Tytuł oryginału: Night School

Copyright © 2012 Moonflower Books Limited

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2024

Copyright © for the translation by Martyna Bielik

Opieka redakcyjna nad wydaniem drugim: Natalia Karolak

Przyjęcie tłumaczenia: Aleksandra Szpak

Adiustacja i korekta: d2d.pl

Przygotowanie do druku wydania drugiego: Pracownia 12A

Projekt okładki i ozdobniki we wnętrzu książki: Agnieszka Gontarz

Ilustracja na okładce: Agnieszka Yagna Firla, @agnieszka_firla

Promocja i marketing: Magdalena Wojtanowska

ISBN 978-83-8135-692-3

www.moondrive.pl

Wydawnictwo Otwarte sp. z o.o.,
ul. Smolki 5/302, 30-513 Kraków.
Wydanie II poprawione, 2024

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com

Dla Jacka, który zawsze we mnie wierzył

ROZDZIAŁ 1

– Pospiesz się!

– Wyluzuj. Prawie skończyłam. – Allie zacisnęła zęby i kucając w ciemnościach rozpraszanych przez światło latarki Marka, dokończyła malowanie literki A.

Ich głosy niosły się echem po pustym korytarzu. Mark parsknął śmiechem, gdy oświetlił jej dzieło rozchybotanym promieniem.

Usłyszawszy nagły trzask, oboje podskoczyli. Nad ich głowami rozbłysły jarzeniówki, które zalały szkolny korytarz oślepiającym blaskiem.

W drzwiach stanęli dwaj umundurowani policjanci.

Allie powoli opuściła puszkę, wciąż trzymając palec na przycisku rozpylającym farbę. Ostatnia litera rozjechała się po całych drzwiach gabinetu dyrektora, sięgając aż do podłogi pokrytej brudnym linoleum.

– Uciekaj! – zawołała i zaczęła biec. Jej gumowe podeszwy skrzypiały na wykładzinie pustego korytarza szkoły w Brixton Hill. Powstrzymała się przed spojrzeniem do tyłu i sprawdzeniem, czy Mark biegnie za nią. Nie miała pojęcia, gdzie się podziewała cała reszta, ale jeśli Harry po raz kolejny dał się złapać, to ojciec bez wątpienia go zabije.

W pełnym pędzie ścięła zakręt i wbiegła do ciemnego korytarza. Nad drzwiami po drugiej stronie wisiała fosforyzująca tabliczka, wskazująca wyjście przeciwpożarowe. Pognała ku niej, czując, jak wypełnia ją olbrzymia energia. Wiedziała, że jej się uda. Na pewno się wymknie.

Uderzyła z rozpędu w podwójne drzwi, po czym z całych sił szarpnęła za zasuwę, która oddzielała ją od wolności. Metal nawet nie drgnął. Z niedowierzaniem pociągnęła raz jeszcze, ale drzwi były zamknięte.

„Niech to szlag – pomyślała. – Gdyby nie to, że się tu właśnie włamałam, mogłabym donieść do prasy o takim zaniedbaniu”.

Gorączkowo rozejrzała się po korytarzu. Od głównych drzwi odcięła ją policja, a jedyne wyjście awaryjne okazało się zamknięte. Musiała znaleźć jakieś inne rozwiązanie. Wstrzymała oddech i zaczęła nasłuchiwać. Stukot kroków i głosy były coraz bliżej.

Oparła dłonie na kolanach i zwiesiła głowę. To się nie może tak skończyć, rodzice ją przecież zabiją. Trzecie aresztowanie w ciągu roku? Wystarczyło, że przenieśli ją do tej zacofanej szkoły. Ciekawe, gdzie tym razem by ją posłali.

Zerwała się i podbiegła do najbliższych drzwi.

Jeden, dwa, trzy kroki…

Nacisnęła klamkę.

Zamknięte.

Podbiegła do następnych.

Jeden, dwa, trzy, cztery kroki…

Zamknięte.

Zmierzała w stronę policjantów, wiedząc, że to kompletne szaleństwo. Okazało się jednak, że trzecie drzwi były otwarte i prowadziły do magazynu ze środkami czystości. Przemknęło jej przez głowę, że szkoła, w której zamyka się drzwi do pustych klas, a zostawia otwarte pomieszczenie gospodarcze, musi być prowadzona przez idiotów.

Wśliznęła się ostrożnie pomiędzy regały wypełnione papierowymi ręcznikami, plastikowymi wiaderkami i jakimś sprzętem, którego nie potrafiła zidentyfikować. Drzwi zamknęły się za jej plecami, pogrążając wszystko w ciemnościach. Uspokoiła oddech. Otoczył ją tak głęboki mrok, że nie potrafiła dostrzec własnej dłoni, którą pomachała sobie przed twarzą; wiedziała jednak, że tam jest. Zdezorientowana sięgnęła przed siebie, próbując utrzymać równowagę. Westchnęła gwałtownie, czując, jak jej dłoń trafia w wysoki stos papierowych ręczników, które momentalnie zaczęły się osuwać. Choć nadal niczego nie widziała, jakimś cudem udało jej się powstrzymać katastrofę.

Zza drzwi dobiegały odgłosy cichej rozmowy. Dźwięki zdawały się oddalać. Wystarczy, że zaczeka parę minut, i będzie po wszystkim. Jeszcze tylko kilka minut.

Robiło jej się coraz bardziej duszno i gorąco.

Zachowaj spokój.

Skupiła się na liczeniu kolejnych ciężkich oddechów.

Dwanaście, trzynaście, czternaście…

Znów się zaczynało. Nie potrafiła złapać tchu i miała wrażenie, że zamurowano ją żywcem. Jej serce waliło jak oszalałe, a w gardle wzbierała panika.

Uspokój się, Allie. Wytrzymaj jeszcze pięć minut i będziesz bezpieczna. Chłopaki nigdy cię nie wsypią.

Próbowała się opanować, ale nie przyniosło to żadnego efektu. Dusiła się, walcząc z zawrotami głowy. Musiała się stąd wydostać. Po jej twarzy ściekały strugi potu, a podłoga zaczęła wirować. Sięgnęła do klamki.

Nie, nie, nie… tylko nie to!

Drzwi z tej strony były zupełnie gładkie.

Ogarnięta paniką zaczęła macać po całej powierzchni, sprawdzając również pobliską ścianę. Nic. Tych drzwi nie dało się otworzyć od środka. Pchała je ze wszystkich sił, drapiąc paznokciami wzdłuż krawędzi, ale nie drgnęły nawet o milimetr. Oddychała z coraz większym trudem, przytłoczona ciemnością, która zdawała się narastać.

Zacisnęła dłonie w pięści i zaczęła walić w gładkie, nieruchome drzwi.

– Pomocy! Nie mogę oddychać! Otwórzcie!

Żadnej odpowiedzi.

– Pomocy! Proszę, pomóżcie!

Nienawidziła się za ten błagalny ton w głosie. Wstrząsana płaczem przyłożyła policzek do drzwi i uderzała w nie otwartą dłonią, z trudem łapiąc oddech.

– Proszę…

Wreszcie drzwi się otworzyły, a ona wpadła prosto w ramiona stojącego przed nimi policjanta. Przytrzymał ją, świecąc latarką po oczach i patrząc przez chwilę na rozczochrane włosy oraz policzki poznaczone śladami łez. Spojrzał ponad jej głową i uśmiechnął się do drugiego funkcjonariusza. Tamten odpowiedział uśmiechem. Trzymał za ramię Marka, który gdzieś zgubił czapkę i stał ze zwieszoną głową.

ROZDZIAŁ 2

Mimo nieustającego jazgotu, jaki panował w piątkowy wieczór na posterunku policji, Allie słyszała głos swojego ojca tak dobrze, jakby stał tuż obok niej. Przestała nerwowo bawić się włosami i spojrzała z niepokojem w stronę drzwi.

– Naprawdę ogromnie panu dziękuję. Strasznie mi przykro, że sprawiliśmy tyle kłopotów.

Doskonale znała ten ton. Oznaczał, że tata czuje się upokorzony. Przez nią. Usłyszała kolejny męski głos, którego nie potrafiła rozpoznać, a potem znów odezwał się ojciec.

– Tak, poczynimy odpowiednie kroki. Dziękuję za cenną radę. Omówimy to w domu i jutro podejmiemy decyzję.

Decyzję? Jaką decyzję?

Ojciec stanął w otwartych drzwiach, mierząc ją spojrzeniem zmęczonych niebieskich oczu. Poczuła delikatne ukłucie w sercu. Z nieogoloną twarzą i w pogniecionym ubraniu wyglądał na starego i wyczerpanego. Podszedł do siedzącej za biurkiem policjantki i podał jej jakieś dokumenty. Kobieta rzuciła na nie okiem i odłożyła na stos papierów, piętrzący się na blacie przed nią. Jedną ręką sięgnęła do szuflady i wyciągnęła z niej kopertę z rzeczami należącymi do Allie. Pchnęła ją w stronę ojca i nie patrząc na żadne z nich, odezwała się mechanicznym głosem:

– Zostajesz oddana pod opiekę rodziców. Możesz odejść.

Allie podniosła się niezgrabnie z krzesła i ruszyła za ojcem wąskim, jasno oświetlonym korytarzem w stronę wyjścia. Po wydostaniu się z posterunku wdychała głęboko przyjemne letnie powietrze, czując ulgę, choć wyraz twarzy taty wciąż budził w niej niepokój. W zupełnej ciszy podeszli do samochodu. Ojciec nacisnął guzik na pilocie i czarny ford powitał ich niedorzecznym pisknięciem.

