Julia Sykes

AKADEMIA JEDNOROŻCÓW

Iga i Jaskier

Ilustracje Lucy Truman
Przekład Marta Mortka

Tytuł oryginału: Unicorn Academy: Isla and Buttercup

Tłumaczenie: Marta Mortka

Redaktorka prowadząca: Justyna Jednoróg

Redakcja: Małgorzata Korbiel

Korekta: Anetta Radziszewska, Olga Gorczyca-Popławska

Skład i DTP: Joanna Meuś

Opracowanie graficzne okładki: Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Julie Sykes and Linda Chapman, 2019

© Copyright for illustration by Lucy Truman, 2019

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. 2023

Warszawa 2023

This translation of Unicorn Academy: Isla and Buttercup is published by arrangement with Nosy Crow Limited.

All rights reserved

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8318-419-7

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział pierwszy

- Rozdział drugi

- Rozdział trzeci

- Rozdział czwarty

- Rozdział piąty

- Rozdział szósty

- Rozdział siódmy

- Rozdział ósmy

- Rozdział dziewiąty

- Rozdział dziesiąty

- Rozdział jedenasty

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Do Isly Rose Nicole – niech wszystkie twoje dni bedaą wypelnione magia.

Rozdział pierwszy

– Och! To jest niesamowite, Matyldo! – zachwyciła się Iga.

Jej koleżanka z Sali Diamentowej, Matylda, obłożyła jedną ścianę stajni papierem i rysowała na nim wielki mural, przedstawiający ostatni rok w Akademii Jednorożców. Były tam sceny przybycia uczniów, dobierania ich w pary z jednorożcami, galopowania po szkolnych terenach oraz biwaków w lesie. Pozostałe dziewczynki z Sali Diamentowej – Róża, Frania, Alina i Wioleta – malowały tło, a mechaniczny jednorożec, którego skonstruowała Frania, nazywany Jednorobotem, pomagał im, rozwożąc wiaderka farby.

– Nieźle to wygląda, prawda? – odezwała się z dumą Róża.

– Rodzicom na pewno się spodoba! – odparła Iga.

Wszyscy uczniowie, którzy stworzyli więź ze swoimi rumakami i odkryli ich magiczną moc, wkrótce kończyli naukę. Już za kilka dni rodzice dzieci i jednorożców mieli przyjechać do akademii na uroczysty bal. Uczniowie, którzy jeszcze nie kończyli szkoły, jak Iga, zamierzali obejrzeć ceremonię, po czym pojechać do domu na święta i wrócić do szkoły w styczniu, na drugi rok nauki.

– Chcesz nam pomóc, Igo? – zapytała Matylda, odwróciwszy się do koleżanki.

– Tylko bym wszystko popsuła. – Iga potrząsnęła głową.

– Nie wygłupiaj się, ja nie umiem rysować, więc robię tylko trawę – powiedziała Wioleta. – Chodź i przyłącz się do mnie!

Z pewnością byłoby miło, ale Iga nie chciała ryzykować, że zrujnuje ich piękny mural.

– Innym razem – powiedziała radośnie. – Wkrótce przyjdą dziewczyny z mojej sali. Robimy śnieżynki, które będą zwisać z sufitu. – Uśmiechnęła się szeroko. – To jest mój poziom, jeśli chodzi o sztukę!

– No to przynajmniej z nami usiądź – zaproponowała Wioleta, machając do niej zachęcająco pędzlem.

– Dzięki. – Iga znowu się uśmiechnęła.

Dziewczynki z Sali Diamentowej zawsze były dla niej takie miłe. Będzie za nimi tęsknić, kiedy opuszczą szkołę.

W jej grupie, czyli Sali Rubinowej, uczennice nie dogadywały się ze sobą tak dobrze jak koleżanki z Sali Diamentowej. Co prawda Monika i Anna były miłe, ale przyjaźniły się i wszystko robiły razem. Czwarta dziewczynka, Walentyna, miała bogatych rodziców – członków zarządu szkoły, i często zachowywała się tak, jakby była lepsza od innych.

„Ciekawe, kto będzie w mojej sali w przyszłym roku” – zastanawiała się Iga, szykując się do pracy nad swoim płatkiem śniegu. Sama nie wiedziała, co myśleć o powrocie do akademii po feriach świątecznych, cieszyła się więc, że Jaskier, jej pewny siebie, energiczny mały jednorożec, będzie z nią.

– Próbowałyśmy odgadnąć, gdzie może się ukrywać pani Wierzba – powiedziała Wioleta, włączając Igę do rozmowy. – Masz jakieś podejrzenia?

Miła, przyjacielska pani Wierzba była szkolną pielęgniarką, do czasu aż dziewczynki z Sali Diamentowej odkryły, że wyciągała magię z wyspy, aby przejąć nad nią władzę! Miesiąc wcześniej pani Wierzba porwała Wioletę i jej jednorożca Migotkę do Lodowej Laguny, gdzie przechowywała skradzioną magię w wodzie pod lodem. Dzięki wiadomości przekazanej przez Igę dziewczynki z Sali Diamentowej ruszyły na ratunek swoim przyjaciołom i wszystkim udało się bezpiecznie stamtąd uciec. Pani Wierzba zaś zniknęła bez śladu.

– Mogła wrócić do Lodowej Laguny – odparła Iga i poczerwieniała na twarzy, gdy koleżanki odwróciły się w jej stronę.

Właściwie nie miała zamiaru głośno wyrażać tej myśli. Czy teraz wszyscy pomyślą, że to głupi pomysł?

– Oczywiście! To jest błyskotliwa myśl! – powiedziała Wioleta.

– Jesteś bardzo mądra, Igo – dodała Matylda.

Komplementy zawstydzały Igę, więc zarumieniła się jeszcze bardziej.

– No nie wiem… Na pewno inni mają lepsze pomysły.

– Nie powinnaś być taka skromna. – Róża się do niej uśmiechnęła. – To logiczne, kiedy się nad tym zastanowić. Pani Wierzba z pewnością ukrywa się w Lodowej Lagunie, ma tam przecież zgromadzoną magię, którą ukradła z kilku różnych miejsc na wyspie. W dodatku jest to tajemnicze miejsce, do którego nikt inny nie umie trafić.

– To jak ją schwytamy, jeśli tam jest? – zastanawiała się Frania.

Właśnie wtedy pojawiły się Monika, Anna i Walentyna z papierem i nożyczkami.

– Och, jaki ładny płatek śniegu, Igo! – powiedziała zachwycona Monika.

– Pokażesz mi, jak go zrobiłaś? – zapytała Anna. – Zrobię taki sam.

Iga przez chwilę poczuła się szczęśliwa, lecz szybko zniweczyła to Walentyna.