Szymon Kościanowski

1920 — W służbie nieba i ojczyzny

Skrzydła Czasu Tom 1

© Szymon Kościanowski, 2025

1920 — W służbie nieba i ojczyzny to początek epickiej sagi „Skrzydła Czasu”, łączącej historię z fantastyką, lotnictwem i tajemnicą. W ogniu wojny polsko-bolszewickiej młody pilot staje do walki o niepodległość. Gdy ciało przestaje być więzieniem, jego świadomość nie znika — zostaje wyrwana… i zawieszona gdzieś na granicy istnienia.

To opowieść o odwadze, poświęceniu i tajemnicy silniejszej niż czas i śmierć.

ISBN 978-83-8414-935-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. 1920 — W służbie nieba i ojczyzny

Szymon powoli budził się z głębokiego snu. Próbował otworzyć oczy, jednak ciężkie powieki uparcie opadały. Nie potrafił tego pojąć. Przysiągłby na Świętą Trójcę i honor oficerski, że to nie był sen… ale też nie jawa.

W jego głowie nieustannie przewijały się echa nocnych urojeń. Wizje zwrotnych, ognistych rydwanów pędzących po nieboskłonie z niewyobrażalną prędkością nad spalonymi słońcem piaskami pustyni, kreślących spirale i zygzaki w sposób, jakiego nie osiągnie żaden Fokker[1] ani SPAD[2].

Ale to nie były rydwany. I nie były to samoloty.

To coś pluło ogniem, lecz nie takim jak z karabinu maszynowego czy silnika zapłonowego — ten ogień zdawał się żywy, prowadzony przez jakiś nieludzki rozum.

Celowały w ogromne statki… Nie potrafił ich nazwać. Potworne, złote kolosy bez skrzydeł i śmigieł, unoszące się w powietrzu, jakby prawa grawitacji nie miały dla nich znaczenia. Wyglądały jak piramidy. Widział, jak uszkodzone maszyny spadały z impetem na ziemię, eksplodując w rozbłysku jaśniejszym niż słońce — świetle, którego nie wywołałby ani dynamit, ani czarny proch.

Po zderzeniu pozostawały jedynie ogromne, puste kratery i… szkło. Całe połacie piasku topniały w mgnieniu oka, pozostawiając połyskujące, lśniące tafle — niczym jeziora zrobione z luster.

Zrozumiał wtedy, że był świadkiem końca czegoś… albo początku.

Czy te rzeczy były dziełem Boga? A może Szatana?

Czuł się jak dzieciak patrzący przez lunetę na coś, co nigdy nie powinno zostać dostrzeżone.

To był horror. Nie ten znany mu z okopów. Nie świst kul i smród spalenizny. To był horror niepojęty, niezrozumiały — taki, który łamie duszę i którego nie sposób opisać słowami żadnego języka.

Przeszywał niebo i ziemię, a jego echa nadal rozbrzmiewały w jego głowie jak upiorna syrena, której nie da się wyłączyć.

Ocknął się wreszcie z potężnym bólem głowy, nie wiedząc, gdzie się znajduje. Jego wzrok padł na pustą pryczę stojącą obok. Tak… rzeczywistość powoli wracała.

Podciągnął się na łóżku polowym, wsunął nogi w wysokie, wojskowe buty i skrzywił się znowu. Ból głowy przybierał na sile, dudniąc głuchym echem w całej czaszce.

— Coś kiepsko wyglądasz — usłyszał głos od wejścia do namiotu.

W progu stał młody, uśmiechnięty blondyn w lotniczej kurtce.

Wszystko nagle wróciło. To był Remigiusz, młodszy pilot drugiego klucza 4. Eskadry Wywiadowczej, która obecnie stacjonowała razem z jego 7. Eskadrą Myśliwską im. Tadeusza Kościuszki pod Nowogródkiem.

— Stary cię szuka. Masz się stawić w sztabie za kwadrans. Chyba masz misję — dodał Remigiusz.

