Alicja Maria Korsz

Ala&Rak

© Alicja Maria Korsz, 2021

Pewnego rodzaju opowiadanie o zmaganiach z ciężką chorobą, o słabościach, radości, szczęściu, o patrzeniu na świat.

Bądź bliżej mnie…

ISBN 978-83-8245-164-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Ala&Rak

2. Mam na imię Ala

3. Tak to się zaczęło…

4. Teraz trzeba żyć dalej

5. 20 grudnia 2019r. Pierwsza chemia.

6. 31 grudnia 2019r

7. Tak jestem łysa!!

8. 15 stycznia o godz 15:30

9. Ciąg dalszy

10. I…

Mam na imię Ala

Zawsze uśmiechnięta, wesoła i pozytywnie zakręcona dwudziestosiedmiolatka.

Od 5 lat aktywnie pracująca położna na Sali Porodowej.

22 listopada czas się dla mnie zatrzymał.

Wybuchła moja prywatna bomba.

Słowa lekarza: Ala masz raka.

Czułam jak grunt pod nogami się osunął, czułam ból, złość i gniew. Widziałam siebie płaczącą na krześle, obok siedzącego lekarza, który nakreślał wstępnie plan działania. Czułam się zupełnie tak, jakby moja dusza opuściła moje ciało i patrzyła na mnie z góry.

To jest początek mojej nowej historii.

Jeśli tu jesteś i mnie czytasz to znaczy, że jesteś bliski mojemu sercu.

Tak to się zaczęło…

Zaczęłam pisać w momencie, kiedy mój świat zatrzymał się w miejscu.

W momencie największego szczęścia jakiego doznałam i równocześnie w momencie największego strachu jakiego doświadczyłam.

Przelewam tu moje uczucia i myśli, często pełne pytań, wątpliwości, buntu, gniewu, ale również pełne nadziei, wdzięczności, miłości i radości.

Każdy kto to czyta niech wie, że jest to najtrudniejsza droga jaką podążam. Najbardziej kręta i zawiła.

Niech ma świadomość tego, że walczę o zdrowie, a co więcej o życie.

Życie, które jest warte przeżycia.

Dziękuje, że jesteś tu ze mną.

27. 11. 2019 r

Diagnoza: rak naciekający złośliwy sutka.

I co teraz?

Bunt!. Wiele pytań!. Migawka z moich 27 lat życia!

Ocenianie, że przecież wiodłam fajne życie, niczego sobie nie żałowałam.

Czy dam radę walczyć i dla kogo mam tę walkę podjąć.

Dziwny jest ten świat.

Dlaczego właśnie ja!?

A może właśnie jestem silna, żeby to przetrwać!?

Co w momencie kiedy będę musiała odejść, pożegnać się?!

Czy pogodzę się z tym?!

Mętlik…

Jeden wielki rozgardiasz.

Dziękuję, że jesteś w tym dniu Sylwester.

Ze wspierasz, przytulasz. Że chcesz podjąć walkę ze mną.

Dziękuję mamo i tato za bycie przy mnie, dziękuję że pozwalacie płakać.

Dziękuję Ola za wsparcie i wiarę, że będzie dobrze.

28.11.2019r.

Czas robić dalsze badania.

Ból nie przechodzi.

Za to przychodzi moment ogólnego spokoju. Obojętność. Może wyparcie z głowy tego co mnie czeka.

Uzmysłowienie sobie, że nic nie da narzekanie i płakanie.

Dziękuje wszystkim moim znajomym, koleżankom i przyjaciołom za wsparcie i dobre słowo.

Nie rozczulajcie się nade mną, bo jest wtedy ciężej.

Macie mnie wpierać, a nie mówić że będzie dobrze, bo ja wiem że może być najgorzej. Że Wy będziecie żyć a ja muszę o te życie walczyć.

Macie być silni i wytrwali, bo teraz tylko tego potrzebuję.

I tak mija dzień za dniem.

Pracuje, śmieję się, nawet udało mi się polecieć na wspaniałe wczasy ze wspaniałym mężczyzną. Po prostu żyję.

10.12.2019r.

Wyniki są. Czekam na konsylium i kolejny kubeł zimnej wody.

Ale dziś jestem niespokojna, wzburzona wewnątrz niczym wiatr na pustyni. Wymiata moje pozytywne myśli i rozrywa moje serce na drobne kawałki.

Kawałki niczym pieprz niewidoczny na piasku, który ciężko pozbierać

w całość.

Dziękuję, że nadal jesteś Sylwester. Wspierasz, czujesz, chcesz.

Dziękuję za każda sekundę mojego życia. Życia, które załamało się

w momencie największego szczęścia jakiego mogłam doświadczyć.

W momencie największej radości, która poczułam.

W momencie widzenia sensu i nadziei, że może jeszcze być wspaniale.

Ale te momenty nadal są, bo Ty jesteś. Niezniszczalny w swych uczuciach. Trwający w tym wszystkim, choć nie raz mówiłam, żebyś odpuścił.

Twardy i czuły w jednym, by nie pokazać, że się boisz. Boisz o to jak będzie i czy ja będę.

Czy może właśnie TEN NA GÓRZE ma dla mnie inny scenariusz?!

Czy może chce mnie tam, aby wszyscy co są blisko doznali cierpienia i bólu, żeby mogli coś zrozumieć, żeby pamiętali, że ludzkie życie jest kruche i pełne niespodzianek… nawet tych najgorszych.

To właśnie On wystawił mnie na próbę.

I już na następny dzień stałam się silna i nieugięta.

To ja dziś chowam w sobie ból nie do zniesienia, to ja nie pokazuje lęku

i strachu, to ja mam świadomość tego co mnie czeka…

To będzie walka…

O moje zdrowie…

A co więcej o moje życie.

Próba jakże ciężka i niesprawiedliwa.

Może nawet czytacie to ze łzami w oczach. Ale niech to będą łzy szczęścia.

Że spróbowałam. Że miałam odwagę i siłę by się nie poddać.

Teraz trzeba żyć dalej

18 grudnia 2019r.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.