Odczekała, aż ojciec uruchomi silnik, i spojrzała na niego, chcąc wszystko wyjaśnić.

– Tato…

– Nie rób tego, Alyson. – Siedział z zaciśniętymi zębami, nie odwracając się w jej stronę.

– Czego mam nie robić?

– Nie odzywaj się. Po prostu siedź.

Całą podróż odbyli w milczeniu. Kiedy dotarli do domu, tato wysiadł z samochodu, wciąż bez słowa. Allie wygramoliła się z pojazdu, czując narastającą w żołądku kulę strachu. Najgorsze było to, że wcale nie wydawał się wściekły, sprawiał wrażenie kompletnie wypranego z emocji.

Pokonała schody, weszła na korytarz i minęła opustoszałą sypialnię brata. Chwilę później zamknęła się w swoim pokoju i spojrzała do lustra. Jej pofarbowane henną czerwone włosy były w rozpaczliwym stanie, a na skroni miała smugę czarnej farby. Całości dopełniały rozmazany makijaż pod oczami i unoszący się wokół niej zapach potu, przemieszany z wonią lęku.

– Cóż – westchnęła, nie odrywając wzroku od własnego odbicia – pewnie mogło być gorzej.

Kiedy obudziła się następnego dnia, dochodziło południe. Wygrzebała się spod rozkopanej kołdry, po czym naciągnęła na siebie dżinsy i białą koszulkę. Ostrożnie otwarła drzwi. Cisza. Na palcach zeszła do kuchni, wypełnionej o tej porze promieniami słońca, odbijającymi się od wypolerowanych, drewnianych blatów. Czekały na nią chleb oraz masło, które zaczęło się już topić z powodu wysokiej temperatury. Obok czajnika stał kubek, do którego wrzucono torebkę z herbatą.

Mimo wszystkich ostatnich wydarzeń poczuła, że jest naprawdę głodna. Odkroiła solidną pajdę chleba i wrzuciła ją do tostera. Włączyła radio, aby rozproszyć panującą wokół ciszę, ale wyłączyła je po kilku sekundach. Zjadła w pośpiechu, kartkując bezmyślnie wczorajszą gazetę. Dopiero kiedy skończyła, jej spojrzenie padło na kartkę wiszącą na kuchennych drzwiach:

Wracamy po południu. NIE WYCHODŹ z domu. M.

Instynktownie sięgnęła po telefon, żeby zadzwonić do Marka, ale aparat zniknął ze swojego miejsca przy lodówce. Oparła się o blat i zaczęła stukać palcami o drewnianą powierzchnię, licząc kolejne ruchy wskazówek zegara wiszącego nad kuchenką.

Dziewięćdziesiąt sześć tików.

A może to były taki?

W jaki sposób się to rozróżnia?

– Dobra – rzuciła, uderzając otwartą dłonią o blat. – Walić to.

Pobiegła do swojego pokoju i szarpnęła za górną szufladę biurka, sięgając po laptop.

Szuflada była pusta.

Allie stała przez chwilę w milczeniu, kuląc ramiona i zastanawiając się, co to może oznaczać.

Rodzice wrócili dopiero późnym popołudniem. Cały dzień umierała z niepokoju, zrywając się do okna po każdym trzaśnięciu drzwiami samochodu. Kiedy się jednak wreszcie pojawili, skuliła się tylko na wielkim skórzanym fotelu przed telewizorem i przyjęła obojętny wyraz twarzy, wpatrując się w ekran z wyłączonym dźwiękiem.

Matka jak zwykle odłożyła torebkę na stolik w przedpokoju i ruszyła w ślad za ojcem do kuchni, żeby postawić wodę na herbatę. Patrząc przez uchylone drzwi, Allie dostrzegła jej dłoń wspartą na ramieniu taty – tak jakby próbowała dodać mu otuchy. Chwilę później matka cofnęła rękę i poszła do lodówki po mleko.

Źle to wygląda.

Po kilku minutach oboje usiedli naprzeciw niej na granatowej sofie. Tato miał porządnie przyczesane włosy, ale pod jego oczami widać było głębokie cienie. Matka zacisnęła usta, wydawała się jednak zupełnie spokojna.

– Alyson… – odezwał się ojciec, ale natychmiast zamilkł, pocierając podkrążone oczy.

– Zastanawialiśmy się, jak możemy ci pomóc – podjęła mama.

Oho.

– Najwyraźniej nie przepadasz za swoją aktualną szkołą – ciągnęła zupełnie spokojnym, rzeczowym tonem. Allie wodziła wzrokiem od jednego rodzica do drugiego. – A biorąc pod uwagę, że właśnie się do niej włamałaś, podpaliłaś swoje akta i zostawiłaś na drzwiach gabinetu dyrektora napis głoszący, że „Ross to kupa”, trudno się dziwić, że oni również za tobą nie przepadają.

Allie przygryzła skórkę przy paznokciu małego palca i z trudem powstrzymała się od wybuchnięcia nerwowym chichotem. Śmiech tylko pogorszyłby jej sytuację.

– To już druga szkoła, która uprzejmie nas poprosiła o przeniesienie cię w jakieś inne miejsce. Jesteśmy trochę zmęczeni tą miłą korespondencją z placówkami oświaty.

Ojciec pochylił się do przodu i po raz pierwszy od chwili, kiedy opuścili posterunek, spojrzał jej prosto w oczy.

– Wiemy, że próbujesz się w ten sposób odegrać, Alyson – westchnął. – Rozumiemy, że jest to twoja metoda na radzenie sobie ze wszystkim, co się stało, ale mamy już tego dosyć. Graffiti, wagary, wandalizm… Wystarczy. Pokazałaś, na co cię stać.

Allie już otwierała usta, żeby zaprotestować, ale matka powstrzymała ją ostrzegawczym spojrzeniem. Zamiast tego więc dziewczyna podciągnęła kolana pod brodę i objęła je ramionami.

– Ostatniej nocy – ponownie odezwała się mama – uczynny policjant, który, nawiasem mówiąc, doskonale wiedział o wszystkich twoich wybrykach, zasugerował nam, żeby posłać cię do innej szkoły. Poza Londynem. Z dala od twoich przyjaciół – ostatnie słowo wypowiedziała z pełną goryczy pogardą. – Zadzwoniliśmy dziś rano do kilku osób… – Nagle zamilkła i popatrzyła z wahaniem na męża, jakby nie wiedząc, czy powinna kontynuować. – Znaleźliśmy miejsce, które specjalizuje się w edukacji nastolatek z podobnymi problemami.

Allie poczuła dreszcze.

– Pojechaliśmy tam dzisiaj. Udało nam się porozmawiać z dyrektorką…

– Która okazała się przeurocza – wtrącił tato.

– I zgodziła się, żebyś jeszcze w tym tygodniu podjęła naukę – matka całkowicie zignorowała jego komentarz.

– Moment… Jak to w tym tygodniu? – odezwała się Allie z niedowierzaniem. – Przecież dwa tygodnie temu zaczęły się wakacje.

– Zamieszkasz w internacie – poinformował ojciec, puszczając mimo uszu jej sprzeciw. Allie wpatrywała się w niego z rozdziawionymi ustami.

Internat?

Słowo odbiło się głośnym echem we wnętrzu jej czaszki.

„Chyba sobie żartują”, pomyślała.

– Nie stać nas na to tak naprawdę, ale uznaliśmy, że warto spróbować, zanim całkowicie zmarnujesz sobie życie. W oczach prawa jesteś jeszcze nieletnia, ale to już długo nie potrwa. – Uderzył dłonią o poręcz sofy. Allie obserwowała go z napięciem. – Masz szesnaście lat, Alyson. To musi się skończyć.

Dziewczyna wsłuchiwała się w bicie własnego serca.

Trzynaście, czternaście, piętnaście…

Nie potrafiła uwierzyć, że wszystko potoczyło się tak niewiarygodnie źle. Miała wrażenie, że właśnie pobito przy niej rekord świata w spiętrzaniu fatalnych rozwiązań. Pochyliła się do przodu.

– Posłuchajcie – poprosiła. – Wiem, że wszystko zepsułam. Jest mi naprawdę strasznie, strasznie przykro. – Starała się, żeby zabrzmiało to szczerze.

Matka wydawała się niewzruszona, więc dziewczyna zwróciła się tym razem do ojca.

– Nie wydaje wam się jednak, że trochę przesadzacie? To przecież jakieś wariactwo, tato!

Rodzice ponownie popatrzyli sobie w oczy. W spojrzeniu mamy kryło się wyraźne naleganie. Tata tylko potrząsnął głową i zmierzył Allie smutnym wzrokiem.

– Już za późno – stwierdził. – Decyzja została podjęta. Zaczynasz od środy. Do tego czasu masz zakaz korzystania z komputera, telefonu i odtwarzacza muzyki. Nie możesz również wychodzić z domu.

Przyglądając się, jak wstają, miała wrażenie, że obserwuje skład sędziowski opuszczający salę sądową. W pustce, która pozostała po ich wyjściu, Allie próbowała opanować urywany oddech.

Kilka kolejnych dni zlało się w jeden ciąg chaosu i osamotnienia. Powinna się pakować i przygotowywać do wyjazdu, ale większość czasu poświęcała na kolejne próby przekonania rodziców do rezygnacji z tego bezsensownego planu.

