Spis treści

1. Alicja w krainie konieczności

Copyright © by Magdalena Kawka
Copyright © by Virtualo, 2022

Redakcja: Melanż
Korekta: Melanż
Skład ebooka: Elibri
Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie 2
Warszawa 2022
ISBN 978-83-2727-733-6

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.
ul. Marszałkowska 104/122
00-017 Warszawa
www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Sobota zapowiadała się jak jeden z tych leniwych, gnuśnych dni, kiedy nie trzeba się rano stresować, w pośpiechu myć zębów, parzyć kawy po łebkach i wykłócać z domownikami o łazienkę. U Mareckich domowników było zaledwie dwoje i na każde przypadała osobna łazienka, ale biorąc pod uwagę, że oboje mieli dość wybuchowe charaktery, czasem wystarczało niewiele, żeby od rana skakać sobie do oczu. Właściwie bardziej skakał Karol, który w obliczu prawdziwych życiowych zawirowań potrafił zachować zimną krew, natomiast byle głupstwa natychmiast wyprowadzały go z równowagi. Alicja miała nadzieję, że dziś nie zdarzy się nic, co mogłoby zepsuć jej zaplanowany święty spokój, który ceniła nade wszystko.

– Gdzie ta pieprzona miarka?! Czy w tym domu nic nie może leżeć na swoim miejscu?!

Karol od piętnastu minut chodził jak burza gradowa, ciskając dookoła piorunami. I przekleństwami. Właśnie dzisiaj znalazł w sobie chęci, żeby naprawić chwiejące się przęsło płotu.

– W tym domu oprócz mnie i ciebie nikt nie mieszka, a ja na ogół nie potrzebuję twoich narzędzi, więc wniosek jest prosty – odpowiedziała spokojnie, patrząc z niesmakiem na miotającego się męża. Upragniony święty spokój odpływał w siną dal…

– Miarka to nie narzędzia – warknął urażony jej spokojem. – Mogłabyś docenić, że zamiast odpoczywać po ciężkim tygodniu pracy, mam jeszcze ochotę w ogóle coś robić. Może ruszysz łaskawie tyłek i pomożesz mi szukać? A właściwie to na ile jest nastawiony ten piec? – zainteresował się nagle. – Nie uważasz, że grzanie w środku kwietnia to lekka przesada?

Alicja wzruszyła ramionami.

– Nie wiem, skręć, jak chcesz.

– To znaczy, że do tej pory go nie wyłączyłaś?

– Ty też tu mieszkasz – zauważyła, wystawiając twarz do słońca i poprawiając sobie koc.

– Nie znam się na tym, ty widziałaś, jak montują.

– Ale to ty jesteś mężczyzną.

– I co z tego?

Popatrzyła na niego ze zdziwieniem. Siedziała na tarasie, piła kawę i rozkoszowała się ciepłym wiosennym dniem. Na pobliskiej brzozie dwie sroki uparcie walczyły z przeciwnościami losu, budując sobie gniazdo. Z mniszą cierpliwością po raz setny podnosiły wymykające się z dziobów gałązki i patyki, przy czym pani sroka była chyba bardziej utalentowana niż jej partner, bo rzadziej gubiła budulec. Powoli, bez pośpiechu uwijały się przy budowie, w spokojnym przeświadczeniu, że gniazdo i tak w końcu powstanie.

Alicja obserwowała je z pewnym niepokojem; w zeszłym roku była to ta sama para, przynajmniej samica, poznała ją po wystrzępionym ogonie, niewątpliwie efekcie spotkania z jakimś niezdarnym kotem. Uwiły jednak swoje mieszkanie trochę za blisko czubka, na najbardziej chybotliwej i wiotkiej części drzewa i podczas jednej z wyjątkowo silnych wiosennych wichur gniazdo spadło. Na szczęście nie było w nim jeszcze piskląt i niezrażone sroki od nowa zabrały się do pracy. Teraz powtarzały ten sam błąd i mogła tylko mieć nadzieję, że w tym roku aura będzie dla ptaków łaskawsza.

Ostatnią rzeczą, na jaką miała teraz ochotę, to grzebanie w stertach rupieci, które Karol uparcie nazywał narzędziami. Jej mąż posiadał wiele zalet i talentów, ale niestety, przybicie zwykłego gwoździa było dla niego nie lada wyczynem, który wymagał odpowiedniej oprawy, a potem niezliczonych pochwał z jej strony. Czasem zaiste trudno było uwierzyć, że od wielu lat zarządzał z powodzeniem dużą firmą budowlaną, a okazywał się bezradny wobec własnego pieca centralnego ogrzewania. Podejrzewała zresztą, że to zwykłe lenistwo; wygodniej było spychać wszystko na nią i ograniczać się do wydawania poleceń.

Kiedy zabierał się do drobnych domowych napraw, co, prawdę mówiąc, nie zdarzało się zbyt często, niezmiennie od piętnastu lat musiała w takich chwilach patrzeć na niego z zachwytem, a kiedy zdarzało mu się użyć wiertarki, łapała się na tym, że zaczyna cmokać z podziwem. Tak doskonale weszła w rolę, że czasami zapominała, że Karol mimo wszystko nie jest idiotą i zapewne zdaje sobie sprawę z szopki, jaką odgrywa żona, ale najwyraźniej mu to nie przeszkadzało, bo za każdym razem od nowa domagał się dowodów uznania, a co gorsza, jej uczestnictwa w różnego rodzaju pracach, zwanych popularnie domowymi.

Tym razem również, ociągając się, wstała z leżaka i poszła do łazienki. Przypomniała sobie, że w zeszły czwartek, kiedy wpadła Olga, zastanawiały się nad zmianą umywalki. Olga wypatrzyła jakiś nowoczesny model, który rzekomo idealnie pasowałby do łazienki Alicji i trzeba było tylko wymierzyć wnękę. W efekcie nic z tego nie wyszło, bo umywalka kosztowała więcej niż jej ostatnie honorarium za zlecenie, ale miarka pewnie gdzieś tam leżała do dziś.

Alicja stanęła przed lustrem i popatrzyła na swoje odbicie. Dziś był jeden z tych nielicznych dni, kiedy czuła, że czas obchodzi się z nią łaskawie, oszczędzając stresów związanych z przemijaniem. A przynajmniej tak jej się zdawało. Uśmiechnęła się do czarnowłosej, zarumienionej pierwszymi promieniami słońca kobiety i dotknęła w lustrze miłych dołeczków, które utworzyły się na jej policzkach.

Powinnam trochę schudnąć, bo za chwilę w nic się nie zmieszczę, pomyślała, ale w gruncie rzeczy była zadowolona z tego, co zobaczyła. Jak widać, czterdziestka to nie koniec świata, stwierdziła i zajrzała za sedes. Miarka leżała, trochę już przykurzona, ale ciągle, niestety, była tą samą miarką, której od rana tak desperacko szukał Karol. Szybkim ruchem, choć z niejakim trudem wepchnęła ją do kieszeni dżinsów i zrobiła to w ostatniej chwili, bo właśnie na progu stanął mąż.

– Szlag mnie za chwilę trafi! Gdzie ona, do cholery, może być? – wymamrotał.

Zdecydowanym ruchem odsunął żonę i zajrzał do szafki pod zlewem, klękając na posadzce. Zanurkował głębiej, ale miarki, z przyczyn oczywistych, nie znalazł. Cofając się, uderzył głową o drzwiczki i Alicja usłyszała soczyste przekleństwo wypływające z ust jej nerwowego małżonka, który wyprostował się, pocierając obolałą głowę i spojrzał na nią z wyrzutem.

– No i co się gapisz! Pomożesz mi wreszcie szukać, czy nie?

Rozbawiona obserwowała jego poczynania, choć zaczęło jej się robić trochę głupio.

– Właśnie miałam taki zamiar, ale tak się do mnie odzywasz, że zaczynam się zastanawiać. – Nie od razu złożyła broń. – Szukałeś w garażu?

– Nie, u sąsiadów! – warknął.

Zaczynał był sarkastyczny, co oznaczało, że robi się naprawdę zły. Alicja dłużej nie ryzykowała; prezentując obrażoną minę, zniknęła w drzwiach garażu. Postała trochę przy samochodzie, krytycznym okiem obrzuciła pajęczyny zwisające z sufitu, po czym zawołała do Karola:

– Mam!

Jednym susem znalazł się przy niej.

– Leżała pod kartonem – odpowiedziała niewinnie na jego nieme pytanie. – Jak się po sobie nie sprząta, to potem takie są efekty – dodała pouczająco i nie zaszczyciwszy go jednym spojrzeniem, wyszła z garażu.

Nie czuła wyrzutów sumienia. Karol naprawdę nigdy niczego nie odkładał na miejsce i to doprowadzało ją do szewskiej pasji. Sama też nie była pedantką, ale znosić pod jednym dachem kogoś o podobnym stopniu bałaganiarstwa – to było ponad jej siły. Po tysiącu kłótni i sporów, które czasem kończyły się rękoczynami, bo Alicja miała równie nerwowe usposobienie co małżonek i nieraz ręka mimowolnie skoczyła jej w stronę kubka czy talerza, które lądowały na ścianie, postanowili, że jedynym sposobem będzie zatrudnienie pomocy domowej. Oboje dużo pracowali, przy czym Karol niestety wydajniej, bo zarabiał dziesięć razy tyle co ona. Alicja zajmowała się szeroko pojętym projektowaniem wnętrz, a Karol był właścicielem dużego przedsiębiorstwa budowlanego. Jego firma cieszyła się zasłużoną renomą i klientów nie brakowało. Kłopotów finansowych nie mieli, więc postanowili rozejrzeć się za kimś na pełny etat.

Okazało się, że jedna ze znajomych Alicji wyprowadza się za granicę i zostawia panią Helenkę, wieloletnią pomoc domową, która zrozpaczona, że straciła takich dobrych chlebodawców, postanowiła przejść na emeryturę. Po usilnych namowach dała się przekonać do pracy u państwa Mareckich.

Pierwsze dni były dość trudne dla obu stron, bo pani Helenka przyzwyczajona do domu pełnego dzieci nie umiała ukryć rozczarowania, że sposób życia nowych chlebodawców jej nie odpowiada.

– W mieszkaniu się nie pali – wygłaszała w przestrzeń za każdym razem, kiedy Alicja, nie mogąc znaleźć ostatniego projektu, nerwowo podpalała papierosa za papierosem i przewracała do góry nogami cały dom. – W domu wszystko powinno leżeć na swoim miejscu. – Potępiający, kategoryczny ton sprawiał, że przestrzeń kurczyła się ze wstydu, a jej właścicielka, zmieszana, rozgniatała niedopałki w popielniczce, usiłując zejść z oczu domowemu cerberowi.

– Karoool! – jęczała wieczorem, kiedy zmęczony mąż opychał się w kuchni pierogami ulepionymi przez panią Helenkę. – Ja mam jej dosyć! Ona mnie ciągle poucza! Nawet zapalić spokojnie we własnym domu nie mogę. Czuję się jak uczennica, do kibla mam wychodzić na dymka!?

Karol wydawał się jednak niewzruszony.

– W ogóle przestań palić. Tysiąc razy ci mówiłem, że… – zaczął z pełnymi ustami, ale Alicja mu przerwała.

– Wiem, wiem, twój ojciec umarł na raka płuc – wyrecytowała i wzniosła oczy do nieba. – Ja mówię, że mam jej dosyć! – zaczęła znowu.

– Rewelacja te pierogi! Są jeszcze? – Karol rozejrzał się ożywiony.

– Stoją w lodówce, możesz sobie odgrzać – warknęła obrażona.

Tak więc pani Helenka bezapelacyjnie zdobyła serce łakomego pana domu i odwzajemniała mu się coraz wymyślniejszymi frykasami. Natomiast pani domu wyraźnie nie lubiła. Alicja zaczęła nawet podejrzewać, że starsza pani podkochuje się potajemnie w jej mężu. Kategorycznie odmówiła prasowania, wyjątek czyniąc dla Karolowych koszul, które, jak twierdziła, patrząc znacząco na Alicję, nigdy jeszcze nie były porządnie odprasowane.

Po paru miesiącach sytuacja unormowała się na tyle, że Alicja przestała myśleć o morderstwie, doceniając to, że gosposia w dużej mierze opanowała chaos panujący w domu do tej pory. W dalszym ciągu się nie lubiły, ale nauczyły się razem funkcjonować, wychodząc z rozsądnego założenia, że są sobie nawzajem potrzebne. Karol w swojej hojności i uwielbieniu dla pierogów zaproponował pani Helence więcej pieniędzy, niż Alicji czasem udało się zarobić w miesiąc. Nie miała pretensji; dom był zawsze wysprzątany, obiad ugotowany, a pranie porozkładane w szafach. Postawiła tylko jeden warunek: na noc pani Helenka wraca do siebie i nie ma mowy o wspólnym mieszkaniu. Karol nie protestował, pani Helenka wprawdzie spojrzała złym okiem, ale przystała na warunki, bo w tej jednej kwestii Alicja okazała się nieugięta.

