1. Komary

Śniadanie: grysik na mleku

Obiad: grysik na wodzie

Kolacja: rozmoczony chleb z masłem

- Komary! Wszędzie komary! - rozległ się wrzask w głębi ogrodu. - Kiedy one w końcu sczezną?!

- Jesienią.

- Zoja! Już jest jesień! Nie czujesz, że robi się coraz zimniej? - marudził dalej głos w ogrodzie. - Patrz, jakie one są wielkie! Wczoraj jeden prawie mi odgryzł nogę!

Zoja i Edgar składali namiot turystyczny. Rzeczywiście było już zimno, a liście na drzewach pożółkły, pomarszczyły się i trzymały się gałęzi ostatkiem sił.

- Auuu! - pisnęła Zoja, jednocześnie uderzając się ręką w czoło.

W przeciwieństwie do liści komary miały się świetnie.

Nie były ani pożółkłe, ani pomarszczone.

Co więcej, w swoje ofiary wbijały się z entuzjazmem i charyzmą.

- Edgarze, to jest ten moment, kiedy... Au!... Stąd... Au! Idziemy!

- Choduuu!! - ryknął Edgar i rzucił się biegiem w kierunku domu.

Jako że Edgar był maleńki, szybko zniknął w wysokiej trawie. Zoja widziała jego trasę tylko dlatego, że tam, dokąd biegł, źdźbła się ruszały i wyginały w kierunku ziemi.

Zoja jeszcze raz spojrzała na rozbebeszony na trawie namiot i porozrzucane wszędzie śledzie. Wiedziała, że jeśli namiot zostanie tutaj kolejną noc, to znów stanie się wilgotny i trzeba będzie czekać cały dzień, aż wyschnie. A jutro wieczorem znów to miejsce opanują komary. Ot, błędne koło.

Odgoniła nerwowo ręką dwóch bzyczących natrętów.

Szczerze mówiąc, to była ich trzecia z rzędu próba pozbierania namiotu z ogrodu. Wczoraj i przedwczoraj też z niego uciekli z krzykiem, machając rękoma tylko po to, żeby w domu drapać zawzięcie wszystkie pokąsane miejsca.

Zoja poczuła kolejne ukłucie w nogę. Przez spodnie!

Nie zastanawiała się dłużej i pobiegła prędko w kierunku domu.

Przeskoczyła przez hortensje i dopadła do drzwi, w których wpadła na tatę.

- Ko... mary! - wysapała.

- Wiem, córciu - przytaknął tata, który akurat wkładał buty. - Dlatego kupiłem dziś specyfik na te krwiożercze bestie i obficie się nim spryskałem. Mam nadzieję, że zadziała, bo... - Tata zniżył głos do dramatycznego tonu. - Idę bohatersko ratować nasz namiot przed pierwszymi śniegami!

Kiedy drzwi zamknęły się za nim, Zoja ściągnęła tenisówki i, drapiąc się po całym ciele, przeszła na bosaka do dużego pokoju, po czym padła twarzą na kanapę.

Zoja była drobną dziewczynką z bladą cerą i długimi, czarnymi, prostymi jak druty włosami. Tutaj, w niewielkim miasteczku, w którym mieszkali, uchodziła za łobuza i chłopczycę, bo - choć rodzice zapewniali ją, że jest wspaniała i lepszej córki nie mogli sobie wymarzyć - często wdawała się w bójki. Nie w kłótnie, takie, jak to czasami kłócą się dziewczynki, ale w prawdziwe bijatyki, które kończyły się niekiedy rozbitą wargą lub siniakami.

Zoja nie miała koleżanek.

Jeszcze w zeszłym roku szkolnym bardzo się starała, żeby rówieśniczki ją lubiły, co wychodziło jej z większym lub mniejszym powodzeniem. W tym roku przestało jej na nich zależeć, ponieważ poznała Edgara, włochatego kapciuszkowego pirata, który był tak mały, że mógł się schować za kubkiem. Edgar też łobuzował i dlatego doskonale się z Zoją rozumieli.

To dla Zoi Edgar porzucił w wakacje swój klan kapciuszkowych piratów, z którym mieszkał całe życie w Domu nad Jeziorem w Krasnogrudzie, po to, żeby wprowadzić się do jej pokoju na poddaszu. Co więcej, dla Zoi polubił się z wodą, zaczął się myć, a nawet regularnie czesać krzaczastą brodę.

Nawet przebierał się raz na tydzień... albo dwa.

Wszystkie elementy higieny zostały na nim wymuszone przez mamę Zoi, która od razu zastrzegła, że jeśli Edgar nie przestanie śmierdzieć jak zmokły pies, to nie ma co nawet marzyć o spaniu razem z Zoją w pokoju.

Tak więc teraz Edgar miał w kącie pokoju na poddaszu własną, dużą i przestronną szufladę, w której urządził się po swojemu. Były tam: posłanko zrobione ze skarpetek, małe, drewniane biurko zabrane z domku dla lalek oraz słoik po dżemie, w którym Edgar hodował kilka moli pocztowych. Mole Edgar trzymał bardziej z sentymentu niż w celach użytkowych, ponieważ jego mole nie potrafiły wylecieć dalej niż za ogród, a w podmiejskim domu Rodzynków nie było innych piratów, do których Edgar mógłby słać listy.

Pod szufladą stały zacumowane dwa nowo zbudowane kapciuszkowe okręty, którymi Edgar pływał po całym domu. Co prawda nie traktował ich jak wymarzonych jednostek przypodłogowych, gdyż Edgar wymyślił sobie, że jego jachty powinny być wykonane z nowych butów do garnituru taty. Mimo to te jednostki, którymi dysponował obecnie, nadawały się do pływania.

Parę tygodni temu tata wrócił ze sklepu z pięknie zapakowanym pudełkiem, w którym schował brązowe, skórzane buty z okrągłymi noskami i drobnymi, eleganckimi sznurówkami. Kiedy tata je rozpakował, żeby się pochwalić domownikom nowym zakupem, Edgar - z błyszczącymi oczami - wykrzyknął, że je od taty odkupi. Jak twierdził, jeszcze nigdy nie widział tak gładkiej zelówki.

Niestety tata się nie zgodził.

Edgar jednak ani myślał odpuścić. Napraszał się tacie przez kolejne kilka dni i próbował wyjaśnić, dlaczego właśnie tata powinien mu pozwolić przerobić nowo zakupione obuwie na okręty. Ostatecznie, jak to pirat, zdecydował się je ukraść. Zbrodnia została szybko zauważona i po krótkim dochodzeniu Edgar po pierwsze został zmuszony do oddania łupu, a po drugie dostał karę. A kara była wyjątkowo dotkliwa, bo przez tydzień nie dostawał deseru z lukrecji po obiedzie.

Warto uczciwie zauważyć, że zdobycie butów taty jawiło się niczym fanaberia, bo Edgar posiadał przecież skromne jednostki przypodłogowe. Zaraz po wprowadzeniu się do Rodzynków pirat dostał do przerobienia na jacht lewego, nieco podartego trampka taty i prawy sandał mamy. Obydwa buty zostały zaopatrzone w wysokie maszty i ładnie wycięte żagle, które Zoja własnoręcznie obszyła białą nitką.

Zoja i Edgar czuli się ze sobą doskonale.

Zoja przewróciła się na kanapie na plecy i wsłuchała się w ciszę.

Na początku cisza stała się tak głęboka, że aż dzwoniła w uszach. Mama była na październikowej, pierwszej w tym roku wywiadówce szkolnej, a jako że pracowała jednocześnie jako nauczycielka w tej samej placówce, to wracała do domu dopiero późnym wieczorem.

Nagle do uszu Zoi doszedł straszny wrzask. Zerwała się przekonana, że stało się coś okropnego. Na przykład tata wpadł do ziemianki z kartoflami albo - co bardziej prawdopodobne, bo nie mieli w ogrodzie ziemianki - spotkał na trawniku potwora. Wielką, krwiożerczą bestię żywiącą się wyłącznie miłymi ludźmi. Tata był bardzo miłym człowiekiem, więc z pewnością stałby się dość apetycznym kąskiem.

Zoja podbiegła do okna i zobaczyła, jak tata skacze po ogrodzie, wykonując dziwne i gwałtowne ruchy, zamiatając przy tym namiotem, który zapewne jeszcze chwilę temu składał ze spokojem.

- Wygląda na to, że specyfik na komary nie za bardzo działa - powiedział Edgar, przylepiając nos do szyby.

Tata właśnie wykonywał między drzewami dziki taniec z namiotem, który teraz przypominał ogromną szarfę do gimnastyki artystycznej. W pewnym momencie tata znów wrzasnął, podskoczył tak wysoko, że nie powstydziłby się tego żaden lekkoatleta, po czym puścił namiot i rzucił się biegiem w kierunku domu. Tak jak wcześniej Zoja, przeskoczył przez zagonek hortensji, wpadł do domu i zatrzasnął za sobą drzwi z hukiem.

- Ko... mary... - wydyszał ciężko, drapiąc się na chybił trafił po całym ciele. - Co za szmelc! - Prychnął, patrząc ze złością na specyfik, którym się chwilę wcześniej spryskał.

Zoja wzięła do rąk opakowanie z aerozolem, którym kilkanaście minut wcześniej popsikał się tata, i przeczytała na głos:

- "Komaro-szprej to skuteczny środek na komary. Użycie: Specyfik przyciąga komary z całej okolicy. Spryskaj Komaro-szprejem kawałek starej szmaty i wynieś ją jak najdalej od domu. Komary będą lecieć do niej zamiast do ciebie".

Kiedy Zoja skończyła czytać, w przedpokoju zapadła cisza.

Tata chrząknął znacząco i podrapał się z roztargnieniem po głowie.

- Tego... - mruknął. - Wygląda na to, że następnym razem powinienem chyba najpierw przeczytać instrukcję obsługi, zanim wyleję na siebie jakieś świństwo. Tak czy inaczej - powiedział już z uśmiechem - dziś do ogrodu już nie wejdę. Będę leczyć się z dzisiejszej komarowej przygody przynajmniej do jutra.

- To... ja pójdę już do siebie.

Zoja, pękająca ze śmiechu, odwróciła się na pięcie i pognała do swojego pokoju, przeskakując po dwa stopnie.

W pokoju panowała przyjemna cisza i półmrok charakterystyczny dla późnego popołudnia. Jesień spowiła przygaszonymi kolorami całą okolicę i choć zasłony były szeroko rozsunięte, to większość światła w pomieszczeniu pochodziła z lampki nocnej.

W kącie, na niewysokim słupku, drzemała Ola, papuga, którą latem rodzice Zoi odziedziczyli po ciotce Anastazji. Ola była już bardzo stara i przez większość czasu spała. Zoja, choć lubiła starego ptaka, wolała jej nie budzić, bo w ostatnich tygodniach - po wspólnie przeżytej przygodzie, w trakcie której Zoja poznała największą tajemnicę Oli - ptak zrobił się bardzo uczuciowy i wylewny.

Warto wiedzieć, że Ola potrafiła mówić. Nie powtarzać, jak to zwykle powtarzają papugi, ale mówić tak, jak mówi człowiek. Teraz, po tym jak dzięki Zoi jej rodzice pochowali z honorami kapitana Rodzynka, Ola zaczęła otaczać Zoję niemalże matczyną opieką.

Po pierwsze, Ola zażyczyła sobie, żeby postawić jej żerdkę w pokoju Zoi. Po drugie, co akurat przypadło Zoi do gustu, jeśli tylko była okazja, Ola opowiadała jej o swoich przygodach, które przeżyła jako kapitańska papuga. Po trzecie, co było dość krępujące, kontrolowała zarówno Zoję, jak i Edgara tak, jakby byli małymi dziećmi.

Na przykład, kiedy w zeszłym tygodniu wychodzili do szkoły, Ola nakrzyczała na nich, że nie spakowali do plecaka drugiego śniadania. Byłoby to nawet zrozumiałe, gdyby nie fakt, że wszystko zostało spakowane jak trzeba, tylko stara Ola najzwyczajniej w świecie ten moment przespała snem sprawiedliwego, kiwając się w tył i przód na oparciu krzesła.

Nikt nie wiedział, jak stara była Ola. Edgar twierdził, że ptaszysko ma tyle lat co mech albo pterodaktyle.

I pewnie miał rację.