Bez skutku. Prawie w ogóle się do niej nie odzywali.

We wtorek mama przekazała jej wąską kopertę w kolorze kości słoniowej, ozdobioną czarnym, atramentowym ornamentem przedstawiającym rycerski hełm z pióropuszem oraz nagłówkiem Akademia Cimmeria. Poniżej znajdował się dopisek wykonany przepięknym, odręcznym pismem pełnym zakrętasów: „Informacje dla nowych uczniów”.

W środku znalazła dwie kartki wypełnione tekstem, który prawdopodobnie napisano na maszynie. Nie była tego do końca pewna – nigdy tak naprawdę nie widziała maszynopisu – ale równe, kanciaste literki pozostawiły wyraźne wgłębienia na grubym kredowym papierze. Na każdej stronie mieściło się zaledwie parę akapitów.

Pierwsza kartka była listem od dyrektorki szkoły Isabelle le Fanult, która twierdziła, że nie może się już doczekać swojego pierwszego spotkania z Allie.

„Cudownie”, pomyślała Alyson, upuszczając list na podłogę. Druga kartka również okazała się niezbyt przydatna. Informowała, że wszystkie przybory do pisania oraz papier zostaną jej zapewnione przez szkołę, podobnie jak obowiązkowy mundurek. Ubrania, które ze sobą zabierze, powinny zostać podpisane jej inicjałami, naszytymi na materiał lub wykonanymi za pomocą wodoodpornego markera. Zalecano również przywiezienie kaloszy oraz płaszcza przeciwdeszczowego, ponieważ „szkolny kampus jest rozległy i leży w wiejskiej okolicy”.

Przejrzała resztę tekstu, szukając tradycyjnie złowieszczej wzmianki na temat „szkolnych zasad”. Znalazła ją bez problemu, zapisaną pogrubioną czcionką.

Pełny spis zasad obowiązujących nasze uczennice otrzymasz po przyjeździe na miejsce. Prosimy o zapoznanie się z nimi i przestrzeganie ich. Złamanie którejkolwiek będzie surowo karane.

Tekst pod spodem przynosił jeszcze więcej złych wiadomości.

Po przyjeździe na miejsce uczniowie mają absolutny zakaz opuszczania terenu szkoły bez zgody rodziców lub dyrektorki. Zgody udziela się jedynie w wyjątkowych wypadkach.

Schyliła się, podniosła list z podłogi, po czym złożyła go roztrzęsionymi rękami i wsunęła z powrotem do koperty, którą odłożyła na biurko.

„Co to ma być? – pomyślała. – Szkoła czy więzienie?”

Zeszła na dół, do kuchni, gdzie matka krzątała się przy obiedzie.

– Muszę zadzwonić do Marka – oznajmiła Allie wyzywająco, sięgając po słuchawkę telefonu, który jakimś magicznym sposobem wracał na swoje miejsce, gdy rodzice byli w domu.

– Czyżby? – zapytała mama i odłożyła nóż na blat.

– Skoro wysyłacie mnie do więzienia, to chyba mam prawo do jednego telefonu? – w głosie Allie zabrzmiało oburzenie. To wszystko zaszło już o wiele za daleko.

Mama przyglądała jej się przez chwilę, wreszcie wzruszyła ramionami i sięgnęła ponownie po nóż, wracając do krojenia pomidorów.

– Dzwoń, skoro musisz – westchnęła.

Allie zwlekała przez chwilę, próbując sobie przypomnieć numer telefonu przyjaciela. Z reguły nie musiała go pamiętać, był zapisany w jej komórce.

Mark odebrał dopiero po kilku sygnałach.

– Hej – jego głos w słuchawce brzmiał tak zwyczajnie i kojąco, że przez chwilę myślała, że się rozpłacze.

– Hej, to ja, Allie.

– Niech to szlag! Gdzie się podziewałaś!? – zawołał z tak ogromną ulgą, że aż sama ją poczuła.

– W areszcie domowym. – Wbiła spojrzenie w matczyne plecy. – Zabrali mi telefon i komputer. Zakazali wychodzić z domu. A co u ciebie?

– Wszystko w normie. – Zaśmiał się. – Starzy się wkurzają, nauczyciele wkurzają się jeszcze bardziej, ale nie ma się czym przejmować.

– Chcą cię wykopać?

– Co? Ze szkoły? Nie. A ciebie wykopali?

– Rzekomo tak. Rodzice wysyłają mnie do jakiegoś obozu koncentracyjnego, ale upierają się, żeby nazywać to szkołą. Jadę na jakieś totalne zadupie.

– Serio? – Mark wydawał się poważnie zaniepokojony. – Niezły kanał. Ciekawe, czemu aż tak im odbiło. Przecież nikomu nie stała się żadna krzywda. Ross wkrótce o wszystkim zapomni. Odpracuję trochę robót społecznych, powiem przepraszam i wrócę do zwykłego szkolnego piekiełka. Nie wierzę, że twoi starzy są aż tak zacofani.

– Ja też nie. Wyobraź sobie, że moi średniowieczni rodzice stwierdzili, że po wyjeździe do tego więzienia nie będę się mogła z tobą kontaktować, ale gdybyś chciał mnie znaleźć, to szkoła nazywa się Cimmeri…

Połączenie zostało nagle przerwane. Allie spojrzała na matkę, która trzymała w ręku wtyczkę wyjętą z gniazdka telefonu. Jej twarz nie wyrażała żadnych emocji.

– Wystarczy – stwierdziła i zabrała jej słuchawkę.

Chwilę później wróciła do krojenia pomidorów, a Allie wciąż stała nieruchomo, nie spuszczając z niej wzroku. W ciągu trzydziestu sekund pobladła twarz dziewczyny oblała się rumieńcem. Z trudem powstrzymywała łzy. Wreszcie odwróciła się na pięcie i wybiegła z kuchni.

– Jesteście… kompletnie… obłąkani! – słowa popłynęły wpierw szeptem, ale zanim dotarła do szczytu schodów, zamieniły się w krzyk. Trzasnęła drzwiami do swojego pokoju i stanęła nieruchomo pośrodku, zupełnie nie wiedząc, co powinna zrobić.

Przestała się czuć w tym miejscu jak w domu.

Kiedy nadszedł słoneczny i upalny środowy poranek, Allie z zaskoczeniem odkryła, że odczuwa ulgę. Przynajmniej ten etap kary miała już za sobą.

Przez pół godziny wpatrywała się w otwartą szafę, próbując wymyślić, co na siebie włożyć. Ostatecznie zdecydowała się na obcisłe czarne dżinsy i długą czarną koszulkę na ramiączkach, ozdobioną napisem „Trouble” wykonanym ze srebrzystych cekinów. Rozczesała swoje rude włosy i pozwoliła im luźno opaść na plecy.

Patrząc na siebie w lustrze, uznała, że wygląda na pobladłą i wystraszoną.

Stwierdziła, że może się bardziej postarać.

Sięgnęła po kredkę do oczu, by zrobić ciemne łuki na powiekach, a potem nałożyła na rzęsy grubą warstwę tuszu. Schyliła się pod łóżko, wyjęła stamtąd sięgające do kolan czerwone martensy i założyła je, wpychając spodnie do środka. Gdy schodziła na dół, czuła się przez chwilę jak gwiazda rocka. Przybrała zbuntowany wyraz twarzy.

Mama spojrzała na nią z dramatycznym westchnieniem, ale nie odezwała się ani słowem. Śniadanie zjedli w lodowatym milczeniu, a później Allie wróciła do swojego pokoju, by skończyć się pakować. Rzuciła stos ubrań na łóżko i usiadła pomiędzy nimi, opierając głowę na kolanach. Skupiła się na liczeniu kolejnych oddechów i próbach odzyskania spokoju.

Kiedy wreszcie szła do samochodu, zatrzymała się na chwilę i spojrzała na swój dom, próbując zachować go w pamięci. Był to zwyczajny, niczym się niewyróżniający budynek z tarasem, od zawsze traktowała go jednak jak dom rodzinny, dzięki czemu wydawał się jej najpiękniejszy na świecie.

Teraz niczym się nie różnił od reszty budynków przy ulicy.

ROZDZIAŁ 3

Podróż samochodem okazała się prawdziwą męczarnią. Zwykle Allie cieszyłaby możliwość wyjazdu z miasta, zwłaszcza w taki ciepły letni dzień, teraz jednak, przyglądając się, jak zatłoczone londyńskie ulice przechodzą z wolna w zielone pastwiska pełne drzemiących owiec, zmożonych upałem, poczuła się bardzo samotna. Panująca w samochodzie atmosfera również nie poprawiała jej nastroju. Rodzice praktycznie nie zwracali na nią uwagi. Mama wpatrywała się w mapę i od czasu do czasu udzielała tacie wskazówek.

Allie skuliła się na tylnym siedzeniu i wbiła rozżalone spojrzenie w czubki ich głów. Czemu nie mogą kupić GPS-u, jak wszyscy? Pytała o to już wiele razy, ale tata zawsze twierdził, że nie wierzy w nowe technologie i że każdy powinien umieć czytać mapy. Co za bzdura.

