Katarzyna Grzegrzółka

Amantes

Kto z was jest bez grzechu,

niech pierwszy rzuci kamieniem.

Ewangelia według świętego Jana,

rozdział ósmy.

Wszelkie zdarzenia, osoby i miejsca opisane w tej książce są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych ludzi lub faktów jest przypadkowe.

Prolog

Osiem lat wcześniej

Noc…

Cisza…

Oczekiwanie…

BYŁA CZWARTA RANO. Gęsta czarna noc okalała świat. Panująca cisza świdrowała niczym ogłuszająca kakofonia koncertu rockowego. Słychać było jedynie cichy świst podekscytowanych oddechów, wydobywający się z ust trzech osobników ukrywających się wśród drzew i uważnie obserwujących otoczenie. Nagle tę przenikliwą głuszę przeszyło piskliwe, ale donośne pohukiwanie sowy, ukrytej w gąszczu liści pobliskiego drzewa. Jeden z mężczyzn, ubrany cały na czarno, odwrócił się w kierunku napływającego dźwięku. Stanął w bezruchu i zaczął nasłuchiwać. Do jego uszu nie dotarło nic niepokojącego, więc powoli ruszył przed siebie. Dwaj pozostali poszli za nim. W milczeniu przeszli przez niewielką uliczkę, zbliżyli się ostrożnie do rozległego parterowego domu. Najwyższy z mężczyzn, stojący tuż przy płocie, wyjął z plecaka narzędzie podobne do nożyc i sprawnym ruchem przeciął siatkę w ogrodzeniu. Przez powstały otwór wszyscy trzej przecisnęli się i bezszelestnie weszli na posesję. Potem ten sam człowiek, spokojnym, ale zdecydowanym krokiem, zbliżył się do skrzynki rozdzielczej umiejscowionej tuż przy budynku. Wyłamał drzwiczki i pewnym ruchem przeciął kable. W tym czasie jego towarzysze uważnie obserwowali otoczenie. Później wszyscy trzej podeszli do uchylonego okna tarasowego, z którym równie sprawnie się uporali. Po kilku sekundach bez żadnych przeszkód znaleźli się w środku domu.

– Mówiłem, że nikogo nie będzie. Opłacało się trochę gościa poobserwować – wyszeptał z satysfakcją w głosie jeden z nich, noszący pseudonim Jeremi.

Odpowiedziały mu uśmiechy obu towarzyszy.

– Dobra, nie ma co tracić czasu, działajmy dalej. Czy wiecie, co macie robić? – zapytał Jeremi.

– Tak – odpowiedzieli zgodnie.

– To do dzieła – nakazał cicho.

Trzej mężczyźni rozpierzchli się po domu. Pomimo przenikliwej ciemności każdy z nich poruszał się z doskonałą orientacją w otaczającej przestrzeni. Jeremi skierował się do sypialni, by zebrać srebrne figurki ustawione na komodzie. Drugi, z włosami gęstymi i ciemnymi jak smoła, o pseudonimie Czarny, pakował srebrną zastawę, a trzeci z nich, drobny i szczupły niczym dorastający nastolatek, o przewrotnym pseudonimie Gruby, walczył z sejfem ukrytym w ścianie, za jednym z obrazów. Dom plądrowali sprawnie i pewnie. Po paru minutach zebrali się przy sejfie i razem zaczęli go opróżniać, a mieli z czego. Był tam złoty zegarek, duża ilość banknotów ułożonych w równe stosy oraz trzy grube albumy ze złotymi numizmatami. Doskonale wiedzieli, czego się spodziewać. Jak oniemieli patrzyli na łupy. Uśmiechy zadowolenia zdobiły ich twarze.

– Dawać, chłopaki. Nie ma na co patrzeć. Trzeba działać. Ruchy, ruchy, ruchy! – powiedział Jeremi, który pełnił rolę przywódcy.

Nie musiał długo ich zachęcać. Bez sprzeciwu zaczęli wrzucać rzeczy do swoich plecaków. W pewnym momencie otaczającą ich ciszę przerwał podejrzany hałas. Wszyscy trzej zastygli w bezruchu. Popatrzyli po sobie zaskoczeni, ale żaden z nich się nie ruszył. Zaniepokojeni nasłuchiwali w milczeniu. Dźwięk się nie powtórzył, więc z ulgą powrócili do przerwanego zajęcia. Wtedy ponownie usłyszeli podejrzany dźwięk, ale tym razem zdecydowanie bliżej. Nie zdążyli zareagować.

