Gena Showalter

ALICJA I UCZTA ZOMBI

Tłumaczenie:

Jan Kabat

Bitwa dopiero się zaczęła

Dla Natashy Wilson – oczywiście! – niezwykłej kobiety i redaktorki, która wierzyła w tę serię od samego początku. Jesteś wspaniała.

Dla Blue Romero, bo jesteś niesamowity pod każdym względem.

Dla każdego, kto popełnił kiedykolwiek błąd i jest pewien, że nigdy już nie dojdzie do siebie – żadna burza nie trwa wiecznie! Światło przegna ciemność.

Dla wszystkich czytelników, którzy powiedzieli: „Chcemy jeszcze jednej książki!” i „Co ze Szronem?”.

DZIĘKUJĘ WAM!

Dla Boga, który jest Miłością i miłość daje.

Twe łaski są wieczne, czego stanowię żywy dowód.

*

Posłuchajże więc, nim głos okrutny

I gorzką wieścią nabrzmiały

Każe, by hoże panny szły w łoże,

Którego bardzo nie chciały!

My też, jak starsze dzieci, kochanie,

Boczymy się, gdy snu pora nastanie.

Na dworze mróz, śnieg i zawierucha

Posępne czynią złoczyństwa,

A tu z kominka rumiany żar bucha

W szczęśliwym gniazdku dzieciństwa.

Nie dbasz, gdy magia słów cię zachwyca,

Co tam wyprawia ślepiąca śnieżyca.

Lewis Carroll Po drugiej stronie lustra (tłum. Robert Stiller)

Róże to czerwień krwi,

fiołki to błękit na niebie.

Martwy jest zombi zły.

I wkrótce

czeka to ciebie.

Szron, zabójca wampirów

Od Alicji

Słuchajcie. Mam tylko osiemnaście lat, ale mogę się już pochwalić najbardziej niesamowitym résumé w historii ludzkości.

Cel: ocalić świat przed niszczycielskimi siłami zła.

Umiejętności: zdolność wejrzenia w świat duchowy, uwalnianie własnego ducha z ciała, wymazywanie czyjejś pamięci jednym ruchem ręki, przepowiadanie przyszłości i poruszanie się z szybkością, której zwykły śmiertelnik nie potrafi sobie nawet wyobrazić. Aha, i jeszcze wywoływanie energii, która ciska zombi w powietrze.

Tak. Zombi istnieją. Pogódźcie się z tym.

Jestem zabójczynią zombi. Choć na świecie istnieją inni zabójcy, jest niewielu takich jak ja. (Co? Żadne przechwałki, skoro to prawda). Dwie rzeczy, do których wszyscy jesteśmy zdolni? Zapłonąć ogniem jedynie za sprawą myśli – nie spalając się w rzeczywistości – i dzięki jednemu dotykowi przemieniać naszych wrogów w garść popiołu.

Niech was nie zżera zazdrość! Niech was zżera wielka zazdrość.

Tak dla waszej informacji, zombi nie przypominają niczego, co widzieliście na filmach albo o czym czytaliście w książkach. To duchy, które muszą być zwalczane przez inne duchy. Równy z równym. Nie są złaknione krwi ani mózgów, tylko tego, co straciły: esencji życia. Mojego życia… i waszego.

Są bezlitosną ciemnością, a my jesteśmy jasnym światłem.

Ale okej, okej, wracajmy do mnie. Nie wspomnę o swych pozostałych umiejętnościach godnych najwyższych nagród, na przykład instynktach morderczych. Ostrej jak brzytwa inteligencji. Och, ani o tym, że zaklepałam sobie Cole’a Hollanda, najbardziej wrednego chłopaka, którego każda dziewczyna w Alabamie – i zapewne na całym świecie – miała nadzieję okiełznać. Nie, nie zamierzam o tym wspominać. Taka jestem skromna.

Jednak, pomimo całej swej niesamowitej niesamowitości, jednego nie byłam władna dokonać; ta porażka rozdziera mi serce.

Nie pomogłam swemu przyjacielowi Szronowi.

Próbowałam. Och, jak bardzo próbowałam. Cztery miesiące temu Kat Parker – moja najlepsza przyjaciółka i dziewczyna Szrona – zrobiła coś niewyobrażalnego i… i… odeszła. Opuściła ziemski padół. Walnęła w kalendarz.

Wielkie nieba, nie ma na to prostych słów, prawda?

Ludzie z Anima Industries, firmy pragnącej kontrolować zombi, zbombardowali nasz dom i zabili ją (oby gnili po wieczne czasy, tak jak ich twory).

Szron patrzył na każdą bolesną sekundę śmierci tej dziewczyny, nie mogąc jej ocalić, i to go odmieniło. Zniknął ten dowcipny, sarkastyczny i szelmowsko zuchwały chłopak, którego uwielbiałam. Teraz bezustannie prześladują go ponure nastroje, a każdy wydaje się mroczniejszy od poprzedniego. Chce, żebym posłużyła się swoją umiejętnością i wymazała mu wspomnienia, a zaraz potem przeklina mnie za to, że śmiem to w ogóle rozważać. Znika na całe dni, nawet tygodnie, i nie kontaktuje się z nami, by poinformować nas, że wszystko w porządku. Pije na okrągło i sypia z kim popadnie, traktując dziewczyny jak seksualne chusteczki higieniczne. Jednorazowo. Bzyknąć i zniknąć.

Wiem, że nienawidzi tego, czym się stał. Ale jak mogę mu pomóc, naprawdę mu pomóc, skoro z trudem pomagam sama sobie?

Głęboko w mojej piersi tkwi ból, który nuci w takt filmów wyświetlanych na ekranie mojego umysłu. Filmów wyświetlanych wciąż na nowo – wspomnień chwil, które dzieliłam z najlepszą, najbardziej niesamowitą przyjaciółką, jaką kiedykolwiek znałam.

Pierwszy raz, kiedy się spotkałyśmy. „Ja jestem Kathryn, ale wszyscy nazywają mnie Kat. Tylko nie mów »Kot«, bo cię podrapię. – Pomachała palcami. – Już dawno przestałam miauczeć”.

Mój pierwszy dzień w nowej szkole. „No, no, patrzcie tylko, góra przyszła do kota. Chwytasz? Pewnie, że tak. Moje dowcipy są nieodmiennie koszmarne. Ale dość tej genialnej gadki. Tak się cieszę, że tu jesteś!”.

Kiedy wyznała po raz pierwszy, że choruje. „Moje nerki nie działają prawidłowo. Wymagają dializy, i to często”.

Nasza pierwsza sprzeczka. „Powiedziałam ci o swojej chorobie, a ty nie chcesz mi zdradzić, co się z tobą dzieje? A wiem, że coś się dzieje. Spędzasz coraz więcej czasu z Cole’em, bezustannie jesteś posiniaczona i pomyślałabym, że cię bije, gdyby nie to, że posiniaczony jest każdy, z kim się zadajesz. Wiem, że jesteś zamieszana w to samo co Szron i że ukrywasz coś przede mną”.