Bez dostępu do mapy Allie była zdana na domysły. Nikt jej nie powiedział, gdzie mieści się szkoła, widziała jedynie migające za oknem tabliczki z nazwami miejscowości – Guildford, Camberley, Farnham… Wreszcie zjechali z autostrady i zaczęli krążyć pomiędzy wzgórzami. Wąskie drogi, porośnięte z obu stron wysokimi żywopłotami, które nie pozwalały dostrzec, co się za nimi kryje, prowadziły ich przez kolejne wioski – Crondall, Dippenhall, Frensham… Wreszcie, po dwóch godzinach jazdy, ojciec zwolnił i wjechał na dróżkę przecinającą gęsty las, w którym było o wiele chłodniej i ciszej. Po kilku minutach chybotania się na wybojach i omijania głębokich dziur samochód stanął przed wysoką, żelazną bramą. Ciszę zakłócał jedynie warkot silnika.

Przez dłuższą chwilę nic się nie działo.

– Może powinieneś nacisnąć klakson albo skorzystać z dzwonka? – wyszeptała Allie, wpatrując się w ponure, czarne ogrodzenie, które ciągnęło się w głąb lasu.

– Nie – odpowiedział ojciec, również ściszając głos. – Mają tu jakiś monitoring czy coś w tym rodzaju. Wiedzą, że przyjechaliśmy. Ostatnio czekaliśmy tylko parę…

Nagle wrota zadrżały i uchyliły się do środka z metalicznym pogłosem. Za nimi również ciągnął się las, a splątane grube gałęzie skutecznie zatrzymywały promienie słoneczne. Spojrzenie Allie powędrowało ku mrocznej gęstwinie.

Witaj w nowej szkole. Zaczynasz nowe życie.

Czekając, aż wrota całkowicie się otworzą, liczyła kolejne uderzenia serca. Bum-bum-bum. Po trzynastym wreszcie zobaczyła drogę. Z niepokojem rozejrzała się po samochodzie, myśląc, że rodzice mogli usłyszeć łoskot jej serca. Oboje cierpliwie czekali. Tata postukiwał palcami o kierownicę.

Po dwudziestu pięciu uderzeniach wrota zatrzymały się z hukiem. Tato wrzucił pierwszy bieg. Samochód ruszył z miejsca.

Czując nagły skurcz gardła, Allie skupiła się na oddychaniu. Nie chciała przeżywać kolejnego ataku paniki, nie potrafiła jednak pozbyć się dojmującego strachu. „Nie świruj – powtarzała sobie w duchu. – To tylko jeszcze jedna szkoła. Skup się”.

Zadziałało. Oddech powoli wrócił do normy.

Samochód skręcił na zadbaną żwirowaną drogę wijącą się pomiędzy potężnymi drzewami. W porównaniu z trasą, która doprowadziła ich pod bramę, podjazd był w idealnym stanie, a auto zdawało się płynąć w powietrzu.

Allie wciąż skupiała się na swoim sercu: przez kolejne sto dwadzieścia trzy uderzenia widziała jedynie drzewa i cienie. Nagle zabiło o wiele mocniej, gdy zobaczyła światło oraz budynek.

Przestała liczyć.

Było o wiele gorzej, niż sobie wyobrażała. Gotycka budowla z ciemnoczerwonej cegły, stojąca u stóp skąpanego w słońcu leśnego wzgórza, wydawała się kompletnie nie na miejscu. Trzypiętrowa konstrukcja sprawiała wrażenie, jakby wyrwano ją z zupełnie innych czasów i okolic i rzucono tutaj… gdziekolwiek to „tutaj” się znajdowało. Spadzisty dach pełny wieżyczek zwieńczono czymś w rodzaju ostrzy z kutego żelaza, które zdawały się przecinać niebo.

Niech to szlag!

– Naprawdę niesamowity budynek – stwierdził ojciec.

– Niesamowicie ponury – prychnęła mama.

Przerażający. Tego słowa szukacie… Przerażający.

Na tle tego straszliwego budynku oświetlona słonecznym blaskiem droga, która wiła się aż pod wielkie mahoniowe wrota znajdujące się w murze z ciemnej cegły, wyglądała na wyrzeźbioną z kości słoniowej. Ojciec nacisnął hamulec i zatrzymali się w cieniu rzucanym przez budowlę.

W tej samej sekundzie wrota otwarły się na całą szerokość i pojawiła się w nich szczupła, uśmiechnięta kobieta, która pospiesznie zbiegła po schodach. Gęste ciemnoblond włosy spięła luźno spinką, a ich podkręcone końcówki sprawiały wrażenie zadowolonych ze swojego miejsca pobytu. Allie stwierdziła z ulgą, że kobieta wygląda zupełnie normalnie: nosiła okulary odsunięte teraz na czubek głowy oraz błękitną sukienkę, na którą narzuciła kremowy, bawełniany sweterek.

Rodzice wygramolili się z samochodu i wyszli jej na spotkanie. Niezauważona Allie trzymała się z tyłu. Otwarła z wahaniem drzwi, opuszczając bezpieczne i znajome siedzenie forda. Na wszelki wypadek nie zamykała ich za sobą. Oparła się o samochód i spojrzała uważnie na całą trójkę. Czekała. Dwadzieścia siedem uderzeń serca.

Dwadzieścia osiem. Dwadzieścia dziewięć.

– Państwo Sheridan, miło was ponownie zobaczyć – głos kobiety okazał się ciepły i melodyjny, a uśmiech przychodził jej z łatwością. – Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt męcząca. Czasem na drodze z Londynu trafiają się potężne korki. Dobrze, że przynajmniej pogoda wam dopisała, prawda?

Allie zwróciła uwagę na jej lekki akcent, nie potrafiła go jednak rozpoznać. Było w nim coś szkockiego, dodającego delikatności jej słowom, które sprawiały wrażenie zdobionych kunsztownymi ornamentami.

Wymiana uprzejmości trwała jeszcze chwilę, wreszcie rozmowa ucichła, a cała trójka odwróciła się w stronę Allie. Z twarzy rodziców natychmiast zniknęły uprzejme uśmiechy, zastąpione wystudiowaną obojętnością, do której zdążyła się już niestety przyzwyczaić. Kobieta przywitała ją natomiast ciepłym uśmiechem.

– Ty zapewne jesteś Allie? – To na pewno był szkocki akcent, chociaż bardzo niezwykły i delikatny. – Nazywam się Isabelle le Fanult, jestem dyrektorką Akademii Cimmeria. Możesz mówić do mnie Isabelle. Witaj w naszej szkole, Allie.

Allie poczuła się nieco zaskoczona, słysząc zdrobnienie zamiast swego pełnego imienia, którego zawsze używali rodzice. Zwracanie się po imieniu do dyrektorki również wydało jej się dość dziwne.

Ale całkiem fajne.

Isabelle wyciągnęła przed siebie szczupłą, delikatną dłoń. Miała dziwnie piękne złotobrązowe oczy i z bliska wydawała się znacznie młodsza.

Allie wciąż nie chciała mieć nic wspólnego z tym miejscem ani z tą kobietą, mimowolnie jednak również wyciągnęła dłoń. Poczuła zaskakująco mocny, pewny uścisk, a kiedy Isabelle wypuściła ją ze swojego uchwytu, uznała, że może się odrobinę odprężyć. Dyrektorka przez chwilę patrzyła jej w oczy, dziewczyna zaś pomyślała, że dostrzega kryjące się w tym spojrzeniu współczucie. Wreszcie kobieta odwróciła się z powrotem w stronę rodziców i uśmiechnęła do nich, wzruszając delikatnie ramionami.

– Obawiam się, że według naszych reguł rodzice muszą pożegnać się z dziećmi właśnie tutaj. Przekraczając próg szkoły, nasi uczniowie zaczynają całkiem nowe życie i wolimy, by robili to samodzielnie. – Popatrzyła na Allie. – Przywiozłaś ze sobą dużo bagaży? Mam nadzieję, że damy radę wnieść je we dwie. Większość naszych pracowników jest aktualnie zajęta, więc same musimy sobie z tym poradzić.

– Nie, nie mam zbyt wielu rzeczy – odezwała się po raz pierwszy Allie.

Taka była zresztą prawda. Szkoła zapewniała większość niezbędnego wyposażenia i dopuszczała posiadanie tak niewielu przedmiotów osobistych, że Allie pomieściła wszystko w dwóch niedużych torbach, wypełnionych głównie książkami i zeszytami. Tato wyjął je właśnie z bagażnika, a Isabelle z zaskakującą łatwością podniosła większą z nich. Przez chwilę wymieniała jeszcze pożegnalne uprzejmości z jej rodzicami, w końcu jednak pozostawiła ich samym sobie.

– Pracuj ciężko i napisz do nas od czasu do czasu – rzucił tato. Wciąż wydawał się zdystansowany, kiedy jednak szybko ją przytulił, na jego twarzy pojawił się smutek.

Mama odgarnęła kosmyk włosów z czoła Allie, starannie unikając patrzenia jej w oczy.

– Proszę, daj szansę temu miejscu. I dzwoń, jeśli będziesz nas potrzebowała. – Przytuliła ją przez sekundę, a potem wypuściła i nie oglądając się za siebie, wróciła do samochodu.

Allie stała nieruchomo z opuszczonymi rękami i patrzyła na auto, które ponownie skręciło na żwirowany podjazd. Gwałtownie potrząsnęła głową, żeby odpędzić łzy napływające jej do oczu. Sięgnęła po pozostałą czarną torbę i odwróciła się do czekającej na nią Isabelle.

– Początek zawsze jest trudny – odezwała się łagodnie dyrektorka. – Później zrobi się trochę łatwiej. – Ruszyła szybkim krokiem w stronę schodów, wciąż mówiąc do Allie przez ramię. – Obawiam się, że czeka nas dość długi spacer. Przekonasz się, że ten budynek wydaje się nie mieć końca.

Kobieta zniknęła we wnętrzu szkoły, a jej głos stawał się coraz cichszy. Allie wahała się jeszcze przez chwilę, ale wreszcie ruszyła za nią.

– Oprowadzę cię trochę przy okazji – stwierdziła Isabelle, dziewczyna jednak w ogóle jej nie słuchała, wpatrując się w olbrzymi hol wejściowy.

Chłodny półmrok panujący we wnętrzu rozświetlały promienie słońca, filtrowane przez kolorowy witraż ponad ich głowami. Potężne kamienne łuki podtrzymywały sklepienie wiszące na wysokości co najmniej sześciu metrów. W ciągu setek lat tysiące stóp wypolerowały kamienną posadzkę do idealnego połysku. We wszystkich narożnikach stały półtorametrowe świeczniki, a na niektórych ścianach wisiały staroświeckie kilimy, jednak próbując dotrzymać kroku dyrektorce, Allie nie miała okazji lepiej się im przyjrzeć.

Prosto z holu weszły w szeroki korytarz z podłogą z ciemnego drewna. Isabelle skierowała się na prawo i weszła do pierwszej sali. W środku znajdowało się kilkanaście stolików otoczonych krzesłami, a jedną ze ścian zajmował olbrzymi kominek, w którym dyrektorka mogłaby się bez problemu zmieścić w całości.

– To nasza jadalnia. Tu spożywamy wszystkie posiłki – wyjaśniła i dała Allie chwilę na rozejrzenie się po sali, nim ponownie ruszyły w głąb korytarza.

Po kilku krokach zatrzymała się przed kolejnymi drzwiami, zwieńczonymi strzelistym łukiem. Znajdująca się za nimi sala była prawie pusta, miała lśniącą drewnianą podłogę, a jej sklepienie znajdowało się równie wysoko, co sufit w głównym holu. Zwisał z niego potężny metalowy żyrandol, pod ścianą zaś znalazło się miejsce dla kolejnego gigantycznego kominka.

– To sala główna. Tutaj odbywają się spotkania, bale i wszystkie inne wydarzenia. To najstarsza część budynku. Starsza niż fasada, dużo starsza niż może się wydawać. – Isabelle odwróciła się na pięcie i wróciła na korytarz.

Allie pospiesznie ruszyła za nią, z coraz większym trudem łapiąc oddech. Kobieta była zaskakująco szybka. Wskazywała właśnie jakieś drzwi po lewej stronie, tłumacząc, że to świetlica. Chwilę później rozpoczęły wspinaczkę po szerokich drewnianych schodach, ozdobionych imponującą mahoniową poręczą. Dyrektorka wciąż zasypywała ją kolejnymi informacjami na temat budynku, a jej espadryle delikatnie szurały na schodach. Allie była tym wszystkim nieco przytłoczona – nie potrafiła sobie przypomnieć, czy klatka schodowa pochodzi z epoki edwardiańskiej czy wiktoriańskiej. Jadalnię wybudowano w czasach reformacji… albo za panowania Tudorów. Większość sal lekcyjnych znajdowała się we wschodnim skrzydle szkoły, ale co mieściło się w zachodnim?

Pokonawszy dwie kondygnacje schodów, Isabelle skręciła w lewo i ruszyła korytarzem w kierunku kolejnych, tym razem węższych stopni, które doprowadziły je do długiego, słabo oświetlonego korytarza. Po obu stronach ciągnęły się szeregi drewnianych drzwi, pomalowanych białą farbą.

– Na tym piętrze mieszczą się wasze sypialnie. Mieszkasz w pokoju 329 – wyjaśniła dyrektorka i zatrzymała się przed drzwiami opatrzonymi właściwym numerem. Otwarła je i wpuściła Allie do środka.

Pokój był mroczny i bardzo mały, wyposażony w pozbawione pościeli proste łóżko, drewnianą komodę, biurko oraz szafę. Wszystkie meble pomalowano na ten sam odcień bieli. Isabelle przeszła na drugi koniec pomieszczenia i odsunęła jakąś zasuwkę, której Allie nie potrafiła dostrzec w ciemnościach. Drewniane okiennice rozsunęły się na boki, odsłaniając niewielkie, zwieńczone łukiem okno, a pokój momentalnie wypełnił się złocistym blaskiem popołudniowego słońca.

– Wystarczy go odrobinę przewietrzyć – poinformowała Isabelle, kierując się w stronę drzwi. – W szafie znajdziesz mundurki. Rodzice podali nam twoje wymiary, gdyby jednak coś nie pasowało, to po prostu daj znać. Powinnaś znaleźć tam wszystko, co będzie ci potrzebne. Zostawię cię teraz, żebyś się mogła rozpakować. Kolacja jest o dziewiętnastej, drogę do jadalni już ci pokazałam. A tak przy okazji… – Dyrektorka odwróciła się w jej stronę. – Wiem, że ostatnimi czasy miałaś problemy z lekcjami języka angielskiego, więc zapisałam cię do swojej klasy. To coś w rodzaju specjalnego seminarium odbywającego się w mniejszych grupach. Mam nadzieję, że się tym zainteresujesz.

Przytłoczona nadmiarem wrażeń Allie w milczeniu skinęła głową, szybko jednak uświadomiła sobie, że powinna coś powiedzieć.

– Ja… – wystękała. – Dam sobie radę.

Isabelle spojrzała na nią uważnie i pokiwała głową.

– W kopercie leżącej na biurku znajdziesz mnóstwo informacji na temat szkoły i planu lekcji – poinformowała. Allie nie potrafiła zrozumieć, czemu wcześniej nie zauważyła sporego pakunku, opisanego jej nazwiskiem. – Masz jakieś pytania?

Dziewczyna pokręciła głową, nagle jednak wbiła wzrok w podłogę, a chwilę później spojrzała na Isabelle, skubiąc nerwowo brzeg koszulki.

– Jesteś dyrektorką, prawda? – zapytała wreszcie.

Isabelle skinęła potakująco, ale na jej twarzy odbiło się lekkie zaskoczenie.

– To dlaczego się tym wszystkim zajmujesz? – Allie wykonała gest obejmujący cały budynek.

– Nie rozumiem – zdziwiła się wyraźnie zbita z tropu dyrektorka. – Czym się zajmuję?

– Odbierasz mnie przy drzwiach, prowadzisz do pokoju, pokazujesz szkołę… – wyjaśniła dziewczyna.

Isabelle wahała się przez chwilę, stojąc ze skrzyżowanymi rękami.

– Allie – odezwała się w końcu cichym głosem. – Twoi rodzice sporo mi o tobie opowiedzieli. Wiem, co się stało, i jest mi strasznie przykro z powodu twojego brata. Wiem, jak to jest, gdy traci się kogoś tak bliskiego, i mam świadomość, jak łatwo pogrążyć się w… tych wszystkich okropnościach i nie móc się stamtąd wydostać. Ale nie możesz pozwolić, by to zniszczyło ci życie. Masz olbrzymi potencjał, a ja muszę ci to tylko uświadomić. Pomóc ci się pozbierać. – Podeszła do drzwi i oparła o nie dłoń.

Trzy wdechy, dwa wydechy.

– Podeślę do ciebie przewodniczącą klasy, żebyście miały okazję się poznać. Odpowie na wszystkie twoje pytania. Będzie tutaj o szóstej, więc powinnyście zdążyć do kolacji. Godziny posiłków są ściśle przestrzegane, staraj się nie spóźnić.

Odwróciła się na pięcie, a drzwi zamknęły się za jej plecami z cichym kliknięciem.

Allie wypuściła powietrze z płuc.

Pozostawiona sama sobie wreszcie miała czas, by pomyśleć. Dlaczego rodzice powiedzieli Isabelle o Christopherze? To przecież prywatne sprawy rodziny. I co to w ogóle za dziwna szkoła? Dlaczego nie spotkały żadnej uczennicy? Budynek wydawał się zupełnie pusty.

To było naprawdę dziwaczne.

Podniosła torbę i położyła ją na łóżku. Rozsunęła zamek i zaczęła się rozglądać za miejscem na swoje rzeczy. Książki powędrowały na wąską półkę obok biurka. Ubrania do komody, w której szufladach znalazła koszulki, szorty i blezery – biały oraz ciemnogranatowy, z wyszytym na piersi herbem szkoły.

Z ciekawością zajrzała do szafy, w której odkryła spódniczki, koszule i kurtki, stanowiące część mundurka. Sięgnęła głębiej i natrafiła na coś zwiewnego i gładkiego w dotyku. Odsuwając wieszaki, dotarła do pięknych, różnokolorowych sukienek. Isabelle wspominała wprawdzie o balach, nie mówiła jednak, że szkoła zapewnia formalne stroje. Allie wyciągnęła granatową aksamitną suknię i przyjrzała jej się dokładnie – była nieco staroświecka, sięgała za kolano i miała zdobiony paciorkami kołnierzyk.

Wpatrywała się w nią z narastającym zaskoczeniem. Skąd się to tutaj wzięło?

Nigdy w życiu nie była na prawdziwym balu – jej poprzednie szkoły nie oferowały tego typu rozrywek. Sam pomysł wkładania na siebie drogiej kiecki i uczestnictwa w balu budził w niej spory niepokój. Co miałaby tam robić? Nie potrafiła przecież tańczyć.

