Agnieszka Stelmaszyk

Alfred Wiewiór i zagubione baletki

Ilustracje: Hubert Grajczak

Tekst: Agnieszka Stelmaszyk

Ilustracje: Hubert Grajczak

Redaktorka inicjująco-prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Jarosław Byczkowski

Korekta: Olek Zawisza, Anna Żukowska

Projekt graficzny: Ewa Sosnowska

Przygotowanie okładki i skład: Joanna Meuś

© Copyright for text by Agnieszka Stelmaszyk, 2025

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Warszawa 2025

Wydanie I

M2650

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8387-780-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Witajcie w Parku Księżycowym!

Rozdział 1, w którym detektywi mają pełne ręce roboty

Rozdział 2, w którym detektywi rozpoczynają śledztwo

Rozdział 3, w którym detektywi przepytują klientkę

Rozdział 4, w którym śledztwo przenosi się do szkoły tańca Piruet

Rozdział 5, w którym detektywi zapisują się na kurs tańca

Rozdział 6, w którym na jaw wychodzą niewygodne fakty

Rozdział 7, w którym Stefan kręci piruety, a potem Alfred jest świadkiem pewnej rozmowy

Rozdział 8, w którym Alfred zdradza swój plan

Rozdział 9, w którym wszystko idzie nie tak!

Rozdział 10, w którym uwagę Alfreda przykuwa tablica ogłoszeń

Rozdział 11, w którym Alfred znajduje tajemniczą postać w schowku na miotły

Rozdział 12, w którym elementy układanki zaczynają do siebie pasować

Rozdział 13, w którym zabawa się kończy i maski opadają

Rozdział 14, w którym pani Delfina przyznaje się do błędu, a dobre imię szkoły zostaje uratowane

Rozdział 15, w którym Milenka tańczy w swoich szczęśliwych baletkach, a potem w środku nocy dzwoni telefon

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Witajcie w Parku Księżycowym!

Po mroźnej zimie w końcu nadeszła upragniona wiosna! Dni stawały się coraz dłuższe i Alfred Wiewiór cieszył się, że znowu będzie miał więcej czasu na rozwiązywanie zagadek. Już nie mógł się doczekać, kiedy spotka się z przyjaciółmi.

Zaraz po świętach Bożego Narodzenia Maciek udał się na zasłużony urlop, podczas którego przez kilkanaście tygodni drzemał w swoim domu pod ciepłą pierzynką z suchych liści, mchu i trawy, jak wszystkie inne jeże zimą. Stefan również nie miał zbyt wiele czasu, ponieważ odnosił coraz większe sukcesy na scenie i wybrał się ze swoją trupą teatralną w krótkie tournée. Alfred musiał więc przez chwilę pracować sam. Wkrótce jednak dzik zatęsknił za pracą detektywa, za tym dreszczykiem emocji i odrobiną ryzyka, które jej towarzyszą, i gdy tylko skończyły się wyjazdowe spektakle, wrócił na Parkową 6.

Jeśli będziecie tamtędy akurat przechodzić, pewnie zauważycie panią Jadzię, która przygotowuje grządki pod uprawę warzyw w swoim ogrodzie pełnym stokrotek, tulipanów, żonkili i niezapominajek.

A jeśli wam się poszczęści, spotkacie Alfreda, Maćka i Stefana, którzy… ćwiczą w parku figury baletowe. Jesteście ciekawi, dlaczego to robią?

Zatem posłuchajcie…

Alfred Wiewiór

Niestrudzony tropiciel tajemnic, poszukiwacz przygód i pogromca niewyjaśnionych zagadek. Wysportowany, zwinny, urodzony akrobata, mistrz jazdy na hulajnodze. Ubóstwia łamigłówki, wyśmienicie liczy i odznacza się doskonałą pamięcią. Zapamiętuje prawie wszystkie kryjówki, w których chowa przysmaki! Uwielbia czytać książki kryminalne wypożyczane z parkowej biblioteczki. To one zainspirowały go do rozpoczęcia kariery detektywa.

Maciek Jeż

Za dnia bywa nieco senny i rozkojarzony. Marzyciel błądzący myślami w obłokach, ale w nocy, gdy inni śpią, nie ma sobie równych w tropieniu, śledzeniu, bezszelestnym skradaniu się i rozpracowywaniu oszustów i rabusiów. W wolnych chwilach pisze powieść grozy pod tytułem Sekret Mrocznej Puszczy. Inne jeże podśmiewają się z jego zacięcia literackiego, ale on nic sobie z tego nie robi. Ostatnio tworzy też sztuki teatralne.

Stefak Dzik

Zwykle pracuje w przebraniu, bo ludzie na jego widok wpadają w popłoch. Urodzony optymista, uwielbia żołędzie i miłe niespodzianki. Dobry humor nigdy go nie opuszcza. Sprytny i odważny – gdy trzeba, dzielnie staje w obronie słabszych i pokrzywdzonych. Olbrzym o gołębim sercu. Nareszcie spełnił swoje marzenie i zaczął występować na scenie.

Rozdział 1, w którym detektywi mają pełne ręce roboty

Przyjaciele nie widzieli się niemal od trzech miesięcy, a stos spraw do rozwiązania piętrzył się na biurku Alfreda niczym piramida Cheopsa. Kilka z nich wiewiór musiał załatwić sam lub z pomocą pani Jadzi. Tęsknił już jednak za najlepszymi przyjaciółmi. Gdy więc Stefan wrócił z tournée, a Maciek wybudził się z zimowego snu, Alfred nie posiadał się z radości.

Od samego rana wyczekiwał ich na ganku i punktualnie o dziewiątej detektywi w pełnym składzie stawili się w biurze przy Parkowej 6. Pani Jadzia serdecznie powitała Maćka i Stefana.

– Chłopcy, jak dawno was nie widziałam! Stefanku, aleś ty wyprzystojniał! Niech ja ci się przyjrzę!

Dzik okręcił się dookoła.

– Od razu widać, że jesteś gwiazdą! – dodał z uznaniem Alfred.

– E, nie przesadzajcie… – Stefan skromnie machnął raciczką.

Na szczęście sława i spełnione marzenie o karierze aktorskiej nie namieszały mu w głowie i dalej był tym samym poczciwym dzikiem o wielkiej odwadze i gołębim sercu.

– Napisałem dla ciebie nową sztukę. – Maciek pokazał przyjacielowi gruby zeszyt, który dostał od Świętego Mikołaja.

– Och, widzę, że już zrobiłeś z niego użytek – ucieszyła się pani Jadzia.

– Tak, pisałem, gdy czasem wybudzałem się ze snu i nie mogłem z powrotem zasnąć – odparł Maciek. – Mam też rozgrzebaną kolejną powieść, ale utknąłem na pewnym fragmencie, bo brakuje mi natchnienia. Potrzebuję inspiracji, stęskniłem się też za naszymi przygodami i ciekawymi wyzwaniami.

– Och, ja także! – zawołał Stefan.

– To się świetnie składa, bo mam mnóstwo nowych spraw do rozwiązania i już ledwo zipię – wyznał Alfred. – Potrzebuję waszych rad i wskazówek.

– Rozwiązaliśmy ostatnio z Alfredem kilka zagadek, ale bez was, chłopcy, to nie to samo. – Pani Jadzia westchnęła.

– Miło to słyszeć! – zawołał ucieszony Maciek.

Nawet się przy tym troszkę zarumienił, bo zrobiło mu się cieplej na sercu.

Przyjaciele przez kilka kolejnych dni rozwiązywali zaległe sprawy, których przybyło podczas długiej zimy. Uwijali się jak w ukropie, dwoili się i troili, żeby pomóc wszystkim klientom, którzy na nich liczyli.

Nie było to łatwe, zwłaszcza że zima nie zamierzała odpuścić i po kilku słonecznych i cieplejszych dniach znowu pokryła cały park śniegiem. Maciek codziennie przedzierał się przez zaspy do pracy, a czasem Stefan podrzucał go na swoim grzbiecie.

Wreszcie nadszedł dzień, w którym wszystkie zaległe sprawy zostały rozwiązane i Alfred mógł uporządkować akta w biurze. Gdy odłożył ostatnią teczkę na półkę, westchnął z nieskrywaną satysfakcją i wielką ulgą.

Tego samego dnia pani Jadzia wróciła z zakupów bardzo z czegoś zadowolona i oznajmiła od progu:

– Alfredzie, spotkałam w sklepie Zofię, moją przyjaciółkę. Zaprosiła nas wszystkich na występ swojej córki w kinoteatrze.

– Jej córka też jest aktorką? – zaciekawił się Stefan, który sądził, że chodzi o spektakl teatralny.

– Tancerką baletową – odparła pani Jadzia. – Mam bilety na najbliższą niedzielę. Co powiecie na odrobinę kulturalnej rozrywki?

– Wyśmienicie! – ucieszył się Alfred, Stefan z ekscytacji zacierał raciczki, a Maciek aż podskoczył z radości.

– Przyda mi się trochę wytchnienia od pracy i nieco muzycznej inspiracji – dodał zadowolony jeż.

– Wspaniale! – Pani Jadzia klasnęła w dłonie. – Dam znać Zofii, że przyjdziemy w komplecie.

Po południu pani Jadzia wyciągnęła z szafy maszynę do szycia i przygotowała dla detektywów eleganckie czarne muszki. Gdy przymierzali je przed lustrem, oznajmiła z zadowoloną miną:

– Wyglądacie bardzo szykownie, jak przystało na prawdziwych dżentelmenów.

Dzik podziwiał swoje odbicie i puszczał oczko do niewidzialnej widowni.

– Cały Stefan! – szepnął Maciek do Alfreda i obaj zachichotali.

Kilka dni przed muzycznym spektaklem przyjaciółka pani Jadzi zadzwoniła jednak z alarmującą wiadomością.

Dryń, dryń, dryń! – natarczywie brzęczał telefon.

Gdy pani Jadzia odebrała, najpierw na jej twarzy pojawił się wyraz zdumienia, potem westchnęła, po czym zapewniła zatroskanym głosem:

– Nie martw się, kochana, za parę minut będziemy na miejscu! Tak, uspokój Milenkę, na pewno wszystko dobrze się skończy… Postaramy się przyjść jak najszybciej. Pa! Do zobaczenia.

Rozłączyła się i popatrzyła na detektywów, którzy w napięciu czekali na wieści.