Szybko się dogadałyśmy. Zawsze się dogadywałyśmy, we wszystkim. Byłyśmy siostrami raczej serca niż krwi. Ale choć uwielbiam te retrospekcje naszego wspólnego życia, chciałabym, żeby ustały. Mój ból jest prawie nie do zniesienia. I jeśli odczuwam to w ten sposób – nawet kiedy Cole mnie pociesza, nawet kiedy sporadycznie nawiązuję kontakt z duchem Kat – to Szron stacza się zapewne w głąb nieskończonej rozpaczy. Zabrano mu jego jedyne źródło radości i pociechy.

Do diabła! Potrzebuję chwili, żeby wytrzeć oczy. Chyba jakiś paproch… albo coś innego.

Niezaprzeczalny fakt: Szron kocha Kat tak, jak ja kocham Cole’a. Wszechogarniająco, wszechpochłaniająco, żadnych oporów – na zawsze. Słyszałam, jak mówił, że nie ma po co żyć, że tylko śmierć przyniesie mu spokój.

Nigdy się bardziej nie mylił. I nie może tak dalej funkcjonować. Widziałam przebłyski przyszłości – nie jest ona przyjemna.

Najgorsze dopiero nadejdzie.

Zdawało nam się, że wygraliśmy wojnę z Animą. Popełniliśmy błąd. Jakież to koszmarnie smutne! Podczas naszej ostatniej bitwy straciliśmy sześcioro najbliższych przyjaciół i pocieszaliśmy się jedynie klęską Animy, pewni, że nigdy więcej nie skrzywdzi żadnego człowieka. Powinniśmy byli wiedzieć, że firma powstanie z grobu tak jak zombi, które pomagała tworzyć.

My, zabójcy, musimy stanąć razem do walki. Albo padniemy po kolei.

Musimy… Zaraz! Kat! Czy wspomniałam, że jest teraz świadkiem? Żyje w świecie duchowym z moją biologiczną mamą, Helen, i z moją młodszą siostrą, Emmą. Pilnują nas, dopingują, a nawet pomagają, kiedy mogą. Czasem wolno im mnie odwiedzać.

Widzę i słyszę je, podczas gdy inni zabójcy nie są do tego zdolni. Tak, zrobiłam tę cudowną rzecz i podzieliłam się swą umiejętnością z każdym członkiem naszej grupy – kolejna rzecz, którą mogę dopisać do swojego résumé – ale wkrótce wszyscy ją utracili. Bum, zniknęło.

Emma powiedziała mi kiedyś złowróżbnym głosem: „Może być tylko jedna”, nim wybuchnęła śmiechem. A później dodała: „Wy, zabójcy, działacie w świecie duchowym, gdzie wiara to wasze jedyne źródło siły. Niektóre z waszych umiejętności wymagają więcej wiary niż inne, a w tej chwili tylko twoja jest dostatecznie silna, by nas widzieć. Tak, możemy pomagać innym i ujawniać się poprzez naszą własną wiarę, ale potrzebujemy do tego zgody Najwyższego Sędziego”.

I… i… i… Kat teraz pstryka mi palcami przed twarzą. Nie przestaje mówić, choć powtarzałam jej tysiąc razy, że jest prawdopodobnie najgorszym w dziejach świadkiem, zawsze skupionym na sobie… Au! Jakoś udało jej się uszczypnąć ducha w moim ciele.

Chce, bym dodała, że my, zabójcy, uczynimy wszystko, żeby ocalić Szrona. A przez „wszystko” rozumiem naprawdę „wszystko”. Musimy znaleźć sposób, by do niego dotrzeć, nim będzie za późno. I dotrzemy.

Słyszałaś to, Kat? Dotrzemy.

Będziemy dążyć do tego, co najlepsze, ale przygotowywać się na najgorsze.

Och! I ocalić Szrona. Tak, tak. Rozumiem. Oni też rozumieją.

Niechaj wasze światło zabłyśnie.

Ali Bell.

Och! I Kat Parker.

1

SZRON

Śmierć pukała, ale nie było mnie w domu

Gramolę się z łóżka, niczym jeden z chodzących trupów, i ocieram piekące oczy. Pulsują mi skronie, a w ustach mam taki smak, jakby wpełzło do nich coś włochatego, zagnieździło się, wydało potomstwo i umarło. Idę do łazienki, żeby wyszorować zęby litrami wybielacza, kiedy dostrzegam obcość otoczenia. Ignorując oszołomienie, rozglądam się z uwagą po sypialni, gdzie na różowych ścianach wiszą obrazy przedstawiające kwiaty, z wielkiej szafy wylewają się błyszczące koszule i spódnice, a komoda z lustrem jest zasłana przeróżnymi kosmetykami do makijażu.

Niezupełnie mój styl.

Senne westchnienie przyciąga moją uwagę do łóżka i w tym momencie powraca niepowstrzymanie pamięć. Spędziłem noc z dziewczyną – ostatnią w długim szeregu przypadkowych znajomości, które zawierałem tylko z jednego powodu. Podobieństwa do Kat. Ta konkretna zdobycz ma ciemne włosy i skórę muśniętą blaskiem słońca… albo tak mi się wydawało. Teraz, w jasnym świetle poranka, widzę, że się pomyliłem.

Czuję skurcz w żołądku, a dłonie zaciskają się w pięści. Zwykle ulatniam się w dwie sekundy po numerze. Wystarczy zapiąć spodnie. Cóż mogę powiedzieć. Jestem superpalantem. Ale przynajmniej zaliczam się do najwyższej klasy. O czymś to świadczy, no nie?

Nienawidzę tego, co robię, ale nie przestanę tego robić. Chyba nie dam rady przestać. Po kilku łykach whiskey mogę już udawać, że dziewczyna, z którą akurat jestem, to moja mała słodka Kitty Kat i że znów jej dotykam, a ona to uwielbia, błagając mnie o więcej, i wszystko będzie okej, bo zostaniemy na zawsze razem. Wyobrażam sobie, że tuli się do mnie potem i mówi rzeczy w rodzaju: „Jesteś najszczęśliwszym facetem na świecie i nie zasługujesz na mnie, ale nie martw się, nikt nie zasługuje”, a ja się śmieję, bo jest zabawna i urocza. Jest wszystkim, co najlepsze w moim świecie. Rano zażąda, żebym przeprosił za złe rzeczy, które robiłem w jej śnie.

Uczyni moje życie wartym zachodu.

A potem ranek nadchodzi, a ja sobie uświadamiam, że nie będzie tego wszystkiego robić, bo nie żyje, ja zaś jestem palantem, który nie potrafił jej ocalić. Wciąż mnie to prześladuje. Ale zasługuję na prześladowanie. Zasługuję na karę.