Gładząc delikatny materiał, próbowała wyobrazić sobie, jak podjada wytworne tartinki i prowadzi niezobowiązujące rozmowy. Parsknęła pełnym goryczy śmiechem.

To nie mój świat.

Odwiesiła suknię do szafy, zatrzasnęła drewniane drzwi i usiadła za niewielkim biurkiem stojącym pod oknem. Mogła z tego miejsca dostrzec błękitny fragment nieba i zielone korony drzew. Zrobiło się nieco chłodniej, a powietrze pachniało sosną i latem. Otwarła kopertę i wyjęła z niej plik papierów. Isabelle nie żartowała, mówiąc, że informacji jest „mnóstwo”.

Pierwsza kartka okazała się mapą całego budynku z zaznaczonymi sypialniami, salami lekcyjnymi, jadalniami i pomieszczeniami dla nauczycieli. Druga zawierała plan lekcji: angielski, historia, biologia, algebra, francuski – czyli to, co zawsze.

Kolejne kartki znajdowały się w czarnym segregatorze, opisanym jednym słowem: ZASADY.

W środku znalazła kilkanaście stron wypełnionych uroczym, staroświeckim charakterem pisma, nim jednak zdążyła się zabrać do lektury, ktoś zapukał.

Chwilę później drzwi otworzyły się na całą szerokość i stanęła w nich śliczna dziewczyna ubrana w szkolny mundurek Cimmerii – białą koszulę z kołnierzykiem i krótkimi rękawami oraz plisowaną, granatową spódniczkę sięgającą do kolan. „Wygląda poważnie”, pomyślała Allie. Jasne, prawie białe włosy dziewczyny opadały na ramiona, na nogach miała różowe klapki. Allie zauważyła starannie pomalowane paznokcie u stóp, których kolor dobrano do barwy obuwia, i momentalnie poczuła się jak zaniedbana chłopczyca.

Kiedy w ogóle ostatni raz malowałam paznokcie?

Odniosła wrażenie, że dziewczyna ze wszystkich sił próbuje się na nią nie gapić.

– Allie? – usłyszała pytanie, zadane chrapliwym głosem, zupełnie niepasującym do wyglądu dziewczyny. Skinęła głową i wstała zza biurka. – Jestem Jules, przewodnicząca twojej klasy. Isabelle prosiła, żebym się z tobą spotkała.

– Dzięki. – Allie znów zaczęła miętosić brzeg koszulki, zastanawiając się, czy nie powinna była się przebrać.

Przez chwilę obie milczały. Jules zmierzyła ją uważnym spojrzeniem spod uniesionych brwi i zaczęła ponownie:

– Mówiła też, że możesz mieć jakieś pytania. Chętnie na nie odpowiem.

Allie próbowała wymyślić jakieś inteligentne pytanie, ale jej się nie udało.

– Musimy przez cały dzień nosić mundurki? – wystękała wreszcie.

Jules skinęła głową.

– Jeśli przebywamy na terenie szkoły, mundurki są obowiązkowe. Wszystko opisano w zasadach, które dostałaś od Isabelle.

– Właśnie… się do nich tak jakby zabierałam. – Musiała jak najprędzej zacząć znów panować nad słowami. Jules zdawała się taka spokojna. – Całkiem sporo tego…

– Faktycznie, pierwszy dzień może być trochę przytłaczający – zgodziła się dziewczyna. – Też bym się w tym wszystkim pogubiła, ale na szczęście miałam tu brata, który mi pomógł. Sporo dzieciaków ma rodzeństwo, które tu wcześniej chodziło. Ty też?

– Nie. – Allie potrząsnęła głową. – Dopiero parę dni temu po raz pierwszy usłyszałam o tym miejscu.

– Cóż… – Jules sprawiała wrażenie zaskoczonej. – To chyba lepiej będzie, jak cię oprowadzę, choć szczerze mówiąc, nie ma tu zbyt wiele do oglądania.

Allie ruszyła w stronę drzwi, gdy poczuła na sobie znaczące spojrzenie dziewczyny.

– Nie chcesz się najpierw przebrać w mundurek? – zapytała przewodnicząca.

Allie odruchowo skrzyżowała ramiona na piersi, a na jej policzkach pojawił się palący rumieniec.

– Zaczekam na ciebie na zewnątrz – dodała Jules i wyszła, nie czekając na odpowiedź.

Kiedy tylko zamknęły się za nią drzwi, Allie otwarła szafę i wyjęła z niej białą koszulę oraz granatową spódniczkę, dokładnie takie same, jakie nosiła Jules, po czym rzuciła je na łóżko.

Czy dziewczyna nabijała się z jej ciuchów? Nie była tego pewna, ale przewodnicząca wydawała się tak… idealna.

„Oczywiście, że się nabijała – pomyślała z goryczą. – To ulubione zajęcie takich jak ona. Dziewczyn z perfekcyjnym pedikiurem…”

Błyskawicznie rozwiązała buty i wkopała je pod łóżko.

Dziewczyn z doskonałymi fryzurami…

Rzuciła się do komody w poszukiwaniu odpowiedniego obuwia, ale znalazła tylko praktyczne półbuty na gumowej podeszwie i konserwatywne białe podkolanówki. Skrzywiła się, ale i tak wciągnęła je na nogi.

Głupie idealne dziewczyny…

Patrząc na swoje odbicie w lustrze umocowanym na drzwiach szafy, nagle uświadomiła sobie, jak bardzo jest umalowana – Jules używała jedynie błyszczyka. W tej chwili nie miała jednak szans, by cokolwiek z tym zrobić.

Wyszła z pokoju, przygładzając dłonią włosy. Przewodnicząca opierała się o ścianę.

– Teraz wyglądasz jak jedna z nas – zauważyła z aprobatą i obie ruszyły przed siebie wąskim korytarzem.

Allie nie wiedziała, co myśleć o tej uwadze.

– Kiedyś znajdowały się tutaj pomieszczenia dla służby – wyjaśniała po drodze Jules, nie zwracając uwagi na coraz większe rozżalenie swojej towarzyszki. – Przez lata budynek był ciągle rozbudowywany, jest teraz znacznie większy niż na początku. A tu są łazienki. – Wskazała na jedyne drzwi pozbawione numerka. – Wspólne dla wszystkich, więc lepiej korzystać z nich bardzo wcześnie albo bardzo późno lub nastawić się na czekanie w kolejkach.

Skręciły w stronę schodów. Korytarze wypełniły się roześmianymi i rozgadanymi uczennicami w mundurkach.

– Zakładam, że Isabelle pokazała ci jadalnię? – zapytała Jules. – Byłyście w świetlicy?

Allie pokręciła głową.

– To najważniejsze pomieszczenie w całej szkole – oznajmiła jej przewodniczka, schodząc na niższe piętro. – To głównie tam przesiadujemy, gdy nie musimy ryć.

– Ryć? – zdziwiła się Allie.

Jules zmierzyła ją spojrzeniem, tak jakby nie potrafiła uwierzyć, że dziewczyna nie zna tego słowa.

– Zakuwać – wyjaśniła, otwierając drzwi znajdujące się u podnóża schodów. – Odrabiać zadania.

Znalazły się w przytulnym pomieszczeniu wyposażonym w skórzane sofy. Podłogę pokrywały orientalne dywany, w jednym kącie stał fortepian, a regały umieszczone pod ścianami dźwigały setki książek i gier. Blaty kilku stojących tu i ówdzie stolików miały inkrustowane szachownice. Nie licząc siedzącego w głębokim fotelu chłopaka, który oderwał się od czytanej książki i spojrzał na nie, świetlica była całkowicie pusta. Ich nowy towarzysz miał czarne, proste włosy, wyraźnie zarysowane usta i olbrzymie ciemne oczy, otoczone gęstymi rzęsami. Patrzył prosto na Allie, która odniosła dziwaczne wrażenie, że chłopak wie o niej wszystko. Nie odezwał się ani słowem, nie próbował się uśmiechać, po prostu na nią patrzył. Po chwili, która zdawała się trwać w nieskończoność, zdołała wreszcie oderwać od niego wzrok i popatrzyła na Jules, wiedząc, że powinna coś powiedzieć.

– Nie ma tutaj eee… telewizora? – wydukała wreszcie. – Ani sprzętu grającego?

Do jej uszu dobiegło stłumione parsknięcie, udało jej się jednak powstrzymać od spojrzenia na chłopaka. Na twarzy Jules po raz kolejny pojawiło się wyraźne zaskoczenie. Wyglądała jak ktoś, kogo zapytano, czym jest ta żółta kula wisząca na niebie.

– Nie, zdecydowanie nie – odpowiedziała. – Żadnej telewizji, żadnych odtwarzaczy, laptopów, telefonów komórkowych… Rodzice powiedzieli ci chyba, że gadżety z dwudziestego pierwszego wieku są tutaj niedopuszczalne?

Słuchając, jak dziewczyna wylicza całą listę zabronionych przedmiotów, Allie poczuła, że zaraz się załamie. W odpowiedzi na jej pytanie tylko pokręciła głową.

Jules nie ukrywała zaskoczenia, opanowała się jednak na tyle, by udzielić jej wyjaśnień.

– Szkoła zachęca nas, byśmy organizowali sobie czas wolny, korzystając z tradycyjnych rozrywek, takich jak rozmowy lub czytanie. Zresztą mamy tutaj tyle nauki, że i tak nie znalazłabyś chwili na oglądanie telewizji, uwierz. – Przewodnicząca skierowała się w stronę wyjścia. – Dostałaś przecież kopertę z informacjami, tam to wszystko jest…

„Znowu ta durna koperta – westchnęła w duchu Allie. – Stracę całą noc na czytanie tych bzdur, tylko po to, żeby się dowiedzieć, jaka dziadowska jest ta szkoła”.

Wyszła ze świetlicy, całkowicie ignorując siedzącego w niej chłopaka, i ruszyła korytarzem w ślad za przewodniczącą. Jules delikatnie musnęła mijane właśnie drzwi.

– To nasza biblioteka – wyjaśniła. – Spędzisz tutaj sporo czasu.

Przecięła główny korytarz i podeszła do wielkich, ciężkich drzwi, prowadzących do wschodniego skrzydła budynku. Weszły do środka.

– Tutaj znajdują się klasy. Z początku będziesz musiała się orientować po numerach. Dostałaś plan lekcji, przy każdych zajęciach masz wypisany numer sali. My kojarzymy je według nauczycieli, ale ty ich jeszcze nie znasz, a na drzwiach nie ma tabliczek z nazwiskami. Na parterze mieszczą się sale od jeden do dwadzieścia, na pierwszym piętrze klasy od sto do sto dwadzieścia. Wstęp na wyższe piętra jest całkowicie zakazany.

Allie spojrzała na nią z zaskoczeniem, Jules nie dała jej jednak dojść do słowa.

– Do kolacji zostało jakieś dwadzieścia minut – poinformowała. – I naprawdę, radzę ci przeczytać te wszystkie informacje z koperty. To niezwykle istotne sprawy. W przeciwnym wypadku jutro możesz się czuć trochę zagubiona. Wszystkie podręczniki dostaniesz od nauczycieli na zajęciach, więc zabierz ze sobą tylko zeszyt i coś do pisania. Na pewno znajdziesz jakieś przybory w swoim biurku.

Wspięły się po schodach, kierując się z powrotem w stronę sypialni.

– Gdybyś czegoś potrzebowała, to jestem w pokoju 335. Jeśli się zgubisz, zapytaj kogokolwiek o drogę, na pewno ci pomoże. – Jules pomachała jej na pożegnanie i zniknęła w głębi korytarza. Allie weszła do swojego pokoju.

Odłożywszy na bok dziwacznie wyglądającą kartkę z „Zasadami”, którą postanowiła zająć się później, szybko przeglądnęła pozostałe papiery leżące na biurku, próbując skupić się na obowiązkach ucznia („Uczniowie muszą znajdować się na swoich miejscach, zanim nauczyciel rozpocznie lekcję…”), ale jej myśli wciąż krążyły wokół chłopaka spotkanego w świetlicy. Próbowała sobie przypomnieć, czy już kiedyś go widziała, nic jej się jednak nie kojarzyło. Zdecydowanie sprawiał wrażenie, jakby ją rozpoznał albo przynajmniej wiedział, kim ona jest. Machinalnie bawiąc się ołówkiem, przypomniała sobie uważne spojrzenie jego ciemnych oczu.

Odwracając kolejną kartkę, rzuciła okiem na zegarek.

Niech to szlag! Za minutę siódma! Gdzie się podziało tych dwadzieścia minut? Kolacja właśnie się zaczynała.

Wypadając w pośpiechu na korytarz, tylko cudem uniknęła zderzenia z jakąś dziewczyną o krótko ściętych, jasnych włosach, która również pędziła w stronę jadalni.

– Uważaj! – krzyknęła tamta, nie zwalniając tempa.

Allie biegła tuż za nią.

– Przepraszam – rzuciła. – Nie zauważyłam cię.

Dziewczyna zignorowała jej słowa i obie popędziły w dół schodów, zatrzymując się w tej samej sekundzie przed wejściem do jadalni. Wciąż nie odzywając się ani słowem, z wymuszoną swobodą weszły do środka, tak jakby całą drogę spędziły na niezobowiązującej pogawędce. Blondynka podeszła do jednego ze stolików, przy którym, sądząc po powitaniach, zapewne zazwyczaj siedziała, i mrugnęła do Allie, nim usiadła na swoim krześle.

Jadalnia wyglądała teraz zupełnie inaczej niż w czasie szybkiej przechadzki z Isabelle. Na stołach pokrytych białymi obrusami płonęły świece, a ich płomienie odbijały się od kryształów i naczyń w barwach szkoły stojących przed każdym krzesłem. Allie wypatrzyła puste krzesło i szybko zajęła miejsce. Nagle wszystkie rozmowy przy stoliku zamarły, jakby ktoś nacisnął jakiś przycisk. Poczuła na sobie spojrzenie siedmiu par oczu.

– Mogę… mogę tu usiąść? – wyjąkała, rozglądając się nerwowo dookoła.

Zanim ktokolwiek jej odpowiedział, otwarły się drzwi do kuchni, z których wyłoniła się ubrana na czarno obsługa, niosąc tace z jedzeniem. Obok łokcia Allie ktoś postawił karafkę z czystą wodą. Aż do tej pory nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo chce jej się pić. Już miała ugasić pragnienie, gdy rozejrzała się wokół stołu i zobaczyła, że nikt się nie rusza.

– Proszę – usłyszała głos z francuskim akcentem po swej lewej stronie.

– Słucham? – Spojrzała ze zdziwieniem na chłopaka o złocistej skórze, gęstych ciemnych włosach i niesamowicie niebieskich oczach, który przyglądał jej się z wielką uwagą.

– Usiądź, proszę – powtórzył.

– Dziękuję. – Uśmiechnęła się do niego z wdzięcznością. Kiedy odwzajemnił jej uśmiech, pomyślała, że się za chwilę roztopi. Był olśniewający.

– Proszę. Czy byłabyś tak uprzejma i podała mi wodę?

Przesunęła karafkę w jego kierunku i z ulgą patrzyła, jak najpierw napełnił jej szklankę. Osuszyła ją do połowy duszkiem, a później nałożyła sobie na talerz mięsa i ziemniaków z tac krążących wokół stołu. Popatrzyła na swoich towarzyszy, wciąż siedzących w całkowitym milczeniu. Delikatnym chrząknięciem oczyściła gardło.

– Jestem Allie – przedstawiła się, patrząc na chłopaka. Coś jej podpowiadało, że już to wiedział.

– A ja Sylvain. Witaj w Cimmerii.

– Dziękuję – odparła i faktycznie ucieszyła się z tego, że jest tutaj w tym momencie.

Jedzenie było przepyszne. Nie miała niczego w ustach od ponurego domowego śniadania, więc z wilczym apetytem pochłonęła posiłek. Wtykając do ust ostatni kawałek ziemniaka, zauważyła, że wszyscy się na nią gapią. Ziemniak nagle wydał jej się gigantyczny, dlatego przeżuwając go z największym trudem, sięgnęła po wodę i wtedy zorientowała się, że szklanka jest pusta.

Sylvain delikatnym ruchem chwycił naczynie i napełnił je dla niej wodą. W jego błyszczących oczach kryło się współczucie. Chciała mu jakoś ładnie podziękować, ale zanim zdążyła się odezwać, usłyszała czyjś głos.

– Jesteś z Londynu. – Okazało się, że głos należał do rudowłosej dziewczyny siedzącej po przeciwnej stronie stołu.

– Tak. Skąd wiedziałaś?

– Mówili nam, że przyjedzie nowa uczennica. Nazywasz się Allie Sheridan – rudowłosa mówiła to takim tonem, jakby streszczała najważniejsze wiadomości dnia.

– Tak mówią – odparła ostrożnie Allie. – A ty jak masz na imię?

– Katie.

Nikt inny się nie odezwał. Allie spłoszyła się nieco, przytłoczona ich spojrzeniami, dręczona potrzebą wypełnienia czymś niezręcznych chwil ciszy. Pogaduchy nigdy jednak nie były jej mocną stroną.

– To naprawdę duża szkoła – wymamrotała. – Dość przerażająca budowla.

– Czyżby? – zdziwiła się lekko zdegustowana Katie. – Mnie się wydaje prześliczna. Cała moja rodzina ukończyła tę szkołę. Twoi rodzice też się tutaj uczyli?

Allie potrząsnęła głową. Jedna brew Katie wygięła się w idealny łuk, a siedzące obok niej dziewczyny zaczęły między sobą szeptać.

– Dziwne – stwierdziła rudowłosa.

– Dlaczego? – chciała wiedzieć Allie.

– Większość z nas kontynuuje rodzinne tradycje: ja, Sylvain, Jo…

– Kim jest Jo?

– To dziewczyna, z którą weszłaś – poinformowała zaskoczona Katie.

– Panno Sheridan! – donośny głos dobiegający zza pleców Allie przerwał dalsze wyjaśnienia.

Odwróciwszy się w tamtą stronę, dziewczyna zobaczyła łysiejącego mężczyznę, który musiał być w wieku jej ojca. Chociaż jego strasznie wysoką sylwetkę okrywał wyraźnie znoszony garnitur, mężczyzna trzymał się prosto jak żołnierz. Allie odruchowo wyprostowała się na krześle. W jadalni panowała całkowita cisza.

– Czy ktoś pani wytłumaczył reguły obowiązujące w naszej szkole podczas posiłków? – zapytał, mierząc ją pogardliwym spojrzeniem.

– Tak – potwierdziła Allie roztrzęsionym głosem, nienawidząc samej siebie za ten brak pewności.