Na wieczór zaplanowała kolację w mieście i ewentualnie jakieś kino. Nie zdążyła zapytać Karola, co o tym myśli, kiedy odezwała się jej komórka.

– Cześć, kochana! – zaszczebiotało w słuchawkę. – Już wróciliśmy i zamierzamy was dzisiaj odwiedzić. Dzieciaki nie mogą się wprost doczekać, żeby pobawić się z Paszą. Słuchaj, mam ci tyle do opowiedzenia! A, zapomniałabym: mam dla ciebie niespodziankę, zobaczysz, szczęka ci opadnie – paplała dalej Zuzanna, nie pozwalając siostrze dojść do głosu.

– Ale… – próbowała zaprotestować, żegnając w myślach miły wieczór poza domem. – Właśnie zamierzaliśmy…

– No wiesz!? Rodzina wraca do domu z wygnania, a ty masz inne plany?! – Na Zuzę nie było mocnych. Kiedy coś sobie postanowiła, to tak miało być. – Będziemy po siedemnastej. Do zobaczenia! Nawet nie wiesz, jak się za tobą stęskniłam – westchnęła. – No to pa! – cmoknęła i rozłączyła się.

Alicji nie brakowało pewności siebie, nie miała problemów z asertywnością, ale przy swojej młodszej o trzy lata siostrze wszystkie te cechy brały w łeb i mogła je sobie co najwyżej w buty wsadzić. Zuzannie się nie odmawiało. Ta dziewczyna miała w sobie siłę i niewyobrażalną wprost umiejętność stawiania na swoim.

Kiedy miała cztery lata, ciężko zachorowała i rodzice przeorganizowali całe życie swoje i Alicji, żeby tylko móc opiekować się młodszą córką. Trochę przesadzali w spełnianiu wszystkich jej życzeń, nawet tych, których nie zdążyła jeszcze wypowiedzieć, i organizowaniu atrakcji. Zuza przez parę miesięcy nie chodziła i wydawało się, że zostanie przykuta do łóżka już na zawsze. Świat zaczął kręcić się wokół niej, wiodła iście królewski żywot; starsza siostra i rodzice byli na każde skinienie i kiedy po roku choroba szczęśliwie się cofnęła, Zuza nie umiała pogodzić się z gwałtowną detronizacją. Tym bardziej że jako zbyt małe dziecko nie rozumiała zagrożeń związanych z chorobą, a niedogodność w postaci jeżdżenia na wózku uważała za pomysłową zabawę. Jeszcze przez wiele lat traktowano ją jak rekonwalescentkę, chociaż była już zdrowa jak rydz i nic nie wskazywało na to, że niedomagania mogą wrócić. Mała bestia nauczyła się terroryzować otoczenie, robiła słodkie minki albo wykrzywiała usta w podkówkę i to na ogół wystarczało, żeby mama, ojciec oraz wszystkie ciotki biegły na wyścigi.

Jedna Alicja próbowała się buntować, bo miała wrażenie, że przejrzała intrygi siostry, i nie pozwalała sobą manipulować. Nie zawsze jej to wychodziło, bo w gruncie rzeczy kochała tego małego potwora. Czasem wtrącali się rodzice, apelując do jej rozsądku i wygłaszając zdanie, którego w dzieciństwie nienawidziła: „Ustąp jej, ona jest młodsza”. Nie przeszkadzało to Alicji stawać w obronie siostry, gdy tylko ktoś krzywo na nią spojrzał albo, co gorsza, gdy sama prowokowała zaczepki. Chodziły do tej samej szkoły, wychowywały się na tym samym podwórku, a Zuza niestety miała niewyparzony język i zawsze mówiła to, co myśli, niejednokrotnie pakując się w kłopoty. Biedna Ala często chodziła z poobijanymi kolanami i rozwalonym nosem, bo jak lwica rzucała się lekkomyślnej siostrze na ratunek, nie zważając na to, że często przeciwnik był większy od niej. Zuza przyjmowała to jako naturalną powinność starszej siostry, ale trzeba przyznać, że zawsze broniła jej przed rodzicami, biorąc winę na siebie.

Kiedy miały po kilkanaście lat i Zuza zakochała się na zabój w rudym Tomku z sąsiedniej klatki, z którym rodzice nie pozwalali się jej spotykać, określając go jako nieodpowiednie towarzystwo, Alicja została wtajemniczona i nieraz biegała od Zuzy do Tomka i z powrotem, klnąc w duchu na czym świat stoi, ale pokornie roznosząc miłosną korespondencję. Pewnego razu w Wigilię, małoletni zakochani postanowili uciec z domu i biedna Ala cierpiała katusze, nie chcąc powiedzieć rodzicom, gdzie jest jej młodsza siostra. Nie poddała się nawet ostro przyparta do muru. Na szczęście uciekinierzy daleko nie zaszli, bo w nocy temperatura spadła do minus dziesięciu i zmarzły im tyłki. Wrócili po dwóch godzinach, zanim zdenerwowani rodzice zdążyli zawiadomić milicję.

Zuza wcześnie wyszła za mąż. To była klasyczna wpadka, którą zaliczyła na studiach i która skończyła się szybkim ślubem i jeszcze szybszym rozwodem. Młody tatuś nie udźwignął roli męża i ojca i parę miesięcy po urodzeniu Ani odpłynął w siną dal, żeby nigdy nie powrócić. Honorowa Zuza nigdy go nie szukała, a dzięki wsparciu siostry i rodziców skończyła studia i najlepiej jak umiała opiekowała się córeczką. Jako wzięta tłumaczka szybko zaczęła zarabiać wystarczająco duże pieniądze i przez parę lat nie wiązała się na stałe z żadnym mężczyzną.

Były wtedy z Alicją blisko. Mieszkały niedaleko, a ciotka traktowała siostrzenicę jak własną córkę. Zuza w dalszym ciągu miała nieznośnie apodyktyczny charakter, próbowała układać życie starszej siostrze, jakby nie dostrzegając, że własnym niekoniecznie zaświadcza o tym, że umie sobie z nim radzić.

Kiedy Alicja postanowiła wyjść za Karola, Zuza nie omieszkała jej poinformować, co o tym myśli. Według niej to było zdecydowanie za wcześnie i jeśli Alicja nie chciała podzielić losu siostry, powinna się trzy razy zastanowić, zanim zdecyduje się na ten desperacki krok.

Alicja miała wrażenie, że dwadzieścia osiem lat to jednak nie jest za wcześnie. Karola znała już dwa lata i od roku planowali ślub. Rozumiała, że Zuza, zniechęcona do instytucji małżeństwa, próbuje przenosić na nią swoje obawy, ale ten jeden raz postanowiła nie dać się sterroryzować. Pokłóciły się wtedy potężnie, bo Alicja nie uważała za słuszne rezygnować ze ślubu tylko dlatego, że siostrze nie podoba się jej przyszły mąż. Podejrzewała zresztą, że Zuza, samotna i rozgoryczona, jest zwyczajnie zazdrosna. Nie może pogodzić się z sytuacją, że to nie ona jest szczęśliwą panną młodą, że została porzucona, skrzywdzona i oszukana przez los, który pierwszy raz w życiu obszedł się z nią bezlitośnie i nie próbuje jej niczego rekompensować. Mogła tupać nogą, uśmiechać się przymilnie albo wygrażać mu pięścią, nie zmieniało to jednak sytuacji, że przynajmniej chwilowo, we własnym pojęciu, jest tą przegraną siostrą. Miała pretensje do całego świata, a przede wszystkim do Alicji, która zamiast pomagać jej i jednoczyć się w siostrzanej samotności, zdradziła ją i zajęła się swoim życiem. Mimo perswazji rodziców nie przyszła na ślub i zerwała kontakty na dobrych parę miesięcy.

Alicji było przykro, ale znała Zuzę i wiedziała, że złość w końcu jej przejdzie i za jakiś czas będzie uważała, że nic się nie stało. Pewne było, że nie doczeka się przeprosin, bo Zuzanna nie umiała przepraszać. Rzeczywiście, po jakimś czasie wszystko wróciło do normy, Zuza jeszcze trochę nadąsana raz czy drugi odwiedziła siostrę i szwagra i od nowa zamierzała wtrącać się w życie Alicji.

Nie wzięła jednak pod uwagę, że nowy członek rodziny ma równie mocny charakter i w przeciwieństwie do żony nie zamierza godzić się na dyktat szwagierki. Trafiła więc kosa na kamień. Na szczęście niedługo potem Zuza poznała swojego obecnego męża, urodziły się bliźniaczki i mogła na całej czwórce ćwiczyć swój osobliwy charakter, nie wychodząc nawet z domu.

W kilka miesięcy po urodzeniu dzieci wyjechali całą rodziną do Niemiec, gdzie mieli osiąść na stałe, pędząc dostatnie i przyjemne życie. Adam, mąż Zuzy, został z macierzystej firmy wysłany na kilkuletni kontrakt do Niemiec, ale oboje liczyli, że już tu nie wrócą. Życie szybko zweryfikowało oczekiwania, szczególnie Zuzy, która jakoś nie mogła odnaleźć się w nowym środowisku i z biegiem czasu zaczęła nalegać na powrót. W efekcie mieli więc dwa domy: jeden w Berlinie, który Adam, Niemiec z pochodzenia, odziedziczył po swoich przodkach, drugi w Polsce.

Zuza z dziewczynkami częściej siedziała w Polsce, bo bliźniaczki i Ania tu chodziły do szkoły, pomieszkując u dziadków podczas nieobecności rodziców.

Miesiąc temu Zuza pojechała do męża. Korzystając z tego, że zbliżał się koniec roku, zabrała bliźniaczki. Jak się właśnie okazało – wrócili kilka dni temu. Alicji myliły się już kolejne wyjazdy i powroty siostry. Czasem, rozmawiając z nią przez telefon, nie wiedziała, czy dzwoni na drugi koniec miasta, czy do Niemiec, bo za Zuzą trudno było nadążyć. Jednego dnia jadły razem obiad w mieście, umawiając się na następny dzień, po czym okazywało się, że Zuza nie może się spotkać, bo właśnie robi zakupy na Kudammie.

Alicja postanowiła uprzedzić Karola o odwiedzinach, więc westchnęła i wyszła do ogrodu. Obawiała się, że nie będzie zachwycony, dlatego postanowiła podejść go dyplomatycznie. Tak jak podejrzewała, rozbebeszona skrzynka z narzędziami leżała koło płotu, a obok stała otwarta puszka z bejcą do konserwowania drewna. Sprawcy bałaganu nie było w pobliżu, więc ruszyła na poszukiwania. Znalazła go z drugiej strony domu. Stał oparty o ogrodzenie, w ręku trzymał puszkę piwa i najwyraźniej doskonale się bawił. Po drugiej stronie płotu, z podobnym zestawem, stał Paweł, sąsiad Mareckich. Panowie zajęci rozmową nawet nie zauważyli, kiedy podeszła i klepnęła męża w plecy.

– Nie przepracuj się przypadkiem. Cześć, Paweł! – zawołała do sąsiada.

– Cześć, sąsiadko! Nie besztaj męża, bo właśnie omawiamy bardzo ważny projekt.

– Nie wątpię, jak zawsze – mruknęła z sarkazmem. – Czego tym razem nie możesz znaleźć? – zwróciła się do Karola. – Pędzla?

– Skąd wiesz? – zdziwił się. – Chciałem zabezpieczyć drewno, ale oczywiście w tym domu nic nie leży na swoim miejscu.

Paweł pokiwał głową ze zrozumieniem.

– U mnie tak samo. Magda ciągle sprząta w garażu, a im bardziej ona sprząta, tym bardziej ja niczego nie mogę znaleźć. Czy te baby nie mogą ograniczyć się do sprzątania w kuchni? – Zaśmiał się, łypiąc niepewnie na Alicję. – Żartowałem, żartowałem! – krzyknął, widząc jej reakcję.

– Gdyby ci Magda nie sprzątała w garażu, to po jakimś czasie nawet samochodu byś nie znalazł. – Alicja zrobiła się czerwona. – Niewdzięczne, głupie chłopy – pomamrotała pod nosem i odwróciła się na pięcie, zostawiając zaskoczonych mężczyzn.

Wcale nie była zła na Pawła, lubiła go i jego poczucie humoru. Nastrój zepsuła jej Zuza i na kimś musiała się wyładować. Tyle razy obiecywała sobie, że nie pozwoli się tak traktować, i znowu nic z tego nie wyszło. Nawet nie zdołała powiedzieć, że ma inne plany… Może nie było nic niestosownego w niezapowiedzianych odwiedzinach, w końcu to jednak siostra, ale dla Alicji znaczyło to coś więcej.

Chyba powinnam pójść na jakiś trening asertywności czy coś podobnego.

– Cholera jasna! – zaklęła głośno.

– Co cię znowu ugryzło? – Karol stanął z tyłu. – Już się biorę za ten płot. – Wzruszył niechętnie ramionami. – Pogadać chwilę nie można?