„Stary”, czyli ppłk pil. Włodzimierz Łazoryk, oficer lotnictwa przy sztabie 4. Armii gen. Edwarda Śmigłego-Rydza — zadaniował eskadrę praktycznie od początku działań frontowych. Do tej pory były to głównie loty osłonowe 4. Eskadry, choć trafiały się też wyjątki, kiedy można było trochę poszaleć i nisko nad ziemią ponapędzać strachu bolszewikom, zamiast wlec się w osłonie nieruchawych francuskich Breguet XIV A2[3].

Szymon podreptał niespiesznie w kierunku zabudowań folwarcznych — dumnie nazywanych sztabem — majątku ziemskiego, w którym zlokalizowane było tymczasowe lotnisko przyfrontowe. Po drodze nie omieszkał zajrzeć do kantyny i chwycić coś na ząb. Lekko spóźniony doczłapał się w końcu przed drzwi frontowe małego dworku, gdzie mieścił się sztab. Po okazaniu dokumentów wartownikowi został przez niego pokierowany do bocznej izby, w której nieco już zniecierpliwiony czekał na niego dowódca.

— Pan porucznik nie śpieszył się zbytnio — zaczął Łazoryk.

— Zator na drodze czy panna nie chciała puścić? — dodał z uśmiechem.

Szymon klapnął ciężkawo na taboret przy stole operacyjnym, na którym rozłożone były mapy. Pułkownik stukał w nie palcem.

— Nic to — kontynuował niezrażony. — Mam dla pana porucznika zadanie na dzisiaj. Nic nadzwyczajnego: osłona rozpoznania samolotu 4. Eskadry, choć trochę nietypowa. Sześćdziesiąt kilometrów w głąb terenu nieprzyjaciela, kurs sto osiemdziesiąt. Cel znajduje się pod Baranowiczami. To lotnisko polowe przy dużym węźle kolejowym i kluczowym punkcie logistycznym Armii Czerwonej.

Zerknął na Szymona, jakby sprawdzając, czy ten nadąża za jego tokiem rozumowania.

— Mamy doniesienia, że bolszewicy ściągnęli cztery maszyny typu Ilja Muromiec[4] i przygotowują je do działań bojowych. Musimy pilnie zweryfikować te dane, a w przypadku potwierdzenia zniszczyć je jeszcze na ziemi. Dlatego też byłbym zobowiązany, poruczniku, by pan doszedł do siebie w trybie natychmiastowym. W przeciwnym razie wyznaczę kogoś na pana miejsce — zakończył.

— Oczywiście, panie pułkowniku. Może pan na mnie polegać — zareagował Szymon, trzeźwiejąc momentalnie.

— To dobrze — mruknął Łazoryk zamyślony, po czym spojrzał na porucznika ponownie i dodał:

— Weźmie pan ze sobą jeszcze jedną maszynę myśliwską. Pilota dobrać według uznania. Punkt dziewiąta kołujecie na pole wzlotów. Kolejność startowa jest chyba oczywista: wpierw „grubas”, potem wy, panowie.

„Grubasem” powszechnie nazywano samoloty bombowe z racji ich korpulentnej sylwetki, niskiej prędkości i kiepskiej manewrowości choć, rzecz jasna, nie należało wypowiadać tego przydomka w obecności załóg bombowych. Kilka dni w szpitalu było wtedy murowanych.

— Tak jest, panie pułkowniku — odpowiedział Szymon, zrywając się z krzesła.

— Zrobi się — dodał na odchodnym, chwytając w locie mapy sektora z naniesioną trasą lotu oraz celem wyprawy.

Tym razem, znacznie żwawszym krokiem i w dużo lepszym nastroju, ruszył w stronę swojego namiotu, mając nadzieję, że zastanie w nim swojego stałego skrzydłowego, chorążego Wojciecha Mazura.

Wojtka znał jeszcze sprzed Wielkiej Wojny. Razem chodzili do tego samego gimnazjum w Grudziądzu. Tam zresztą zaczęła się ich przygoda z wojskiem, gdy razem uciekali przed poborem i przymusowym wcieleniem do armii pruskiej.

Pamiętał te ciężkie czasy. Sierpień. Wezwania do pruskiego komisariatu leżały na stole jak wyroki. Żaden z nich nie miał zamiaru się stawić — nie z własnej woli. Ucieczka nie była planem. Była jedyną opcją. Pokonali wspólnie prawie czterysta kilometrów. Wpierw pieszo i pociągiem towarowym do Torunia, przeważnie nocą. Następnie przedostali się do Kalisza, przez teren kontrolowany przez Niemców, przy pomocy siatki niepodległościowej. Kolejnym przystankiem były Kielce i przerzut na teren Galicji, a stamtąd do Nowego Sącza, gdzie formowano II Brygadę Legionów Polskich. Dostali przydział do 2. Pułku Piechoty. Jakie to było szczęście! Co prawda pierwsze dwa tygodnie spędzili w lazarecie z powodu niedożywienia, ale to nie miało znaczenia. Byli w polskim wojsku! Nie przypuszczali wtedy, jak ciężko będzie.

[1] Niemiecka wytwórnia lotnicza, znana głównie z produkcji myśliwców używanych podczas I wojny światowej. Po wojnie część samolotów Fokkera (m.in. Fokker D.VII) została przejęta jako trofea wojenne lub zakupiona i znalazła się na wyposażeniu polskiego lotnictwa.

[2] Rodzina francuskich samolotów myśliwskich, szeroko stosowanych podczas I wojny światowej. Po jej zakończeniu niektóre modele (m.in. SPAD S.VII, SPAD S. XIII) zostały zakupione lub przekazane Polsce i znalazły się na wyposażeniu polskiego lotnictwa w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

[3] Francuski lekki bombowiec i samolot rozpoznawczy z okresu I wojny światowej, produkowany od 1916 roku przez firmę Société Anonyme des Ateliers d’Aviation Louis Breguet. Uznawany za jeden z najnowocześniejszych samolotów swoich czasów, był szeroko wykorzystywany także po wojnie — m.in. przez polskie lotnictwo.

[4] Ciężki, czterosilnikowy samolot bombowy skonstruowany przez Igora Sikorskiego w Imperium Rosyjskim. Był to pierwszy na świecie seryjnie produkowany ciężki bombowiec. Używany podczas I wojny światowej przez specjalną eskadrę bombową “Eskadra Ilji Muromca” w ramach rosyjskiego lotnictwa wojskowego do działań o charakterze strategicznym.

[5] Sojusz państw podczas I wojny światowej, którego głównymi członkami były Niemcy i Austro-Węgry. W późniejszym okresie dołączyły także Imperium Osmańskie i Bułgaria.

[6] Niemiecki jednomiejscowy samolot myśliwski z końcowego okresu I wojny światowej, uznawany za jeden z najlepszych myśliwców tego konfliktu. Po wojnie wiele egzemplarzy trafiło do innych krajów, w tym do Polski, gdzie były używane w latach 1919–1920, m.in. podczas wojny polsko-bolszewickiej.

[7] Produkowane na licencji niemieckie, rzędowe, sześciocylindrowe silniki lotnicze chłodzone cieczą, opracowane przez firmę BMW pod koniec I wojny światowej. W Polsce w latach 20. XX wieku silniki tego typu były wytwarzane w zakładach krajowych i wykorzystywane m.in. w myśliwcach Fokker D.VII.

[8] Niemiecki lotniczy karabin maszynowy kalibru 7,92 mm, chłodzony wodą, standardowe uzbrojenie myśliwców niemieckich w końcowym okresie I wojny światowej. Ulepszona i lżejsza wersja wcześniejszego MG 08, zsynchronizowana do strzelania przez śmigło. Montowana m.in. w samolotach Fokker D.VII.

[9] Niemiecki jednomiejscowy samolot myśliwski z okresu I wojny światowej, skonstruowany przez wytwórnię Albatros Flugzeugwerke. Wprowadzony do służby w 1916 roku, był szeroko używany przez lotnictwo niemieckie w latach 1917–1918. Dwanaście zdobycznych egzemplarzy trafiło po wojnie do Polski, gdzie używano ich w początkach formowania lotnictwa wojskowego.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.