Kat natomiast zasługiwała na moją lojalność aż do samego końca – mojego końca. A to teraźniejsze gówno? Zdradzam jej pamięć za sprawą dziewczyn, których nie znam, których nawet nie lubię i którymi zawsze będę pogardzał. Żadna z nich nie jest moją Kat, nigdy nią nie będzie i nie ma prawa dotykać jej własności.

Do diabła. Mimo wszystko te dziewczyny zasługują na coś lepszego.

To, co robię, jest złe. Cholernie pokręcone. A przecież nie jestem takim facetem. Tylko dupek nadziewa i zwiewa. Kiedyś bezlitośnie stłukłbym takiego kutasa jak ja – zostałyby krew, miazga i proszek.

Spytajcie mnie, czy się przejmuję.

Nim moja ostatnia pomyłka się budzi, zbieram rozrzucone rzeczy i ubieram się w pośpiechu. Koszulę mam zmiętą, podartą i poplamioną szminką i whiskey. Nie zawracam sobie głowy zapinaniem spodni. Nie wiążę wojskowych butów. Z wyglądu jestem tym, czym jestem w rzeczywistości: skacowanym śmieciem, który mógłby uchodzić za zombi. Wychodzę z mieszkania i uświadamiam sobie, że znajduję się na pierwszym piętrze jakiegoś bloku. Rozglądam się po przyległym parkingu, ale nie widzę nawet śladu swojego samochodu.

Jak się tu dostałem, u diabła?

Pamiętam, że poszedłem do klubu nocnego, waliłem jednego za drugim, tańczyłem z jakąś brunetką, znowu waliłem i… Okej, wpakowałem się do jej małego sedana. Byłem zbyt zalany, żeby prowadzić. Teraz muszę wrócić do klubu na piechotę, bo nie ma pieprzonej mowy, żebym obudził swoją zdobycz i poprosił o podwózkę. Musiałbym odpowiedzieć na pytania dotyczące moich nieistniejących zamiarów.

Kiedy idę chodnikiem, powietrze jest cieplejsze niż zwykle, ostatnie ślady zimy ustępują przed wiosną. Słońce wschodzi, rozpalając niebo wszelkimi odcieniami złota i różu; to jeden z najpiękniejszych spektakli, jakie w życiu widziałem.

Pokazuję mu fucka.

Świat powinien w tej chwili płakać nad skarbem, który utracił. Do diabła, powinien szlochać zasmarkany.

Nie muszę się przynajmniej obawiać zasadzki ze strony zombi. Plaga tej ziemi wychodzi zazwyczaj tylko nocą, bo promienie słońca są zbyt ostre dla ich wrażliwych powłok.

Napotykam stację benzynową i kupuję szczoteczkę do zębów, tubkę pasty i butelkę wody. W toalecie pozbywam się tej włochatej istoty i jej dzieci gnieżdżących się w moich ustach i znów zaczynam czuć się po ludzku.

Wychodzę na zewnątrz i przyspieszam kroku. Im prędzej dotrę do samochodu, tym prędzej dotrę do…

– Co ty tu robisz, chłoptasiu?! – woła jakiś facet. Jego przyjaciele wybuchają śmiechem, jakby powiedział coś wyjątkowego. – Chcesz się przekonać, jacy są prawdziwi mężczyźni?

…domu.

Znajduję się w tej części Birmingham w Alabamie, której młodzi ludzie unikają jak ognia; odstrasza ich graffiti na murach niszczejących domów, odstraszają zaparkowane samochody bez kołpaków i kół, nie wspominając już o przestępstwach popełnianych w każdej niemal alejce – narkotyki, prostytucja, rozboje. Trzymam głowę spuszczoną, ręce przy bokach, nie dlatego, żebym się bał; chodzi o to, że w obecnym nastroju będę walczył, i to tak, by zabić.

Jako pogromca zombi odznaczam się umiejętnościami, dzięki którym „prawdziwi mężczyźni” zwijają się w kłębek i wołają mamusię. Załatwienie grupki punków czy nawet gości z jakiegoś gangu przypominałoby strzelanie z granatnika do ryby w beczce.

Owszem. Mam coś takiego. Prawdę powiedziawszy dwa, ale zawsze wolałem sztylety. Eliminacja z bliskiego i osobistego dystansu daje większą satysfakcję.

Wibruje moja komórka. Wyciągam ją z kieszeni i odkrywam, że ekran rozsadzają wiadomości od Cole’a, Bronxa i nawet Ali Bell, dziewczyny Cole’a, niegdyś najlepszej przyjaciółki Kat. Chcą wiedzieć, gdzie jestem i co robię, i czy wkrótce się zjawię. Kiedy wreszcie zrozumieją, że przebywanie z nimi stało się dla mnie zbyt trudne? Ich życie jest perfekcyjne jak na obrazku, a moje nie – i nigdy takie nie będzie. Mają „żyli długo i szczęśliwie”, o czym marzyłem od ósmej klasy, kiedy Kat Parker wkroczyła do naszej szkoły pierwszego dnia po wakacjach. W ciągu kilku sekund oddałem tej dziewczynie serce.

Tak samo jak Cole i Ali nie potrafiliśmy utrzymać rąk przy sobie. Tak samo jak Bronx i jego dziewczyna Reeve każde z nas wielbiło ziemię, po której stąpało to drugie. A teraz nie pozostało mi nic prócz wspomnień.

Nie, nieprawda. Pozostały mi jeszcze ból i rozpacz.

Nagle na mojej drodze staje wielki brutal. Mówię „brutal” tylko dlatego, że cień, który rzuca, dorównuje mojemu. Jestem wielkim facetem, napakowanym mięśniami i mierzącym dobrze ponad sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu.

Najwyraźniej uważa, że narobię w gacie i zacznę błagać o litość. Życzę szczęścia. Jeśli nie zachowa należytej ostrożności, nie odejdzie po naszym spotkaniu na własnych nogach – będzie się czołgał. Ale gdy przenoszę wzrok z jego butów na twarz, tracę rezon.

Oto Cole Holland we własnej osobie. Mój przyjaciel i nieustraszony przywódca. Znam go i kocham jak brata od czasów szkoły podstawowej. Przez lata walczyliśmy ramię w ramię, razem przelewaliśmy krew i ratowaliśmy się nawzajem. Oddałbym za niego życie, a on oddałby życie za mnie.

Ma pecha, że nie jestem w nastroju do kolejnego przemówienia podnoszącego na duchu.

– Nie rób tego – proszę. – Po prostu nie rób.

– Mam nie rozmawiać ze swoim najlepszym przyjacielem? Może przestałbyś wygadywać pieprzone bzdury?

Tak. Może.

– Jak mnie znalazłeś?

– Dzięki swoim superzdumiewającym umiejętnościom detektywistycznym. A jak inaczej?

– Gdybym miał zgadywać, to powiedziałbym, że dzięki GPS w mojej komórce. – Technologia może wkurzyć.

Oczy Cole’a są fioletowe i niesamowicie zimne, zwłaszcza gdy błyszczą w blasku słońca, ale są też odrobinę przebiegłe, kiedy tak wpatrują się w kołnierzyk mojej koszuli.

– Szminka? – Unosi brew.

– Szukam idealnego odcienia – odpowiadam z kamiennym wyrazem twarzy.

– Daj sobie spokój z fuksją. Twoja oliwkowa skóra domaga się różu.

Jego kamienna twarz jest bardziej kamienna niż moja. Dawny ja byłby zachwycony. Nowy ja chce tylko, by zostawiono go w spokoju.

– Dzięki za radę. Zapamiętam ją. – Próbuję go wyminąć.

Ale on rusza za mną.

– Chodź. – Klepie mnie po ramieniu, i gdybym był słabszym facetem, wbiłby mnie w betonowy chodnik. – Zjemy coś. Wygląda na to, że przydałby ci się stały pokarm zamiast płynnego.

Nie chcę z nim iść, ale nie chcę się też spierać. Pochłania to zbyt dużo energii. Jego dżip powarkuje przy krawężniku, więc bez słowa sprzeciwu sadowię się na fotelu pasażera. Potem następuje dziesięciominutowa jazda, a on na szczęście nie przerywa milczenia. Co można tak naprawdę powiedzieć? Sytuacja jest, jaka jest, i nic jej nie zmieni.

Lądujemy pod Hash Town i kiedy wchodzę do środka, zaczynam żałować, że mu się nie sprzeciwiłem. Przy stoliku na tyłach knajpy siedzą Ali, Bronx i Reeve, czekając na nas. Jeśli chodzi o Reeve, nigdy nie nawiązaliśmy bliższych relacji; przyjaźniła się z Kat i tak jak ona nie była zabójcą; nie jej działka. Nie widzi ani nie słyszy zombi, przyglądała się jednak wiele razy, jak walczymy, i zaakceptowała to, o czym inni cywile nie mają pojęcia: potwory są rzeczywiste i żyją między nami.

Reeve straciła tatę – jedyną osobę z jej rodziny i naszego najbogatszego dobroczyńcę – w dniu, w którym straciłem Kat. Po raz pierwszy doznaję czegoś w rodzaju pokrewieństwa z tą dziewczyną. Może ta wymuszona bliskość nie będzie taka zła.

Gdy jednak uśmiecha się do mnie na powitanie, znów zagłębiam się w swym niepokoju. Ma ciemne włosy i jeszcze ciemniejsze oczy. Przez wiele lat łączyła ją z Kat siostrzana przyjaźń. W tej chwili, kiedy na nią patrzę, odczuwam ból.

Kogo chcę oszukać? Ciągle odczuwam ból.

– Zbiorowa interwencja? – Zajmuję jedno z dwóch wolnych miejsc i proszę kelnerkę o kawę. Przyda mi się.

– Nie, ale zapewne należałoby ją podjąć – mówi Ali. – Wyglądasz jak psie gówno, które smażyło się na słońcu odrobinę za długo.

Zawsze miała niewyparzoną buźkę, problem spotęgowany przez to, że nigdy nie kłamała. Dwie cechy, które gwarantują, że każda rozmowa przerodzi się w pole bitewne. Ale to dobrze. Wolę prawdę prosto w oczy od czarującego pochlebstwa.

Cole siedzi obok niej i całuje ją w policzek. Ona nachyla się do niego, to u niej naturalny odruch, całkowicie instynktowny.

Kat i ja robiliśmy to samo.

Czuję w piersi ostrze bólu i muszę panować nad twarzą, żeby ukryć grymas.

– Zapewniam cię, że każdy chciałby tak wyglądać – mówię.

– Och, przyjacielu – odpowiada Ali, kręcąc głową. – Najwidoczniej nie widziałeś się w lustrze.

Wzruszam ramionami.

– Przynajmniej ty wyglądasz dobrze.

– Bez wątpienia. – Zaczyna polerować sobie paznokcie.

To tak bardzo w stylu Kat – powiedzieć coś takiego, słuchać czegoś takiego. Oboje zastygamy.

Tym razem nie potrafię zapanować nad wyrazem twarzy. Co gorsza, potrzebuję chwili, żeby uspokoić oddech. W końcu zawiązuje się nowa rozmowa, wszyscy przerzucają się przyjacielskimi i przyjaznymi docinkami.

Ali nachyla się do mnie i szepcze:

– Ja też za nią tęsknię.

Znowu wzruszam ramionami. To wszystko, na co mnie w tym momencie stać.

Jeśli chodzi o wygląd, Ali stanowi biegunowe przeciwieństwo Kat. Wysoka i szczupła Ali ma grzywę jasnych włosów i oczy o najczystszym błękitnym odcieniu, a Kat jest – była, do diabła! – niska i krągła; ciemne włosy i hipnotyzujące piwne oczy, doskonałe połączenie zieleni i złota.

Wedle schematów bajkowych Ali to niewinna księżniczka bez skazy, a Kat to uwodzicielska zła królowa.

Nie było ładniejszej niż moja Kat. Ani bystrzejszej. Ani dowcipniejszej. Ani bardziej uroczej. I jeśli będę dalej podążał w tym stylu, to rozwalę ten budynek, cegła po cegle.

W końcu pojawia się kelnerka z dzbankiem kawy i nalewa mi do filiżanki.

– Zaraz podam jedzenie, kotku.

Klepie mnie przyjacielsko po ramieniu i znika.

– Pozwoliliśmy sobie złożyć zamówienie w twoim imieniu – wyjaśnia Reeve. – Dwa smażone jajka, cztery kawałki bekonu, dwa paszteciki, podwójna porcja pieczonych ziemniaków z serem i mnóstwo naleśników z orzechami pekanowymi. – Skubie sobie wargę. – Gdybyś chciał coś jeszcze…

– Ta odrobina mi starczy. – I tak nie jestem głodny. – Jak polowanie na Z?

– Lepiej niż kiedykolwiek. – Ali łyka soku pomarańczowego i zwraca się do Reeve. – Przekaż mu najświeższe wiadomości.

Reeve oblewa się rumieńcem.

– Wykorzystałam notatki mojego taty i krew Ali, żeby opracować nowe serum.

Ali prawie podskakuje na krześle.

– To fantastyczne, ponieważ, werble, proszę!, potrafiła wyekstrahować i zastosować esencję mojego ognia. Wstrzykujemy to zombi i jest tak, jakby mnie ukąsiły. W ciągu paru minut ich ciemność znika, ponieważ jestem taka niesamowita… Co? – pyta, kiedy Cole ją trąca. – Wiesz, że to prawda. Nieważne. A kiedy Z są już całkowicie oczyszczone, stają się świadkami i odlatują w życie przyszłe.

– To istny cud oglądać coś takiego – mówi Cole.

Wszyscy zabójcy wytwarzają duchowy ogień – wewnętrzne światło – jedyną broń zdolną zabijać zombi. Ale kiedy zwierzchniczka Animy zaczęła eksperymentować na Ali, wstrzykując jej pełną dawkę niesprawdzonych leków, ta rozwinęła w sobie także zdolność ratowania Z. Zdolność, którą podzieliła się z innymi zabójcami, wykorzystując w ich przypadku swój ogień.

Wielokrotnie proponowała, że podzieli się tym ze mną, ale zawsze to odrzucałem. Nie jestem zainteresowany ratowaniem wrogów. Zombi pokąsały Kat, co oznacza, że straciłbym ją z powodu toksyny, nawet gdybym nie stracił jej z powodu bomby i gradu kul. Co mnie naprawdę zabija? Toksyna sprawiła, że Kat doświadczyła znacznie boleśniejszej śmierci, bez względu na przyczynę, a jej cierpienie spotęgowało się wielokrotnie. Tym samym zombi muszą umrzeć.

Minus? Nie cierpię ot tak, kiedy jestem ugryziony, cierpię na całego, to wszechogarniająca agonia nie do zniesienia, pragnienie niszczenia wszystkiego na swej drodze dosłownie mnie pochłania. Nie mogę też być uleczony bez ognia innego zabójcy czy dawki chemicznego antidotum – i muszą mi zaaplikować jedno albo drugie w ciągu następnych dziesięciu minut, bo inaczej zamienię się w grzankę.

– Wyczuwam jakieś „ale” – mówię.

Ali, której entuzjazm wyraźnie przygasa, przesuwa palcem po brzeżku szklanki.

– Zapasy są ograniczone, więc często musimy pozwalać potworom, by nas gryzły. Im więcej ukąszeń otrzymujemy, tym dłużej dochodzimy do zdrowia.

– Logiczne. Im więcej ukąszeń, tym więcej toksyny musi twój duch oczyścić.

– Jeszcze kawy? – pyta kelnerka.

Ali i Reeve podskakują na dźwięk jej głosu. Ja tylko kiwam głową. Moja uwaga jest wyostrzona od chwili, w której tu wszedłem. Wiem, gdzie kelnerka znajduje się w każdej sekundzie. Dziewczęta, wciąż nowicjuszki w tym życiu, nadal się uczą.

Kelnerka nalewa kawę i oznajmia:

– Jedzenie gotowe, bandyci. Zaraz podam.

Oddala się, nie obrzuciwszy nas spojrzeniem z rodzaju „ale z was dziwolągi”. Jesteśmy dzieciakami (zasadniczo) i już dawno odkryliśmy, że wedle powszechnej opinii rozmawiamy o grach wideo.

– Musimy znaleźć nowy sposób, żeby pomagać Z i samym sobie – odzywa się Bronx. – Po walce jestem wykończony przez tydzień.

– Na dobrą sprawę zapada w śpiączkę. – Reeve opiera mu policzek na ramieniu, a jego dłoń zanurza się odruchowo w jej włosach. – Nawet prawdziwie miłosny pocałunek go nie budzi – dodaje sucho.

Cole krzywi usta w uśmiechu.

– Pewnie nie robisz tego jak należy. Przestań całować jego wargi i zacznij…

Ali zasłania mu usta.

– Ani się waż.

Odsuwa jej rękę i ściska dłoń.

– …walić w nie – kończy rozpoczęte zdanie.

Wszyscy się śmieją. Oprócz mnie. Poruszam się niespokojnie i patrzę na drzwi. Zachowam się niegrzecznie, jeśli teraz wyjdę?

Kilka chwil później zjawia się jedzenie, kelnerka stawia przed każdym z nas parujące talerze. Moi przyjaciele zaczynają pochłaniać ich zawartość, jakby głodowali od miesięcy. Kiedy piłem zeszłej nocy i zdradzałem pamięć Kat, najwyraźniej polowali na zombi i toczyli walkę na ugryzienia. Rękaw koszuli, którą nosi Ali, podjechał do góry, odsłaniając mnóstwo siniaków na przedramieniu, tuż nad tatuażem w kształcie białego królika.

Cole i Bronx też są posiniaczeni i nagle coś sobie uświadamiam z siłą ciosu. Ruszyli do bitwy beze mnie. Mogli zostać ciężko ranni albo jeszcze gorzej. To ratowanie Z jest nową sprawą, tak niesprawdzoną jak leki, które podano Ali, i nie znamy jeszcze wszystkich szczegółów i mechanizmów. Coś mogło pójść koszmarnie źle, a mnie tam nie było.

Duszę w ustach przekleństwo. Muszę się pozbierać. Jak wczoraj. Lecz ten gwałtowny wybuch opiekuńczej energii kończy się równie szybko, jak się zaczął. Moi przyjaciele poradzą sobie beze mnie. Nawet lepiej niż ze mną.

Wyginam odruchowo rączkę widelca, który trzymam.

– No dobra, jeszcze jedna wiadomość – mówi Reeve, przerywając nagłe milczenie. – Kupiłam dom.

Bronx przełyka kawałek naleśnika. Zawsze miał słabość do słodyczy, a mnie to zawsze bawiło. Z tymi dziko nastroszonymi włosami zielonego koloru i niezliczonymi kolczykami na twarzy wygląda tak, jakby o wiele bardziej wolał zardzewiałe gwoździe i kawałki ostrego szkła.

– Jest tam wszystko, czego potrzebujemy – ciągnie Reeve. – Ogromniaste sypialnie, każda z własną łazienką. Wystarczy dla całej grupy i wszystkich, których zwerbujemy. Siłownia. Sauna. Kryty basen. Nawet boisko do koszykówki. Plus zabezpieczenia najwyższej klasy, kiedy już się ze wszystkim uporam.

Moja pierwsza myśl: Kat byłaby zachwycona, przebywając z tymi ludźmi. Do diabła, byłaby zachwycona moim małym, ledwie umeblowanym mieszkaniem, kupionym dzięki funduszowi, który pozostawił mi tata Reeve. Pozostawił każdemu z nas, tak naprawdę. Nigdy się nam nie śniło takie bogactwo, a mimo to pieniądze są dla mnie takim samym przekleństwem jak błogosławieństwem. Jeśli nie mogę czegoś dzielić z Kat, to, no cóż, nie warto tego mieć. Włącznie z moją kiepską wymówką, by żyć dalej.

Zaciskam trzonowce tak mocno, że niemal spodziewam się wypluć kawałki połamanego szkliwa. Gdy w mojej głowie pojawia się jej obraz, zamykam oczy. Pamięć zaczyna funkcjonować z wyrazistością godną technikoloru. Kat siedzi mi na kolanach, a ja bawię się koniuszkami jej jedwabistych włosów.

„Gdybyś miał przed sobą tylko dziesięć dni życia, to co byś chciał ze mną robić?”

Od razu domyślam się jej intencji, wiem, że próbuje mnie przygotować. Całe życie cierpi na chorobę nerek i podejrzewa, że koniec nastąpi prędzej niż później.

„Trzymać cię i nigdy nie puszczać”.

„Nudne”.

„Przykuć do łóżka”.

Drgają jej kąciki ust.

„Możliwe”.

Poważniejąc, mówię: „Umrzeć z tobą”. I wierzę w te słowa każdą cząstką ciała.

Klęka na moich udach i ujmuje mi twarz, a potem patrzy głęboko w oczy. Jakbym kiedykolwiek potrafił oderwać od niej wzrok. Kiedy jest blisko, widzę tylko ją.

„Będziesz żył, Szron. Pójdziesz na studia, znajdziesz przyjaciół, będziesz uprawiał sporty i… spotykał się z innymi dziewczynami”.

„Nie posądzaj mnie o takie gów… o coś takiego”.

Nie chcę kląć w jej obecności. Chcę wpływać na nią pozytywnie, nigdy źle.

„Poznasz kogoś innego, kogoś wyjątkowego, i ona…”

„Nie ma nikogo innego”. Zatracałem się w tej dziewczynie od pierwszej minuty.

Przechyla głowę na bok, kosmyki jej włosów unosi łagodny wiaterek.

„Jasne, nie będziesz miał z nią tyle zabawy, co ze mną, i wasze dzieci nie będą tak ładne, ale jestem pewna, że da ci szczęście… od czasu do czasu”.

Wykluczone.

„Ty jesteś wszystkim, kotku. To się nigdy nie zmieni”.

Ktoś klepie mnie w teraźniejszości po ramieniu. Napotykam fioletowe spojrzenie przyjaciela, troska bijąca z jego ostrych, topornych rysów prawie mnie powala. Cole mnie kocha. Wiem, że mnie kocha i chce dla mnie jak najlepiej. Ale ja nie mogę mieć tego, co najlepsze, i nie zamierzam udawać, że istnieje coś, dla czego warto żyć. No cóż, coś innego niż odwet.

– Chodź z nami do domu – mówi. – Wybierzesz sobie pokój.

Pokój, którego nie będę dzielił z Kat.

– Mam już mieszkanie. – Wdech… wydech… ale niewiele mi to pomaga. Wstaję, krzesło szura za moimi plecami o podłogę. – Muszę iść.

Widzę, jak drga mu mięsień pod okiem.

– Dokąd?

Gdzie indziej. Gdziekolwiek.

– Po prostu… Do zobaczenia wkrótce.

Wychodzę z restauracji, nie oglądając się za siebie ani razu.

2

MILLA

Trafiony, zatopiony

Kucam na szczycie nagrobka w kształcie gargulca i czekam, aż powstaną duchy niedawno zmarłych. Nie muszę się martwić, że to będą świadkowie, dobrzy osobnicy. Świadkowie opuszczają ciało w chwili śmierci i unoszą się ku niebu. Zombi na ogół zwlekają przez kilka godzin, nawet dzień albo dwa, a w rzadkich przypadkach cały tydzień. Nie pytajcie mnie, skąd ta różnica. Psychologia zombiczna nie jest moją mocną stroną. Wiem tylko tyle, że stwory potrzebują czasu, by zebrać dostatecznie dużo siły i wypełznąć z ciał.

Są zawsze spragnione tego, co utraciły, najcenniejszej rzeczy na tej ziemi. Życia.

Nasłuchuję od dłuższego czasu policyjnych komunikatów, przekradam się do szpitali, żeby przeglądać akty zgonu, i patroluję cmentarze w poszukiwaniu ludzi, którzy zmarli z powodu syndromu gnilnego. W ciągu kilku ostatnich dni było ich sześcioro i wszyscy oni przekształcą się w nowe i żwawe zombi.

SG – tak lekarze określają śmierć wywołaną przez ugryzienie zombi. Oczywiście, żaden specjalista medyczny nie wie, że wstrzyknięcie szczerego zła jest powodem, dla którego fragmenty skóry u ofiary czernieją i ropieją, organy zaś gniją, aż w końcu koszmarna śmierć kładzie kres cierpieniom. No cóż, aż zaczyna się prawdziwa tortura. Wieczność nieumarłego.

Nikt by mi nie uwierzył, gdybym wyjaśniła prawdę. Do diabła, mogłabym wylądować w pokoju o miękkich ścianach, nafaszerowana do maksimum lekami. Przydarzyło się to paru moim przyjaciołom.

Byłym przyjaciołom.

Mniejsza z tym.

Słowo daję, przyjdzie mi dzisiaj zabić sześcioro zombi.

Zabijanie to mój biznes i tak jak wszyscy czuję się szczęśliwa, kiedy idzie dobrze.

Potrzebuję odrobiny dobra w swoim życiu. Stałam się najbardziej znienawidzoną zabójczynią w całym stanie. I nie bez powodu. Ale choć moi przyjaciele mnie nienawidzą, ja nie przestałam ich kochać, co tłumaczy, dlaczego tu jestem. Im więcej Z zgładzę, tym mniej będą mieli roboty. Pragnę sprawić, by ich życie było lepsze, łatwiejsze – także życie Rivera.

Przez lata mój brat chronił mnie i moją…

Nie mogę o tym w tej chwili myśleć. Pojawi się depresja i koniec końców zechcę stać się pożywieniem dla zombi.

No dobrze. Ujmijmy to inaczej. Przez lata brat chronił mnie przed agresywnym i brutalnym ojcem, ukrywał mnie przed nim, choć był za to karany, zmuszany do tego, by obrywać też za mnie. Mam wobec niego dług. Więcej, uwielbiam go. Nie istnieje nic, czego bym dla niego nie zrobiła.

Kraść, zabijać i niszczyć? Szach, szach i mat.

– No chodźcie, chodźcie, worki mięsa – mruczę. – Uważajcie to za zaproszenie na moje przyjęcie pod hasłem „z buta”. Dla mojej własnej rozrywki i, okej, okej, żeby trochę się wyładować, zamierzam wykopać zgniliznę z waszych mózgów.

Mam wszystko, czego mi trzeba. Uwolniłam ducha ze swego ciała, zostawiając je na obrzeżach cmentarza pod nazwą Cieniste Wiązy, zakryte gęstym listowiem, zanikającym blaskiem księżyca i upiornymi cieniami (co ma na sobie ciało, ma też jego duch, a to oznacza, że wciąż jestem przygotowana do wojny).

Muszę być jednak ostrożna; nie mogę pozwolić sobie na najmniejsze nawet zadrapanie. Jakakolwiek rana zadana duchowi objawia się w ciele, gdyż jedno wiąże się z drugim niewidzialnymi więzami bez względu na dzielącą je odległość. Zwykle nie stanowi to jakiegoś szczególnego problemu, ale jestem zdana na własne siły i będę musiała sama się połatać. Uchodzę za najgorszego pacjenta na świecie.

Otacza mnie bzyczenie szarańczy i śpiew świerszczy, ale owady nie są moimi jedynymi towarzyszami. Kilka nagrobków dalej usadowiła się grupka nastolatków; piją piwo i grają w „prawda czy wyzwanie”. Zdecydowanie w niewłaściwym miejscu. I niewykluczone, że w niewłaściwym czasie. Zombi wolą się pożywiać zabójcami – jesteśmy ich kocimiętką, jak podejrzewam – ale zwykłymi śmiertelnikami też nie pogardzą.

Jeśli igrasz z ogniem, to w końcu się poparzysz. Odwieczna prawda.

Czuję, jak podnoszą mi się włoski na karku; nieruchomieję. Czasem mój duch wyczuwa coś, co nie zaskoczyło jeszcze w umyśle.

Obecność zombi?

Rozglądam się uważnie, ale nie dostrzegam śladu nieumarłych. Kolejny cywilny intruz? I znów: ani śladu. Nie ma to zresztą znaczenia. Mogę tańczyć, śpiewać i krzyczeć, ale dla cywilów jestem jedynie duchem.

Czyżby inny zabójca spieszył mi z pomocą?

Tak, akurat. Jako wygnaniec z grupy Rivera nie istnieję dla swych pobratymców. I rozumiem to. Naprawdę. Starając się za wszelką cenę ocalić brata, popełniłam koszmarne błędy decydujące o życiu i śmierci.

Zaliczyłeś wpadkę, masz odsiadkę.

Wbijam paznokcie w kamienny nagrobek spryskany liniami krwi, czyli środkiem chemicznym, dzięki któremu świat fizyczny staje się dla ducha dotykalny. Mój brat trzyma zapasy linii krwi na terenie całego stanu, tak na wszelki wypadek. Kiedyś dzwoniłam do niego i prosiłam o to, czego potrzebuję, a on pilnował, bym miała tego pod dostatkiem. Teraz muszę sama to kraść.

Chwilami mam ochotę zwinąć się w kłębek i szlochać z tęsknoty za tym, co straciłam. Za przyjaciółmi, domem. Akceptacją, bezpieczeństwem i poczuciem pewności. Rodziną. A chwilami, znacznie częściej, coś mi mówi, żeby to przeboleć i robić swoje. Co było, to było.

Poza tym mam określony cel, i to się głównie liczy.

Dzieciaki wybuchają śmiechem. To dla mnie dzieciaki, choć są ode mnie młodsze tylko o rok czy dwa. Spędziły większość życia na zabawie, a ja na walce o ocalenie świata. Mam dziewiętnaście lat, jednak doświadczenia przydały mi wieku.

– Chcesz się teraz wycofać? – pyta któryś z chłopaków jedyną ciemnowłosą dziewczynę. – Wymiękasz?

– Wiem, co robisz, panie Manipulator – odpowiada z ironicznym uśmiechem. – Nie możesz namówić mnie na coś, na co nie mam ochoty.

– Przestań gadać i pokaż mu cycki. – Drugi chłopak ciska w nią garścią liści. – Wyzwanie to wyzwanie.

Pozostali parskają śmiechem.

– Wasze szczęście, że sama chcę to zrobić.

Staje pośrodku grupy i, podczas gdy pierwszy chłopak oświetla ją swoją komórką, podnosi top, żeby odsłonić balony.

Pozostali chłopcy przybijają sobie piątkę i gwiżdżą. Dziewczyny buczą i młócą pięściami powietrze.

Chcę zawołać: „Przestańcie żyć w ciemności i otwórzcie oczy na światło! Wokół was istnieje cały świat. Inny świat”.

Tuż obok, nad świeżo wykopanym grobem, unosi się jakiś cień. Sięgam ponad ramieniem, żeby ująć rękojeści krótkich mieczy przytroczonych do pleców, i zapominam o dzieciakach. Metal ociera się o skórę, gwiżdżąc piękną melodię; zaczynam się ślinić na myśl o nowej zdobyczy.

Pawłow określił to dobitnie.

Kolejny palec przebija warstwę ziemi, a potem cała ręka. Skóra odznacza się stonowanym szarym odcieniem, a moje serce bije podekscytowane.

Stwór – to kobieta – siada i potrząsa głową, grudki ziemi spadają z jej splątanych włosów koloru soli i pieprzu. Uśmiecham się wyczekująco, dopóki nie dostrzegam otwartych ran na jej czole i policzkach, ujawniających gnijące mięśnie i rozszczepione kości. Ci, którzy wstają po raz pierwszy, wydają się na pierwszy rzut oka ludźmi, zdradzają ich tylko czerwone oczy i szarzejąca skóra. Skąd ta zmiana?

Zbliża się do mnie, wargi się wykrzywiają, odsłaniając pożółkłe zęby i gęstą czarną ślinę.

Zabij teraz, pytaj później.

Zamierza się na mnie ręką i kłapie zębami.

– Przykro mi, kochanie, ale nie jestem w menu.

Zeskakuję z nagrobka i ląduję tam, gdzie chcę być – w zasięgu jej ramion. Obezwładniona głodem, obejmuje mnie w talii, żeby przyciągnąć do siebie, ale ja już trzymam miecze. Ostrza niczym nożyce przecinają jej szyję, nim zdoła mi czymkolwiek zagrozić; głowa opada do tyłu, z przeciętej aorty tryska czarna maź.

Cywile nadal oddają się tej swojej głupiej zabawie.

Pomimo dekapitacji zarówno głowa, jak i ciało pozostają ożywione, ręce wysuwają się w moją stronę, zęby kłapią. Czas, by wykończyć ją na dobre. Walczę z nieumarłymi od tak dawna, że wywołanie w sobie ognia, czyli dynamis, jest równie łatwe jak oddychanie. Chowam jeden miecz i dotykam jej piersi dłonią, płomienie trzaskają aż do nadgarstka. Upływa jedna minuta, dwie… Dynamis przenika jej skórę, wnika w żyły, wędruje po całym ciele. A potem nagle stwór eksploduje, w powietrzu unosi się ciemny popiół.

Zbliżam się do jej głowy, upewniając się, że zęby skierowane są ku ziemi, nim powtarzam rutynowe działanie: zapal i czekaj. Kiedy powiew zimnego wiosennego wiatru porywa kolejną porcję popiołu, wsuwam do pochwy drugi miecz i klaszczę w dłonie na znak dobrze wykonanej roboty.

Muszę przejść przez krąg cywilów, żeby dotrzeć do następnej osoby na mojej liście ofiar SG. Każdy chłopak tworzy teraz parę z jakąś dziewczyną, migdalą się na kocach, nie zważając na potencjalną widownię. Tęsknota miesza się z zazdrością, sprawiając mi ból. Nie miałam „chłopaka” od niepamiętnych czasów. River jest tak opiekuńczy – był tak opiekuńczy, koryguję się w myślach, czując ucisk w żołądku. Każdy, kto wykazywał zainteresowanie moją osobą, dochodził szybko do wniosku, że nie warto zawracać sobie mną głowy, ale zazwyczaj wtedy, kiedy już udostępniłam mu swe dobra. Przynajmniej lubię sobie powtarzać, że to River jest powodem, dla którego odrzucano mnie tyle razy, a nie moje niezliczone wady.

Teraz nic by go nie obchodziło, gdybym postanowiła wypieprzyć kogoś, kto oddycha. Hej, nawet kogoś, kto nie oddycha.

Nigdy nie powinnam była zdradzić jego zaufania, nigdy nie powinnam była próbować ocalić mu życia, podpisując wyrok śmierci na Ali Bell, dziewczynę przywódcy konkurencyjnej grupy. Lecz przehandlowanie jednego istnienia za inne wydawało się wówczas do przyjęcia. Gdyby tylko tak się właśnie skończyło. Ali przeżyła, ale nie dwoje niewinnych ludzi. Kat Parker i doktor Richard Ankh. Nie wiem, czy kiedykolwiek sobie wybaczę, że miałam udział w ich śmierci.

Poprawka. Nigdy sobie tego nie wybaczę.

Z lewej strony dobiega pomruk, odwracam się na pięcie i widzę, że z ziemi powstały dwa zombi. Dwa zombi nie z mojej listy nagrobkowej. Co tam, do diabła! Dobywam ponownie mieczy i z mocno bijącym sercem przyglądam się nowym przeciwnikom. Rodzaj męski. Jeden jest chorobliwie otyły, a drugi niski i przysadzisty. Obaj odznaczają się szarawym odcieniem, tak jak tamten osobnik płci żeńskiej, a zatem tym samym stopniem rozkładu.

Biegną w moją stronę, nie potykając się, ich kości nie są jeszcze na tyle kruche, by pękać.

Uskakuję w prawo, ale czujnie podążają za mną spojrzeniem. Dobrze. Nie zatrzymuję się, odciągając tych dwóch od cywilów, ale uświadamiam sobie zbyt późno, że na mojej drodze znajduje się niewielki nagrobek. Potykam się, padam na tyłek i tracę oddech. Leżę jak długa przez sekundę, może dwie, ale to wystarcza. Dopada mnie zombiczny tandem. Robię przewrót w tył i wyciągam przed siebie miecze, tnąc oba stwory w tułowie. Na ziemię spadają liczne organy, ale żaden z nich jakby nie zauważa, że został właśnie wypatroszony. Albo mają to w nosie. Napierają cały czas.

Wymierzam jednemu kopniaka w pachwinę, zatacza się w bok, jednocześnie pozbawiam drugiego głowy pojedynczym cięciem miecza. Zdekapitowane dziwadło, znajdujące się teraz za moimi plecami, jakimś cudem zaciska palce na moich włosach i szarpie, przyciągając do siebie. Idiota! Może tylko mnie obmacać. Walę go łokciem w pierś i odpycham kopnięciem. Kiedy i on zatacza się w bok, tnę go w lewą rękę, obracam się i tnę w prawą. Obie kończyny spadają na ziemię z głuchym stukotem.

Czuję nacisk na but i patrzę w dół. Odcięta głowa próbuje przegryźć się przez skórzaną podeszwę. Cofam gwałtownym ruchem nogę i zatapiam ostrze w jego kanale usznym; gdyby to był odcinek Żywych trupów, mojego ulubionego serialu pomimo pewnych nieścisłości, to byłby już martwy. Ponownie. Ale to nie jest odcinek Żywych trupów, a on nie jest martwy; wciąż kłapie na mnie zębami. Teraz przynajmniej uwięziłam go w jednym miejscu. Nie może wyrządzić większej szkody, gdy będę walczyć z drugim.

Mam wrażenie, że rzuca mnie na ziemię kamienna ściana. Dobrał się do mnie drugi zombi. Wypuszczam z dłoni miecze, z płuc uchodzi powietrze, przed oczami migoczą gwiazdy. Udaje mi się jednak go powstrzymać, wbijając mocno podbicie dłoni w czoło. Wsuwa mi nogi między uda, obejmuje obiema rękami za szyję, którą chce potraktować najwyraźniej jak przekąskę.

Gdyby był istotą ludzką, musiałabym tylko złączyć dłonie na wysokości mostka i podnieść je gwałtownym ruchem, ustawiając jednocześnie za nim stopy i napierając dostatecznie mocno. Starałby się za wszelką cenę utrzymać równowagę i puściłby mnie. Wówczas chwyciłabym go jedną ręką za potylicę, a drugą walnęła od dołu w brodę, żeby zamknąć mu usta; pchać i ciągnąć, żeby wytworzyć przeciwwagę; przewróciłabym go i przygniotła. Oparłabym ciężar ciała na kolanie i rąbnęła w nos, łamiąc mu chrząstkę, a potem, gdy wiłby się z bólu, wstałabym i wpakowała podeszwę buta w twarz. Po wszystkim. Ale nie jest istotą ludzką, więc nie mogę niczego takiego zrobić; jego zęby znalazłyby się niebezpiecznie blisko mojej wrażliwej skóry, a on nie poczułby bólu.

Mogę jedynie wyswobodzić rękę między naszymi ciałami. Mam przy boku sztylet… No! Kiedy już dobywam broni, unoszę ją i dźgam go w szyję, raz za razem. Ochlapuje mnie czarna maź, pali i wywołuje pęcherze. W powietrzu unoszą się strużki pary. Kiedy głowę podtrzymuje mu już tylko kręgosłup, rzucam ostrze i wykorzystuję dłonie, jedną chwytam stwora od tyłu, a drugą walę w brodę, starając się uniknąć zębów – wygląda na to, że mogę wreszcie posłużyć się jednym z ulubionych chwytów. Kiedy pcham i ciągnę, przeciwwaga odrywa jego głupią łepetynę od głupiego ciała.

Dysząc, odrzucam nowiutki worek treningowy na odległość kilku metrów, uwalniając się od jego ciężaru. Ogarnia mnie słabość, czuję się oszołomiona, ale jeszcze nie czas na przerwę. Przywołuję dynamis i kładę dłoń na plecach zombi. W stanie, w jakim się znajduję, mój ogień nie jest tak mocny i metamorfoza zgnilizny w popiół trwa dłużej niż zwykle, ale jednak się dokonuje.

Dźwigam się na drżące nogi i ruszam z ulgą przed siebie, szukając głowy, którą cisnęłam. Powtórka z rozrywki. Tyle że staję twarzą w twarz z kilkunastoma parami czerwonych, rozżarzonych oczu – i wszystkie wlepiają spojrzenie we mnie.

Tytuł oryginału: A Mad Zombie Party

Pierwsze wydanie: Harlequin TEEN, 2015

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne: Joanna Morawska

Korekta: Małgorzata Narewska

© 2015 by Gena Showalter

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa, 2016

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books, S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-1767-5

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Od Alicji

1

2

Strona redakcyjna