– Daj mi spokój z płotem.

– No to co się stało?

– Zuza dzwoniła, wpadną po południu – powiedziała niechętnie. – Może to i dobrze, Adam ci z płotem pomoże…

– A, rozumiem. – Objął ją. – Miałaś inne plany, a kochana siostra znowu postawiła cię przed faktem dokonanym. – Karol dobrze znał bolączki żony. – Przestań tak się tym zadręczać. Jak chcesz, to zadzwonię do nich i powiem, że wychodzimy. Chcesz? – Wziął ją pod brodę i zajrzał w oczy. Alicja lubiła, kiedy tak całkowicie się na niej skupiał. Przylgnęła do niego i pomyślała, że jest kochany, ale niestety niczego nie rozumie, jak zwykle zresztą.

– Nie, daj spokój. – Wyswobodziła się z jego objęć. – Przecież nie chodzi o to, że nie chcę się z nią spotkać. Wkurza mnie tylko, że robi to w taki sposób.

– Bo jej na to pozwalasz. Kręci tobą, jak chce, i jeszcze mówi, że to dla twojego dobra. – Karol powiedział to w dobrej wierze, lecz Alicja znowu zaczynała być zła.

– Wiesz co? Bardzo ci dziękuję – żachnęła się. – Nie ma to jak konstruktywne wsparcie własnego męża.

– A co ja takiego powiedziałem? – Zrobił duże oczy. – Ona cię wkurza, a na mnie się wyżywasz! Chodź, Pasza, idziemy stąd. Poczekamy, aż pani wyfruną muchy z nosa.

Poklepał po karku wielkiego owczarka niemieckiego, który z radością zamerdał ogonem i pobiegł za panem w inny kąt ogrodu.

Już dawno przestał się przejmować, zniechęcony tym, że parę razy stawał po stronie żony i zwykle dostawał za to po uszach. Krytykować swoją świętą siostrę mogła tylko ona. Nigdy nie potrafił zrozumieć relacji między tymi kobietami. Zuzanny nawet nie próbował zrozumieć; prawdę powiedziawszy, nie przepadał za nią. Uważał, że jest zapatrzoną w siebie, samolubną egocentryczką, która doskonale zdaje sobie sprawę z własnych wad. Problem polegał raczej na tym, że nie uważała ich za wady.

Alicja widziała to inaczej i bezskutecznie próbowała przekonać męża, że Zuza jest nad wyraz wrażliwa i delikatna, że za bardzo się wszystkim przejmuje i nie umie się zdystansować, biorąc niewinne uwagi za przejawy niechęci w stosunku do jej osoby.

Karol miał na ten temat zgoła inne zdanie: według niego, to sprytna, mała manipulantka, która potrafiła wykorzystać wszystkie znane sobie sposoby, żeby osiągnąć cel. Nigdy nie powiedział żonie, że jej ukochana młodsza siostra próbowała zarzucić na niego pajęczynę swoich niewątpliwych uroków już parę miesięcy po ich ślubie. Na początku robiła to na tyle delikatnie, że mógł udawać, że nie dostrzega jej starań.

Zuza zawsze mu się podobała, bo była atrakcyjną kobietą, a on był mężczyzną czułym na kobiece wdzięki. Prowadziła więc z nim subtelną grę, uważając, żeby Alicja się nie zorientowała. Powłóczyste spojrzenia, przypadkowe dotknięcia, nieopatrznie odsłonięte ramię czy zagadkowy uśmiech na początku nawet mu schlebiały. Po jakimś czasie poczuł się głupio ze względu na żonę, która cieszyła się naiwnie z dobrych relacji z siostrą.

Zuza była w tym czasie częstym gościem w ich domu i zaczynała się tam czuć coraz lepiej, na tyle dobrze, że razem z małą Anią niejednokrotnie zostawała na noc, twierdząc, że w domu z ogrodem mała czuje się o wiele lepiej niż w jej ciasnym i dusznym mieszkaniu w środku zadymionego miasta. Ania chorowała na astmę, więc Karol nie protestował, tym bardziej że całe dnie spędzał w pracy. Za to Alicja cieszyła się, że ma je obydwie koło siebie, chociaż miała z tego powodu dwa razy więcej pracy niż zwykle, bo Zuza czuła się gościem i nie kiwnęła nawet palcem.

Miarka się przebrała, kiedy którejś letniej, parnej nocy zszedł do kuchni, żeby napić się wody. Drzwi sypialni od dawna prosiły się o naoliwienie zawiasów, ale jakoś nie mógł znaleźć na to czasu. Kiedy stał przy kuchennym bufecie, spocony, ubrany tylko w obcisłe bokserki, zobaczył wchodzącą Zuzę. Miała na sobie jedynie krótką przezroczystą koszulkę, która więcej odsłaniała, niż zakrywała. Musiał w duchu przyznać, że wygląda wyjątkowo apetycznie. Najwidoczniej zdawała sobie z tego sprawę, bo zupełnie nieskrępowana usiadła na wysokim barowym stołku, zakładając nogę na nogę w taki sposób, by nie pozostawić wątpliwości, że nie ma na sobie bielizny.

– Strasznie gorąco, nie mogę spać. Nalejesz mi wody? – zapytała, gładząc się po smukłym udzie i spoglądając na niego spod wpółprzymkniętych powiek.

Podał jej napełnioną szklankę, nie bardzo wiedząc, jak się zachować. Udawał, że nie dostrzega jej jednoznacznych gestów. Nagle u sąsiadów zaszczekał pies. Odruchowo spojrzał w okno, ale nie dostrzegł niczego niepokojącego. Kiedy odwrócił się z powrotem, Zuza stała oparta o lodówkę. Zmięta czerwona koszulka leżała na podłodze, tworząc niepokojącą plamę.

– Nie bądź taki przerażony, nie podobam ci się? – Szwagierka zaśmiała się cicho, biorąc go za rękę i zmysłowo prowadząc ją w kierunku swoich piersi. Poczuł ciepło jej gładkiego ciała i mimowolnie porównał w myślach z ciałem żony. Chociaż były siostrami, wyglądały zupełnie inaczej. Alicja była dość szczupła, ale zaokrąglona tu i ówdzie. Miała pełne piersi i dużo uroczych dołeczków oraz trochę nieproporcjonalne w stosunku do całej sylwetki rozłożyste biodra.

Przed nim stała wysmukła, wiotka kobieta o małych, ale jędrnych piersiach i pięknej linii zgrabnych ud. Długie pasmo kasztanowych włosów wyśliznęło się z gumki, łagodną kaskadą spłynęło w kierunku piersi i końcem oparło się na prawym sutku.

Przez chwilę patrzył jak urzeczony, nie mogąc oprzeć się jej urokowi. Wtedy jeszcze nie znał jej tak dobrze i traktował bardziej jak rozkapryszone dziecko niż sprytną manipulantkę. Na górze dało się słyszeć skrzypienie podłogi i to wyrwało go z chwilowego odrętwienia.

– Ubierz się – powiedział zimno, podając jej koszulkę. Na szczęście ze schodów zbiegła tylko Pasza i widząc pana stojącego w pobliżu jej ulubionego kuchennego mebla, zaczęła się łasić, żebrząc o kawałek kiełbasy.

Z ulgą otworzył lodówkę i rzucił psu kawałek wędliny. Słyszał za plecami szelesty świadczące o tym, że Zuza się ubiera. Kiedy ponownie się odwrócił, była już w koszulce; stała nieopodal i patrzyła wyzywająco. W jej spojrzeniu dostrzegł coś jeszcze: jakby błysk tryumfu kogoś, kto dopiął swego.

– Nie zdałeś – rzuciła od niechcenia, bawiąc się puklem włosów i przesuwając wzrokiem po jego sylwetce. Zatrzymała się poniżej linii brzucha. Popatrzył w dół i pożałował, że facet bywa czasem dla kobiety jak otwarta księga. – Zawsze wiedziałam, że ci się podobam, a teraz mam dowód. – Kiwnęła głową w stronę jego podbrzusza. – To był egzamin. Biedna Ala… – powiedziała obłudnie.

Po chwilowej konsternacji Karol odzyskał rezon. Zachciało mu się nagle śmiać.

– No wiesz, w pisemkach dla panów zrobiłabyś karierę. Tu masz najlepszy dowód. – Pogładził się po penisie. – Chociaż piersi mogłabyś mieć nieco większe… – dodał po krótkim namyśle.

W nią jakby piorun strzelił. Syknęła: „Cham!”, i odwróciwszy się gwałtownie, pobiegła na górę, nie dbając o to, że tupie, aż echo niesie. Po chwili dobiegł go płacz dziecka, pewnie obudziła się Ania.

Głupia nimfomanka, pomyślał.

– Ale ciało ma niezłe – dodał głośno i poszedł spać.

•

– Nie masz pojęcia, jak odżywam, kiedy tu wracam! W Berlinie po prostu nie da się żyć – powiedziała Zuza z emfazą i uniosła szklankę w kierunku Karola. – Nalejesz mi? – spytała. – Strasznie gorąco, nie wiem, jak wy wytrzymujecie bez klimatyzacji – prychnęła. – Myślałam, kochana, że twój mąż zarabia wystarczająco dużo, żebyś nie musiała pocić się we własnym domu.

Alicja popatrzyła w kierunku Karola, który w ogóle nie przejął się słowami szwagierki.

– U nas w Niemczech wszyscy mają klimatyzację – odezwał się Adam. – Przynajmniej ci, których na to stać. – Zarechotał głośno. – A w ogóle co ty wygadujesz, Zuzieńko? W porównaniu z Niemcami Polska to duża wiocha. U nas, na ten przykład, nie ma w ogóle komarów. – Rozejrzał się tryumfalnie po ogrodzie. – Wyobrażam sobie, jak się tu męczycie! Jak chcesz, Alicja, to przywiozę ci taki środek; spryskasz krzaki, trawę, wlejesz do oczka i po komarach.

– Dziękujemy, ale my lubimy żaby – odezwał się uprzejmie Karol. – Mówisz, że nie ma komarów? A kiedy ostatni raz widziałeś żabę?

– He, he! Szwagier ekolog i miłośnik żab. – Adam porozumiewawczo spojrzał na żonę. – No to w takim razie wycofuję się. Ja tam lubię żyć luksusowo, a żab mogę sobie na wakacjach posłuchać. O! Albo u was. Nie po to człowiek haruje jak wół, żeby miał sobie odmawiać. Ja tam sobie nie odmawiam. – Poklepał się po obfitym brzuchu. – Zmieniłem samochód – rzucił od niechcenia. – Zuzieńce też kupiliśmy nową alfę.

– Bardzo cię przepraszam, ale sama sobie kupiłam. Nie dołożyłeś ani grosza! – zaprotestowała nerwowo Zuza.

– Bo się nie zgodziłaś. A trzeba było kupić za gotówkę, nie ładować się w kredyty. Ale skąd! Moja żona jest ambitna i sama chciała sfinansować. No to teraz buja się z ratami – zakpił.

Zuza wzruszyła ramionami i nic nie odpowiedziała. Przy stole zapadła niezręczna cisza.

– Kupiłam rewelacyjną szynkę! – zawołała Alicja z takim entuzjazmem, jakby zdobycie szynki było powodem do świętowania. – Bez konserwantów, robioną tradycyjną metodą i z prawdziwej, wiejskiej świni. Spróbujcie, naprawdę pyszna. Od wczoraj się nią zajadam. – Podniosła do góry półmisek.

– A to są świnie miejskie? – zakpił znowu Adam.

– Czemu ja nic o tym nie wiedziałem? – odezwał się z pretensją Karol, miłośnik mięsa. Z zapałem podniósł do ust soczysty plaster i lekko się skrzywił. – Zupełnie bez smaku. Sucha i za słona. No, moja droga, jeśli to ma być dobra szynka…

Alicji zrobiło się przykro i chociaż tyle razy obiecywała sobie, że nie da się sprowokować, nie wytrzymała.

– Mógłbyś raz zwyczajnie powiedzieć, że ci po prostu nie smakuje?

– Przecież powiedziałem – obruszył się.

– Nie. Powiedziałeś, że jest do bani.

– A to nie to samo? – zdziwiony Karol uniósł brwi.

– To zupełnie co innego – włączyła się Zuza. – Nie powiedziałeś, że szynka ci nie smakuje, tylko dałeś nam do zrozumienia, że twoja żona jest idiotką, która nie wie, co to znaczy dobra szynka i zachwala nam tu jakieś wióry. Wstyd, Alicja, takie gówno gościom podawać. To powiedziałeś. – Uśmiechnęła się do szwagra uprzejmie, a Alicja posłała jej wdzięczne spojrzenie.

Siedzieli na tarasie od godziny i od samego początku Alicja miała wrażenie, że coś tu nie gra. Przyszli sami – zostawili bliźniaczki u babci – i z pozoru wszystko wyglądało jak zwykle, tylko Zuza była jakaś dziwna. Zachowywała się jak zawsze, ale wyglądała inaczej. Miała na sobie powyciągany sweter, a kiedy podniosła rękę, Alicja zauważyła, że lakier na paznokciach poodpryskiwał w paru miejscach. To było do niej niepodobne, Zuza była wielką estetką i prędzej zapadłaby się pod ziemię, niż pozwoliła, żeby ktoś oglądał ją bez makijażu czy z przechodzonym manikiurem.

Alicja nie dała się namówić Adamowi na podziwianie nowego cudu motoryzacji i kiedy panowie wyszli przed dom, zaciągnęła Zuzę do sypialni.

– Co się dzieje? – zapytała, sadzając ją w fotelu.

– Nic. Masz papierosa?

Po chwili wahania wyciągnęła z nocnej szafki paczkę marlboro.

– Masz, Karol mnie zabije, że palę tutaj. Do spółki z panią Helenką – powiedziała, podając siostrze ogień i wtykając sobie papierosa do ust.

– Już dawno mówiłam, że powinnaś pozbyć się tego babska. – Zuza zaciągnęła się z widoczną przyjemnością i przymknęła oczy. – Ona mnie nie lubi.

– Nie przejmuj się, mnie też. A teraz gadaj, co jest?

Zuza znowu się zaciągnęła, wstała z fotela i podeszła do okna.

– Naprawdę ładnie tu – stwierdziła bez związku i odwróciła się w stronę Alicji. – Jestem w ciąży – powiedziała spokojnie.

Alicję zatkało. Przez chwilę wpatrywała się w siostrę otwartymi ze zdumienia oczyma, w myślach rozważając, które z pytań cisnących się na usta wybrać, aż w końcu zapytała najgłupiej jak można:

– Jak to?

– Zwyczajnie. – Zuza wzruszyła ramionami. – Najbanalniej na świecie. W ciąży i już.

– O Boże, Adam pewnie umiera ze szczęścia! – Alicji zaczęło przechodzić chwilowe odrętwienie. Podeszła do siostry z uśmiechem i chciała ją wyściskać, ale ta odsunęła się niechętnie.

– Przestań się wygłupiać. Adam nic nie wie i mam nadzieję, że nigdy się nie dowie – dodała, przyglądając się Alicji podejrzliwie. Ostatnie zdanie było właściwie pytaniem, które zawisło pomiędzy siostrami.

Alicja otworzyła oczy ze zdumienia.

– Oszalałaś! Ty naprawdę oszalałaś. Chcesz się pozbyć tego dziecka? Wiesz, ile bym dała, żeby być na twoim miejscu?! – zawołała odrobinę za głośno i zaraz ze strachem ściszyła głos. – Który miesiąc?

– Jakie to ma znaczenie? Na tyle wcześnie, że jeszcze mogę zrobić skrobankę. – Zuza znowu zaciągnęła się papierosem. – Niestety, nie jesteś na moim miejscu, więc oszczędź mi tych moralizatorskich gadek – powiedziała niechętnie, widząc, że Alicja poczerwieniała na twarzy. – To tylko zabieg, nic więcej.

– To dziecko! – krzyknęła Alicja histerycznie. – Nie masz prawa sama podejmować decyzji! Zuza, proszę – powiedziała błagalnie. – Porozmawiaj chociaż z Adamem, przecież on ma prawo wiedzieć…

– Nie ma. To nie jego dziecko – stwierdziła Zuza spokojnie.

– A czyje?!

Zawahała się na chwilę.

– Nie wiem. – Wzruszyła ramionami. – To znaczy, domyślam się, ale nie mam pewności. W grę wchodzą dwa warianty, ale żaden z nich nie jest moim mężem – powiedziała z nutą cynizmu.

Alicja gapiła się na nią z otwartymi ustami. Po chwili bezradnie usiadła na łóżku i schowała głowę w ramionach. Jakiś czas panowała cisza. W końcu Zuza zaczęła mówić:

– Poznałam go, kiedy tłumaczyłam jego książkę. Zresztą kiedyś ci opowiadałam. To Niemiec, wzięty pisarz. Spotykaliśmy się parę miesięcy, kiedy razem pracowaliśmy. Potem pewne sprawy… – zawiesiła głos – wymknęły się spod kontroli, a potem mnie zostawił. Uznał, że tak będzie lepiej dla nas obojga, i wrócił do Włoch, gdzie na stałe mieszka. Nie widzieliśmy się dwa lata i już prawie o nim zapomniałam, kiedy nieoczekiwanie zadzwonił i poinformował mnie, że przygotowuje do druku następną książkę i chce, żebym ją tłumaczyła. Zgodziłam się i umówiliśmy się na spotkanie…

Zuza umilkła.

– To jego dziecko? – spytała ostrożnie Alicja.

– Z tłumaczenia nic nie wyszło, bo nie dogadał się z wydawcami. – Zuza jakby nie słyszała pytania. – Spotkaliśmy się jeszcze parę razy, ale okazało się, że nie da się wejść dwukrotnie do tej samej rzeki. Zresztą ja już w tym czasie spotykałam się z Norbertem.

– Jak to z Norbertem? – Alicja głupio myślała, że już nic jej nie zaskoczy. – A twój mąż?

– Daj spokój. – Zuza wzruszyła ramionami. – Adam to kretyn. Naprawdę myślisz, że mogłabym być z nim szczęśliwa?

– Przecież za niego wyszłaś…

– Bo byłam głupia i myślałam, że to dla mnie idealne rozwiązanie: niezbyt lotny, bogaty i ciągle nieobecny mąż. Niestety, pomyliłam się. – Westchnęła i spojrzała na siostrę.

Ta siedziała jak skamieniała, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszała. Do dzisiaj myślała, że zna Zuzę, może nie tak dobrze, jak zna się zwykle bliskie przyjaciółki, ale przynajmniej na tyle, żeby nie dać się zaskoczyć. Nigdy się sobie przesadnie nie zwierzały, lecz wiedziały o najważniejszych rzeczach. Mama z ojcem zawsze dbali o to, żeby więź między siostrami nie skończyła się, kiedy każda pójdzie w swoją stronę. Po ślubie z Adamem Zuza trochę się oddaliła; już nie każde święta spędzały wspólnie, w rodzinnym domu; skończyły się popołudniowe wizyty na Mickiewicza, kiedy to, umawiając się po pracy, lubiły wpadać do mamy na placek drożdżowy. Zuza zjawiała się tam właściwie wyłącznie wtedy, kiedy przywoziła bądź odbierała dziewczynki, które więcej czasu spędzały z babcią niż z wiecznie zajętą mamą. Ania była już prawie dorosła, więc kiedy Zuza wyjeżdżała, pozwalała jej mieszkać w domu samej, pod warunkiem że codziennie będzie się meldowała u babci.

Nagle Alicja przestraszyła się, że patrzy na siostrę jak na obcą kobietę, i to w dodatku taką, która zupełnie jej się nie podoba. Zuza jakby odgadła te myśli, bo podeszła i wzięła ją za rękę.

– Zachowujesz się, jakby właśnie spadły ci różowe okulary – powiedziała łagodnie, ale z nutą kpiny w głosie. – Jesteś już dużą dziewczynką, siostrzyczko, i powinnaś z większym dystansem podchodzić do życia. Myślałaś, że ludzie po ślubie się nie zdradzają, tylko trwają w okowach małżeńskich, nawet jeśli nie mają na to ochoty?

– Nie, ale… – Alicja znowu nie wiedziała, co ma powiedzieć. Nie była naiwną panienką i od dawna wiedziała, że nadęty, niezbyt lotny Adam ze swoimi prostackimi powiedzonkami, głupawym poczuciem humoru i obezwładniającym poczuciem samozadowolenia zupełnie nie pasuje do jej inteligentnej i wrażliwej siostry. Po cichu zawsze uważała, że są jak gołębica i indor: trudno wyobrazić sobie bardziej niedobraną parę. Miała wrażenie, że przetrwali tyle lat tylko dlatego, że w zasadzie mieszkali osobno.

– Poza tym, jeśli chcesz wiedzieć – kontynuowała Zuza – Adam wcale nie jest taki skrzywdzony, jak myślisz. O nie, mój mąż umie zadbać o siebie. W zeszłym miesiącu znalazłam w moich rzeczach w Berlinie biustonosz. Tyle że nie mój. Łatwo zauważyć, że miseczkę E mogłabym co najwyżej nosić na głowie, a i to nie wiem, czy nie byłaby za duża – powiedziała z goryczą. – Inteligentny facet wymyśliłby inteligentne kłamstwo, a ten idiota usiłował mnie przekonać, że to mój, tylko pewnie zapomniałam. Wyobrażasz sobie, jakim trzeba być kretynem, żeby bieliznę kochanki wkładać do szafy żony?

– No, fakt. – Mimo wszystko Alicja nie mogła się nie zgodzić. – Ale to niczego nie zmienia – zastrzegła zaraz. – To wszystko teraz nieważne – dodała po chwili zastanowienia. – Jesteś w ciąży i teraz tylko to się liczy. A ten… Norbert? – zapytała niepewnie.

– Norbert to już przeszłość – oznajmiła lodowato Zuzanna. – Pomyłka.

– Ale może ta pomyłka, jak mówisz, jest ojcem dziecka.

– Jakie to ma znaczenie w takiej sytuacji? Ja nie zamierzam urodzić, więc co za różnica? – Zuza wzruszyła ramionami. – Mówię ci o tym tylko dlatego, że… ostatnio jakoś… No, jakoś nie mogę sobie z tym wszystkim poradzić – powiedziała cicho.

Po raz pierwszy od początku rozmowy Alicja dostrzegła w jej oczach iskierki ludzkich uczuć: bezradność i strach. Zuza wyglądała teraz jak mała dziewczynka, której zaczęło ciążyć udawanie dorosłej. Stała naprzeciwko, w za dużym swetrze, zgaszona i oklapła. Przed chwilą trzymała się jeszcze papierosa, teraz nie wiedziała, co zrobić z rękami, i nerwowo skubała dół swetra.

– Cholera – westchnęła w końcu. – Myślałam, że takie rzeczy zdarzają się tylko nastolatkom. No nic, jakoś sobie poradzę. – Próbowała wziąć się w garść.

– Jakoś? Chcesz się pozbyć dziecka i mówisz „jakoś”? – Alicja czuła, że powtarza się jak zacięta płyta. Chciała wymyślić coś mądrzejszego, pocieszyć ją, ale w głowie miała tylko jedno. – Zuza, przecież to dziecko. Twoje dziecko – jęknęła. – Wyobrażasz sobie, że mogłabyś zrobić coś takiego bliźniaczkom? Albo Ani? – Chwyciła się ostatniego argumentu, z góry wiedząc, jaka będzie odpowiedź.

– Nie dramatyzuj. Co za głupie porównanie! Ania może i była wpadką, ale chociaż kochałam jej ojca. Poza tym to zupełnie co innego. Nic nie rozumiesz! – zdenerwowała się.

Powoli zaczynała tracić ten swój zimny spokój, jaki prezentowała od początku rozmowy, co bardzo ucieszyło Alicję. Postanowiła, że choćby nie wiem co, nie pozwoli usunąć ciąży, zrobi wszystko, żeby Zuzę przekonać. Zastanawiała się właśnie gorączkowo, jakich jeszcze użyć argumentów, kiedy do pokoju wsunął głowę Karol.

– Tu jesteście – powiedział z ulgą i Alicja domyśliła się, że pół godziny w towarzystwie szwagra to wszystko, na co było go stać. Zuza także się domyśliła.

– Jak widzę, nie popękałeś z zazdrości na widok tego cudu motoryzacji i pewnie mój subtelny małżonek jest niepocieszony – powiedziała drwiąco, przechodząc obok Karola.

– Co ją ugryzło? – zdziwił się, kiedy zostali sami. – Alicja, co się stało? Masz taką minę… – zaczął, ale żona nie dała mu dokończyć:

– Nic, potem ci powiem. Chodź, rozpalimy grilla, kupiłam zapeklowaną polędwicę – powiedziała z roztargnieniem i pociągnęła go za rękę.

•

Zuza zadzwoniła następnego dnia. Alicja jechała właśnie na spotkanie z wyjątkowo nużącym klientem, który co dwa dni zmieniał koncepcję i nie mógł się zdecydować, czy jego nowe biuro ma być w stylu barokowego przepychu, czy może lepszy będzie surowy, minimalistyczny, acz niebywale drogi wystrój. Nie z takimi dziwakami już pracowała, więc teraz jedynie zastanawiała się, o ile podnieść stawkę za codzienne męczące kursy tam i z powrotem.

– Posłuchaj – zaczęła Zuza. – Właściwie to nie mogę teraz rozmawiać, ale może spotkamy się po południu? Wczoraj zapomniałam ci o czymś powiedzieć. Znalazłam dla was dziecko – zakomunikowała jak gdyby nigdy nic.

Alicja mijała właśnie wyjątkowo ruchliwe skrzyżowanie i chyba tylko opatrzność boża sprawiła, że wyjeżdżając z podporządkowanej, nie wpakowała się pod koła nadjeżdżającej z prawej strony ciężarówki. Kierowca zaczął hamować z piskiem opon, na szczęście zdążyła śmignąć mu przed nosem, w ostatniej chwili ratując się refleksem. We wstecznym lusterku zobaczyła, jak z kolosa wyskakuje rozsierdzony mężczyzna, więc nie czekając na dalszy rozwój wypadków, dodała gazu i zniknęła za zakrętem. Całe zdarzenie trwało ułamki sekund.

– Halo! Halo! Jesteś tam? – odezwał się telefon z pretensją i Alicja uświadomiła sobie, że cały czas ściska w ręku słuchawkę.

– Jestem… – powiedziała, z trudem przełykając ślinę. – Jeszcze – dodała.

– No właśnie mówię, że nie mogę teraz rozmawiać, ale wpadnij do mnie po południu, to wszystko ci opowiem.

– Czekaj, Zuza! Jakie dziecko? O czym ty mówisz?! – Alicja starała się opanować.

– Teraz nie mogę. Cześć! – zabrzmiało stanowczo i Zuza się rozłączyła.

Przez cały dzień Alicja nie mogła się skupić. Pan Barański po raz setny doszedł do wniosku, że jednak woli przepych.

– Wie pani, klienci muszą czuć, że to nie byle co. Taki gabinet ma wzbudzać respekt i zazdrość. Pani mówi, że egzotyczne, drogie drewno jest eleganckie, a ja pani mówię, że nie każdy zna się na drewnie, za to każdy wie, że jak jest złoto, to jest kupa szmalu. Dobrze mówię? – Zaśmiał się zadowolony z siebie. – I jeszcze te lampy mi się nie podobają. Jakieś takie… – skrzywił się. – W jednym pałacu widziałem takie szklane żyrandole, to by chyba pasowały, co nie? – Przyjrzał się jej z uwagą. – Oj, pani Alu! – pogroził jej żartobliwie palcem. – Ja tu za panią robotę całą wykonuję, a pani jakaś taka wczorajsza dzisiaj jest. Dobrze mówię? – Zaśmiał się zadowolony z żartu.

– Tak, tak, ma pan rację. Przepraszam… – odpowiedziała roztargniona.

Zawsze zastanawiało ją, jak ludzie pokroju Barańskiego są w stanie zarządzać dużą firmą i zarabiać niezłe pieniądze. Kiedyś doszła do wniosku, że to brak wyobraźni pozwala im inwestować i rozwijać interesy, nie martwiąc się o nic. Według niej Barański był bezrefleksyjnym kretynem, trwającym w nieustannym przekonaniu, że Pan Bóg, stwarzając świat, odwalił potężną fuszerkę i udał mu się tylko jeden Barański.

Dziś jednak nie miała do niego głowy, więc upewniwszy się jeszcze dwa razy, że nie zmieni zdania, naniosła szybkie poprawki w projekcie i pożegnała się.

– Pani to się marnuje w tej pracy – usłyszała, jak zwykle, na odchodne. – Pan Barański – mężczyzna dumnie wypiął potężny tors, na którym połyskiwał monstrualnych rozmiarów złoty łańcuch – nigdy by nie pozwolił, żeby jego żona pracowała. – Alicji stanął przed oczyma potężny goryl, który władczo uderza się w piersi na oczach zachwyconych samic. – W domku to co innego – kontynuował. – Zadbać o siebie, mężowi obiadek ugotować, film se ciekawy obejrzeć, dzieci z przedszkola odebrać. O, to są zajęcia dla kobiety, a nie jakieś zapierdalanie na drugi koniec miasta za parę złotych. O, pardon – zreflektował się. – Ale z pani to jeszcze niezły kawałek kobitki jest – usprawiedliwił się w przekonaniu, że wygłosił potężny komplement. – Dobrze mówię?

– Do widzenia panu – skinęła mu wyniośle głową i wsiadła do auta. Pomyślała, że przy takim podejściu do małżeństwa szybko żony nie znajdzie, bo nawet kobiety, które mogłyby się skusić jego pieniędzmi, prędzej czy później zorientują się, że dostają w pakiecie prostackiego, zaborczego megalomana o zacofanych poglądach. Dobrym przykładem była jej własna siostra…

Zabolało ją to „jeszcze”. Niewątpliwie była od niego parę lat starsza, ale to nie powód, żeby wytykać jej wiek. Nie czuła się stara i była na siebie zła, że przejęła się komentarzem takiego pacana. Obiecała sobie, że skończy dla niego projekt tak szybko, jak się da, i nigdy już nie da się wrobić Karolowi w pracę dla jego znajomych. Jej mąż był inteligentnym, błyskotliwym człowiekiem i nie mogła zrozumieć, jak może podtrzymywać takie znajomości. Karol tłumaczył, że to biznes, nie koleżeństwo, ale jakoś nie dawała się przekonać. Czuła, że jest niekonsekwentna: dziwiła się Karolowi, a sama przecież nie przebierała w klientach, tylko zazwyczaj brała, co się nawinęło. Zdarzali się sympatyczni, mili ludzie, ale czasem zmuszona była pracować i z takimi Barańskimi.

Wracając do domu, zajechała do hurtowni. Już od progu wpadła jej w oko obrzydliwa, horrendalnie droga, buraczkowa terakota na wysoki połysk ze złotymi żyłkami. Pomyślała, że będzie wprost idealna dla Barańskiego; namacalny dowód kiczowatego, nowobogackiego gustu: drogie, błyszczy się i ocieka złotem. Bez zastanowienia zadzwoniła, podała adres i poprosiła, żeby w wolnej chwili ją obejrzał. Czas pokazał, że się nie pomyliła; klient był zachwycony i kupił glazurę nie tylko do gabinetu, ale także do swojego nowego domu.

W jej własnym domu czekała na nią zaległa praca i naburmuszona pani Helenka. Zazwyczaj nie dawało się pogodzić tych dwóch elementów, więc Alicja postanowiła odprawić dzisiaj gosposię. Na obiad mogła zrobić sałatkę z dodatkiem grillowanego mięsa, które leżało w lodówce od wczoraj; dla Karola wystarczy, a ona sama zamierzała zjeść coś u Zuzy.

– Pani Helenko… – zaczęła, ale gosposia nie dała jej skończyć.

– Nie będę sprzątała po tym bydlaku – powiedziała z pretensją.

Alicja w pierwszej chwili nie zrozumiała, kogo ma na myśli.

– Po psie – dodała gosposia, widząc jej niepewną minę. – Znowu wylegiwała się na sofie. Pani zobaczy, ile kłaków. Ta sofa to się już zupełnie do niczego nie nadaje, wstyd na niej ludzi sadzać, bo co sobie pomyślą? – Dla pani Helenki było to najważniejsze kryterium. – Ja to bym tego psa już dawno… – Spojrzała na Paszę i w jej oku błysnęły mordercze instynkty.

Biedna suka, jakby wyczuwając niecne zamiary gosposi, schowała się za swoją panią.

– Pani Helenko, Karol by się zapłakał – z niewinną miną zauważyła Alicja, poklepując psa.

– Toż wiem przecie… – westchnęła gosposia. – Ale to ręce opadają! Pan Karolek świata za nią nie widzi. Żeby on tak panią kochał jak tego psa… – dodała zgryźliwie.

Alicja udała, że nie słyszy. Przyzwyczaiła się do tych drobnych złośliwości i nie robiły już na niej takiego wrażenia jak jeszcze rok temu.

– Może pani dziś pójść wcześniej. Karol wróci późno, a ja nie będę jadła w domu.

– Jakże to? – oburzyła się gosposia. – A kto panu Karolkowi poda obiad?

– Sam sobie weźmie, korona mu z głowy nie spadnie. Zrobię mu sałatkę i zostawię w lodówce. – Alicja usiłowała być stanowcza, ale gosposia miała na ten temat własne zdanie.

– Te sałatki to żadne jedzenie – prychnęła z pogardą. – Jak nie ma zupy, to nie ma obiadu. Obiad bez zupy to nie obiad – oświadczyła stanowczo. Alicja wiedziała, że niestety, jej mąż uważa podobnie. – Zaraz zrobię szczawiową, pan Karol lubi. – Pani Helenka najwyraźniej w dalszym ciągu niewiele sobie robiła z prawowitej pani domu. Zakasała rękawy i zniknęła w kuchni.

Alicja stała bezradnie na środku pokoju w kolejnym poczuciu klęski. Drobne starcia z gosposią zawsze kończyły się tak samo: Helenka robiła, co chciała, a Alicja, żeby zachować resztki szacunku dla samej siebie, musiała udawać, że właśnie wydała gosposi polecenie, które tamta teraz skwapliwie wykonuje.

– Chodź do mnie, Pasza – powiedziała z goryczą do psa, który ułożył się wygodnie przy drzwiach tarasowych. – No chodź, piesku, ty jedna się ze mną liczysz. Dostaniesz kiełbaski – kusiła, kucając i wyciągając rękę.

Pasza popatrzyła na nią leniwie, nawet nie podnosząc głowy, po czym zamknęła oczy.

– Ty wstrętna suko, ty też przeciwko mnie?

A kto ci jeść daje? – już miała zapytać, ale przypomniała sobie uczciwie, że psa karmi na ogół Karol albo pani Helenka. Żeby zachować twarz, weszła do kuchni i powiedziała:

– Dobrze, niech pani ugotuje zupę, a potem jest pani wolna.

Gosposia spojrzała na nią z politowaniem.

– Koszule muszę panu Karolkowi uprasować na te targi. Jakże za granicą będzie wyglądał w pogniecionych?

Alicja lekko się spłoszyła i zanim pomyślała, co mówi, palnęła bez zastanowienia:

– Jakie targi? To Karol wyjeżdża?

Gosposia wyglądała na usatysfakcjonowaną.

– Jakże to? Pani nie wie? – zapytała z podejrzaną słodyczą. – Na targi, do Wiednia – powiedziała z dumą, jakby sama się tam wybierała. – Jutro z rana – dodała, przyglądając się podejrzliwie skonsternowanej pani domu.

– Wiem, oczywiście, że wiem, tylko zapomniałam, że to już jutro. – Alicja nerwowo podrapała się po głowie.

– Akurat – mruknęła gosposia, ale Alicja wolała udawać, że nie słyszy. Zajrzała do lodówki, wzięła sobie pomidora i rzuciła na odchodnym:

– Tylko proszę jajka do zupy ugotować na półtwardo, bo Karol nie lubi innych.

– Przecie chyba wiem, jakie jajka lubi pan Karolek! – doleciało z kuchni, lecz Alicja była już w pokoju i nie musiała reagować.

Była zła na męża, że nie raczył jej poinformować o wyjeździe, ale nie omieszkał zawiadomić o tym gosposi, stawiając żonę w niezręcznej sytuacji. Było jasne, że pani Helenka wykorzysta każdą możliwość, żeby jej dopiec. Już i tak uważała się za najważniejszą w domu, zaraz po panu Karolku oczywiście, sprowadzając Alicję do roli uciążliwej lokatorki, której nie można wyrzucić, bo jednak regularnie płaci czynsz, a poza tym pan domu ma do niej słabość…

Z tą słabością zresztą ostatnio różnie bywało… Mijali się jak dwa okręty, które pływają po różnych trasach. Do niedawna chociaż przybijali do tego samego portu, ale od paru miesięcy Karol więcej czasu spędzał w pracy, na różnych targach, spotkaniach i zebraniach. Firma wchodziła na nowe rynki, duże szanse na rozwój widać było szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie polscy budowlańcy byli konkurencyjni ze względu na stawki, ale też na fachowość. Rozszerzała asortyment usług, a to, jak twierdził jej mąż, wymagało zaangażowania całego kapitału, zarówno finansowego, jak i ludzkiego. Braku finansowego na razie nie odczuła; oprócz pieniędzy ze zleceń ciągle regularnie wpływały na jej konto pieniądze od męża, ale ludzki – jak najbardziej. Jej osobisty, ludzki kapitał był zaangażowany gdzie indziej i nawet weekendy rzadko zdarzało mu się spędzać razem z żoną. Tłumaczył wprawdzie, że ten ciężki okres nie potrwa długo, że w końcu sytuacja się ustabilizuje, ale nie bardzo mu wierzyła. Bolało ją to, że wcale nie wydawał się zmartwiony z powodu ograniczonych kontaktów. Kiedy już wracał do domu, był zmęczony, rozdrażniony i nie dało się z nim nawet pogadać, nie mówiąc o czymś innym…

Kiedyś w środku nocy poczuła, jak kładzie rękę na jej udzie. Ucieszyła się i mrucząc, wyprężyła jak młoda kotka. Ręka powędrowała wyżej; po chwili dołączyła do niej druga, a w następnej chwili podniecona Alicja usłyszała głośne chrapnięcie i zrozumiała, że jej mąż śpi jak zabity, a to, co jej wydawało się zaproszeniem do pieszczoty, było tylko reminiscencją jego snów, do których nie miała dostępu. Poczuła się samotna i opuszczona.

Z rozmyślań wyrwał ją dzwonek telefonu w chwili, kiedy właśnie przypomniała sobie, że miała pracować. Obiecała skończyć na jutro dwa projekty. Jeden był prawie gotowy, ale drugi musiała gruntownie przemyśleć. Z ciężkim sercem, westchnąwszy, podniosła słuchawkę. Dzwoniła Olga.

– Słuchaj! Marczakowa jest zachwycona! – krzyknęła zaaferowana.

Skonsternowana Alicja zmarszczyła nos.

– Jaka Marczakowa? I czym jest taka zachwycona? – spytała podejrzliwie.

– No, kuchnią Wolańskiej – zniecierpliwiła się przyjaciółka.

– Tak dobrze gotuje? To jakaś knajpa? – spytała ostrożnie Alicja. – Czy może szyfr?

– Jaki szyfr? Zgłupiałaś? Kuchnię robiłaś Wolańskiej w zeszłym roku. Sklerozę już masz czy tak obrosłaś w piórka, że klientów nie pamiętasz?

– Ach, ta Wolańska. – Alicja wreszcie skojarzyła. – Taka chuda paniusia z pretensjami – przypomniała sobie.

– Nie z pretensjami, tylko z pieniędzmi, i to dużymi – poprawiła Olga. – A w ogóle nie narzekaj, bo ci baba reklamę zrobiła, jak nie przymierzając profesjonalna agencja. Po to właśnie dzwonię. Nie wiem, coś ty jej w tej kuchni zrobiła, ale Marczakowa chce taką samą.

Alicja skrzywiła się, bo przypomniała sobie, ile wysiłku i zachodu kosztowało ją sprowadzenie z Włoch specjalnego marmuru, z którego wykonane zostały kuchenne blaty i którym obudowała ścianę. Dla klienta koszt był olbrzymi, ale ona jakoś nieuważnie naliczyła swoją prowizję i głupio jej było się potem wycofać. W sumie narobiła się jak wół, a nie zarobiła wiele więcej niż zwykle.

– Kto to jest Marczakowa? – zapytała, bo nazwisko wydało jej się znajome.

– No jak to? Marczakowa! Ta Marczakowa! Żona TEGO Marczaka.

– A, TEGO Marczaka. – Alicja przypomniała sobie wielką czarną limuzynę z szoferem w prawdziwej liberii, którą jeździł prezes Marczak, właściciel największych zakładów produkujących coś tam oraz udziałowiec niezliczonych spółek w kraju i za granicą. Pomyślała, że takiemu pewnie nie wystarczy byle marmur…

– Nie wiedziałam, że Marczak ma żonę – zauważyła z powątpiewaniem. – Czemu ty do mnie dzwonisz, a nie ona? – zdziwiła się.

– Ich dziecko jest w mojej klasie. Swoją drogą bystry chłopczyk, wcale nie wygląda na rozpieszczonego dziedzica, w przeciwieństwie do innych. – Olga pracowała w prywatnej szkole, gdzie czesne było wyższe niż jej nauczycielska pensja i gdzie uczęszczały dzieci najbardziej prominentnych polityków i biznesmenów. – Podeszła do mnie po wywiadówce i powiedziała, że dostała namiary na ciebie od Wolańskiej. Wolańskiej syn też chodzi do naszej szkoły – dodała bez związku.

– Wiem, do waszej szkoły chodzą wszystkie nieprzystosowane do normalnego życia jednostki – wtrąciła Alicja zgryźliwie, bo zaczynała być zła. – Olga, ja w przeciwieństwie do ciebie próbuję pracować, poza tym naprawdę nie mam dziś głowy ani do Marczakowej, ani do Wolańskiej. Mam kłopoty z Zuzą, właściwie to ona ma kłopoty, a ja od rana nie mogę o niczym innym myśleć – westchnęła w słuchawkę.

Olga w lot zrozumiała.

– A, Zuza, rozumiem. Co tym razem?

Zuza i Olga znały się dość dobrze, ale za sobą nie przepadały. Właściwie Olga miała podobny charakter, była równie zaborcza, lubiła skupiać na sobie uwagę i czasem miała problemy z empatią. Poza tym zazwyczaj waliła prosto z mostu, co przysparzało jej kłopotów z przełożonymi i rodzicami, a wzbudzało sympatię wśród uczniów. Przy tym wszystkim stanowiła jednak egzemplarz o wiele bardziej sympatyczny i dający się lubić. Mimo lekkiej pyszałkowatości była w gruncie rzeczy poczciwa i dobroduszna.

– Nie chce mi się teraz o tym gadać. Przepraszam, ale najpierw muszę to sama przetrawić.

– Dobra, jak chcesz. – Olga nie nalegała. – A wracając do Marczakowej, prosiła, żebym cię przekonała, byś mimo nawału zajęć znalazła dla niej czas. Powiedziała, że dobrze zapłaci.

– A skąd ona wie, że mam nawał zajęć? – zdziwiła się Alicja. – Trochę mam, ale żeby zaraz nawał?

– Ja jej powiedziałam – oświadczyła Olga niewinnie. – Niech sobie nie myśli, że jesteś jakimś pierwszym lepszym projektantem, który gania za klientami. Marka, kochana, marka. Trzeba się cenić i budować sobie markę – dodała pouczająco. – Kończę, bo za chwilę mam lekcję z piątą B, wykończą mnie te bachory – westchnęła i pożegnała się.

Alicja też westchnęła i z niechęcią otworzyła komputer. W gruncie rzeczy ucieszyła się na myśl o nowym zleceniu. Lubiła projektować, tworzyć i wymyślać nową rzeczywistość. Nigdy do końca nie wiedziała, jaki będzie ostateczny efekt, i czasem sama bywała zaskoczona. Nie bała się ryzykownych rozwiązań, nowatorskiej kolorystyki. Najchętniej projektowałaby na własną rękę, według własnego uznania, niestety, w tej pracy najważniejszy był klient. Nieraz z żalem musiała rezygnować z ciekawego pomysłu, ponieważ klient wolał rozwiązania standardowe i nie dawał się przekonać do innego układu kuchennych mebli niż oklepane szafki stojące, szafki wiszące i kafelki nad zlewem do kompletu, najlepiej w kolorze piaskowym. Kiedy widziała światełko w tunelu, próbowała przekonywać do swoich pomysłów; ostrożnie oswajała z nową koncepcją, robiła dziesiątki wizualizacji i czasem się udawało. Zwykle jednak była tylko technicznym wykonawcą banalnych rozwiązań.

Jedyne, czego nie lubiła, to właśnie klienci, czyli, paradoksalnie, element, bez którego nie miałaby pracy. Najczęściej marudni, niezdecydowani, a jednocześnie przekonani, że wiedzą najlepiej, jak ma być.

Siedziała nad projektami już dwie godziny, kiedy poczuła, że burczy jej w brzuchu. Przypomniała sobie, że rano zdążyła tylko wypić kawę. Z kuchni dolatywały smakowite aromaty. Pani Helenka naprawdę potrafiła gotować i Alicję nieraz zastanawiało, czy Karol miałby do gosposi tyle serca i cierpliwości i czy tak łatwo wybaczyłby jej niechęć do swojego ukochanego psa, gdyby nie talenty kulinarne.

Jak na zawołanie zaszczekała Pasza i w radosnych podskokach wybiegła przed dom. Alicja usłyszała samochód męża. Zdziwiła się przelotnie, bo zapowiedział, że dziś będzie później.

– Dobrze, że jesteś! – zawołał już od progu. – Od godziny nie mogę się do ciebie dodzwonić. Tyle czasu gadasz przez telefon? – Rzucił płaszcz na fotel i stanął przy jej biurku.

Alicja spojrzała na komórkę.

– Musiała się rozładować i nie zauważyłam…

– To teraz nie czuj się zaskoczona, bo próbowałem cię uprzedzać. Pamiętasz, jak ci mówiłem o tym Angliku? No, o tym, co miał kupić mieszkanie w Polsce – dodał zniecierpliwiony, bo spojrzenie żony nie zdradzało, żeby cokolwiek pamiętała. – Ten, który załatwia mi kontakty w Londynie.

– A, ten – przypomniała sobie. – Pamiętam, i co z tego?

Była zła, że nawet się z nią nie przywitał, tylko od progu ma pretensje i zawraca jej głowę jakimiś Anglikami.

– No więc kupił dom pod miastem i właśnie tam na nas czeka. Obiecałaś, że zrobisz mu projekty… – powiedział Karol trochę niepewnie.

– Ja? – zdziwiła się niebotycznie i aż uniosła z krzesła. – Obiecałam?

Karol popatrzył z wyrzutem:

– Mówiłem ci przecież, że może będzie taka potrzeba… – zaczął, ale mu przerwała.

– Mówiłeś, że ten facet szuka domu i potem może potrzebny będzie mu projektant – wycedziła. – Tylko tyle.

– A to nie to samo? – udał zdziwionego. Usiadł na sofie i pociągnął żonę za sobą. – Aluniu, no nie bądź taka. – Posadził ją sobie na kolanach. – To tylko mały projekcik. Przecież wiesz, jak mi zależy na dobrych kontaktach. Ten facet naprawdę może mi dużo ułatwić, poza tym nikogo tu nie zna, kupił dom, żeby nie mieszkać po hotelach. A w ogóle to traktuje go raczej jak inwestycję, więc nie musisz się za bardzo przykładać. On na stałe i tak mieszka w Anglii, a ten dom to taka fanaberia. Poza tym gość ma gest, nie jest upierdliwy, zobaczysz, będzie ci się dobrze pracowało.

Alicja usiłowała coś powiedzieć, lecz Karol zamknął jej usta pocałunkiem. Była na niego wściekła, czuła się wykorzystywana, ale nie umiała mu się oprzeć.

– Tęsknię za tobą – szepnął jej do ucha. – Może dokończymy wieczorem?

Wyswobodziła się z jego objęć i gwałtownie stanęła na nogach.

– Jak możesz? Jesteś wstrętny – powiedziała bez przekonania.

Siedział rozparty i przyglądał się żonie z uśmiechem. Może to nie było do końca w porządku, ale już wiedział, że się udało.

– Przecież wiesz, że nie lubię tak pracować – skapitulowała. – Poza tym nie dogadam się z nim… – sięgnęła rozpaczliwie po ostatni argument.

– Dogadasz, kochanie, on świetnie mówi po polsku. Jego matka była Polką. Zobaczysz, będzie tobą zachwycony. No, wkładaj płaszcz.

O tak, jej mąż umiał postawić na swoim.

•

O tej godzinie całe miasto było zakorkowane. Karol prowadził samochód i jednocześnie posyłał inwektywy w stronę innych kierowców.

– Rusz się, kmiocie, przecież masz jeszcze zielone! No, co się gapisz, baranie! Jazda z tego skrzyżowania! Kurwa, w tym tempie dowleczemy się gdzieś w okolicach Wielkanocy! – wściekał się, bezsilnie uderzając w kierownicę. – Dlaczego ci idioci ruszają, dopiero jak się zapali zielone?! – Karol za kierownicą prezentował mentalność Kalego. Wytykał innym to wszystko, co bardzo często było jego udziałem.

Alicja siedziała z boku i starając się nie słuchać gderania męża, usiłowała dodzwonić się do Zuzy, żeby przełożyć spotkanie. Miała też nadzieję, że może siostra będzie bardziej rozmowna i choć pobieżnie powie, co miało znaczyć to radosne: „mam dla was dziecko”.

Przez wiele lat starali się o dziecko, odwiedzili chyba wszystkich lekarzy w kraju i za granicą, stracili mnóstwo pieniędzy, czasu i nerwów. A na końcu stracili także nadzieję. Najgorsze, że nigdy nie usłyszeli jednoznacznej diagnozy; według lekarzy nie było konkretnego powodu, dla którego nie mogliby mieć dzieci. Z goryczą przypomniała sobie wszystkie odbyte rozmowy: leniwe plemniki, nietypowa budowa, stres, zmęczenie, proszę wypocząć, proszę tak bardzo nie myśleć o dziecku… Słowa, słowa, z których nic nie wynikało. Nie było czego leczyć: parę nadżerek, jakaś niewielka torbiel. Karol przez jakiś czas łykał całe sterty witamin, nosił luźną i przewiewną bieliznę. Rzucił papierosy, przestał pić kawę; jeszcze trochę i przestałby kląć, bo w pewnym momencie wpadł na pomysł, że to kara boska za grzechy… Kiedy któryś lekarz zasugerował, że za problemy z niepłodnością odpowiedzialny jest jego siedzący tryb życia, zaczął uprawiać jogging i przestał jeździć samochodem. Wytrzymał co prawda tylko dwa miesiące, ale właśnie wtedy Alicja uświadomiła sobie, jak bardzo jej mąż, z natury leniwy hedonista, pragnie dziecka.

