Złamane dusze - Nana Bekher

Reflow text when sidebars are open.
Alyson
- NAPRAWDĘ SIĘ WYPROWADZASZ? - Zoe, moja przyjaciółka, wciąż w to nie dowierzała.
Zresztą i mnie trudno było w to uwierzyć.
- Jak widzisz, jestem niemal spakowana. Jutro firma transportowa zabierze moje auto, a za trzy dni wylatuję.
- Będę za tobą tęsknić.
- Ja za tobą też, ale liczę, że będziemy się odwiedzać.
- Szczerze? Nie wyobrażam sobie ciebie w jakiejś małej mieścinie. - Skrzywiła się. - Przecież uwielbiasz centra handlowe, kina, restauracje, galerie. Jak ty się tam odnajdziesz?
- Uwielbiam też spędzać czas na łonie natury.
- A nasz fitness?
- No cóż, pozostanie mi bieganie po lesie! - Zaśmiałam się.
- Jesteś kompletnie szalona. - Pokręciła głową.
- Za to z ciebie cholerna pesymistka.
- A co z pracą? Mówiłaś, że jeszcze nikt się nie odezwał. Zmieniło się coś?
Zawahałam się.
- Niestety... nie mam nowych wieści - przyznałam. - Napisałam tylko do kilku domów aukcyjnych w Spokane. Chciałam zostać przy tym, co lubię. Tu mogłam wybierać w ofertach, ale tam... Liczyłam, że ktoś odpisze jeszcze przed wyjazdem, ale na razie cisza.
- To może jednak jeszcze się zastanowisz nad tą przeprowadzką?
- Sprzedałam już mieszkanie. Gdzie miałabym się podziać? Poza tym zawsze mówiłaś mi, żebym zdobyła się na odrobinę szaleństwa, więc proszę bardzo.
- Nie powinnaś była mnie słuchać.
- Zoe - westchnęłam ciężko - muszę to zrobić. Muszę się w końcu odciąć od życia tutaj, bo naprawdę zwariuję.
- Aly... - ujęła moją dłoń - wiesz, jak bardzo chciałabym ci pomóc.
- Więc mnie wspieraj. Potrzebuję tego nowego startu.
- Będę spędzać u ciebie każdy urlop. - Uśmiechnęła się lekko. - No chyba że zatęsknisz za Nashville.
- Zapraszam. Jestem pewna, że i ty znajdziesz pozytywne strony Willowridge.
- Ale ci się trafiło!
- Czy tak trafiło... - Zamyśliłam się na moment. - Wiesz, mówiłam ci, że ciotka Evie nie miała męża, dzieci, żadnej bliższej rodziny. Moja mama odrzuciła spadek, a ja przeliczyłam koszta i pomyślałam, że to znak.
- Skoro wyjeżdżasz, to czeka nas jeszcze impreza. - Uśmiechnęła się znacząco.
- Tego nie odmówię - przytaknęłam z rozbawieniem.
Wieczorem bawiłyśmy się w klubie Ignite. Nagle uderzyła mnie myśl, jak bardzo będę tęsknić za tym miejscem, za życiem, które tu prowadziłam, za ludźmi, z którymi pracowałam. A jednocześnie wiedziałam, że wyjazd stąd jest nieunikniony, jeśli kiedykolwiek chcę znów poczuć spokój i mieć szansę na nowy początek.
- Aly, wszystko w porządku? - Zoe dostrzegła moje zamyślenie.
- Tak, po prostu... Będzie mi brakować tego wszystkiego.
- Jeszcze możesz się wycofać.
Uśmiechnęłam się pod nosem. Decyzja już dawno zapadła. Postanowiłam przyjąć spadek i zamieszkać w Willowridge. To będzie mój nowy start.
- Nie przekonasz mnie. - Pokręciłam głową.
- W takim razie... - Uniosła kieliszek z drinkiem. - Wypijmy za twoje nowe życie na prowincji!
