Copyright © Anna Bichalska

Copyright © Wydawnictwo BIS 2025

Ilustracje © Beata Zdęba, Wydawnictwo BIS

ISBN 978-83-7551-845-0

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01–446 Warszawa

tel. 22-877-27-05, 22-877-40-33

e–mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Fragment

Dedykacja

Adelka i przyjaźń

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla Amelki – niech obok Ciebie zawsze będą wspaniali przyjaciele!

W czwartkowe popołudnie Adelka jest w przedszkolu. Dziewczynka lubi swoje przedszkole i panią Olę, która wymyśla wiele ciekawych zajęć. Najbardziej jednak cieszy się, kiedy może się bawić z Zosią i Kacprem, bo ich lubi najbardziej ze wszystkich dzieci w grupie. A szczególnie Zosię, bo Zosia jest najlepszą przyjaciółką Adelki. Razem dużo się śmieją, pomagają sobie i wymyślają mnóstwo wspaniałych zabaw. Adelka przyjaźni się z Zosią od początku przedszkola. A to, jak często powtarza, prawie pół życia!

Dziś też bawią się z Zosią, Kacprem i innymi dziećmi. Budują z klocków wielki rezerwat, czyli takie specjalne miejsce dla dzikich zwierząt. W rezerwacie mają żyrafy, zebry, lwy, antylopy, słonie i mnóstwo innych zwierząt.

– Tuuutuuuut! – trąbi Adelka. – Słonie i antylopy zbliżają się do wodopoju!

– Roooaaarr! – warczy lew Kacper.

Zabawa jest naprawdę ciekawa, ale Adelka widzi, że Zosia jest dziś trochę smutna. Jej żyrafa obgryza liście z drzewa jakoś bez przekonania. A kiedy kończą zabawę, Zosia nie zjada nawet budyniu, który dostają na podwieczorek. A przecież obie go bardzo lubią! To dziwne. Adelka uważnie przygląda się Zosi. Może jest chora? Adelka, kiedy jest chora, często traci apetyt.

– Źle się czujesz? Boli cię brzuch? – dopytuje. – Nie masz przypadkiem gorączki? Może niech pani Ola zmierzy ci temperaturę.

Zosia tylko kręci głową i odsuwa od siebie miseczkę z budyniem.

– Nie jestem chora – mówi w końcu. – Tylko mama i tata powiedzieli, że za parę tygodni się przeprowadzamy. Dlatego mi smutno.

– Ale będziesz dalej chodzić do naszego przedszkola? – pyta z nadzieją Adelka.

– Nie. – Zosia smutnieje jeszcze bardziej i zwiesza głowę. – Bo przeprowadzamy się daleko. Do innego miasta.

– O nie… – Adelka czuje, że jej też robi się bardzo, bardzo smutno. – Czy to oznacza, że nie będziemy już się widywać ani razem bawić? To naprawdę okropne!

Potem obie tracą humor i tak jest aż do czasu, kiedy przychodzą po nie mamy.

W drodze do domu Adelka nadal jest smutna i myśli o wyjeździe Zosi. Idzie wolno, ze spuszczoną głową, i kopie wszystkie kamyki po drodze. Mama chyba widzi, że coś jest nie tak, bo bierze ją za rękę i siadają na ławce w parku.

– Rozmawiałam z mamą Zosi – mówi. – Pewnie ci smutno, że Zosia wyjeżdża?