Zmierzch - Miłosz Surówka

Idę przez ciszę, może ona mnie nauczy

czegoś pożytecznego.

Ziemia oddycha,

ja śpiewam jej melodię.

Nie chcę już uciekać od własnych myśli!

Bo każda rana to znak,

że żyję na wieki.

Nie przeklinam już gór.

Nie przeklinam już krętych dróg.

Chwalę je pod niebiosa.

Wołam cię świecie dawny!

Wołam cię w sobie samym!

Wołam cię poprzez święte prawdy!

Wołam cię poprzez święte prawdy!

Marsjaszu, przytulaj każdy mój tekst,

który ląduje do szuflady!

Pokaż im, że nie ma cierpienia,

nie ma końca i początku!

Wołam cię świecie dawny!

Wołam cię w sobie samym!

Wołam cię poprzez święte prawdy!

Wołam cię poprzez święte prawdy!

Nie bój się, gdy wołam cię!

W mym domu najesz się do syta!

W każdej łzie oraz w każdym uśmiechu

odnajdziesz się!

Wołam cię świecie dawny!

Wołam cię w sobie samym!

Wołam cię poprzez święte prawdy!

Wołam cię poprzez święte prawdy!

Myślę.

Kocham.

Piszę.

Tworzę.

Trwam.