- I twój powrót do pracy - dopowiedziałam.
- Nie przypominaj mi o tym. - Skrzywiła się. - To był najlepszy miesiąc w moim życiu i nie mogę się doczekać kolejnego urlopu.
- A więc za nas!
Stuknęłyśmy się delikatnie kieliszkami, po czym opróżniłyśmy ich zawartość.
- Chodź, trzeba to wytańczyć. - Wstała, złapała mnie za rękę i ruszyłyśmy w stronę parkietu.
W tłumie ludzi na parkiecie muzyka dudniła jeszcze mocniej, a światła migały w rytm basu. Od razu dałyśmy się porwać energii, tańczyłyśmy i śmiałyśmy się w najlepsze. Poczułam, że wszystkie troski na chwilę zniknęły. Mogłam po prostu być, czuć rytm i bawić się jak dawniej. Tylko gdzieś z tyłu głowy wciąż kołatała mi myśl, że to jedna z ostatnich takich nocy tutaj...
Do domu wróciłam kilka minut po pierwszej i niemal od razu padłam na łóżko. Wytańczyłam się za wszystkie czasy.
Poranek nadszedł zdecydowanie zbyt szybko. Obudził mnie dzwonek do drzwi. Wstałam i ciągnąc nogi za sobą, ruszyłam otworzyć.
Och... Mama.
Spojrzała na mnie chłodno, marszcząc brwi.
- Cześć, Aly. Nie wpuścisz mnie do środka?
- Hej, mamo. Wejdź. - Zrobiłam jej miejsce. - Napijesz się kawy?
- Poproszę.
Poszłam do kuchni i nastawiłam ekspres, a mama usiadła w salonie. Chwilę później dołączyłam do niej i postawiłam kubki na stoliku.
- A czemu u ciebie... tak pusto? - Rozejrzała się dookoła. - Co to za pudła?
- Zapomniałaś? Wyprowadzam się.
- A ty dalej swoje - mruknęła.
- Mamo...
- Alyson, mówiłam ci, że popełniasz błąd.
- Mamo, mam trzydzieści lat. Czy mogę samodzielnie podejmować decyzje? - zakpiłam.
- Właśnie podjęłaś możliwie najgorszą, a ja próbuję cię chronić.
- Nie dramatyzuj. Zachowujesz się tak, jakbym ci powiedziała, że lecę na Księżyc.
- Dobrze wiesz, że odcięliśmy się od Evie. Nie powinnaś była przyjmować tego spadku. Nawet jej nie znałaś.
- Nie znałam, bo w tej rodzinie nie wolno było nawet wspomnieć o ciotce - wyrzuciłam jej. - Pamiętasz, co mi powiedziałaś, kiedy wiele lat temu cię o nią zapytałam? Że ciotka to zło wcielone i mam o niej nie mówić, bo ściągnę na siebie nieszczęście.
Przewróciła oczami, a potem lekko odwróciła głowę.
- Zhańbiła naszą rodzinę i nie powinna była się dziwić, że nikt nie chciał mieć z nią nic wspólnego.
- To może teraz, kiedy ciotka już nie żyje, wyjawisz mi tę wielką tajemnicę?
- Nic ci nie powiem. Skoro postanowiłaś zamieszkać w tym przeklętym domu, niczego się ode mnie nie dowiesz - oświadczyła stanowczo.
- Odpuściłabyś już. Ją też spotkała wielka tragedia.
Prychnęła.
- Dziecko, wiesz, czym jest karma?
- Nie mówisz poważnie. - Popatrzyłam na nią z niepokojem.
- Babcia też tak uważała.
- Wybacz, mamo, ale babcia podle traktowała innych i jeszcze gorzej się o nich wypowiadała.
Mama skrzywiła się lekko, marszcząc czoło.
- Może i była apodyktyczna, ale co do ciotki z pewnością się nie myliła.
- Czyli nie odwiedzisz mnie w Willowridge?
- Moja noga tam nie postanie - odpowiedziała stanowczo.
Potrząsnęłam głową, czując mieszankę frustracji i rozbawienia. Jaka ona była uparta...
- To może chociaż wypijmy kawę? - Sięgnęłam po kubek.
- Dobrze... - mruknęła w końcu, unosząc brew. - Ale nie chcę więcej rozmawiać o Willowridge.
Temat ciotki Evie zawsze był tabu. Najpierw słyszałam, że nie chciała mieć kontaktu z nikim z rodziny. Potem mówiono, że to rodzina jej się wyrzekła za to, co zrobiła. Nie wiedziałam, co takiego się wydarzyło, bo nikt o tym nie mówił, a ja sama nie drążyłam tematu. Może powinnam była? Teraz nie miało to już żadnego znaczenia. Liczyłam, że dom, który pozostawiła w spadku, da mi wreszcie spokój, pozwoli zacząć od nowa i może tam w końcu odnajdę swoje szczęście.
Alyson
LOT MINĄŁ SZYBCIEJ, NIŻ SIĘ SPODZIEWAŁAM. Spokane przywitało mnie zapachem lasu i chłodnym powietrzem, zupełnie innym niż w Nashville. Odebrałam bagaże, a potem skierowałam się na parking, gdzie czekał już mój samochód. Firma transportowa stanęła na wysokości zadania.
Wsiadłam, uruchomiłam silnik i wzięłam głęboki wdech. To był ten moment. Żadnych wymówek, żadnego odwrotu. Czułam ekscytację, ale też lekki stres. Czy Willowridge okaże się azylem, którego tak potrzebowałam? Tego jeszcze nie wiedziałam. Ale jednego byłam pewna: ta droga otwierała nowy rozdział w moim życiu.
Po niecałej godzinie jazdy dotarłam do Willowridge. Minęłam mały sklep na rogu, stację benzynową i rząd zadbanych starych domów z werandami. Miasteczko wyglądało, jakby zatrzymało się w czasie. Gdy skręcałam w boczną drogę, serce zabiło mi mocniej. Już raz tu byłam, trzy miesiące temu, gdy oglądałam dom po ciotce. Góry w oddali i jezioro odbijające niebo wyglądały tak samo spokojnie jak wtedy. Woda była krystalicznie czysta, a wzdłuż brzegu ciągnął się piękny las. Tak wyglądało moje nowe miejsce na ziemi.
Zaparkowałam auto na podjeździe, po czym wysiadłam, wpatrując się w posiadłość. Dom był parterowy z użytkowym poddaszem, biały, z ciemnym dachem. Trawa już zaczynała zarastać ścieżki prowadzące do werandy. Będę musiała jutro rozejrzeć się za ogrodnikiem, by nadać temu miejscu trochę życia. Z tyłu domu było podwórko, na które miałam już pewien plan.
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Powietrze było ciężkie od kurzu, a podłoga skrzypiała przy każdym kroku. Na parterze znajdowały się niewielki hol, sypialnia, łazienka oraz salon z kominkiem i dużymi oknami wychodzącymi na ogród, połączony z kuchnią i jadalnią. Schody prowadziły na poddasze, gdzie mieściły się dwie sypialnie, w tym jedna większa z widokiem na jezioro, łazienka oraz strych. Czekało mnie sporo pracy, ale byłam na nią gotowa. Właśnie zaczynałam tworzyć swoją nową przestrzeń.
Przechodząc przez salon, zerknęłam przez okno. Z tej strony było widać dom naprzeciwko, dużo większy i zdecydowanie lepiej utrzymany niż mój. Prawnik wspominał, że mieszka tam samotny mężczyzna. Świadomość, że nie będę tu zupełnie sama, była dla mnie jakimś pocieszeniem. Jutro wypadałoby pójść i się przywitać.
Przypomniałam sobie, że obiecałam Zoe się odezwać, gdy tylko dotrę na miejsce. Wyjęłam telefon z kieszeni, usiadłam na schodach w holu i nacisnęłam ikonę połączenia.
- No hej! - przywitała się entuzjastycznie. - Jak tam? Dotarłaś już do domu?
- Tak, właśnie przyjechałam.
- I jak? - zapytała z wyraźnym zaciekawieniem.
- No cóż, pewnie najbliższe dni spędzę z mopem - westchnęłam z uśmiechem. - Ale jest to do ogarnięcia. Dom nie jest jakoś mocno zaniedbany, jednak przydałoby się odświeżyć kolor ścian, wymienić meble, no i zająć się ogrodem, bo mocno zarósł.
- To może ten samotny sąsiad ci z tym pomoże? - zasugerowała typowym dla niej figlarnym tonem. - Widziałaś go już?
- Zoe, dopiero przyjechałam. Jeszcze nikogo nie widziałam. Jutro pójdę się przedstawić.
- Czuję, że to będzie jakiś przystojniak, któremu zawrócisz w głowie. - Zachichotała, na co i ja się zaśmiałam.
- Raczej staruszek, który opowie mi historię Willowridge.
- Oj, pomarzyć zawsze można.
- Można, ale ja nie szukam faceta - ucięłam spokojnie.
- Minął już rok, Aly - wspomniała łagodnie.
- Nigdzie mi się nie spieszy. No chyba że do pracy.
- Pamiętaj, że w razie czego możesz na mnie liczyć również finansowo.
- Spokojnie - zapewniłam. - Mam jeszcze pieniądze ze sprzedaży mieszkania. Wystarczy mi, choć dopóki nie znajdę pracy, nie chcę szaleć z generalnym remontem.
- To zupełnie zrozumiałe. Mam nadzieję, że wkrótce ktoś się odezwie.
- Jeśli nie, to ogłoszę się z fotografowaniem. Pewnie będzie trudniej, ale zawsze jakaś kasa by wpadała.
- Jestem pewna, że coś wykombinujesz - powiedziała z przekonaniem. - A ze sprzątaniem nic się nie martw. Wiesz, że mam jeszcze kilka dni wolnego. Może przylecę w ten piątek? Wszystko ogarniemy.
- O wow! Skoro masz taki zapał do sprzątania, zapraszam.
- To do piątku.
- Trzymaj się - dodałam, po czym się rozłączyłam.
Podniosłam się, przeciągnęłam leniwie i ruszyłam w stronę salonu. Może i przede mną było sporo pracy, ale po raz pierwszy od dawna poczułam coś, co przypominało ekscytację.
Dochodziła szósta, ale musiałam nieco posprzątać i się rozpakować. Miałam tu zamieszkać, więc musiałam przygotować dom, by normalnie w nim funkcjonować. Zaczęłam od sypialni. Niestety łóżko okazało się wyjątkowo niewygodne. Postanowiłam tę noc spędzić na sofie w salonie, a jutro czekały mnie zakupy w Spokane.
Rano obudziłam się trochę obolała. Marzyłam o wygodnym materacu, kolejnej nocy bym bez niego nie przetrwała. Wyszykowałam się w miarę szybko, wypiłam kawę i ruszyłam do miasta.
O spadku dowiedziałam się od prawnika. To on do mnie zadzwonił i wszystko wyjaśnił. Okazało się, że moja mama została powiadomiona o śmierci ciotki Evie, ale odrzuciła spadek. Ciotka została potrącona na przejściu dla pieszych, lekarze przez kilka dni walczyli o jej życie w szpitalu. Mama o tym wiedziała, zadzwonili do niej, ale nic nie zrobiła. Nie mogłam uwierzyć w to, że wszystko przede mną ukryła. Nie znałam ciotki, ale mogłyśmy chociaż pojechać na pogrzeb.
Prawnik poinformował mnie o sprawie i po namyśle zdecydowałam się wybrać do Willowridge, żeby obejrzeć dom. Na początku byłam sceptyczna. Małe miasteczko, ledwie trzy tysiące mieszkańców, niewiele dobrze płatnej pracy, zwłaszcza w moim zawodzie. A jednak coś mnie tu urzekło. Coś sprawiło, że zapragnęłam tu wrócić. Może cisza, może szansa, żeby zacząć od zera. Ostatnie trzy lata były dla mnie wyjątkowo trudne. Czułam, że jeśli czegoś nie zmienię w swoim życiu, rozsypię się na dobre.
W Spokane najpierw zajrzałam do sklepu meblowego. Z pomocą pracownika wybrałam dwa modele materaców. Jeden, tańszy, mógłby być dostarczony dopiero za dwa dni. Drugi, nieco droższy, był dostępny od ręki. Zdecydowałam się naruszyć trochę oszczędności na rzecz porządnego snu. Dostawa miała dotrzeć po trzeciej, więc mogłam spokojnie zrobić jeszcze trochę zakupów i wrócić do domu. Niedaleko salonu z meblami zauważyłam sklep fotograficzny. Nie mogłam się powstrzymać i weszłam do środka. Przejrzałam akcesoria i skusiłam się na statyw oraz filtr polaryzacyjny. Nic przesadnego, ale przyda się do fotografowania krajobrazów. Zostawiłam zakupy w samochodzie i ruszyłam do supermarketu, by zapełnić lodówkę.
Jakiś czas później wróciłam do domu. Rozpakowywałam torby, gdy przez okno dostrzegłam SUV-a wjeżdżającego na podjazd naprzeciwko. Wszystko wskazywało na to, że pojawił się mój sąsiad. Pomyślałam, że to dobry moment, żeby się przywitać. Wyszłam z domu i ruszyłam w stronę sąsiada. Droga prowadziła między rzadko rosnącymi drzewami, które z tej strony nie przesłaniały widoku na dom. Pod nogami szeleściły liście i gałązki. Zastanawiałam się, która z nas miała rację, ja czy Zoe. Czy za chwilę spotkam superprzystojniaka, czy poczciwego staruszka? Dotarłam na miejsce i nacisnęłam na dzwonek. Po chwili drzwi się otworzyły, a przed mną stanął wysoki, dobrze zbudowany, szeroki w barkach mężczyzna. Jego ciemne, dłuższe włosy lekko opadały na czoło, a spojrzenie było intensywne i przenikliwe. Miał wyraźne rysy twarzy, mocną szczękę i lekki zarost.
Cholera... Zoe, miałaś rację.
Przełknęłam ślinę i wzięłam głęboki wdech.
- Dzień dobry. - Uśmiechnęłam się niepewnie. - Jestem Alyson Holloway. Wprowadziłam się do domu po drugiej stronie.
- Co? - mruknął niskim, głębokim głosem, unosząc nieznacznie brwi.
- Sąsiadka.
- A, to ty. - Spojrzał na mnie dziwnie.
- Spodziewałeś się mnie?
- Chcę kupić twój dom. Podaj cenę - wypalił niespodziewanie.
- Że co? - Zamrugałam dwa razy.
Patrzyłam na niego zdezorientowana. Czy on właśnie powiedział, że chce kupić mój dom?
- Wiem, ile jest wart, ale podaj swoją cenę.
Co za dziwak. Myślałam, że się przywita, przedstawi, a on wyskoczył z propozycją kupna domu.
- Nie - zaprzeczyłam bez większego zastanawiania się. - Nie sprzedam go.
- Jeśli chcesz, część mogę ci zapłacić jeszcze dziś. Ile chcesz?
Uparty.
- Dlaczego tak ci zależy, by go kupić?
- Nie lubię obcych kręcących się w pobliżu.
- Ale ja tu mieszkam.
- Nie pasujesz do tego miejsca. Po prostu podaj cenę.
Przewróciłam oczami.
- Milion - rzuciłam luźno, wiedząc, że cena jest abstrakcyjna. Chciałam, żeby po prostu odpuścił.
Mężczyzna zmarszczył czoło i nabrał powietrza w płuca. Nie wyglądał jednak, jakby miał zrezygnować...
- To chyba kwota za dwa domy... - wymamrotał. - Ale dobrze. Spotkajmy się jutro w Spokane, w biurze prawnika. Tam wszystko ustalimy. - Odwrócił się, sięgnął po kartkę i długopis i coś zapisał. - To w centrum. - Wręczył mi kartkę, na której widniał adres. - O dwunastej, pasuje ci?
Spojrzałam na niego jak na szaleńca. On był gotów tyle zapłacić?
- Czy ty się dobrze czujesz? - Ściągnęłam brwi. - Dom nie jest na sprzedaż - powtórzyłam stanowczo. - Do widzenia!
Obróciłam się na pięcie i ruszyłam do siebie. Nie wiedziałam, co bardziej mnie przeraziło: że mój sąsiad był kompletnym wariatem, czy że miał tyle pieniędzy, że w swoim mniemaniu mógł wszystko.
Wybrałam od razu numer do Zoe. Musiałam komuś powiedzieć, co właśnie się wydarzyło, bo sama nadal nie potrafiłam tego poukładać. Odebrała niemal natychmiast.
- Czuję, że dzwonisz z dobrymi wieściami - odezwała się radośnie.
- Byłam u sąsiada.
- I co? Miałam rację?
- Niestety.
- Wiedziałam! - prawie krzyknęła. - Och, już ci zazdroszczę.
- Nie masz czego. Jest przystojny. Nawet cholernie przystojny... - przyznałam. - Ale dupek z niego jak stąd do Nashville.
- Aż tak źle?
- Od razu wypalił, że chce kupić mój dom.
- Że co?
- Kazał mi podać cenę, więc rzuciłam milion, żeby się odczepił.
- I?
- Zgodził się.
Przez chwilę po drugiej stronie panowała cisza.
- Żartujesz.
- Chciał się ze mną jutro spotkać w biurze prawnika.
Dopiero kiedy powiedziałam to na głos, zaczęłam się nad tym poważniej zastanawiać. Cała ta sytuacja była jeszcze bardziej absurdalna, niż wydawała mi się kilka minut temu.
- Aly, kim jest ten facet?
- Nie mam pojęcia. Nawet się nie przedstawił. Wiem tylko, że bardzo zależy mu na tym domu. - Zerknęłam w stronę jego posiadłości. - Może ciotki też chciał się pozbyć? Może jej śmierć...
- Aly, przestań - przerwała mi. - Przecież twoją ciotkę potrącił samochód.
- Może szanowny pan sąsiad jakoś się do tego przyczynił?
- Nie nakręcaj się. I nie nakręcaj mnie, bo przylecę tam i zabiorę cię od tego psychopaty.
- Wiesz, chyba jednak wolałabym tego staruszka. - Westchnęłam.
- Domyślam się...
Chciałam tylko spokojnie się urządzić i ułożyć sobie życie, a tymczasem pierwszego dnia trafiłam na sąsiada, który najwyraźniej nie znosił ludzi. Świetnie się zapowiadało! Niestety miałam obawy, że to dopiero początek naszej sąsiedzkiej wojny.
Alyson
POCZĄTEK MOJEGO NOWEGO ŻYCIA W WILLOWRIDGE mogłam śmiało uznać za udany. No może oprócz pierwszego spotkania z sąsiadem. Ale na szczęście nie widziałam go od dwóch dni. Może to on postanowił się wyprowadzić? Chyba jednak nie mogłam mieć aż takiego farta. Zdawałam sobie sprawę, że z pewnością jeszcze nie raz usłyszę od niego kilka niezbyt miłych słów, ale nie zamierzałam się poddawać. Teraz to było moje miejsce.
Pojutrze miała do mnie przylecieć Zoe i spędzić u mnie całe trzy dni. Nie mogłam się doczekać. Oczywiście mamie również dałam znać, że dotarłam i wszystko jest okej, ale powiedziała tylko, że źle zrobiłam. Odpuściłam dalszą rozmowę. Nie miałam na nią ani siły ani ochoty. Chciałam się skupić na poznaniu okolicy i mieszkańców.
Po śniadaniu wyszłam przejść się po okolicy. Było ciepło, słońce świeciło, a powietrze pachniało wiosną. W Nashville o tej porze dnia ulice były zakorkowane i pełne ludzi, tutaj panowała cisza i spokój. Nie byłam do tego przyzwyczajona. Minęłam kilka małych domków z ogródkami, jakiś starszy mężczyzna podlewający kwiaty skinął mi głową na powitanie.
Nagle poczułam aromat świeżego pieczywa. Zatrzymałam się i spojrzałam na mały budynek z szyldem "Willowridge Bakes & Cakes". Zapach był tak przyjemny, że nie mogłam się powstrzymać i weszłam do środka. Wnętrze było przytulne, drewniane półki uginały się od bułek i ciastek, a zza lady młoda, uśmiechnięta kobieta podawała klientom aromatyczne wypieki.
- Dzień dobry! - odezwała się, wyrywając mnie z zamyślenia.
- Och, przepraszam. - Podeszłam bliżej. - Dzień dobry. Ten piękny zapach całkowicie mnie pochłonął.
- Jestem Camille.
- Alyson - odparłam, uśmiechając się lekko.
- Jesteś przejazdem czy kogoś odwiedzasz?
- Przeprowadziłam się tu kilka dni temu - wyznałam, co wyraźnie ją zaskoczyło.
- Nie pamiętam, kiedy ostatnio mieliśmy tu nowego mieszkańca. Ludzie raczej omijają prowincję. Gdzie mieszkasz?
- Nad Willow Lake.
Rozchyliła lekko usta i uniosła brwi.
- Och... Czyli jesteś krewną pani Rowen?
- Tak, była moją ciotką.
- Przykro mi z jej powodu. - Posmutniała. - Bardzo ją lubiłam, choć zdecydowanie stroniła od ludzi. Ale gdy przychodziła, zawsze kupowała cynamonowe bułeczki.
- Moje ulubione - mruknęłam cicho.
- Spakuję ci kilka - rzuciła nagle i sięgnęła po papierową torbę. - A jak tam Reid?
- Reid?
- Twój sąsiad.
Och, więc miał na imię Reid. Chociaż "dupek" też by pasowało.
- Jest... - Zawahałam się, szukając odpowiednich słów. - Jest specyficzny. Zamieniliśmy dosłownie kilka słów.
- Cały Reid. - Uśmiechnęła się lekko. - To taki nasz odludek - dodała ciszej.
- Nie integruje się?
- Reid żyje po swojemu. Zbudował wokół siebie mur i niewielu ludzi w ogóle go widuje.
- Czy komuś udało się go poznać bliżej?
- Nie sądzę. - Pokręciła głową. - W miasteczku niewiele o nim wiadomo. On wybiera, co inni mają zobaczyć, co mogą o nim wiedzieć. Nawet na zakupy przychodzi rzadko.
- Skrajny introwertyk... - szepnęłam do siebie.
- Ale w potrzebie zawsze pomoże. Jeśli potrzebowałabyś pomocy przy remoncie czy w ogrodzie, na pewno możesz na niego liczyć.
- Poradzę sobie. - Nie wyobrażałam sobie prosić tego gbura o pomoc. Nigdy w życiu! - A... czy dostanę tu gdzieś odkurzacz? - zmieniłam temat, przypominając sobie, że mój odmówił pracy. - Niestety wczoraj mi padł.
Pokręciła głową.
- Nic z tego. