Zrozumieć Świat - Henryk Skowroński

O otaczającym nas Świecie i zjawiskach

Jak my ludzie postrzegamy rzeczywistość

Czym jest Zjawisko Percepcji. To fundamentalne dla nas zjawisko ( łac.percepio- postrzeganie ) definicja: Jest to organizacja i obieranie wrażeń zmysłowych w celu zrozumienia środowiska. Percepcja oznacza postrzeganie i jest świadomą reakcją narządów zmysłu na bodźce zewnętrzne, sposób reagowania i odbierania wrażeń. Działem psychologii, który w największym stopniu bada percepcję jest psychofizyka.

Czyli jest to zjawisko dzięki któremu odbieramy Świat takim jakim go postrzegamy a z tym szczególnie w cywilizacji chaosu oszustwa i iluzji jest różnie.

Czym jest Zjawisko Analogii. Analogia ( gr. ????????- odpowiedniość, podobieństwo ) definicja:

Mechanizm poznawczy oznaczający orzekanie o pewnych cechach (właściwościach) jednego przedmiotu (rzeczy, osoby, zjawiska, pojęcia itp.) na zasadzie jego podobieństwa do innego przedmiotu (którego odpowiednie cechy są określone i znane) lub równoległości występujących pomiędzy nimi innych cech.

Czym jest Zjawisko Kontrastu. To fundamentalne rozbudowane i powszechne zjawisko jest to ostra sprzeczność między zestawionymi przedmiotami, zjawiskami itp. Polega na tym, że jeśli druga z pokazywanych nam rzeczy, produktów, kolorów, dźwięków, zapachów czy nawet usług różni się zdecydowanie od tej, którą widzieliśmy jako pierwszą to widzimy, postrzegamy tą drugą jako bardziej różną. Przykłady:

mały-duży, chudy-gruby, zimny- ciepły, biały- czarny, brzydki- ładny, głośny- cichy, wolny- szybki, tani- drogi, mądry- głupi, dobry- zły...itp. Malarze, marketingowcy, filmowcy, politycy, duchowni, iluzjoniści bardzo często wykorzystują tę zasadę kontrastu. Z drugiej strony bez tej zasady nie istniała by np. muzyka tworzona przez człowieka, nie moglibyśmy też widzieć obrazu.

Klasycznym przykładem filmowym zasady kontrastu jest np. zestawienie dwóch różnych postaci jak Flip i Flap.( Źródło: deadline.com / zdjęcie: chrisamis.skyrock.com )

Czym jest Zjawisko Perspektywy. To następne fundamentalne dla nas zjawisko ( z łac.-perspicere). Pomińmy tutaj aspekty psychologiczne a skupmy się na czysto fotograficznym aspekcie tego zjawiska. Perspektywa w fotografii definiowana jest jako poczucie głębi lub relacji przestrzennej między obiektami na zdjęciu wraz z ich wymiarami w stosunku do tego co widzi widz obrazu czyli percepcja obrazu. Odsyłam do bardziej rozbudowanych oraz fachowych opracowań.

Zjawisko perspektywy, droga zwęża się na dość krótkim odcinku w punkt.

To zjawisko można bardzo dobrze zaobserwować np. W tunelach samochodowych gdzie tunel o jednolitej wysokości ok. 5 metrów na prostym odcinku do 2 kilometrów schodzi się praktycznie w punkt! To zjawisko występuje również między obiektami nieba czy też obserwacji samej Ziemi np. Odległe ogromne Gwiazdy wydają się nam mniejsze od na przykład Księżyca czy planeta Wenus. Najbliższa Gwiazda ( po Słońcu ) Proxima Centauri znajduje się około 4,2 lat świetlnych (40 bilionów km) od Ziemi w gwiazdozbiorze Centaura. Ziemia znajduje się od Słońca tylko 150 mln. kilometrów! ( światło ze Słońca dociera do Ziemi w 8 minut! ) Albo układ Słońce - księżyc widziany z Ziemi wydaje się nam jednakowej wielkości, właśnie ze względu na zjawisko perspektywy. Bóg Słońce ułożył to perfekcyjnie!

Ważna uwaga: księżyc ani żadne inne ciało niebieskie Układu Słonecznego nigdy nie było źródłem światła. Obiekty te pełnią tylko rolę refraktora czyli odbijają światło Boga Słońce, widać to doskonale np. przy tzw. zaćmieniach Słońca.

Uwaga: używam nazwy "refraktor" aczkolwiek fachowo zjawisko odbicia światła Słońca od obiektów w Układzie Słonecznym nie ma swojej nazwy!

Retuszowane zdjęcie zaćmienia Słońca 2017 rok USA. Jak widać Księżyc nigdy nie był źródłem światła. ( źródło NASA ).

Dlaczego widzimy w dzień. Widzimy w dzień, ponieważ Słońce oświetla Ziemię dużą ilością światła. Występują takie zjawiska jak obicia i pochłanianie fal świetlnych a także różne ich frekwencje dlatego widzimy w różnych kolorach. Występuje też zjawisko cienia, polega na tym, że światło nie dociera do pewnego obszaru, ponieważ zostaje zablokowane przez przeszkodę. Kształt cienia zależy od kształtu i położenia przeszkody oraz pozycji Słońca na nieboskłonie ( tak naprawdę to Ziemia wiruje względem Słońca ).

Jak widzimy w dzień?

- Światło słoneczne przechodzi przez źrenice i soczewkę oka

- Światło skupia się na siatkówce

- Obraz odwraca się do góry nogami w tylnej części gałki ocznej

- Nerwy wzrokowe przekazują obrazy do mózgu

- Mózg odwraca obraz, tak żebyśmy widzieli świat normalnie

Dlaczego czasami widzimy Księżyc w dzień?

- Księżyc odbija światło słoneczne

- Księżyc jest jaśniejszy niż niebo dzienne lub nocne, ponieważ jest blisko Ziemi

Niebo jest niebieskie w dzień, ponieważ niebieskie światło rozprasza się bardziej niż inne kolory. To zjawisko nazywa się rozpraszaniem Rayleigha. Jak to się dzieje?

- Światło słoneczne dociera do atmosfery ziemskiej.

- Światło zderza się z cząsteczkami powietrza, takimi jak pył i molekuły.

- Niebieskie światło rozprasza się bardziej niż inne kolory, ponieważ rozchodzi się jako krótsze, mniejsze fale.

- Rozproszone światło dociera do naszych oczu.

My ludzie widzimy światło czyli fale elektromagnetyczne tylko w zakresie od 380 nm do 740 nm a słyszymy dźwięk w zakresie od 20 do 20 000 Hz.

W dzień światło słoneczne rozprasza się w atmosferze, dzięki czemu niebo jest jasne i nie widzimy innych Gwiazd. Można parafrazować, że Bóg Słońce w dzień przyćmiewa swoim blaskiem resztę Gwiazd.

Dlaczego Kosmos w nocy jest ciemny. Istnieją różne teorie na temat paradoksu Heinricha Olbersa. Jest to paradoks ukazujący sprzeczność pomiędzy obserwowanym ciemnym niebem nocnym a hipotezą, że nocne niebo powinno być całkowicie rozświetlone i świecić jednostajnym blaskiem Gwiazd je wypełniających.

Moim zdaniem nie ma tutaj żadnego paradoksu a postawiona Teza jest fałszywa. Światło z innych Gwiazd dociera do nas w szczątkowej ilości jest po prostu tak mocno rozrzedzone, że efektem tego jest m.inn pogrzanie przez nie temperatury atmosfery Ziemi tylko o 4 stopnie Celsjusza. Gwiazdy są tak daleko, że natężenie światła, które dociera do Ziemi jest szczątkowe. Poza tym człowiek widzi światła które biegnie prostopadle do jego oka. Światło biegnące od oka lub równolegle po za okiem jest dla nas nie widoczne chyba, że odbije się od jakiegoś refraktora jak np. atmosfera dlatego np. światło latarki czy latarni lotniczych w nocy widzimy jako nieco jaśniejszą smugę. A ogromne Gwiazdy postrzegamy jako święcące punkciki na mapie nocnego nieba.

W nocy światło Słońca biegnie od naszego oka w kosmos a zasłonięta Ziemią atmosfera nie rozświetla się dlatego widzimy Gwiazdy.

Po za ziemską atmosferą nie ma cząsteczek powietrza dlatego światło nie ma się od czego odbić i zaakcentować swojego istnienia. Najsilniejszym naturalnym refraktorem na nocnym niebie jest Księżyc a następnie planeta Wenus.