Aleksander Sobala

A biedronki, proszę pana, jedzą mszyce już od rana

poczytaj mi mamo

© Aleksander Sobala, 2018

Zbiór wierszy dedykowanych przez autora dzieciom w wieku 3—7 lat, ilustrowanych obrazkami na licencji Creative Commons CC0.

ISBN 978-83-8126-751-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. A biedronki, proszę pana, jedzą mszyce już od rana

2. Ośmiornica

3. Benji

4. Ładne kwiatki

5. Wizyta

6. Straż pożarna

7. Rudzielcy

8. Karetka

9. Rozmowy z psem

10. Mamooo!

11. Zwierzęce rozmowy

12. Buda

13. Przedszkole

14. Gry

15. Wirus

16. Po co?

17. Piaskownica

18. Sowa

19. Żyrafa

20. Superpan

21. Kołysanka dla ryb

22. Biedronki

Ośmiornica

Ośmiornica dziś zaspała,

Wszystkie macki poplątała.

Pierwszą z ósmą, drugą z piątą,

Czwartą w węzeł zawiązała.

Siódma jej gdzieś zaginęła,

Szósta się w ósemkę zgięła,

Nie wie już czy ma dziewiątą

I skąd trzecia jej się wzięła.

Nic jej w pracy nie pomogło,

Cały dzień się tak męczyła,

A gdy ją zmęczenie zmogło

To o jednej nodze śniła.

Benji

Mrrrau, czy Wy coś jecie?

…Dajcie mi po trosze.

…Nie jestem na diecie,

Bardzo, bardzo proszę.

Otrę się o nogę,

Zamruczę cichutko,

Poprosić też mogę

I będzie milutko.

Nie zwracasz uwagi

Na moje starania?

Mimo swej nadwagi

Wskoczę na kolana.

Pazurkiem zaczepię,

I grzbiet swój wyprężę,

Przymrużę swe ślepie

Po prostu zwyciężę.

Pazur mocniej wbiję,

…No wreszcie kochanie,

Śmietankę swą spiję,

Jedzonko dostanę.

Mrrrau, co Wy to jecie?

Przecież to niedobre,

To są jakieś śmiecie,

A miał to być comber.

Pfff, to idę sobie,

Pójdę do swej miski,

Może coś wyskrobię,

Kolacji czas bliski.

Brrr, zimno tu macie,

Dziewiętnaście stopni

I nie ogrzewacie?

Jesteście okropni.

Ładne kwiatki

Spytał kwiatek kwiatka:

— Jak tam panu leci?

— Leci mi jak z płatka,

Proszę pana bratka.

Mak mruknął pod nosem:

— a ja, tam na łące

Spotkałem dziś osę,

Wypiliśmy rosę.

— No to ładne kwiatki.

Zakrzyczały bratki.

— O rety! O rany!

Rzekły tulipany.

Wizyta

Odwiedziła sroka kawkę,

Stuk, puk, do drzwi zapukała.

— Idzie pani dziś na ławkę?

Tam okruchów masa cała.

Kawka bardzo szybko wstała,

W stronę drzwi zrobiła kroki,

Ale wnet się wycofała

— Może kawkę proszę sroki?

Bo ja dzisiaj nie mam czasu,

Zaraz muszę zrobić pranie,

A jak mąż przyleci z lasu,

To z nim razem zjem śniadanie.

Sroka kawy się napiła,

W stronę ławki poleciała.

A, że była bardzo miła,

to okruchów nazbierała.

I przyniosła je do kawki:

— Proszę bardzo na śniadanie,

Świeżuteńkie, prosto z ławki,

Proszę z mężem zjeść to danie.

Straż pożarna

Jadą, pędzą na sygnale,

Gdzieś się pali, gdzieś dym bucha,

Ogień im nie straszny wcale

I pożarna zawierucha.

Już drabiny rozkładają,

Węże długie rozwijają,

Ogień wodą polewają,

Pożar za nic sobie mają.

Grupa to jest wyborowa,

Gaśnicami robią pianę.

To pożarna straż ogniowa,

Ja strażakiem też zostanę.

Wóz strażacki jest czerwony

I „koguty” ma na dachu,

Kiedy ogień zapalony,

On tam pędzi, nie ma strachu.

Strażak wszędzie jest lubiany,

Bo odwagę w sercu nosi,

Sikawkami strumień lany,

Ogień gasi, dym unosi.

Rudzielcy

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.