Po paru latach usilnych starań, kiedy całe ich życie kręciło się wokół dziecka, którego jeszcze nawet nie było (Alicja myślała czasem, że gdyby nawet zaszła w ciążę, ich rodzicielstwo datowałoby się na dobrych kilka lat wstecz), oboje zgodnie powiedzieli: dość. Stało się to wtedy, kiedy pewnego dnia odkryli, że nie mogą już na siebie patrzeć, a seks z zegarkiem i kalendarzem w ręku zaczyna im się kojarzyć z comiesięczną, znienawidzoną robotą. Wtedy dali sobie spokój. Karol przyznał jej się potem, że wyobrażał sobie, że właśnie gdy zrezygnują, zdarzy się cud. Tak jak los na loterii, którego specjalnie nie sprawdza się od razu, tylko nosi w kieszeni jeszcze długo, coraz bardziej nabierając pewności, że właśnie na niego padła cała wygrana. Wygranej jednak nie było i po wielu miesiącach oboje w końcu się z tym pogodzili.

– Kto ci, kurwa, dał prawo jazdy, kretynie! – Jazda do teraźniejszości odbyła się szybko i brutalnie. – No sama powiedz, ledwo żółte się zapaliło, a ten jełop już hamuje! Nawet ty masz większe jaja. – Karol pienił się i denerwował, ale Alicja pomyślała, że tak naprawdę jest w swoim żywiole: walczyć, ścigać się i zdeptać innego samca, nawet jeśli herosi mieliby siedzieć odgrodzeni dwiema szybami samochodów.

– Przestań się wściekać, co ci to da? Przecież on i tak nie słyszy – zauważyła znużona. – Lepiej opowiedz mi coś o tym facecie, skoro i tak już zarywam całe popołudnie.

– O jakim fa…? A, o Danielu. No co, facet jak facet, co ci mam powiedzieć. – Karol znowu pochylił się nad kierownicą jak szarżujący byk. – Ożeż twoja mać! Żebyś ty świtu nie zobaczył nigdy, gnoju niemyty! – poleciało w stronę niebieskiego bmw, które z wdziękiem wepchnęło się przed ich saaba.

Alicja zobaczyła, jak w bmw otwiera się szyba i smukła, opalona ręka uzbrojona w brzęczące bransoletki i zdobna w krwistoczerwone paznokcie macha z gracją w ich stronę. Po chwili szyba zamknęła się, a sprytna właścicielka niebieskiego samochodu, dociskając pedał gazu i lekko manewrując, wcisnęła się między inne samochody. Po krótkiej chwili stracili z oczu błękitny zderzak.

– Bezczelna, jak to się wpycha! – Alicji w końcu udzielił się bojowy nastrój.

– Nie, dlaczego? – zdziwił się Karol. – Po prostu sprawnie jeździ. Jakby tak wszyscy jeździli, to nie byłoby korków – zauważył filozoficznie.

Zaskoczona spojrzała na niego, ale nic nie odpowiedziała.

Kiedy wjechali na autostradę, Karol mocniej wcisnął pedał gazu, jakby chcąc powetować sobie to, że musiał tkwić w korku. Jechali lewym pasem i po jakimś czasie Alicja ze zgrozą zauważyła, że przestaje rozróżniać marki mijanych samochodów. Przechyliła się i spojrzała na licznik.

– Możesz zwolnić? – poprosiła, jeszcze spokojnie. – Boję się.

– Czego? – zdziwił się Karol. – Przecież nie jadę za szybko…

Z wysiłkiem postarała się opanować.

– Jedziesz sto dziewięćdziesiąt…

– Wcale nie. Tylko sto osiemdziesiąt, z twojej strony dobrze nie widać… – zaprzeczył beztrosko.

– Karol! – krzyknęła.

– Co? – zdziwił się.

– Albo zwolnisz, albo wysiadam… – zaczęła złowieszczo.

– To wysiadaj – oświadczył i jeszcze bardziej przyspieszył.

Poczuła taką bezsilną złość, że aż zachciało jej się płakać. Zacisnęła zęby i postanowiła więcej się nie odzywać.

– Nie przesadzaj – oświadczył jej małżonek po chwili milczenia. – Przecież nie jadę za szybko. Jesteśmy na autostradzie! Mam się wlec sześćdziesiątką? – nadął się, ale zwolnił.

– Między sto dziewięćdziesiąt a sześćdziesiąt istnieje jeszcze wiele innych możliwości – zauważyła, ciągle obrażona.

– Ale wkurza mnie to, że mi nie ufasz! – oświadczył. – Przecież nie robię nic głupiego! Jest jasno, dobra nawierzchnia, mały ruch… O co ci chodzi?

– O to, że się boję. I o to, że masz to w nosie. Nawet jeśli mój strach jest irracjonalny, to chyba nie kosztuje cię tak dużo, żeby trochę zwolnić?

– A ciebie, żeby choć trochę mi zaufać…

Obruszyła się:

– To nie kwestia zaufania, a ty nie musisz wszystkiego odnosić od razu do siebie. Nie jesteś pępkiem świata. To ja się boję, a mój strach nie ma z tobą nic wspólnego!

– Owszem ma! Bo to ja jestem kierowcą, a ty pasażerem!

– No to zadbaj, do cholery, o komfort swojego pasażera!

Na miejsce dojechali obrażeni na siebie i spóźnieni prawie półtorej godziny. Kiedy skończył się las, oczom ich ukazało się ciasne osiedle niedużych jednorodzinnych domków otoczonych polami i niewielkimi skupiskami drzew, które kiedyś pewnie były lasem. Najpierw wykarczowano las, zamieniając tereny na pola uprawne, potem pozbyto się pól, sadząc na nich jednakowe domki, okolone jednakowymi ogródkami, w których najczęściej królowały małe jeszcze iglaki i rododendrony. Większość domów stylizowana była na dawne polskie dworki: przy głównym wejściu stały na baczność dwie betonowe kolumny tworzące mały ganek i podtrzymujące nieduży spadzisty daszek.

Całość ulokowana była na niewielkim wzgórzu i z daleka robiła wrażenie kolonii na Księżycu: równe kratki działek z czerwonymi plamami dachów. Alicja z niechęcią przyjrzała się krajobrazowi.

– I czym to się różni od blokowisk? Działeczki jak chusteczki, pięćdziesiąt na pięćdziesiąt, i sąsiad za każdą szybą. Uciekają z miejskiej ciasnoty, a powinni porobić sobie szklane dachy, żeby choć trochę przestrzeni zobaczyć – mruknęła, bo domki rzeczywiście stały ciasno, niemal jeden na drugim. Wrażenie potęgowała jeszcze wielka przestrzeń okalających je pól.

– Czego się czepiasz? – Karol wyzwolony z korków momentalnie odzyskał humor. – Kupują takie, na jakie ich stać. Myślisz, że nie woleliby mieć paru hektarów własnego ogrodu i najbliższego sąsiada dziesięć kilometrów dalej?

Alicja była przekonana, że nie. Większość ludzi, z którymi się stykała, miała mocno rozwinięty instynkt stadny. Doświadczyła tego kiedyś dotkliwie nawet na pustej rano plaży. Przychodziła wcześnie, żeby uniknąć tłumów. Niestety, dla pierwszych plażowiczów, którzy pojawiali się z namiotami, dziećmi, kocami, parasolami, psami i całą masą innego oprzyrządowania, jej skromny kocyk zawsze stanowił jedyny punkt odniesienia. Przez całe dwa tygodnie ani razu nie zdarzyło się, żeby pierwszy plażowicz nie postanowił rozłożyć całego dobytku obok niej, choćby nie wiem jak pusta i wielka była plaża. Następny robił to samo i już po krótkiej chwili wszyscy razem stanowili malowniczą wysepkę otoczoną wielką przestrzenią piachu. Przenoszenie nie na wiele się zdawało, bo po jakimś czasie przybywali następni i cała zabawa zaczynała się na nowo.

– Poza tym ludzie czują się bezpieczniej w gromadzie. Ja też nie wyobrażam sobie, że za płotem mogłoby nie być Pawła. Czuję się przy nim bezpieczny, szczególnie jak się czepiasz, że za dużo piwa piję. – Karol łypnął łobuzersko na żonę, mając nadzieję, że ją rozbawi. Czuł się trochę głupio przez ten incydent na autostradzie; rzeczywiście nie musiał tak gnać…

Alicja nie była jednak w nastroju do żartów; martwiła się o Zuzę i nie miała ochoty na wyrobniczą wizytę.

– Bo pijesz. A poza tym ja nie mówię o bezludnej wyspie, ale między normalną okolicą a tym tutaj jest chyba coś jeszcze… – zaczęła, ale jej przerwał.

– Oj, daj już spokój – powiedział niechętnie. – Zrzędzisz jak stara ciotka. Zobaczysz, że to naprawdę fajny facet.

– A co to ma do rzeczy? – spytała urażona, ale nic już więcej nie powiedziała, tym bardziej że wreszcie zatrzymali się przed jednym z domów.

W odróżnieniu od reszty nie miał ganku i nie udawał staropolskiej siedziby. Prosty, skromny domek, któremu uroku dodawały niebieskie drewniane okiennice, od razu wzbudził jej sympatię. Ogród nie był jeszcze urządzony, zwały ziemi piętrzyły się na całej powierzchni i wszystko razem wyglądało ciągle jak plac budowy.

Karol podszedł do furtki i zadzwonił. Po chwili w drzwiach stanęła młoda kobieta.

– Proszę wejść, jest otwarte. Czekam właśnie na pana. – Uśmiechnęła się czarująco, podając rękę Karolowi. Alicji od razu się nie spodobała: za młoda, zbyt atrakcyjna, miła, a do tego kompletnie ignorująca jej obecność. – Daniel mówił, że pan przyjedzie, ale niestety, wypadło mu ważne spotkanie i poprosił, żebym pana oprowadziła.

Odrzuciła wdzięcznym gestem długie, puszyste włosy. Przy okazji Alicja z satysfakcją stwierdziła, że miała brzydkie dłonie – mięsiste, z krótkimi parówkowatymi palcami, zupełnie niepasujące do całej postaci. Westchnęła w duchu, że to będzie jednak zbyt mało, by obrzydzić ją Karolowi.

Nieznajoma nadal uparcie ignorowała jej obecność, zwracając się wyłącznie do mężczyzny, który wodził za nią maślanym wzrokiem.

– Może przejdziemy do łazienki na dole. Daniel prosił, żeby skupił się pan przede wszystkim na łazienkach. Nie zamierza spędzać tu zbyt wiele czasu, ale z łazienek na pewno będzie korzystał. – Zaśmiała się krótko. – Przepraszam, bo ja się jeszcze panu nie przedstawiłam. Nazywam się Amanda Nowacky, jestem asystentką pana Moore’a. – Znowu wyciągnęła rękę do Karola.

– Karol Marecki.

Alicja z mimowolnym rozbawieniem przyglądała się, jak jej nieznoszący konwenansów mąż z gracją szurnął butami i pochylił się nad podaną mu dłonią.

– Pani jest Angielką?

– Tak. To znaczy nie całkiem – poprawiła się Amanda i z wdziękiem zamachała rękami. – Urodziłam się w Olsztynie, ale kiedy miałam dwa latka, rodzice wyemigrowali do Liverpoolu. Potem przenieśliśmy się do Leeds i rodzice do dziś tam mieszkają. Wprawdzie na starość chcieliby wrócić, ale wie pan, jak to jest, ponoć nie przesadza się starych drzew. – Westchnęła. – W każdym razie tam się wychowałam. Ale w Polsce też czuję się jak u siebie – zastrzegła zaraz, patrząc nie wiadomo dlaczego na Alicję. – Wie pan, my jesteśmy takim pokoleniem, które wszędzie czuje się dobrze – znowu posłała Karolowi uroczy uśmiech i strząsnęła niewidzialny pyłek z mikroskopijnej spódniczki.

– A my, wie pani – odezwała się po raz pierwszy Alicja – jesteśmy takim pokoleniem, które ceni sobie czas. Czy moglibyśmy w końcu obejrzeć te pomieszczenia?

Amanda popatrzyła na nią ze zdziwieniem:

– Oczywiście, ale myślałam… – zaczęła, spoglądając pytająco w stronę Karola.

– A, nie, nie! To jest tylko mój kierowca – stwierdziła Alicja. – Mogę wreszcie zobaczyć dom?

Awantura wybuchła, kiedy znaleźli się z powrotem w domu. Przez całą drogę powrotną żadne z nich nie powiedziało ani słowa. Alicja początkowo myślała, że Karolowi jest głupio, że tak się zachował, i dlatego nie wie, co powiedzieć. Milczała, żeby dać mu czas. Na miejscu okazało się, że srodze się pomyliła.

– No to może teraz wyjaśnisz, dlaczego zachowałaś się jak kretynka? – zapytał z podejrzaną słodyczą, kiedy tylko zamknęła za sobą drzwi. – Naskakujesz na obcych ludzi, jesteś niemiła i traktujesz mnie jak idiotę! Tylko mój kierowca! – prychnął, podnosząc głos.

Alicja pomyślała, że jeśli pani Helenka jeszcze nie poszła, będzie miała ubaw po pachy. Ignorując chwilowo męża, zajrzała do kuchni. Na płycie stał garnek ze smakowicie wyglądającą zupą, ale gosposi na szczęście już nie było. Niewiele myśląc, wzięła sobie talerz.

– Będziesz jadł? – zapytała.

Karol wszedł do kuchni.

– Oszalałaś? – Spojrzał na nią niebotycznie zdziwiony. – Przecież się kłócimy.

– To ty się kłócisz, a mnie się nie chce o tym gadać, bo to ty zachowałeś się jak idiota. Ślinisz się na widok jakiejś baby i w ogóle nie zauważasz, że stoję obok jak jakaś kretynka do towarzystwa. Myślisz, że jak się czułam, widząc, jak mojemu własnemu mężowi świecą się oczy, kiedy jakaś siksa uroczo się do niego wdzięczy? – spytała, biorąc sobie zupę.

Karol zajrzał jej przez ramię.

– Mnie też mogłabyś nalać – powiedział z urazą, ale Alicja wyczuła, że spuścił z tonu. – Poza tym wcale nie była taka młoda…

– Sam sobie nalej. Tyle chyba potrafisz.

Była na niego zła. Wyciągnął ją z domu, pokrzyżował plany, a na koniec sprawił jej przykrość. Uczciwie musiała przyznać, że do tej pory nigdy nie dawał jej poważnych powodów do zazdrości. Przez palce patrzyła na otaczający go wianuszek kobiet: sekretarka, asystentka, dwie księgowe… Karol był przystojny, miał w sobie taki rodzaj łobuzerskiego uroku, który rozczulał kobiety w każdym wieku, i skrzętnie to wykorzystywał. Potrafił na przykład bez większych starań nakłonić księgową do pracy po godzinach, wyłącznie w ramach przysługi.

Siedzieli zgodnie po obu stronach stołu. Karol machał z zapałem łyżką i zachowywał się tak, jakby nic się nie stało.

– Zawsze mówiłem, że pani Helenka to skarb. Dlaczego nawet w najdroższych knajpach nigdy nie potrafią do szczawiowej podać jajek na półtwardo? Czy to jakiś problem? – zapytał z pełnymi ustami.

– Nie wiedziałam, że w najdroższych knajpach podają szczawiową. – Alicja ciągle czuła się urażona.

Przez całe życie zazdrościła mu tego, że większość rzeczy spływa po nim jak woda po gęsi. Awantury z jego udziałem były ogniste i krótkie. Po pięciu minutach nawet nie pamiętał, o co miał pretensje. Na początku małżeństwa uważała, że taki mąż to skarb: burze przechodziły szybko i cokolwiek by się stało, wystarczała niedługa chwila i Karol, wyrzuciwszy z siebie pretensje, pytał, co jest na obiad.

Z biegiem lat przestało jej to odpowiadać. Od jakiegoś czasu miała nieodparte wrażenie, że Karol od niej ucieka. Może zresztą nie tyle od niej, ile od wszystkich jej niepokojów i niejasnych emocji. Żyją sobie zgodnie, ale obok. Ona chciałaby przegadać problem, powiedzieć, co czuje, spytać, dlaczego tak, a nie inaczej; chciałaby zwyczajnie o tym porozmawiać

Nie z Karolem. Dla niego sprawa stawała się zamknięta raz na zawsze. Nie rozumiał, po co to ciągnąć i rozdrapywać. Uważał, że Alicja znajduje jakąś masochistyczną przyjemność w analizowaniu rzeczy, które sprawiły jej przykrość. Którymi on sprawił jej przykrość. Nie znosił tego całego babskiego gadania: o zranionych uczuciach, o emocjach. Jakieś poplątane obszary nadwrażliwości jego żony, których i tak nie rozumiał, ale z którymi nauczył się już w miarę bezboleśnie funkcjonować. Dawno pogodził się z tym, że widocznie kobietom jest to potrzebne.

W ciszę popołudnia wdarł się z całą mocą dzwonek do drzwi. Alicja od dawna prosiła, żeby zmienić go na inny, bardziej do zniesienia. Przeraźliwe, ochrypłe pienia wyrwanego ze snu koguta bawiły Karola, a ją za każdym razem przyprawiały o stan przedzawałowy.

– Tyle razy prosiłam… – zaczęła znowu umęczonym tonem, lecz Karol, nie słuchając dalszego ciągu, poszedł otworzyć.

Po chwili stanął w drzwiach w towarzystwie Lusi.

– Do ciebie – zaanonsował krótko. – Panie pozwolą, że się pożegnam, ale mam jeszcze trochę pracy. – Uśmiechnął się i obróciwszy na pięcie, zniknął za drzwiami.

– Ciągle za mną nie przepada – westchnęła nowo przybyła, sadowiąc się na krześle. – O, szczawiowa. Mogę? – spytała, pociągając nosem.

Alicja nalała jej pełny talerz i postawiła na stole. Lusia podniosła łyżkę do ust.

– Pyszna. Ty to masz szczęście z tą Helenką – westchnęła z zazdrością. – Nie to co ja. Ty wiesz, że od kiedy umarł Antoni, ani razu nie ugotowałam zupy? Bo dla kogo mam niby gotować? Dla Pusi? Ona nie jada zup.

Lusia była sąsiadką. Jej imponujący dom stał po drugiej stronie ulicy, dokładnie naprzeciwko. Wyglądała jak skrzyżowanie słonicy z sarenką. Ważyła ze sto trzydzieści kilogramów, miała obfity biust, potężne, atletyczne ramiona i wyglądała, jakby ubrała się w opony. Cała składała się z wałeczków i dołeczków. Całości dopełniały za duże co najmniej o trzy rozmiary kwieciste namioty, które uparcie nazywała sukienkami. Dziwnie niepasująca do całości była jedynie jej maleńka blond główka z okrągłą twarzyczką, której najważniejszą część stanowiły ogromne brązowe oczy ocienione gęstą szczotką rzęs oraz niemal mikroskopijnej wielkości, subtelne stópki, które wbrew prawu grawitacji unosiły lekko jej imponującą sylwetkę. Lusia miała małe różowe usteczka, które jak odkurzacz, z wielkim zapałem pochłaniały wszystko, co nadawało się do jedzenia, a znajdowało w zasięgu wzroku ich właścicielki.

– Zrobisz mi kawy? – zapytała, odsuwając pusty talerz. – Ciśnienie mi chyba spadło, bo taka się czuję słaba. Wiem, co mówię. W nocy też jakoś nie mogę spać. – Skrzywiła się. – To pewnie przez te nowe poduszki. Fortunę na nie wydałam; z owczej wełny czy z czegoś… W każdym razie w telewizji mówili, że śpi się na nich rewelacyjnie, a ja tam nie wiem. Duszności jakieś miałam, oddychać nie mogłam. Słuchaj – zwróciła się ożywiona do Alicji – a może ja mam uczulenie na wełnę? Na pierze mam, to pewnie i na wełnę też? Jak myślisz? Wiem, co mówię. No tak, mogłam się tego spodziewać – powiedziała po chwili – samotną kobietę to każdy może oszukać. – Westchnęła. – Będziesz musiała pomóc mi zanieść je z powrotem na pocztę, nie mogę się przecież rozchorować z powodu poduszek. Mój lekarz mówił, że nieleczona alergia prowadzi do astmy, a ja już się jakoś tak dziwnie czuję… – Zakasłała i położyła dłoń na swoim obfitym biuście.

Alicja na pamięć znała wszystkie dolegliwości i bolączki sąsiadki. Od kiedy cztery lata temu umarł jej mąż, Lusia uznała, że status wdowy zobowiązuje wszystkich znajomych, dalszych i bliższych, do niesienia jej pomocy przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Po początkowym okresie troski i zainteresowania znajomi zaczęli się wykruszać, bo taktem nie grzeszyła; trudno było znosić jej niezapowiadane wizyty w dzień i w nocy, ciągłe telefony i tysiące próśb dotyczących na przykład wyprowadzania kota na spacer o piątej nad ranem.

Była starsza od Alicji o dziesięć lat i w związku z tym postanowiła traktować ją jak młodszą siostrę. Poznały się zaledwie kilka miesięcy przed śmiercią jej męża i raczej nie utrzymywały towarzyskich kontaktów, co teraz nie przeszkadzało Lusi czuć się u Mareckich jak u siebie w domu. Karol jej nie znosił, ale za to zaprzyjaźniła się z panią Helenką i Alicja nie miała serca uświadamiać jej, jak bardzo jest uciążliwa dla otoczenia.

Teraz jednak nie miała głowy do Lusi, więc postanowiła się jej delikatnie pozbyć.

– Oczywiście, kochana, że ci pomogę, ale nie dzisiaj. Jestem trochę zajęta, Karol jutro leci do Wiednia i muszę go przygotować. Wiesz, jak to jest z facetami, sam w życiu by sobie walizki nie spakował. – Mrugnęła z porozumiewawczym uśmiechem.

Lusia była jednak za starym wróblem, żeby się nabrać na te plewy.

– To ja ci pomogę – oświadczyła słodko. – Wiem, co mówię. Kiedy Antoni jeździł w delegacje, nigdy nie mógł się nachwalić, jak dobrze go zawsze zapakowałam. Skarpetki i bielizna w osobnych woreczkach, koszule poskładane. A w ogóle pamiętaj, że swetry zawsze składa się na lewą stronę. Zresztą chodź, to ci pokażę. – Lusia z ochotą, aczkolwiek z pewnym wysiłkiem, podniosła się z krzesła i wyszła z kuchni. Alicja zrezygnowana powlokła się za nią, modląc się w duchu, by Karol się nie zorientował, że ulubiona sąsiadka grzebie w jego gaciach.

Karol odleciał rano, zapowiadając dłuższą nieobecność. Korzystając z bliskości Alp, postanowił na parę dni skoczyć w góry. Kiedy się poznali, był zapalonym piechurem; przemierzał Tatry i Beskidy wzdłuż i wszerz, marząc o bardziej wymagających górach, które z powodu braków finansowych i innych niesprzyjających okoliczności były poza jego zasięgiem. Kiedy wreszcie zaczęło ich być stać na zagraniczne wyjazdy, każdą wolną chwilę spędzali na wysokości co najmniej kilkuset metrów nad poziomem morza. Alicja zdecydowanie wolałaby poziom morza, ale Karol był nieugięty. Na wyjazd nad morze dał się namówić zaledwie raz i na tym się skończyło. Narzekał przez całe dwa tygodnie, że się nudzi, że za oknem ciągle to samo, a w stołówce śmierdzi. Opalać się nie lubił, ryb nie jadał i w efekcie sama zaczęła żałować, że go namówiła. Nigdy potem już nie popełniła takiego błędu: w góry jeździli razem, a potem ona wyskakiwała, najczęściej z Olgą, posmażyć się parę dni na plaży.

Po kilku latach kupili nawet dom we Francji, w niewielkiej wioseczce Les Houches, niedaleko Chamonix. Drewniany, położony w dolinie, z ogromnym tarasem i zapierającym dech w piersiach widokiem na Mont Blanc. Alicja była zdania, że wystarczyłby mały domek w Sudetach, ale Karol oświadczył stanowczo, że Sudety są przeludnione i rozdeptane, pełne emerytów i szkolnych wycieczek, i bez wahania zapłacił żądaną sumę za alpejskie cacuszko.

Musiała jednak uczciwie przyznać, że dom był uroczy. Zbudowany według popularnych w okolicy projektów – nowoczesność udająca starzyznę. Kupili go od rozwodzącego się właśnie małżeństwa za stosunkowo niewielkie pieniądze. Bale, z których był wykonany, wyglądały, jakby miały co najmniej sto lat, choć parę sezonów wcześniej były jeszcze zdrowymi drzewami rosnącymi w lesie. Po poddaniu kosztownemu i długotrwałemu procesowi postarzania nabrały szlachetnego uroku patyny.

Uświadomiła sobie raptem, że od kilku lat nie byli tam razem. Karol, który bywał we Francji z powodu służbowych wyjazdów, zaglądał jeszcze czasem do Les Houches, ale ona już dawno nie. Podczas ostatnich wakacji rozjechali się w dwie różne strony: Karol podpisywał właśnie umowę z jakąś szwajcarską firmą i nie mógł znaleźć paru dni na wyjazd z żoną. Potem się okazało, że jednak zahaczył o Les Houches. Kiedy miała pretensje, że nawet wtedy nie zadzwonił, zbył ją krótką informacją, że miał przerwę w negocjacjach i zabrał Szwajcarów na kolację do Chamonix. Następnie przenocowali w Les Houches i tak im się spodobała jego chatka, że tam postanowili sfinalizować umowę. W efekcie interes udał się wyśmienicie i Karol miał w kieszeni kontrakt na budowę dużego kompleksu hotelowego. Alicja postanowiła wtedy, że nie będzie nudną żoną z pretensjami i nic nie powiedziała, choć w głębi serca czuła żal.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki