Julia Sykes

AKADEMIA JEDNOROŻCÓW

Zosia i Tęcza

Ilustracje Lucy Truman
Przekład Marta Mortka

Tytuł oryginału: Unicorn Academy: Sophia and Rainbow

Tłumaczenie: Marta Mortka

Redaktor prowadzący: Justyna Jednoróg, Ewa Pustelnik

Redakcja: Joanna Liszewska, Teresa Zielińska

Korekta: Małgorzata Korbiel, Maria Nowicka

Skład: RedLine DTP Studio Ltd

Opracowanie graficzne okładki: Paulina Piorun

© Copyright for text by Julie Sykes and Linda Chapman, 2018

© Copyright for illustration by Lucy Truman, 2018

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

Warszawa 2019

All rights reserved

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Wydanie I

ISBN: 978-83-280-8350-9

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Rozdział dziesiąty

- Rozdział jedenasty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla April

Rozdział pierwszy

– Jesteśmy prawie na miejscu! – zawołała Zosia, gdy zobaczyła przed sobą znak. Na tablicy zdobionymi złotymi literami napisano „Akademia Jednorożców”, a obok namalowany był śnieżnobiały jednorożec z tęczą nad głową. Strzałka wskazywała długą aleję wśród drzew.

– Ścigamy się do podjazdu! – zawołał Henio, siedmioletni brat Zosi.

Po pięciu godzinach podróży dziewczynka nie mogła się doczekać, kiedy zobaczy szkołę, i miała wielką ochotę pogalopować naprzód, ale zamiast tego ześlizgnęła się ze swojego szarego, włochatego kuca i poklepała go po szyi.

– Przykro mi, Heniu, ale Koniczynek jest zmęczony. Nie pozwolę mu się ścigać.

Koniczynek był stary i nie mógł już szybko biegać, wcisnął więc teraz z wdzięcznością nos we włosy Zosi. Jej falujące czarne loki zwisały mu po obu stronach pyska jak oklapłe wąsy. Dziewczynka zachichotała, jednak w sercu czuła wielki ciężar. Miała już dziesięć lat i była w odpowiednim wieku, aby wstąpić do Akademii Jednorożców i dostać własnego jednorożca. Ale będzie bardzo tęskniła za Koniczynkiem!

– W porządku, skarbie? – zapytała jej mama. Zbliżyła się na swym jednorożcu Samotniku, który wyglądał bardzo elegancko w porównaniu z krótkonogim Koniczynkiem. – Może teraz czujesz się trochę dziwnie, ale zapewniam cię, że spędzisz w tej szkole wspaniałe chwile. Bądź dla wszystkich uprzejma i proszę, staraj się myśleć, zanim coś zrobisz.

Zosia uśmiechnęła się szeroko.

– Tak jakbym potrafiła!

– Hmm… – mruknęła mama i zmarszczyła brwi. Potem jej mina złagodniała. – Pamiętaj, że pozostałe dzieci prawdopodobnie będą tak samo onieśmielone jak ty, ale niebawem poznacie się lepiej.

– Trochę się denerwuję przed zawieraniem nowych znajomości – przyznała Zosia – ale bardziej martwię się o Koniczynka. – Pogłaskała go po szyi. – Myślisz, że da sobie radę beze mnie?

– Nic mu nie będzie – uspokoiła ją mama. – Starzeje się i będzie zadowolony ze spokojniejszego życia. Henio i ja zadbamy o to, aby był często przytulany i otoczony opieką. Nie martw się o Koniczynka, tylko ciesz się poznawaniem swojego jednorożca i nawiązywaniem z nim więzi. Będziecie się uczyć, jak wspólnie pracować w celu obrony naszej wyspy.

Serce Zosi wypełniła radość. Cieszyła się na myśl o obronie Wyspy Jednorożców, ich pięknego domu.

– Ciekawe, jaki będzie mój jednorożec i jaką będzie miał moc. Mam nadzieję, że będzie potrafił leczyć, tak jak Samotnik.

Każdy jednorożec rodził się z wyjątkowym magicznym talentem. Było wiele rodzajów mocy i młode jednorożce zwykle odkrywały, co potrafią, podczas pierwszego roku w akademii.

Mama Zosi pochyliła się i odsunęła niesforny lok sprzed oczu córki.

– Jestem pewna, że pokochasz swojego jednorożca niezależnie od tego, jakie będzie miał zdolności.

Zosia jechała na Koniczynku wzdłuż zielonego szpaleru drzew w kierunku szkoły i milczała. Bardzo chciała, aby jej jednorożec potrafił leczyć. Może ulżyłby niektórym dolegliwościom Koniczynka.

Tunel się skończył i Zosię oraz Koniczynka otoczyło blade styczniowe światło słoneczne. Dziewczynka zachwyciła się widokiem ogromnego budynku z marmuru i szkła oraz skrzącej się przed nim fontanny. Od lat marzyła o tej chwili.

– Ale tu pięknie! – Nie mogła oderwać oczu od majestatycznych wież szkoły i doskonale utrzymanych ogrodów, które otaczały budynek. Mimo zimy pełno było w nich kwitnących roślin. W oddali połyskiwała w słońcu wielokolorowa, magiczna woda słynnego Błyszczącego Jeziora.

– Chciałbym być wystarczająco duży, żeby tu wstąpić – powiedział tęsknie Henio.

Wokół we wszystkich kierunkach biegały dzieci, a nauczyciele wykrzykiwali polecenia. U podnóża schodów prowadzących do frontowych drzwi stała grupa dziewcząt. Wyglądały, jakby właśnie przyjechały do akademii. Zosia wzięła głęboki oddech. Nadszedł czas, aby pożegnać się z Koniczynkiem i rodziną! Objęła ramionami szyję kuca i schowała zapłakaną twarz w jego miękkiej grzywie.

– Do widzenia, kochany Koniczynku. Odpoczywaj sobie, pasąc się na polu.

Mama dotknęła jej ramienia.

– Odprowadzić cię?

– Nie, poradzę sobie. – Zosia wytarła oczy o grzywę Koniczynka i uścisnęła mamę oraz braciszka. – Do widzenia!

Podeszła do grupy pięciu dziewczynek. Zwróciła szczególną uwagę na koleżankę z gałązką niezapominajek w krótkich czarnych włosach. Uśmiechnęła się do niej nieśmiało, a ta odwzajemniła uśmiech. Zosia miała właśnie ją zapytać, jak ma na imię, kiedy podeszła do nich wysoka kobieta. Miała szczupłą bladą twarz i długi nos, na którego koniuszku chwiały się małe okulary. Przy jej boku pewnym krokiem szła dziewczynka o brązowych falujących włosach. Miała bystre zielone oczy i długi chudy nos, taki sam jak nauczycielka. Zosia uśmiechnęła się do niej, lecz dziewczynka tylko spojrzała na nią i skrzywiła się, jakby poczuła nieprzyjemny zapach.

– Dziewczęta – powiedziała szorstko kobieta – nazywam się Pokrzywa i będę was uczyć geografii i kultury. Jesteście ostatnimi, które przyjechały do akademii, a pani Prymulka czeka już w sali, aby połączyć was w pary z jednorożcami. Pospieszcie się. Nie tolerujemy guzdrania.

Zosia weszła na schody razem z ciemnowłosą dziewczynką.

– Cześć, jestem Zosia – szepnęła.

– A ja Ewa – odparła tamta. Wskazała głową na panią Pokrzywę. – Wygląda trochę groźnie, prawda?

Głowa nauczycielki obróciła się błyskawicznie. Jej chuda szyja i surowe spojrzenie sprawiały, że wyglądem przypominała złośliwego żółwia.

– I żadnego gadania! – warknęła.

Ewa zrobiła minę do Zosi, a ta stłumiła chichot. Poczuła iskierkę szczęścia. Miała przeczucie, że zostaną przyjaciółkami!