– Łapy do góry albo rozwalę wam łby! – powiedział mężczyzna w średnim wieku, ubrany jedynie w bokserki i T-shirt. Stał w progu pokoju i w ręku trzymał wymierzoną w ich stronę strzelbę myśliwską. Zaskoczeni złodziejaszkowie posłusznie podnieśli ręce. Mężczyzna przesunął się w ich kierunku i groźnie dodał:

– Nie ruszać się, bo uwalę jak psa. – Trzymając ich na muszce, chwycił telefon leżący na szafce.

Jeremi, wykorzystując chwilę nieuwagi gospodarza domu, nie zastanawiając się długo, rzucił się na niego z impetem. W ułamku sekundy powalił go na ziemię i wytrącił mu broń z ręki. Kiedy szamotali się na podłodze, Gruby jak zamurowany patrzył na ich szarpaninę, a Czarny jak gdyby nigdy nic kończył w pośpiechu pakować łup do swojego plecaka. Żaden z nich nie ruszył Jeremiemu na pomoc. Ten jednak ciężarem swojego masywnego ciała zdołał przygnieść mężczyznę i zaczął go na oślep uderzać po głowie i twarzy. Choć gospodarz jeszcze przez chwilę próbował się bronić i oddawać ciosy, to jednak Jeremi w dzikim szale nie dał mu najmniejszej szansy. Nawet krwawa masa, która powstała na twarzy ofiary, nie powstrzymała go od zadawania dalszych uderzeń. Dopiero dźwięk syreny policyjnej wyrwał go z amoku. Spojrzał na pobitego do nieprzytomności mężczyznę i zdezorientowany szybko od niego odskoczył. W tym czasie Czarny chwycił swój plecak i ruszył do okna, a Gruby nadal tkwił w bezruchu. Kiedy Jeremi oprzytomniał, natychmiast zerwał się w kierunku drzwi. Jeszcze w ostatnim odruchu solidarności spojrzał na swoich kumpli. W ułamku sekundy uchwycił wzrokiem Grubego przeciskającego się przez okno, ale po Czarnym i jego plecaku nie było już śladu. Jeremi chciał pójść za ich przykładem i w pośpiechu opuścić dom, ale niestety nie miał tyle szczęścia. Gdy się odwrócił, zobaczył policjanta, który zagrodził mu drogę ucieczki i mierzył do niego z broni.

Rozdział 1

Teraz

MŁODY LENIWIE przeciągnął się na łóżku i ziewnął. Czuł się wspaniale. Odwrócił głowę i czule spojrzał na śpiącą Agę. Jeszcze parę miesięcy temu był zatwardziałym kawalerem, który bardziej skupiał się na sobie i swoich potrzebach, a teraz rozpływał się w miłości i był w stanie poświęcić wszystko dla wybranki swojego życia. Wprawdzie z Agnieszką spotykał się już od wielu, wielu lat, ale dopiero dwa tygodnie temu w gronie najbliższych osób sformalizowali swój związek, biorąc ślub w małym drewnianym kościółku pod Warszawą. I wtedy zmieniło się wszystko: jego spojrzenie na świat, a przede wszystkim – priorytety i wartości wyznawane w życiu. Aga od zawsze była dla niego bardzo ważna, ale teraz przysłoniła mu cały świat. Nic innego nie liczyło się dla niego tak bardzo, jak zapewnienie jej szczęścia. Czuł się odpowiedzialny nie tylko za nią, ale także za ich wspólne życie, które właśnie razem rozpoczynali. Młody spojrzał na firankę delikatnie powiewającą na wietrze. W pokoju czuć było świeżą, oceaniczną bryzę. Słońce już było wysoko i mocno świeciło. Zapowiadał się kolejny piękny dzień. Aga otworzyła oczy i spojrzała na Młodego.

– Cześć, kochanie – powiedziała zaspana.

– Cześć – odpowiedział Młody, przysunął się bliżej i mocno się w nią wtulił. – Jak ci się spało? – zapytał, pomrukując z rozkoszy.

– Po takiej nocy… cudownie – odpowiedziała Aga i delikatnie pocałowała Młodego w usta.

Rozochocony zanurkował pod kołdrę i zaczął pieścić jej piersi. Chwyciła go za głowę i delikatnie pociągnęła do góry.

– Coś nie tak? – zapytał, lekko zbity z tropu.

– Nie, wszystko okej, ale może dla odmiany poróbmy coś innego. Na to jeszcze przyjdzie czas – powiedziała z szerokim uśmiechem, poprawiając pasemko jasnych włosów spadające jej na oko. – To w końcu ostatni dzień naszej podróży poślubnej. Fajnie by było zakończyć go jakoś… spektakularnie. – Mówiąc to, wyskoczyła szybko z łóżka i podeszła do okna. Była naga. Miała piękną figurę. Jej obfite piersi i lekko zaokrąglone biodra ponętnie prezentowały się na tle powiewającej, tiulowej firany. Młody nie mógł się napatrzeć. Od razu poczuł, jak podniecenie ogarnia jego ciało. Starając się nad tym zapanować, zapytał z uśmiechem:

– Skoro osobiście nie jestem w stanie sprostać temu zadaniu, to co chciałabyś dzisiaj robić? – zapytał przewrotnie.

– Sama nie wiem… Może przy śniadaniu to obgadamy? – rzuciła, po czym wyjrzała przez okno i odetchnęła pełną piersią, wciągając ciepłe, oceaniczne powietrze. Odwróciła się do Młodego i rozmarzona powiedziała: – Mogłabym tu zostać na zawsze. To prawdziwy raj na ziemi. Żal stąd wyjeżdżać.

– Ja też bym nie odmówił, gdyby ktoś mi zaproponował pozostanie tu na zawsze. Piękne plaże i egzotyczna przyroda… Byłoby przyjemnie mieć to na co dzień, nie powiem. Przynajmniej będziemy mieli co wspominać na stare lata – powiedział z zadowoleniem i podszedł do Agnieszki. Też był nagi. Kiedy dostrzegła jego podniecenie, szeroko się uśmiechnęła.

– Widzę, że nie odpuścisz, a naszą dysputę o planach na dzisiaj będziemy jednak musieli przełożyć na później. Chodź… – powiedziała zalotnie i pociągnęła go w kierunku łóżka.

***

Dochodziło już południe, a oni dopiero jedli śniadanie. Nigdzie się nie spieszyli. Wprawdzie kończyli swoją wymarzoną podróż poślubną i już jutro mieli stanąć twarzą w twarz z szarą rzeczywistością, to jednak do końca chcieli nacieszyć się spokojem i wszechobecną ciszą tego bajecznego miejsca. Dwutygodniowe wakacje spędzali na Sri Lance, w czterogwiazdkowym hotelu, z pięknym, rozległym basenem usytuowanym tuż nad brzegiem Oceanu Indyjskiego. Hotel może nie był ekskluzywny, ale zapewniał wszystko, czego potrzebowali. Niezły standard i atrakcje, do tego plaża z piaskiem białym i drobnym jak mąka, a także pochylające się nad wodą imponujące palmy w pełni zaspokajały ich potrzeby.

– Nie wiem jak ty, ale ja tu chyba zostanę… – powiedziała Aga, marzycielsko rozglądając się po okolicy.

– Nie rań mego serca, co ja bym bez ciebie począł – wyznał urażony Młody.

– Dałbyś radę. – Spojrzała kokieteryjnie na męża. – Pewnie szybko by się tobą zaopiekowała jakaś warszawianka.

– No coś ty. Zapłakałbym się na śmierć bez ciebie – zapewniał, starając się zachować powagę.

Pierwsza roześmiała się Aga, a potem szybko dołączył do niej Młody.

– A tak na poważnie, to nie wiem, jak ja się zaaklimatyzuję w tej szarej i ponurej Warszawie. I jeszcze ten powrót do pracy… Niezbyt zachęcająca perspektywa nas czeka – powiedziała Aga.

– Sprawdziłem w necie prognozę na najbliższe dni i fakt, pogoda nie będzie zbyt zachęcająca, ale nie ma co się dziwić. W końcu jest początek listopada i upału nie będzie. Póki co szaruga i przenikliwe zimno zagościły na dobre, ale może w drugiej połowie miesiąca nie będzie tak źle. I tego się trzymajmy, tak będzie łatwiej.

– Taaa… Słabe to pocieszenie. Przecież wiesz, jak bardzo nie lubię marznąć.

– Ale ty przynajmniej będziesz się cieszyć spokojną robotą, pogaduchami z koleżankami i miłą atmosferą w pracy. Nie to co ja. Ja wszystkiego mogę się spodziewać. Nawet boję się myśleć, co zastanę na miejscu.

– Nie przesadzaj. Twój szef nie męczył cię w czasie urlopu, więc nie powinno być tak źle. A oboje wiemy, że lubi być czasem upierdliwy. Pamiętam, że rok temu nie dawał ci spokoju podczas wakacji i wydzwaniał prawie codziennie.

– Fakt, ale wtedy prowadził trudną sprawę i miał mało ludzi do pracy. Poza tym mieliśmy urlop w Polsce, a teraz szczęśliwie jesteśmy bardzo daleko.

– Nie martw się, jakby chciał, to i tu by cię znalazł i dzwonił bez żadnych skrupułów. Odległość i inna strefa czasowa nie byłyby dla niego przeszkodą.

– Możliwe. A skoro nie wydzwania, to pewnie niewiele się dzieje – powiedział Młody i zapatrzył się w jakiś punkt przed sobą.

– Kochanie, czuję, że mimo wszystko trochę tęsknisz za adrenaliną śledczą – powiedziała z rozbrajającym uśmiechem Aga. – Nie bądź taki niecierpliwy. Praca nie zając, nie ucieknie.

– Ha, ha, ha, jaka ty dzisiaj jesteś dowcipna…

– Po takim poranku to każdy miałby dobry humor – stwierdziła, wstając od stołu. – Zaraz wracam.

Młody odprowadził ją wzrokiem.

Wróciła po dziesięciu minutach, kiedy dopijał kawę i dojadał croissanta.

– To co, zbieramy się?

– A gotowa już jesteś? – Młody spojrzał na nią zaskoczony.

– Ja tak, tylko nie wiem, jak ty. Za parę minut przewodnik będzie na dole. Ma być przy recepcji punkt trzynasta, więc jeśli chcesz jeszcze się przebrać, to lepiej się pospiesz. Na tę wyprawę wybiera się sporo gości hotelowych, którzy na pewno nie będą chcieli na nas czekać.

– Daj mi minutę. Zmienię tylko koszulkę.

– Okej. Tylko szybko – powiedziała, ale w myślach już snuła plany na ostatnie popołudnie w tym bajecznym miejscu. Szybko zdecydowała, że najlepiej będzie, jak ze swoim świeżo poślubionym mężem oddadzą się ulubionej czynności, na którą w Warszawie już nie będzie mogła sobie pozwolić, czyli grzesznemu leniuchowaniu na rajskiej plaży. – To będzie zasłużony koniec wymarzonej podroży poślubnej – stwierdziła i uśmiechnęła się do siebie.

Rozdział 2

KOŃCZYŁA SIĘ trzecia godzina lotu, a Młody i Agnieszka, przytuleni do siebie, dryfowali w swoich rozmyślaniach. Młody – Franciszek Staniszewski, prawie trzydziestoletni inspektor z Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Biura Kryminalnego Komendy Głównej Policji – szybko w myślach powędrował do kolegów z pracy i obowiązków, które po powrocie nieuchronnie będą na niego czekały. On i Andrew (również inspektor – Andrzej Brzozowski) należeli do zespołu dochodzeniowo-śledczego, kierowanego przez komisarza Jana Burego. Choć szefowi Młody wiele mógł zarzucić, to jednak bardzo podziwiał go jako fachowca. Od kiedy spotkał go na swojej drodze zawodowej, myślał o nim jak o swoim niedoścignionym wzorze profesjonalnego dochodzeniowca. Podobnie jak on chciał być wnikliwym, błyskotliwym śledczym i robił wszystko, by choć trochę mu dorównać i pójść w jego ślady.

Jeszcze do niedawna w zespole była Anka Zielewska. Jednak aktualnie przechodziła rekonwalescencję po głośnej sprawie z maniakalnym mordercą w roli głównej – oprawcą, którym się okazał kolega z pracy i jednocześnie brat bliźniak jej życiowego partnera. Zbyszek Dybiecki – bo takim imieniem i nazwiskiem się wtedy posługiwał – był stażystą w zespole, który ukrywał przed światem swoje chore żądze i bezgraniczną nienawiść do kobiet. Jego okrucieństwa Anka doświadczyła na własnej skórze, przez to prawie straciła życie. Niestety, jej narzeczony nie miał tyle szczęścia i zginął śmiercią okrutną. Ostatecznie dzięki popisowej akcji Burego Dybiecki padł, a Anka przeżyła napaść. Doznała jednak wielu ran – zarówno fizycznych, jak i psychicznych. Do tego straciła dziecko, które nosiła pod sercem drugi miesiąc. Od tego czasu minęło półtora roku, a ona, fakt, już samodzielnie się poruszała, ale dopiero zaczynała na nowo wypowiadać pojedyncze słowa. Po napaści miała blokadę psychiczną, całkowicie straciła umiejętność mówienia. Teraz cały zespół, w tym Młody, mocno za nią trzymał kciuki. Wierzyli, że ostatnio wypowiedziane przez nią słowa to znak powrotu do zdrowia i normalności. Na ten moment wszyscy długo czekali, choć wielokrotnie powątpiewali, że to ozdrowienie w ogóle nadejdzie. Tuż przed podróżą poślubną Młody odwiedził Ankę i na własne oczy się przekonał, jak duże zrobiła postępy. Był tym faktem zachwycony. Głęboka wiara w uzdrowienie koleżanki wypełniała jego serce. Lubił Ankę i chciał razem z nią uczestniczyć w jeszcze niejednym śledztwie. Wierzył, że ten moment na pewno kiedyś nadejdzie. Później swoje myśli skierował na Andrzeja. Andrew jak to Andrew, dojrzały i doświadczony policjant, żonaty, ojciec dwójki dzieci, ale nie grzeszący pracowitością i bystrością. Lubił tak manewrować, żeby przypadkiem za bardzo się nie napracować. Początkowo Młody miał duże kłopoty, żeby się z nim dogadać, ale z biegiem czasu nauczył się go tolerować, co zaprocentowało w ich dalszej współpracy. Potem na wiele rzeczy przymykał oko i był głuchy na jego bezsensowne komentarze czy docinki. I bardzo dobrze na tym wychodził. Zespół tworzyli rozmaici ludzie, których Młody mniej lub bardziej lubił, ale musiał przyznać, że byli jego drugą rodziną. W końcu w pracy spędzał nierzadko po dwanaście godzin dziennie. Teraz wracał z upragnionego urlopu i już nie potrafił odgonić myśli związanych z robotą. Nie dawały mu spokoju rozważania na temat tego, co zastanie na miejscu i jakimi sprawami będzie się zajmował. Zrobił krótki odpoczynek od codzienności – i już był gotowy na podejmowanie kolejnych wyzwań. Jaką to dziwną miał konstrukcję. Sam siebie ciągle zaskakiwał.

W tym samym czasie Aga rozmyślała na temat własnego życia i tego, jak bardzo się ono teraz zmieni. Znajomość z Frankiem zaczęła się niewinnie, ale potem ich relacja szybko przerodziła się w coś poważniejszego. Przez te wszystkie lata było między nimi różnie. Kilka razy nawet rozważali rozstanie. Jednak po krótkiej rozłące przekonywali się, że nie mogą bez siebie żyć, i szybko do siebie wracali. Oboje byli żywiołowi i dosyć impulsywni, ale chcąc uratować swój związek, musieli wypracować kompromis. Teraz z perspektywy czasu Aga mogła ocenić, że chyba im się to udało. Potrafili się dogadać, rozumieli się bez słów i co najważniejsze – nie mogli bez siebie żyć, przy czym każde z nich zachowywało autonomię i miało czas na swoje pasje. Od prawie trzech lat mieszkali razem we wspólnie wynajmowanym dwupokojowym mieszkaniu, a przestrzeganie wypracowanych zasad zapewniało im udany związek. Układało im się na tyle dobrze, że w końcu zdecydowali się go sformalizować. Teraz kończyli podróż poślubną i wracali z bajkowego świata do prozy życia. Aga zdawała sobie sprawę z tego, że już nie będzie tak kolorowo. Każdego pochłonie praca i konieczność nadrobienia zaległości powstałych w czasie urlopu. W to, że będzie na nią czekał ogrom zadań, nie wątpiła. W końcu była aplikantem adwokackim na drugim roku, a jej patron – niejaki mecenas Grzegorz Wasilewski – na pewno nie będzie jej folgował. Jako że bardzo lubiła swoje zajęcie, specjalnie z tego powodu nie ubolewała. Grunt to zachować zdrowy dystans – taką zasadę wyznawała i mocno wierzyła, że będzie jej przestrzegał również Franek.

– Przepraszam, coś dla państwa z bufetu pokładowego? Jakiś napój, może przekąska? – Głos stewardesy wyrwał nagle Agę z rozmyślań. Spojrzała na Młodego, który również sprawiał wrażenie wybudzonego ze snu, i zapytała go:

– Masz na coś ochotę?

– Może na małe piwo. Ale za jedzenie dziękuję.

– A ja poproszę red bulla.

– Bardzo proszę – powiedziała kobieta, podając napoje. – Przyjmujemy tylko płatności kartą. Równo dwadzieścia złotych – szybko dodała.

Młody wyciągnął kartę i przyłożył ją do terminala. Kiedy stewardesa poszła, Aga zapytała:

– O czym tak myślisz?

– A jak sądzisz? – odpowiedział jej pytaniem.

– Niech zgadnę… – Aga zaczęła się droczyć. – Mam trzy próby, tak?

Młody kiwnął głową.

– O naszych wakacjach – nie. O tej atrakcyjnej stewardesie, na której zawieszasz oko za każdym razem, kiedy przechodzi – tak. Tak, mój drogi, nie myśl sobie, że ja tego nie widzę – powiedziała, grożąc Frankowi palcem. – Ale nie, tym razem na to też nie stawiam… Wiem! – krzyknęła, jakby nagle dokonała drogocennego odkrycia na rzecz ludzkości. – Musisz myśleć o pracy! – rzuciła krótko.

– Nieźle to wydedukowałaś, mój Sherlocku – powiedział z uśmiechem Młody i cmoknął Agę w policzek. – Ale z tą stewardesą to trochę przesadziłaś.

– Niewiniątko się znalazło. Za dobrze cię znam, kolego.

Aga lubiła co jakiś czas dogryzać w ten sposób Frankowi, choć była pewna, że jego zainteresowanie innymi kobietami kończyło się na ukradkowych spojrzeniach. Ale czy taka pewność była dobra? Ktoś jej kiedyś powiedział: „Jeśli nie chcesz cierpieć, nigdy do końca nie ufaj mężczyźnie”. Pomyślała, że chyba powinna zweryfikować swoje podejście. Na szczęście fotel sąsiadujący z ich miejscami był wolny, więc bez większego skrępowania przekomarzali się jeszcze trochę, a po niedługim czasie ucięli sobie krótkie drzemki.

Rozdział 3

KIEDY BURY WYCHODZIŁ ze sklepiku osiedlowego, wpadła na niego nieznajoma kobieta z torbą pełną zakupów. W wyniku zderzenia siatka pękła, a pod nogi komisarza wysypała się cała jej zawartość.

– Och, najmocniej pana przepraszam, ale to wszystko przez ten pośpiech. Człowiek całe życie jest w biegu. To się chyba nigdy nie zmieni…

Bury spojrzał na winowajczynię i ujrzał bardzo młodą, atrakcyjną blondynkę.

– Nic nie szkodzi. Każdemu może się zdarzyć – rzekł z uśmiechem. – Nie wiedział dlaczego, ale ta sytuacja mocno go rozbawiła. – Proszę zaczekać, pomogę pani pozbierać zakupy.

Blondynka spojrzała na niego nieco zaskoczona. Była wyraźnie skrępowana.

– To bardzo uprzejme z pana strony, ale naprawdę nie trzeba. Dam radę sama.

– Proszę pozwolić mi pani pomóc – odrzekł Bury niczym wytrawny gentleman i spojrzał dziewczynie w oczy.

Ta speszona wbiła wzrok w podłogę i jeszcze szybciej zaczęła pakować produkty do nowej torby, którą niespodziewanie znalazła w kieszeni przepastnej kurtki. Kiedy udało się wszystko pozbierać, grzecznie podziękowała za pomoc i pospiesznie się oddaliła, obdarzając Burego ukradkowym spojrzeniem. Komisarz z lekkim uśmiechem pod nosem odprowadził ją wzrokiem i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przywołał w pamięci obraz Barbary, z którą rozstał się prawie dwa lata temu. Poznali się, jak to zwykle bywa, w przypadkowych okolicznościach, kiedy to Bury chciał pomóc Baśce w naprawie roweru, który jej się popsuł podczas przejażdżki. Od razu między nimi zaiskrzyło, a ich relacja nabrała zawrotnego tempa. Niestety związek nie przetrwał próby czasu. Co więcej, był bardzo burzliwy, pełen emocji, rozstań i prób ponownego zejścia. Na pewnym etapie znajomości Bury się dowiedział, że Baśka, spotykając się z nim, cały czas była żoną innego mężczyzny. Przez długi czas deklarowała, że rozstanie się z mężem, ale jakoś nigdy słowa nie dotrzymała. Cały czas znajdowała powód, by odłożyć to w czasie. A komisarz – zakochany po uszy – naiwnie wierzył, że ona wreszcie to zrobi, i cierpliwie na ten wielki moment czekał. Teraz, z perspektywy czasu, był pewien, że Baśka może i nie kochała swojego małżonka, ale z pewnością cierpiała na mentalne uzależnienie od niego, co nie pozwalało jej na tak drastyczny i odważny ruch. „Taki to urok toksycznego i zdeformowanego związku” – uznał Bury. Ostatecznie to on znalazł w sobie siłę – i twardą męską decyzją zakończył tę znajomość. Nie było to łatwe, ponieważ darzył Baśkę prawdziwym i szczerym uczuciem. Jednak fakt, że został przez nią oszukany, jak i brak wiary w to, że uda mu się z nią stworzyć trwały związek, wziął górę. Ostrym cięciem przerwał tę relację. Po rozstaniu przechodził trudny okres. Był rozbity i nie potrafił sobie znaleźć miejsca. Dla osób ze swojego najbliższego otoczenia był gburowaty, złośliwy i niedostępny. W końcu rzucił się w wir pracy, dzięki czemu powoli powrócił do żywych. Od tego czasu z nikim nowym się nie związał. Praca całkowicie wypełniła jego samotne życie. Dochodził już prawie pięćdziesiątki i nadal się cieszył statusem zatwardziałego kawalera. Musiał przyznać, że coraz częściej o tym myślał. Starał się oswoić z myślą, że już nigdy nie założy rodziny. Jednak praca śledczego miała jedną dużą zaletę – była na tyle absorbująca, że nie pozwalała zbyt często na takie rozważania. Bury otrząsnął się z rozmyślań i poszedł do domu. Zmęczenie już dawało o sobie znać. Teraz tylko marzył o puszce zimnego piwa i o tym, by wreszcie walnąć się na łóżko.

Rozdział 4

Zakład karny w Bardowie

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Spis treści:

Okładka

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Rozdział 46

Rozdział 47

Rozdział 48

Rozdział 49

Rozdział 50

Rozdział 51

Rozdział 52

Rozdział 53

Rozdział 54

Rozdział 55

Rozdział 56

Rozdział 57

Rozdział 58

Rozdział 59

Rozdział 60

Rozdział 61

Rozdział 62

Rozdział 63

Rozdział 64

Rozdział 65

Rozdział 66

Rozdział 67

Rozdział 68

Rozdział 69

Rozdział 70

Rozdział 71

Rozdział 72

Rozdział 73

Amantes

ISBN: 978-83-8313-879-4

© Katarzyna Grzegrzółka i Wydawnictwo Novae Res 2024

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Katarzyna Darkiewicz

KOREKTA: Angelika Kotowska

OKŁADKA: Grzegorz Araszewski

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Grupa Zaczytani sp. z o.o.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek