy od tego realnego. I co najważniejsze — nękanie w sieci, w przeciwieństwie do nękania w szkole, nie kończy się wraz z ostatnim dzwonkiem. Po lekcjach przenosi się na czaty, komunikatory, do social mediów. Trwa całą dobę. I zawsze odbywa się przy świadkach. A ślady — oprócz psychiki — pozostają też na serwerach. I są dostępne dla każdego. Wszak — jak głosi popularne powiedzenie — w sieci nic nie ginie”.

Dodam, że cały materiał wideo trwa szalone 29 minut. Data premiery przypada właśnie na dziś. Ostatni dzień kwietnia.

Heh, co by tu jeszcze…?

A, jest to ostatni odcinek serii TVN24+ zatytułowanej „Depresja Systemu" a będącej (przynajmniej według twórców materiału) całościowym spojrzeniem na system psychiatrii dziecięcej w Polsce.

Mordo, co Ty kurwa możesz wiedzieć o CYBERPRZEMOCY?

Kolejne pytanie: dlaczego ma to dotyczyć tylko dzieci? A kto dopuszcza się największego skurwysyństwa w Internecie? No to skąd Wasze dzieci biorą takie wzorce zachowań?

W tym miejscu postanowiłem użyć cytatu. Przytoczę tekst polskiego rapera o ksywie Białas. Słowa pochodzą z utworu zatytułowanego „AU” z płyty BIAŁAS — „MUREM ZA BONUSEM" wydanej w 2021 roku.

Cytat brzmi tak:

„To co jest podłe w rodzicach potem w dzieciaku dojrzewa”.

Kurwo.

I Ty — hejterska, ale też i Ty, niejedna — dziennikarska.

Powiem Wam, że moim zdaniem wykupienie dostępu do tego felietonu TV24+ to będzie przepierdolone 15 zł.

Oglądnąłem zapowiedź. Wystarczy.

Zapadło mi w głowie ostatnie zdanie, wypowiedziane przez dorosłą już kobietę:

„Zniszczyły mi po prostu najlepsze lata mojego dzieciństwa”.

Mówiła o swoich szkolnych koleżankach.

Jesteś cyberprzemocowcem?

Stosujesz mowę pogardy, mowę wykluczenia? Rozsiewasz kłamstwa? Zniesławiasz? Znieważasz? To pewnie masz problemy. Albo ze sobą samym. Albo w relacjach damsko-męskich. Albo… boisz się przed samym sobą przyznać, co naprawdę Cię kręci. Może interesują Cię faceci? Ale sama wizja przyznania się do tego przed samym sobą wydaje Ci się taka straszna, że wolisz się okłamywać.

Żadne przemocowe zjawiska, które powstały w Internecie, takie jak cyberbullying, trolling, hejt i mowa nienawiści — nie są „niewinnymi zjawiskami”, które można zbyć na przykład takim oto komentarzem: „Odetnij się od Internetu. Olej to. Nie reaguj”.

Co to za rady w ogóle?

Te “niewinne zjawiska” to przestępstwa.

“Zatrzymaj, Blokuj, Informuj” — to zasada, o której dowiedziałem się z kampanii przeciwko cyberbullyingowi produkcji irlandzkiej, sprzed (ja pierdolę) 8 lat.

Czyli z 2017 roku.

Osiem lat temu Irlandia robiła kampanie społeczne na ten temat.

BO W IRLANDII ROZUMIEJĄ I ROZUMIELI JUŻ DAWNO, ŻE PIERWSZY LEPSZY DOROSŁY MA BYĆ POMOCNY I RATOWAĆ DZIECKO, KTÓRE ZNALAZŁO SIĘ W KRYZYSIE BYCIA OFIARĄ CYBERPRZEMOCY.

TYMCZASEM POLACY: O_o

[click] Cyber Bullying: Create No Hate.

Każdy, kto padł ofiarą takich praktyk do końca życia będzie w sobie nosił SKAZĘ.

To ten hejt, w okresie dojrzewania — na 100% będzie przez kolejne lata i całe dorosłe życie oddziaływał, miał wpływ, miał bezpośrednie przełożenie na różne sfery życiowe tej osoby, jednakowo na kwestie osobiste, relacyjne, przez kontakty z rodziną, na pozycji zawodowej kończąc. Chyba nie muszę dodawać, że psychika ofiary hejtu, cyberbullyingu obarczona jest masą deficytów, a wszelkie zasoby, które rozwijane naturalnie mogłyby doprowadzić kogoś do wielkich rzeczy i osiągnięć — są przyćmione brakiem wiary w siebie, w swoje możliwości i sporo innych, ale to nie jest podręcznik do psychologii. A to nie jest sytuacja, że „tyle wiem, ile zjem”. Dzielę się wiedzą, którą zdobywam przez lata. Gromadzę, przyswajam, rozumiem i doświadczam.

Kojarzycie Sławomira Sierakowskiego z Krytyki Politycznej?

Dlaczego pytam?

Typ był w Luzztro, w ten sam wieczór, a raczej noc, kiedy Katrin Wolke zagrała tam, na czarnej. Czy przyszedł wtedy do Luzztra specjalnie na jej seta? Tego nie wiemy i raczej nieprędko się dowiemy.

A w jakich okolicznościach dostała ten booking?

Ano w takich.

Nazwałbym je wprost niefajnymi, mało ciekawymi. Na próżno doszukiwać się dobrych intencji osoby, która ją zaprosiła. To był weekend kiedy większość ludzi zainteresowanych muzyką techno wyjechała do Płocka, na festiwal Audioriver.

Tak, tak. Zagrała w Luzztro na czarnej, w ten sam weekend, w który odbywał się jeden z większych festiwali techno w Polsce — Audioriver — Rabiegi-Orlicza i Leowskiego.

Ale Katrin zagrała tak, że klub był pełen. Pękał w szwach.

Pamiętam, jak jeden typiarz, co „walczył” kilka dobrych godzin non-stop pod głośnikiem — w pewnym momencie do mnie podszedł i powiedział takie słowa:

„Ale napierdala ta dziewuszka”.

Kilkanaście osób pytało mnie, kto to jest, kim ona jest. A niejaki Profesor (co, kurwa?) Saibertin, ten, który ją zaprosił wówczas, nie pokwapił się nawet żeby przyjść, żeby zwyczajnie, po ludzku — powiedzieć „cześć”, czy przedstawić się, czy cokolwiek.

Był w tym czasie w Płocku. Nie starczyło czasu, żeby zachować się na jakimkolwiek poziomie.

A co do Sierakowskiego — nie żebym się czepiał, że chłop był na imprezce, normalna sprawa. Szczególnie, że gość ma dość pokaźne bio, jako dziennikarz, komentator życia publicznego. Ma prawo chcieć odreagować od tego wszystkiego, bo materia, jaką się zajmuje, jest obciążająca — bez dwóch zdań.

Co mówi o nim Wikipedia?

„Sławomir Witold Sierakowski, rocznik 1979, polski publicysta, socjolog, krytyk literacki i teatralny, wydawca, okazjonalnie dramaturg, założyciel i redaktor naczelny pisma „Krytyka Polityczna”, internetowego „Dziennika Opinii” oraz Wydawnictwa Krytyki Politycznej, współtwórca REDakcji.”

Fajnie. Ale.

Ja pisałem o tym hejcie, o cyberbullyingu na fanpage do Krytyki Politycznej, zdaje się do OKO Press również, do niejakiej Pani redaktor Agaty Szczęśniak, bo to (tak myślę) jego koleżanka, działaczka zaangażowana w sprawy kobiet. Chciałem tym ludziom — stojącym za dużymi cenionymi organizacjami — zwrócić uwagę na problem oraz na jego skalę.

39

BEZ ODZEWU

Co jest, ludzie?

Może Wam jest po prostu wygodnie z tym hejtem?

Dobrze Wam z tym, że się przymyka oko na agresję słowną w sieci, albo ubiera ją w mundurek „niewinnych żarcików”.

Dlaczego?

Może dlatego, że po prostu każde z Was ma coś za uszami?

Kto ma naszponcone z własnym sumieniem?

Kto jeszcze ma naszponcone z kodeksem karnym?

Innymi słowy: czy Wy też hejtujecie kogoś w Internecie? Albo robiliście to w przeszłości? Wstyd się przyznać?

Może nie — obym się mylił. Może macie inne powody na udawanie, że problemu nie ma — skoro nie pokazujecie go takim, jakim jest naprawdę, ani jego skali. Co więcej, nie mówicie ani nie piszecie nic o zagrożeniach i realnych skutkach tego zjawiska.

Eeeeeeeeeeee co to tam hejt. Kobieta z felietonu TVN24+ ma zniszczone najlepsze lata dzieciństwa. I chuj z nią, z jej dzieciństwem. Kogo ona obchodzi.

29 minut pierdolenia.

Brak jakiegokolwiek oddziaływania społecznego, przełożenia na cokolwiek.

To “cokolwiek” to na przykład rozpoczęcie publicznej dyskusji o istnieniu i randze problemu, to inicjatywy dające początek zmianom systemowym, w tym zmianom w przepisach prawa. Karnego, ale nie tylko karnego.

Żeby oglądnąć 29 minut felietonu to trzeba zapłacić 15 złotych.

Kurwa, ile?

Temat, wiadomo: „lekki, łatwy i przyjemny[1]”. Myślę, że do tej pory, czyli w jakieś 3 miesiące — dostęp wykupiło, hmm, strzelam, z dwadzieścia, może pięćdziesiąt osób.

To pytanie pojawia się po raz kolejny (czyli poprzednio, to jednak nie był jedyny raz jak o to zapytałem, taki kurwa „niewinny żarcik”), mianowicie: czy ktoś wie, jak poradzono sobie z przestępstwami tego typu w Niemczech, w ich kodeksie karnym?

W takim razie — skąd ten absolutnie dziki pomysł, że to zasrane zamiatanie pod dywan i niereagowanie na krzywdę, której jesteście świadkami (bo wystarczy, że PRZECZYTACIE taki komentarz hejterski w sieci, pod czyimkolwiek adresem) będzie dla wszystkich (Was samych również) mniej opłakane w skutkach niż zwrócenie hejtującemu uwagi na jego zachowanie?

Skąd pomysł, że brak reakcji będzie bardziej rozważny niż podejmowanie zgłoszeń nienawistnych treści czy osób szerzących mowę nienawiści do moderacji serwisu, za pośrednictwem automatycznego formularza, który po to właśnie jest?

Skąd pomysł, że w sytuacji bycia świadkiem popełnienia wobec kogoś przestępstwa — brak reakcji będzie bezpieczniejszy niż zgłoszenie tego zdarzenia odpowiednim organom ścigania?

Taka pro wskazówka, podpowiedź: każda aktywność na komputerze czy telefonie jest zapisywana (innymi słowy: „zostaje”) w postaci szyfru[2], sekwencji danych, do której zawsze można wrócić i można ją odtworzyć. Tak samo jak każdy dźwięk słyszany przez ludzkie ucho, każda częstotliwość — ma swoje odzwierciedlenie na funkcji liniowej.

Także uważajcie na wszystko, co robicie w Internecie.

Wszystkim Wam pasuje, żeby ten problem społeczny trwał. Aby Polacy dalej żyli z cichym przyzwoleniem na opluwanie innych w Internecie. Do tego stopnia, że na przykład wspomniany przeze mnie Sławomir Sierakowski sam z siebie zablokował mnie na Messengerze. A o czym ja piszę w wiadomości prywatnej na fanpage Krytyki Politycznej? Bo przecież nie ma tam mowy o hejcie. O czymś tam piszę, niesiony falą żalu, smutku, bólu.

Za kogo Wy się uważacie?

Za aktywistów, za działaczy, za ideowców?

Co to za aktywizm? Gdzie są wtedy „Twoje idee” kiedy dostajesz wiadomość o jakimś naruszeniu, o naruszeniu czyjegoś dobra, albo jeszcze gorzej: o popełnieniu jakiegoś przestępstwa na przykład z art. 217 KK, czyli naruszenia nietykalności cielesnej — a twoja jedyna reakcja to brak reakcji, a później „prewencyjny” blok? Żeby nam typ nie zawracał dupy na lewo swoimi problemami?

Zakładacie fundacje, stowarzyszenia, robicie kampanie społeczne, chcecie podnosić świadomość już nieistotne kogo, czy wybranych grup społecznych, czy całego społeczeństwa, prowadzicie kanały informacyjne, platformy społecznościowe — i co? I nie reagujecie na krzywdę.

Ot co.

Można zrobić dosłownie wszystko.

Odezwać się. Jakkolwiek się odezwać. Jak treść wiadomości Wam się nie podoba — to przecież można napisać, że to nie „nasza działka” albo nasza, ale nie zajmujemy się jednostkowymi przypadkami, nie wiem… To, że ktoś całkowicie lekceważy taką wiadomość — po prostu nie mieści mi się w głowie. Serio, nie umiecie skutecznie ale grzecznie i elegancko po prostu kogoś zbyć? To i tak nieodpowiednie, ale lepsze, niż brak jakiejkolwiek reakcji.

Wiadomo, podjęta rozmowa, dialog — rozpocząłby lawinę. A nikt nie chce się w tym babrać. Umorusać.

Być może jestem idealistą, a co za tym idzie: wymagam za wiele?

A może to Wam się tak drastycznie obniżyły standardy?

Może to opinia publiczna sama jest wplątana w te kompromitujące aktywności?

Wielcy komentatorzy idą na gig, żeby się przysłowiowo „odpalić”, bo mają ciężką robotę i muszą odreagować.

A potem i przedtem wszystko i wszystkich mają w głębokim poważaniu.

A wiecie, jak zareagował klub w Berlinie ://about Blank na wiadomość, że ma do nich do klubu przyjechać hejter, cyberprzestępca z Polski i zagrać na imprezie organizowanej u nich w klubie? Ano tak, jak powinien zareagować każdy.

To jest właśnie Peace. Love. Unity. Respect.

Tak na zjawisko hejtu i cyberprzemocy w Internecie reaguje cywilizowana Europa Zachodnia.

1 niepotrzebny sarkazm ale inaczej do Was nie przemówię.

2 Bruce Schneier: Kryptografia dla praktyków: protokoły, algorytmy i programy źródłowe w języku C. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo — Techniczne, 2002, s. 29-30.

40

PRZED SAMYM SOBĄ

Co jest z Wami wszystkimi nie tak?

Co to ma być, że (pozwolę sobie na użycie tego nazewnictwa dedykowanego, jak mniemam, prawicowym ekstremistom) skrajne lewaki (kiedyś dla mnie osobiście z założenia ludzie światli o raczej otwartych umysłach i zdrowym podejściu do dosłownie wszystkiego, podkreślam kurwa: kiedyś) wycierają sobie przysłowiową „gębę” (online) rolkami, zdjęciami, relacjami z miejsc, gdzie dzieje się krzywda ludzka na ogromną skalę, czyli na przykład z Palestyny czy z frontu na Ukrainie. Bierzecie te obrazy zniszczenia, te udokumentowane świadectwa kryzysu, który dzieje się na naszych oczach na bliskim wschodzie i na Ukrainie, żeby co? Podrasować sobie sumienie? Chiptuning[1].

Nas - zabiliście.

Nas. Dwójkę rodaków.

Odebraliście nam godność, człowieczeństwo, prawo do decydowania i robienia tego, co kochamy. I co?

I to jest okej?

A nad dziećmi z Palestyny będziecie się rozczulać, oczywiście online — publikując stories na Instagramie?

W dupie macie ich, ich życie, czy przeżyją, czy już zdechli — w dupie to macie głęboko. Hajs się zgadza, ryjek?

Ten kultowy ryjek.

Bo jeszcze — tak zupełnie przy okazji — nie jest Wam wygodnie, żebyśmy się zaczęli pokazywać koło Was. Bo jesteśmy dobrzy, a w tym przypadku słowo „dobrzy” to eufemizm. Jesteśmy za dobrzy. Nasze pomysły są wybitne. Dobrze jest być na bieżąco z naszym kontentem. Ale tak po cichu, potajemnie.

Weźmy przykład.

„Ten kultowy ryjek” prowadzi https://radiomeister.pl/.

Był taki moment, że wyszliśmy szerzej z koncepcją Hard Eclectic, czyli nowego gatunku muzycznego, który Katrin Wolke zapoczątkowała. Bo jej muzyka zasługuje na takie wyróżnienie. Moja zresztą też. Ja już dawno temu ustanowiłem Tekkcore’y jako gatunek/podgatunek hardteków i tribe’ów.

Ale co ma z tym wspólnego „ten kultowy ryjek”, niczym maskotka z klipu Mr Oizo “Flat Beat”?

No więc na tym jego pożal się Boże portalu www, z recenzjami, wywiadami i tak dalej — nagle w magiczny sposób wzrosło użycie słowa „eklektyczny”, „eklektyzm[2]”, „eklektyczne”. W bio innych DJ-ów, w opisach wydarzeń, na podstronach Radiomeister użyto tego słowa, jak do tej pory:

71 razy.

Kilka razy w zdaniach, w których nie ma to kompletnie sensu!

Tak samo nie ma sensu w tym miejscu uruchamiać się z mydleniem oczu, że to nie ma związku albo, że to inwencja własna. Dlaczego? Bo wszyscy jesteśmy tak samo widoczni w Internecie. Każdy profil można anonimowo „zlustrować”. Większość informacji można zdobyć “po cichu”.

Z tym eklektyzmem to dziwny zbieg okoliczności, co nie?

A jak już wpadłeś na pomysł, żeby używać — namiętnie — słowa, eklektyczny, eklektycznie, eklektyzm, to rób to chociaż ze zrozumieniem, a nie byle gdzie, gdzie popadnie.

GOW[3] — Gospodarka Oparta na Wiedzy.

Naszej, u nas podpatrzonej, wprowadzonej do obrotu jako własna. Bo Waszych autorskich pomysłów — ciekawych, chwytliwych i robiących wrażenie — to można ze świecą szukać. Jesteście zwyczajnie zakłamani. W dodatku jeszcze do niedawna żyliście w przekonaniu, że jesteście bezkarni.

1 chiptuning - tuning elektroniczny sterownika silnika mający na celu zwiększenie mocy silnika oraz jego maksymalnego momentu obrotowego. Chodzi o swoiste “ulepszenie” samochodu prostymi metodami.

2 eklektyzm – łączenie w całość zróżnicowanych elementów, teorii, pojęć, które zostały zapożyczone z różnych stylów, doktryn, epok; [online], PWN [dostęp 2021-06-05].

3 Według definicji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju jest to gospodarka oparta wprost na tworzeniu, traktowanym jako produkcja, oraz dalszym przekazywaniu, czyli dystrybucji oraz praktycznym wykorzystaniu wiedzy i informacji. Są więc trzy etapy będące podstawą rozwoju gospodarczego – produkcja, dystrybucja, wdrożenie. Wiedza jest określonym produktem (niezależnym bytem), który napędza rozwój.

41

WYSZUKIWARKA DUSZ

Lata 2000. to były czasy, które kojarzą mi się z procesami szeroko pojętej transformacji systemowej w Polsce[1], oczywiście z naciskiem na jej społeczne i ekonomiczne tła. Clubbing też był w powijakach, rozwijał się. Dostęp do muzyki — mówiąc delikatnie — był dość mocno ograniczony.

W końcu pojawił się Internet, a wraz z nim zdecentralizowane sieci P2P[2]. Tu słowo o tych sieciach. Przyjmuje się, że pierwszą taką siecią, która powstała w 1999 roku był Napster — umożliwiał on każdemu, kto pobrał i zainstalował aplikację udostępnienie wybranych zasobów swojego komputera innym użytkownikom w Internecie. Soulseek, z którego korzystałem, działał na identycznych zasadach. GUI (czyli Graphical User Interface) było proste i przejrzyste. Chat rooms, Users, Search, i z tego co pamiętam — to wszystko. Żeby dotrzeć do prawdziwych perełek trzeba było wchodzić do chat roomów, rozmawiać online z innymi użytkownikami. W końcu trafiałeś na kogoś z ciekawymi zasobami, na przykład ten ktoś miał jakiś najnowszy utwór Ragga-Jungle świeżo zgrany z winyla do mp3 z płyty kupionej niedawno w sklepie winylowym gdzieś w Atlancie. Potem, wskutek dalszej wymiany wiadomości na prywatnym czacie okazywało się, że ty posiadałeś muzykę lub zasoby, których on szukał od dawna. Dogadujecie się. Transakcja.

Życie to transakcja.

W 2002 roku, dzięki wejściu w środowisko online, zaistnieniu w tym środowisku, poznaniu tam ludzi — docierałem do tych, którzy posiadali muzykę niszową przez duże N. I tak stałem się posiadaczem sporej kolekcji mp3. Wiadomo, technologia poszła do przodu, o czym pisałem wcześniej. Na początku lat 2000. nie wiedzieliśmy, że magazynowanie danych stanie się takie proste i mobilne, a przesył danych będzie kiedyś ultra szybki — dlatego owe zbierane przeze mnie mp3, których biblioteka stale rosła, miały jakość 128 kbps. Czyli ang. kilo bytes per second.

Teraz wyjaśnienie, o co chodzi z tą jakością muzyki.

Jakość plików MP3 zależy od ich bitrate, czyli szybkości transmisji bitów. Ta może się wahać od niskiej (96 kbps — 160 kbps) do wysokiej (320 kbps).

Pliki o wyższym bitrate zachowują więcej szczegółów i mają zdecydowanie lepszą jakość, ale zajmują więcej miejsca na dysku.

Jest 2025 rok.

Od wielu lat, od czasów kiedy komputery wkroczyły do klubów — stosuje się format mp3 w jakości 320 kbps. Niższa jakość oznacza gorszą słyszalność, niekiedy jakieś zakłócenia — a to przekłada się na zadowolenie, na satysfakcję audytorium, na wrażenia bawiących się uczestników imprezy.

A Ci ludzie pod głośnikiem są NAJWAŻNIEJSI.

To dla nich idziesz grać, tępy cwelu, a nie dla ziomeczków co za Tobą stoją i Ci „przyklaskują” jak nieudolnie miksujesz nudne kawałki.

Dzisiaj — moja ówczesna biblioteka mp3 do niczego by się nie przydała. Dawno jej już nie mam, na szczęście, bo to i tak byłoby piracenie, a nie grałbym i nigdy nie grałem niczego, do czego mógłby się „przyczepić” ZAIKS. Ale ja zająłem się produkcją muzyki jeszcze zanim powstał Soulseek.

O tym, że muzykę można SOBIE ZROBIĆ — wiedziałem — mniej więcej — od 1995 roku.

I już wtedy sporo się działo. Przede wszystkim powstała znakomita biblioteka sampli, które sam zgrywałem do plików audio z różnych źródeł. Z winyli, które dostałem od babci albo od babć kolegów, albo z telewizji, którą mogłem włączyć sobie na komputerze stacjonarnym, dzięki urządzeniu o nazwie karta TV. To tylko dwa z wielu przykładów, skąd muzycy brali sample w latach 90-tych.

Siedzieliśmy we dwóch, z gościem o imieniu Łukasz (mówiono na niego Łukaszek, taką miał ksywę). Dzień w dzień, przez kilka lat, dosłownie — w każdej wolnej chwili.

Mieliśmy kompa stacjonarnego, kartę dźwiękową, której nazwy nie pamiętam (możliwe, że był to Marian Audio), oprogramowanie o nazwie Sound Forge oraz sekwencer dostarczony przez producenta karty dźwiękowej. Mieliśmy również gramofon, chyba Unitra. Mieliśmy ciągle powiększającą się kolekcję płyt winylowych. Mieliśmy automat perkusyjny Yamaha RY-20.

Sami robiliśmy sample do naszych kawałków, potem robiliśmy bity. Robiliśmy rap.

Duet: producent i MC. Pozdrawiam Cię ciepło, byku.

Trochę później, z ludźmi z Soulseeka oraz z forum drumandbass.pl zacząłem w końcu spotykać się w realu. Na początku interesowała nas tylko MUZYKA. Przyświecała nam wspólna pasja, miłość do muzyki, do grania, kolekcjonowania nagrań, do dzielenia się dobrą muzyką. W tamtym okresie, kiedy grywało się z płyt winylowych — grywałem regularnie. Przede wszystkim w Krakowie, ale często we Wrocławiu (w już nieistniejącym, nie kojarzonym w ogóle przez młodszych imprezowiczów klubie WAGON na Rynku Świebodzkim), w Toruniu w NRD oraz w punkowym Pilonie nad Wisłą, w Warszawie w Pogłosie, w Bydgoszczy na Barce Melody. Tak czy siak, starzejący się mężczyzna z pomarańczową torebką ze zdjęcia na jego Instagramie wraz z dwoma kolegami uznał, że nie warto o mnie wspominać w pewnej książce o polskiej scenie techno, której był współautorem.

30 lat beztalencia sceny.

1 ogół zmian zapoczątkowanych w Polsce w latach 80. XX wieku, które zostały ukierunkowane na budowę wolnego rynku, stworzenie społeczeństwa obywatelskiego oraz demokratyzację.

2 P2P (Peer To Peer); www.techterms.com. (ang.).

42

JAK BYĆ SOBĄ NA 100%

Dla mnie punktem wyjścia stała się wiedza i umiejętności, które zdobywałem pracując przez lata w sprzedaży. Zostało we mnie to, co z łatwością zapamiętałem, i to, na czym mi zależało, żeby zapamiętać i przyswoić. To drugie wymagało ode mnie żmudnych treningów i wielokrotnego powtarzania, ale okazało się bardzo przydatne w późniejszej walce o samego siebie i moją tożsamość.

Zauważyłem, że ludziom na ogół wygodnie jest żyć w swego rodzaju nieświadomości czy niewiedzy. Albo inaczej: w wiedzy niepełnej.

Bo wiedza to nie tylko potęga, ale czasami też ciężkie brzemię.

Dlatego na przykład takiemu Pawłowi Ławniczakowi z taką łatwością przychodzi hejtowanie obcych dziewcząt w internecie — bo myśli, że jakby przyszło co do czego, to zawsze może powiedzieć „spokojnie, to były tylko żarty”.

Bo nie wie.

I z tą „niewiedzą” mu wygodnie. Spokojnie, prędzej czy później dowie się.

Ciekawe, czy tak jak jego ziomeczki — sędzia orzekający na sali sądowej skuma jego żarty, też będzie się tak śmiał, a sprawę umorzy?

Jak zatem wykorzystać swoje zasoby — ale w taki sposób, żeby spełniać się życiowo, żeby mieć przekonanie, że się jest na 100%, że się żyje na 100%?

To jest czarna magia dla większości.

Przykładów osób z nieprzepracowanymi sprawami osobistymi na scenie techno jest całe multum. Ta branża przyciąga z kilku powodów. Od lat obserwuję, jak to poletko artystyczne ewoluowało. Kiedy ja zaczynałem, w latach 2000. — punktem wyjścia do spotkań, imprez, afterów, kolaboracji była MUZYKA.

Ale moment. Zanim dalej o muzyce — to Wam powiem, kto był sobą na 100%.

Babcia Katrin Wolke, czyli Pani Adela. Kobieta postępowa, przebojowa i odważna, była dla wnuczki wzorem do naśladowania. Dużo o niej słyszałem, byliśmy wspólnie na jej grobie. Babcia Adela to była żelazna dama z krwi i kości. Do Krakowa przyszła piechotą z małej wsi w województwie świętokrzyskim. Ta wieś liczy obecnie mniej niż 100 mieszkańców. Trasa, jaką Pani Adela pokonała z buta, to 84 kilometry — taki spacerek. Motywacji Pani Adeli nie znam, ale można się łatwo domyśleć, że zwyczajnie nie chciała gnuśnieć w jakimś wypizdowie, tylko zdobywać świat. I go zdobyła. Miała trzech mężów, a ostatni ślub wzięła w wieku lat 75 w USA, dokąd poleciała w latach 90.

Ale zaraz, moment. Wychodzi na to, że Katrin Wolke ma korzenie świętokrzyskie.

Na kolana, H.C.C.

43

CZYŻEWSKIEGO, WOJCIECHA

À propos afterów.

Wytłumaczę, co to jest after, bo zakładam, że po moją książkę sięgną nie tylko osoby związane z clubbingiem, ale też tacy, co na imprezie ostatni raz byli 20 lat temu i były to chrzciny, wesele, albo inna rodzinna impreza.

Afterparty (z ang. „impreza po”) w skrócie „after” — impreza odbywająca się bezpośrednio po innym, większym wydarzeniu, np. koncercie, meczu, premierze teatralnej lub filmowej. Do definicji dodam od siebie: również po imprezie techno.

W kulturze clubbingu aftery to więcej niż norma.

To w zasadzie tak bardzo jej nieodzowny element, że wiele osób idąc na imprezę celuje przede wszystkim w afterparty po niej. Miejsca, gdzie odbywają się aftery można zmieniać, a to może trwać i trwać, drodzy Państwo.

Normalnemu, pracowitemu, ambitnemu człowiekowi może się to w głowie nie mieścić.

Co?

Ile czasu, ile pieniędzy, ile narkotyków i alkoholu, ale także ile różnego rodzaju zachowań, całkowicie wykraczających poza jakiekolwiek normy — pochłaniają, zabierają i generują aftery.

Po tzw. imprezie głównej, gdzie by się ona nie odbywała — na after jedzie się zazwyczaj taksówką lub kilkoma, wszystko zależy od ilości zaproszonych osób, także tych, którzy trafią tam przypadkiem lub przy okazji. Tam, czyli do jakiegoś prywatnego mieszkania lub domu. Łatwo stracić nad tym kontrolę.

Tak to wygląda, na tym to polega.

Ile spędzisz tam czasu — to już zależy od Ciebie i od trybu życia, jaki prowadzisz. Jak nie masz obowiązku pójścia do pracy w poniedziałek rano, albo pomimo takiego obowiązku powiedzmy — będąc na umowie o pracę — korzystasz z tzw. urlopu na żądanie, to możesz sobie siedzieć i siedzieć.

A dodajmy do opisu tej sytuacji taką okoliczność, że dany gospodarz albo gospodyni afteru ma kłopot z asertywnością, czyli zdecydowanym i konsekwentnym wyproszeniem gości i zakończeniem posiadówki, gdy sam już jest zmęczony i chce na przykład zwyczajnie odpocząć.

Moje doświadczenia w tym temacie nadają się na osobną książkę. Z Katrin chodziliśmy na aftery — bardzo krótko, kilka miesięcy. Na samym początku naszego związku. Kasia bardzo lubiła „posiadówki” u Marty i Pierra. Bo było dobre jedzenie, bo Ci ludzie umieli zadbać o gości, mieli ładne mieszkanie. Prezentowali (sorry, ale jednak „jakiś”) poziom.

Śmieszny fakt, Pierre to nikt inny jak Piotrek z Sosnowca.

Ta para w końcu się rozstała. I wiecie co — okazało się, że po tym rozstaniu Marta oskarżyła byłego partnera o stosowanie przemocy wobec niej. Sprawa skończyła się w sądzie karnym, Marta poszła na ugodę, bo nie mogła tego znieść — psychicznie. To, że doszło do ugody, to nie ma większego znaczenia. Został skazany. Za przemoc wobec byłej partnerki. To co ma znaczenie?

To, że takie sprawy rozstrzyga się w sądzie.

Nie w Internecie, nie na imprezach. Tylko w sądzie. Jak ktoś komuś robi krzywdę, to krzywdzona osoba idzie na policję, do prokuratury, do sądu. Takich spraw nie roztrząsa się na Facebooku, publikując posta, w którym oczerni i oskarży się kogoś, pojedzie po bandzie, a jako powód poda się to, że chciało się tylko ostrzec inne kobiety. Albo wyśle się jeszcze bliżej nieokreślonego pochodzenia zdjęcie siniaków na czyimś ciele.

Co to ma być? To jest sprawiedliwość?

A spotkania towarzyskie u Marty i Pierra były fajne.

Chociaż roiło się tam od pseudo-podrywaczy, którzy jako pick-up line używali historii, kim to oni nie są albo „o Boże, ale jestem stary, mam 35 lat”.

To, co dominuje, a jest karygodne, to fakt, że ludzie piszą na siebie kłamstwa i potem opowiadają te kłamstwa. Bezkarnie. Nie zdając sobie sprawy z konsekwencji tego, co robią. A konsekwencje mogą być tragiczne w skutkach.

Proszę zachowywać się przyzwoicie w Internecie.

Proszę zachowywać się przyzwoicie wszędzie.

44

CZYNNIKI RYZYKA

To, że my w ogóle żyjemy — to jest cud.

Pytany o to, dlaczego, skąd to zdanie, o co chodzi? — od jakieś czasu mówię „przeczytasz w książce”. Ale tego się nie da ani opisać, ani opowiedzieć w taki sposób, aby w pełni oddać powagę tamtych sytuacji. Bo my byliśmy tak w dupie, ale tak bardzo w dupie… ja nie wiem, jak skończyć to zdanie, w tak głębokiej dupie byliśmy.

To co takiego się działo?

Wcześniej co nieco wspomniałem o rozdrażnieniu, kłótniach „bez powodu”, ciągłym zdenerwowaniu, pretensjach. Gonciarz też o tym wspomina. Kurwa, jeden z drugim wspominają.

Taka rada, jak coś. Zamknij mordę, każdy Ty, który chciałby teraz zacząć wymądrzać się swoimi poglądami, że „ta branża jak wiele innych to ciężki kawałek chleba, że hejt jest wszędzie, że trzeba być odpornym psychicznie” — eeeeeeeeeeeeee kurwa!

Czyli „obiektywne zero” przy takiej postawie i tego typu poglądach to hmmm... młody królewicz na karym rumaku.

„Ponichtera” type beat.

Że ja na to wcześniej nie wpadłem. Dosłownie w tej chwili stuknąłem się w głowę — geniusz.

Odporność psychiczna.

Mordo, jakbyś dostał tyle na przysłowiową „klatę” co ja — te 7, 6 i 4 lata temu, albo to, co czytała na swój temat Katrin Wolke na przestrzeni ostatnich 3 lat — to byś się wyhuśtał, popełniłbyś samobójstwo. Nie dałbyś rady. W najlepszym przypadku wylądowałbyś w szpitalu psychiatrycznym.

I to nawet nie jest przesada.

Fakt, nie ma pewności, nic tu nie jest na sto procent. Bo to kwestie z pogranicza psychologii, psychologii społecznej, wiedzy o społeczeństwie, psychiatrii, ale też antropologii.

Dodajcie do tego nowoczesne technologie na czele z platformami społecznościowymi, potęgę Internetu, ale też wszystkie zagrożenia, które wynikają z tej potęgi, oraz wszystko to, co daje światu branża rozrywkowa. A branża ta istnieje przecież od lat. Od zawsze.

Najstarsze zawody świata: kurwa i wodzirej.

To, że dzisiaj żeruje się na ludzkich słabościach, to „małe miki” — jak mawiała Pani Małgosia, moja koleżanka z pracy z Poznania. Pozdrawiam, Pani Małgosiu.

W branży rozrywkowej kosi się dobry hajs. I nie zesraj się, jeden z drugim przedsiębiorco, zaangażowany kiedyś w gadanie o kryzysie w pandemii, a potem o wychodzeniu z kryzysu po pandemii.

Była pandemia, był kryzys w branży. Niejednej.

Gimnastykowaliście się wszyscy, jak umieliście, żeby obchodzić wszelkie zakazy i obostrzenia.

Zakaz gromadzenia się, organizowania imprez masowych to rzekomo był cios dla branży tak silny, że po zamknięciu tego etapu w historii ludzkości sprawy nie wróciły na ten sam tor, co przed pandemią. GÓWNO PRAWDA. Nie jestem ani ekonomistą, ani analitykiem, ale jestem dobrym obserwatorem i przyjrzałem się branży w skali kraju oraz w skali globalnej.

Publika nie dostaje tego, na co zasługuje.

Dlaczego?

Kto o tym zadecydował?

Czy to była jakaś zbiorowa decyzja?

Ile byście zarobili gdybyśmy u Was grali?

To się w Waszych głowach — ani w Waszych kieszeniach — nie mieści.

45

TYPOWY CHAD? TYPOWY PEDAŁ

Zacytuję jeden z hejterskich wpisów, który pojawił się pod moim postem na Facebooku, na grupie o nazwie „Szukam techno — eventy”:

„Tu widzę, że koledze to nie pociąg a cały peron odjechał”.

Mój? Tak, odjechał.

A Twój? — nigdy nie przyjechał. I nie przyjedzie. Bo jesteś produktem nienawiści do samego siebie. Twoja nienawiść do każdego, kto „pachnie sukcesem” to efekt Twojego ciągłego funkcjonowania na nieprzepracowanych deficytach emocjonalnych, społecznych i towarzyskich.

#przegryw

#p0lka

#stulejacontent

#logikarozowychpaskow

#tfwnogf

#c0kurwa?

Miesiącami starałem się dokładnie sprofilować tych, którzy dopuszczają się nienawistnych, obraźliwych wpisów w Internecie. W całym tekście znajdziecie odniesienia do profilu osoby, która jest skurwysynem w Internecie. Co ciekawe, najbardziej brutalne i bezwzględne okazują się w tej grupie kobiety.

Przecież mnie — bezpośrednio — próbowały zniszczyć trzy kobiety. Na Katrin Wolke największy szlam wylała inna kobieta.

Armia mężczyzn szła z nią ramię w ramię. Ale do czasu. Post Pawła Ławniczaka, w którym wspomniany internauta napisał „booking za lodzika” (dodam, że post ten zniknął jeszcze szybciej, niż się pojawił) nadał sprawie nowych barw.

Zaczęliśmy się domyślać „jak to działa”. Bez wchodzenia w szczegóły. Faceci-hejterzy (osoby hejterskie) są zazwyczaj w wieku ok 30-paru lat, są DJ-ami, ale tylko w weekendy, bo w tygodniu pracują gdzieś na etacie. Zazwyczaj w dużych firmach, korporacjach, często są zarobieni po łokcie. Mają deadline’y, calle, pracują w CRM-ach, robią dziesiątki zadań dziennie, zarabiają tysiące złotych miesięcznie. My Fitness Place, Arrow Solutions, Jacobs Engineering, Comarch, Citibank i tym podobne.

Jest też grupa „ślizgających się”, dorabiających gdzie się da, za barem, przy sprzątaniu hoteli albo w gastro. Są też jednoosobowe działalności gospodarcze. He-he.

Moim zdaniem, to o czym teraz piszę — dla skali zjawiska — ma kapitalne znaczenie.

Ci ludzie mają podwójne życia. Gdzieś tam, w „robocie” (nienawidzę tego określenia, osoba na poziomie chodzi do pracy, robota to jest do zrobienia w polskim Internecie — czyli porządek) prezentują się najlepiej jak potrafią, starają się, żeby clubbing i aktywności z nim związane nie implikowały absencji, bycia nieprzygotowanym w codziennej pracy.

Co weekend zwyczajnie męczą się w tych klubach, w podziemiach, w zatęchłych szczurowniach, bo muszą tam stawać na rzęsach, żeby ich zauważono, żeby błyszczeli, żeby oni mogli pomyśleć o samych sobie, że są kimś.

Taki hejtujący DJ po 30-stce ma zazwyczaj dziewczynę, często żonę i dzieci. Najczęściej jest tak, że ta kobieta nie ma za wiele wspólnego z tym całym clubbingiem, rzadko chodzi na imprezy, woli wyjść z koleżankami raz na jakiś czas.

Hulaj dusza, piekła nie ma.

Żyć nie umierać, figurant gra na imprezach, zazwyczaj co weekend. Chodzi do klubów, wraca w miarę w jednym kawałku, przynosi pieniądze za granie.

Zajebiście.

Żona woli się nie zastanawiać, czy podrywa inne laski, czy jest podrywany, czy z nimi flirtuje, czy stabilnie odmawia nawet tzw. small talku[1] z innymi kobietami.

Figurant nie lubi tej muzyki, tą muzyką się de facto w ogóle nie interesuje. To łatwo sprawdzić, wystarczy posłuchać, jakie tracki są przez niego puszczane, jak miksuje, czy zna sprzęt z którego gra, czy nie. To widać, a w zasadzie słychać na pierwszy rzut oka/ucha. Ludzie nie umieją dobrać dwóch pasujących do siebie numerów, a dzikich teorii na temat selekcji powstało już wiele. Z tą o „opowiadaniu historii” podczas grania seta — na sztandarze.

Ja Ci opowiem historię, mordo. Piszesz na kogoś w Internecie — to chuj Ci w ryj i wypierdalaj.

Proszę nie być skurwysynami online.

1 small talk (ang.) niezobowiązująca pogawędka, grzeczna towarzyska rozmowa o niczym.

46

TUZERO

Był taki okres, kiedy doświadczanie tego skurwysyństwa wróciło ze zdwojoną siłą. Katrin była wyjątkowo przewrażliwiona, nerwowa, niespokojna. Od marca do września 2024 roku zwrócenie jej na cokolwiek uwagi, obojętne w jakiej formie — kończyło się po prostu źle. W tym, jak odbierała to, co do niej mówiłem, nie było ani milimetra przestrzeni na żadną dyskusję. Na żadne tłumaczenie, że to nie tak, że to inaczej. Powiem więcej, próby tłumaczenia prowadziły nas w jeszcze bardziej niezrozumiałe obszary. Sytuacje konfliktowe eskalowały ekspresowo, a ich dynamika była kompletnie nieprzewidywalna. Nie było czegoś takiego jak „odpowiednia reakcja”. Każde zachowanie, zdanie, czasami jedno słowo wypowiedziane w nieodpowiednim momencie — powodowało dalszą eskalację kłótni.

Ja jej się teraz w ogóle nie dziwię.

Powiem więcej: już wtedy się nie dziwiłem, choć nie dostrzegałem wszystkiego. Byliśmy we dwoje, hejt spadł na nas oboje, nawet jeżeli tylko ją ktoś obraził albo pomówił online. To, co działo się między nami, to było coś kompletnie szalonego, a my nie umieliśmy tego zatrzymać.

Żadne z nas.

Sądzę, że oboje chcieliśmy tego samego, ale każde z nas cierpiało inaczej. Ja będąc po przejściach, mając na karku plus minus cztery dychy — siłą rzeczy byłem bardziej odporny. Dlatego niektóre wynurzenia hejterskie po prostu po mnie spływały. Katrin natomiast doświadczyła tego kurewstwa pierwszy raz w życiu.

Pierwszy raz w życiu Katrin została rezydentką klubu z muzyką techno.

Ludzie, którzy pozornie radzą sobie jako klub, prowadzą działalność jako Tuzero spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa.

Istotą tej formy prawnej cieszącej się ogromną popularnością wśród przedsiębiorców jest odpowiedzialność majątkowa. Co do zasady — za swoje zobowiązania spółka komandytowa odpowiada całym swoim majątkiem. Co dzieje się, jeżeli majątek spółki okaże się niewystarczający do ich uregulowania?

Do odpowiedzialności zostają pociągnięci wszyscy komplementariusze. I tu do gry wchodzi spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli jeden z komplementariuszy.

Za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada sama spółka, a nie jej wspólnicy, to po pierwsze.

Dalej: jeśli chodzi o zarząd, to może on zostać pociągnięty do odpowiedzialności, ale tylko subsydiarnie, czyli pomocniczo. Ale prezes zarządu ma narzędzie-wytrych.

Może zwolnić się z tej odpowiedzialności poprzez złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Musi jedynie zrobić to w terminie wskazanym w ustawie o spółkach[1].

I po sprawie. Przynajmniej na jakiś czas.

Zapierdalaj, drogi wierzycielu, po sądach, komornikach, na Jasną Górę na klęczkach — albo lepiej zapomnij, że szybko zobaczysz jakieś pieniądze. Po to się robi takie zabiegi, żeby — „w razie W”, czyli jak się nie ma hajsu, a zaciągało się zobowiązania na lewo i prawo — uciec (przynajmniej czasowo) od odpowiedzialności za te zobowiązania.

Na szczęście kondycja klubu Prozak 2.0 zdawała się być w normie, przynajmniej wówczas jak dołączyliśmy do nich. Z perspektywy czasu dodam — CUDEM. Tak się jakoś śmiesznie złożyło, że niejaki DJ Whizzer[2] (tak, mordo! wdech-wydech, mogę napisać Twój pseudonim artystyczny, zarówno przy tej okazji jak i wszystkich innych przypadkach w tej publikacji) jest rezydentem klubu Prozak 2.0 i to dobre 7 czy 10 lat. Nie pamiętam ile, istotne w tej historii jest to, że jako rezydent, megaloman, konfabulant i kombinator — miał możliwość, żeby wprowadzić nowe osoby i z niej skorzystał.

Wprowadził — nas.

To działo się wieki temu. To znaczy: w rzeczywistości mówimy o 2023 roku, ale przy tej ilości zdarzeń, przy tym tempie rozwoju kariery Katrin Wolke — dla mnie to są „wieki”. Ten klub to mało wyraziste miejsce, więc mogłoby się wydawać, że i historie rodem stamtąd będą również nudne. A jednak — coś się znajdzie. I piszę to z ogromnym smutkiem, bo te wydarzenia wywarły na nas kolosalny wpływ.

A ich ciężar gatunkowy? Oceńcie sami. Należy się Wam prawda. Bo najdzikszych teorii spiskowych powstało już kilka. To ta słynna ewolucja plotki.

Pamiętajcie, osoby „szponcące” oraz osoby w kryzysie szponcenia (głównie z własnym sumieniem):

Na końcu zawsze zostaje prawda.

1 KSH, Kodeks Spółek Handlowych — ustawa, która reguluje tworzenie, organizację, funkcjonowanie, rozwiązywanie, łączenie, podział i przekształcenie spółek handlowych.

2 Darku oddaj mi proszę kurwa jego mać wiertarkę, którą pożyczyłem Ci ile? Pół roku temu? Wiem, nie znamy się, pewnie nie będziemy ale WIERTARKĘ CHCĘ Z POWROTEM;

47

CLUBBING 2.0

Whizzer, z którym byłem zazwyczaj w częstym kontakcie (dopóki się nie wysprzęglił i to w tak marnym stylu, że spuszczam na tę sytuację zasłonę milczenia), dał mi cynk, że klub poszukuje „nowego świetlika”. Chodzi o technikę oświetleniową, a prościej: obsługę programu dla VJ-ów o nazwie Resolume.

W tym miejscu należy się ukłon Ludwikowi (LU.AV), którego znałem wcześniej bardzo luźno, rozmawialiśmy dosłownie raz lub dwa razy w życiu, zanim okazało się, że to on będzie mnie wprowadzał w tajniki „świecenia”.

Dzięki za cierpliwość.

Poza tym pełen profesjonalizm, ani słowa o czymkolwiek innym niż to, po co tam się spotykaliśmy te kilka razy. Bez plotek, bez zbędnego pierdolenia. Ludwik budował swoją pozycję w tym klubie od dość dawna — na ten temat również prawie nie rozmawialiśmy. Piszę prawie, bo padło dosłownie kilka obiektywnych zdań, które nie były związane sensu stricto ze „świeceniem”.

Praca w programie Resolume to w pierwszej kolejności tworzenie kompozycji wideo, które następnie będą „realizowane” na komputerze z oprogramowaniem podłączonym do świateł zamontowanych na parkiecie. To wymaga wkładu kreatywnego, bo takie kompozycje to nieraz projekty rozbudowane i wielopłaszczyznowe. Co innego kontrolowanie i miksowanie przygotowanych patternów podczas imprezy. Od jej rozpoczęcia do wyłączenia muzyki stoisz przy kontrolerze przed monitorem i działasz.

W prostych słowach: jak grają, tak świecisz.

Znajomość budowy utworów techno bardzo, ale to bardzo się przydaje. Dlatego jak tylko ogarnąłem program, zacząłem tę robotę robić zajebiście. No i jak zwykle — na co później wielokrotnie zwracała mi uwagę Katrin, a ja w końcu zrozumiałem, w czym rzecz — zbyt zajebiście. Jak się wyróżniasz jakością, dokładnością, albo co gorsza: czymś wyjątkowym, czymś, co widać, że masz — to na „naszym” podwórku… masz przejebane. Ale to nie znaczy, że namawiam kogokolwiek do tego, żeby się nie wyróżniać.

O, nie. Co to, to nie!

Wyróżniać się, przepychać łokciami — ale w tym wszystkim: trzymać się zasad i pozostać człowiekiem.

Wracając do klubu to moim zajęciem było nie tylko świecenie, byłem tam gościem od wszystkiego. Wachlarz moich zadań był interdyscyplinarny wręcz. Od włączania i wyłączania sprzętu nagłośnieniowego do ogarniania razem ze szklankowymi kibla, jak się zatkał i gówno wylewało się na parkiet. Walka o suchy dancefloor ramię w ramię.

A Darek pomógł nie raz. Pomógł też w kwestii Magdaleny Oczko.

Szach-mat.

Dlaczego w tym kraju jest tak, że te jebane stereotypy paraliżują wszystkich — pokoleniami? Nie tylko facetów, ale także ich kobiety i całe rodziny.

Ludzie zostali pozbawieni albo sami się pozbawili naturalnej zdolności do bycia… yyy… ludźmi.

A teraz jeszcze mocniejszy gatunkowo przekaz. Chociaż taki podział nie ma większego sensu. Bo przestępstwa na tle seksualnym to w Polsce kolejne słabo skodyfikowane tabu. Co gorsza, kiedy mowa o molestowaniu czy gwałcie to ofiarą jest kobieta.

No bo jak inaczej?

Toż to się przecież nie mieści w głowie, żeby na przykład jakiś rosły mężczyzna padł ofiarą gwałtu, molestowania seksualnego, napaści na tle seksualnym czy innego nadużycia na tej płaszczyźnie?

A jeżeli tak było i ofiarą jest mężczyzna, a nie kobieta — to który mężczyzna jest gotów powiedzieć o tym fakcie otwarcie, zgłosić to gdziekolwiek?

Na policję? Do prokuratury?

Przecież „na dzień dobry” dostanie pocisk. Funkcjonariusze będą sporządzać notatkę służbową czy zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z takim ironicznym uśmieszkiem na ustach. Potem, jak wieść się rozniesie, to całe środowisko tego mężczyzny go zje, wyśmieje i „dopiero z nim pojadą”.

Jego znajomi.

Ale. Jak tego typu czyny zgłaszają kobiety, mówią o tym otwarcie, walczą w sądzie o sprawiedliwość, o sprawiedliwe osądzenie sprawcy czynu — to nie jest lepiej. Ja na przykład wiem doskonale — jak to jest w przypadku zgłoszenia przestępstwa z art. 217 KK, czyli naruszenia nietykalności cielesnej.

Wróćmy do meritum.

W tym miejscu oświadczam, że podczas pracy w Prozak 2.0 naruszenia mojej nietykalności cielesnej oraz próby napaści na tle seksualnym dopuścił się wobec mnie Michael Mayer, założyciel Kompakt Records.

To było na wskroś nieprzyzwoite, nieodpowiednie, naganne.

Totalne przekroczenie wszelkich granic.

Michael Mayer był już któryś raz z rzędu zaproszony przez klub. Ba! Jak kluby były zamknięte podczas pandemii, to impreza organizowana przez Prozak 2.0 z jego udziałem odbyła się na otwartej przestrzeni w innym miejscu. W miejscu, w którym prezes zarządu Tuzero spółki z ograniczoną odpowiedzialnością również ma swoje udziały — w Hype Park na ul. Kamiennej.

Wiem, bo tam byłem.

Ale wróćmy do Prozaka. Jak zawsze, tak i tym razem witano go „z pompą”. Wszyscy tam wokoło niego skakali, dwoili się i troili, żeby — co? Przypodobać się jakiemuś staremu dziadowi. Obleśnemu. Wchodził na podest dla DJ-ów, podczas gdy na zapleczu kręciło się dużo osób. Bo każdy chciał się na tym zapleczu pokazać, tego wieczoru bardziej niż w inne.

Moje główne zadanie tam to była praca na komputerze, na którym zainstalowane jest oprogramowanie dedykowane oświetleniu na parkiecie. Służył do tego komputer ustawiony w dość wąskim korytarzu, tuż za podestem dla grających artystów, gdzie ciągle ktoś się kręci, popycha Cię, zaczepia, czegoś chce lub o coś pyta.

Świecenie w Prozak 2.0 „to nie je bajka, to je bitwa”.

Jakoś tak się złożyło, że w pewnym momencie byłem tylko ja. No i Michael Mayer. Grał. Był zajęty, przynajmniej powinien być, bo to granie to nie zabawa, jak się to robi profesjonalnie. Na tym wspomnianym podeście znajdowała się też dymiarka, czyli urządzenie służące do wytwarzania dymu. Sam ją tam przeniosłem, bo regulowanie dymem było jednym z moich zadań, robiłem to dość często. Poprzednie ulokowanie dymiarki wymagało ode mnie wyjścia poza całe zaplecze, z latarką, między bawiących się ludzi.

Ułatwiłem sobie to zadanie — przeniosłem urządzenie na podest ze sprzętem do grania. Regulacja ilości produkowanego dymu wymagała ode mnie nachylenia się w kierunku dymiarki, żeby ustawić, zmniejszyć lub zwiększyć intensywność zadymienia. Gdy to zrobiłem, Michael Mayer wykonał (grając seta) w momencie, w którym byłem nachylony tyłem do niego, ruchy frykcyjne, biodrami. Żeby było jasne — jego ubrane w jakiś pedalski kancik genitalia, na mojej dupie. Już wiadomo, co się tam wydarzyło? Jak to wyglądało? Teraz łatwiej sobie to Wam wyobrazić? Na pewno łatwiej.

Kurwa, ja pierdolę.

Wiedziałem, co zrobił — dlatego od razu się poderwałem, odwróciłem i nie pamiętam co. To było obrzydliwe, po prostu, nie pamiętam dokładnie co zrobiłem, ale chwilę miałem całkowity mętlik w głowie.

Co to w ogóle ma być, że 50-letni typ, z dorobkiem muzycznym, z własnym wydawnictwem (powiedzmy, że o światowym zasięgu) lubiany w klubie, w którym właśnie gra — zachowuje się do kogokolwiek w taki sposób?

Co to w ogóle ma być, że ktokolwiek zachowuje się do kogokolwiek w taki sposób?

To niebywałe.

To absolutnie nie miało prawa się zdarzyć.

Gdy dzieją się takie rzeczy — to nikt ich nie zgłasza, prawda?

Ze strachu. Z obawy przed byciem napiętnowanym społecznie, wyśmianym przez pracowników struktur władzy państwowej. Przed utratą pracy, możliwością grania, chodzenia w dane miejsca, i tak dalej. Albo absztyfikant znajduje pozytywny odzew. Lecą w ślimaka, a potem po secie do hotelu — we dwóch. Co nie zmienia faktu, że styl poderwania sobie chłopaka — skandaliczny.

Wejdźmy teraz na chwilę w buty headlinera.

Masz pięćdziesiąt parę lat, jesteś artystą z dorobkiem, osiągasz duży sukces w branży muzycznej, w muzyce elektronicznej. Od dłuższego czasu odcinasz kupony. Czy to oznacza, że w pewnym momencie możesz odstawić na bok kulturę osobistą, poziom, klasę? Nie.

Jeśli chodzi o 2.0, ludzi z klubu, współwłaścicielkę, bookera i managera, to powiedzieć, że nie wiedzieli, jak się zachować — to nic nie powiedzieć. Nie wiedzieli, dalej nie wiedzieli, a potem spotykali się „w naszej sprawie” w ich restauracji na Podgórzu, radzili, debatowali i wiecie co?

Nie wymyślili. Nie wpadli na to — jak się zachować.

My byliśmy wówczas zajęci innymi tematami związanymi z hejtem w Internecie. Co ważniejsze, też byliśmy w szoku. Ja byłem w szoku.

A to nie tak, że wracasz do domu, bierzesz prysznic i po sprawie. Dniami, nocami, godzinami się nad tym wszystkim zastanawiasz. A co, jakbym zrobił to albo tamto? Zadajesz sobie dziesiątki albo setki niepotrzebnych pytań. Są momenty, że sam sobie zarzucasz, że zrobiłeś/aś coś źle, albo mogłeś/aś zrobić inaczej. Albo, że to w ogóle ujawniłeś. Czujesz się winny. Czujesz się winna.

To jest niewyobrażalnie ciężkie do przepracowania. Albowiem to wobec mnie dopuszczono się przestępstwa.

Nagrania z monitoringu to potwierdziły.

Kamera jest skierowana dokładnie w to miejsce, gdzie trzeba pochylić się do dymiarki. Nagrania są, ma je klub. Katrin spisała przebieg zdarzeń z tamtego wieczoru. Ostatecznie to ja zdecydowałem, żeby tej sprawy nie nagłaśniać. Nie pamiętam, co mną kierowało. Pojebany okres. Dziwne. Teraz podjąłbym zupełnie inną decyzję.

Doświadczyłem nadużycia na tle seksualnym od „gościa honorowego” tego klubu.

Klubu, który (że w tym miejscu przytoczę słowa jednej z późniejszych jego rezydentek, niejakiej Magdaleny Oczko vel Eye-G) “wyciera sobie od lat mordę” akronimem od słów Peace, Love, Unity, i Respect.

Nie wyszliście z tej sytuacji z twarzą.

Daliśmy Wam oboje z Katrin Wolke przestrzeń na przyzwoite zachowanie się.

Niesłusznie.

Teraz o tym Waszym PLUR. 2.0.

Musicie znaleźć — Wy, Prozak 2.0 — nowe rozwinięcie tego akronimu, bo używanie przez Was słów Peace, Love, Unity, Respect jest pluciem w twarz imprezowiczom. Pluciem w twarz innym przedsiębiorcom, którzy prowadzą lokale z muzyką klubową, gdzie faktycznie przestrzega się tych zasad, gdzie zgłasza każde przemocowe zachowanie, gdzie — jak coś się wydarzy — nikt nie stara się zamieść wszystkiego pod dywan i załatwić „po cichu”.

Używanie przez Was słów Peace, Love, Unity, Respect i akronimu PLUR - to plucie w twarz mnie oraz Katrin Wolke.

Plujecie na pokój, miłość, jedność i szacunek.

Dobra, możecie sobie w sumie zostawić samo „plu”.

48

BRAWO

Coś ważnego się wydarzyło.

O moim życiu przestał decydować los. Już dawno. Przestałem przyklaskiwać ludziom, którzy wciskali mi w oczy kit, klepiąc jednocześnie po plecach, że „wszystko jest okej”.

Ja mam to szczęście, że mam odniesienie.

Na przykład do czasów, w których nie było Internetu. Najpierw mnie wychowano — później dostaliśmy Internet.

Potem ten Internet był i dalej był, potem był i teraz nadal jest. Warto być cierpliwym. Warto opierać się o solidny, pielęgnowany grunt. Zaufanie. Zaufanie do samego siebie.

Nikt z nas tutaj na Olimpie nie jest przeciętny, przez to przeciętnych rzeczy nie lubi.

Ludzie, którzy nigdy nie zaznali w życiu dobra, nie kojarzą takiej sytuacji, są w szoku, jak ich ktoś traktuje jak człowieka. Oni sami siebie źle traktują całe życie. W sytuacji, kiedy ktoś jest wobec nich dobry, serdeczny — dostają pierdolca, bo zwyczajnie nie wiedzą co się dzieje.

O czym ty piszesz typie? “Typie jesteś odklejony”.

Pozwolę sobie na dość niewybredny dowcip, przed chwilą go wymyśliłem.

Przychodzi „girl” do lekarza a lekarz bije brawo.

Ale zdarzają się i gorsze dramaty.

Rodzisz się taką Sylad i jesteś boginią.

I co? I chuj.

Musisz sobie z tym jakoś radzić.

Co zrobisz — nic nie zrobisz.

I po tych kilku ‘insight-ach’[1], powolutku zmierzamy ku szczęśliwemu końcowi.

Szczęśliwemu dla nas — bo żyjemy. Katrin Wolke produkuje tyle muzyki, że jakbyście mieli pojęcie — ile i jakiej — to byście ugrzęźli w Waszych własnych wybroczynach.

Niestety hejt nadal zbiera swoje czarne żniwo. Nie żyje wiele osób, które się zabiły, bo doświadczyły zła online. Nie żyje DJ Hazel, nie żyje Sonia Szklankowska. Nie żyje profesor Wojciech Rokita — ginekolog z Kielc, który popełnił samobójstwo przez hejt, jaki na niego spadł w czasie pandemii.

A wiecie, że istnieje coś takiego jak konstruktywna krytyka?

Można się z kimś nie zgadzać.

Można, a nieraz trzeba dawać temu wyraz.

W Internecie. Poza nim.

Z wzajemnym szacunkiem i bez przekraczania granic.

Moralnych, etycznych, prawnych.

Nie umawiajcie się z nikim na kłamstwa.

Kłamstwo krzywdzi ludzi pokoleniami.

1 wnikliwość, przenikliwość (umiejętność dostrzeżenia i zrozumienia znaczenia ludzi oraz sytuacji);

49

777 ŻYCZEŃ

A może Ty, Drogi Czytelniku, nie masz naszponcone?

Szukałem kogoś takiego wszędzie.

A dla Was wszystkich tych, co wylewają swoje „spierdolenie” do Internetu, mam ważny komunikat:

DOŚĆ.