– Wszyscy uczniowie powinni znajdować się w jadalni przed rozpoczęciem posiłku. Dzisiaj się pani trochę spóźniła. Podobnie jak panna Arringford. – Odwrócił się na pięcie i wskazał na Jo, która zmierzyła go pozbawionym lęku spojrzeniem. Mężczyzna ponownie popatrzył na Allie. – To się nie może powtórzyć. Następnym razem będziesz musiała zostać po lekcjach, niezależnie od tego, czy jesteś tu nowa, czy nie.

Kiedy odszedł wreszcie od ich stolika, w pogrążonej w całkowitej ciszy jadalni słychać było jedynie stukot jego obcasów. Allie wbiła wzrok w stojący przed nią talerz, czując na sobie spojrzenia wszystkich uczniów. Na jej policzkach pojawiły się gniewne rumieńce. Spóźniła się przecież tylko dwie sekundy. Nie musiał z tego powodu upokarzać jej przed wszystkimi.

Nie potrafiła w to uwierzyć – ledwie się tutaj pojawiła, a już wpadła w kłopoty.

Podnosząc wzrok, zauważyła, że Jo również na nią patrzy. Ich spojrzenia spotkały się na moment. Blondynka rzuciła jej zuchwały uśmiech i ponownie mrugnęła, a następnie zanosząc się śmiechem, wróciła do rozmów przy stoliku, jak gdyby nic się nie stało. Allie zauważyła, że siedzący obok Jo chłopak pogładził ją po ręce. Dziewczyna oparła głowę na jego ramieniu i uśmiechnęła się, słuchając jego słów.

Allie poczuła się jednocześnie lepiej i gorzej. Nie licząc Sylvaina, który wpatrywał się w nią z wyraźnym zainteresowaniem, reszta towarzystwa przy ich stoliku pogrążyła się w rozmowach, nadal ignorując jej obecność.

– Kto to był? – zapytała niebieskookiego chłopaka, bawiąc się jednocześnie chusteczką i próbując udawać, że nic wielkiego się nie stało.

– Pan Zelazny – wyjaśnił Sylvain. – Nauczyciel historii. Jak zauważyłaś, sztywno trzyma się zasad. To on dba o przestrzeganie regulaminu. Chciałbym powiedzieć, że nie masz się czym martwić, ale faktycznie powinnaś uważać, żeby nie nadepnąć mu na odcisk. Może ci sprawić wiele problemów. Na twoim miejscu przez kilka kolejnych dni pojawiałbym się w jadalni przed czasem. Na pewno będzie ci się przyglądał.

– Cudownie – westchnęła z rezygnacją Allie, nie mogąc uwierzyć w swojego pecha.

Uczniowie siedzący przy sąsiednich stolikach powoli opuszczali swoje miejsca i kierowali się do wyjścia, pozostawiając za sobą brudne naczynia.

– Nie musimy po sobie sprzątać? – zdziwiła się Allie.

Odpowiedział jej chichot dziewczyn przy stole.

– Oczywiście, że nie – wyjaśniła wyraźnie zaskoczona Katie. – Obsługa się tym zajmuje.

Allie odwróciła się do Sylvaina, ale jego krzesło było już puste. Chłopak gdzieś zniknął. Do jej uszu dobiegły kolejne chichoty i szepty. Uznała, że ma już tego dosyć, i bez słowa pożegnania dołączyła do uczniów wychodzących z jadalni.

Czuła się zmęczona i pokonana. Marzyła tylko o tym, by wrócić do swojego pokoju, położyć się ze słuchawkami na uszach i opisać w kilku esemesach do Marka i Harry’ego tych wszystkich dziwaków, których tu dzisiaj spotkała. W nadętym, staroświeckim świecie Cimmerii, pełnym snobów, którzy nie potrafią nawet sprzątnąć po sobie ze stołu, mogła jednak tylko o tym pomarzyć.

Korytarz wypełniali uczniowie przemieszczający się w kilku różnych kierunkach. Część z nich wybierała się na zewnątrz, inni podążali w stronę świetlicy lub biblioteki. Poruszali się w małych, rozgadanych i roześmianych grupkach.

Osamotniona Allie wspięła się na schody prowadzące do sypialni dziewcząt. Pokonała dwadzieścia cztery stopnie, docierając na pierwsze piętro, i kolejnych dwadzieścia, wdrapując się na drugie. Siedemnaście kroków później stanęła przed drzwiami swojego pokoju.

Natychmiast po wejściu do środka zauważyła, że w czasie gdy przebywała w jadalni, ktoś złożył jej wizytę. Świadczyły o tym zamknięte okno oraz wyprasowane prześcieradło i biała puchata kołdra leżące na łóżku. Przez jego wezgłowie przewieszono starannie złożony granatowy koc. Zniknęły gdzieś ubrania, które pozostawiła na podłodze, zastąpione parą białych, miękkich pantofli. Na krześle leżały dwa białe ręczniki oraz kostka mydła, a papiery na biurku były ułożone w równy stosik.

„Ktoś tu musi mieć niezłą obsesję na punkcie porządku”, pomyślała Allie, zdejmując buty i rzucając się na łóżko z garścią szkolnych ulotek. Przebrnęła zaledwie przez połowę, gdy zniknęły resztki dziennego światła.

Ziewając, zabrała się do realizacji kolejnego punktu wyszczególnionego w planie dnia. Wsunęła stopy w pantofle, sięgnęła po szczoteczkę do zębów i pomaszerowała do łazienki. Z pewną nieśmiałością chwyciła za klamkę, na szczęście pomieszczenie okazało się puste. Szczotkując zęby, przyglądała się własnemu odbiciu w lustrze. Nie potrafiła zdecydować, czy jej twarz postarzała się przez ten tydzień, ale tak właśnie czuła.

Po powrocie do sypialni zamknęła okiennice i znów wskoczyła do łóżka. Nacisnęła wyłącznik lampki stojącej na biurku i pokój pogrążył się w całkowitych ciemnościach. Zrobiło się zdecydowanie zbyt ciemno. Pospiesznie ponownie sięgnęła do wyłącznika, strącając po omacku budzik, i zapaliła światło. Wyskoczyła z łóżka i rozsunęła okiennice. Promienie zachodzącego słońca wypełniły pokój delikatnym blaskiem. Poczuła się zdecydowanie lepiej.

Wyłączyła lampkę i zaczęła się przyglądać pierwszym gwiazdom rozbłyskującym na niebie. Liczyła kolejne oddechy, aż doszła do stu czterdziestu siedmiu i zapadła w sen.

– Uciekaj, Allie! – usłyszała ostrzegawczy wrzask, dobiegający gdzieś z ciemności. Nie miała pojęcia, dlaczego ktoś próbuje ją ostrzec. Przecież i tak właśnie uciekała, biegnąc tak szybko, jak tylko mogła. Niedostrzegalne w ciemnościach gałęzie drzew wczepiały się w rozwiane od biegu włosy, rozdzierały jej ubranie i smagały po skórze. Pędząc po nierównym leśnym podłożu, miała świadomość, że zaraz się o coś potknie. Nie da się biegać na oślep po lesie. To niewykonalne.

Nagle usłyszała za plecami czyjeś kroki, a z prawej strony dobiegł ją delikatny podmuch, jakby coś się tam poruszyło…

Poczuła, jak na jej lewym ramieniu zaciskają się brutalnie czyjeś palce, i wyrwała się z wrzaskiem do przodu, machając na oślep rękami, by odgonić napastnika.

Wrzasnęła, słysząc salwę pogardliwego śmiechu, która wybuchła za jej plecami. Jakieś niewidzialne ręce wciągnęły ją w mrok.

Allie usiadła nagle na łóżku i wcisnęła się w jego najdalszy kąt, nie potrafiąc sobie przez chwilę przypomnieć, gdzie jest. Objęła kolana ramionami i oparła się plecami o ścianę.

Wreszcie sobie przypomniała. Szkoła. Cimmeria.

Znów miała ten sen, który towarzyszył jej od kilku tygodni. Za każdym razem budziła się oblana zimnym potem.

W sypialni wciąż panowały ciemności – zegarek wskazywał dopiero trzydzieści minut po północy. Allie czuła się całkowicie rozbudzona i zaniepokojona, chociaż kręciło jej się w głowie, a świat sprawiał wrażenie nierzeczywistego.

Wygramoliła się z łóżka i opierając o biurko, wyjrzała na zewnątrz. Światło księżyca pogrążyło całą okolicę w nieziemskim, błękitnym blasku. Wdrapała się na blat i otworzyła okno, ciesząc się chłodnym podmuchem. Oparła brodę na rękach, wbiła wzrok w ciemności i przysłuchując się odgłosom ptaków, głęboko oddychała świeżym powietrzem. Uwielbiała zapach sosnowych igieł i leśnej gleby – działał na nią uspokajająco.

Nagle usłyszała jakieś kroki, które zdawały się dochodzić gdzieś z góry. Czy to w ogóle było możliwe?

Wykręcając głowę, próbowała spojrzeć na to, co znajdowało się ponad jej oknem. Mogłaby przysiąc, że zauważyła jakiś cień przemykający po dachu. Siedziała nieruchomo, przez chwilę przysłuchując się odgłosom przypominającym ściszony szmer rozmowy.

Zamknęła okno, sprawdziła dokładnie zasuwkę i wróciła do łóżka. Zasnęła w ciągu paru minut.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej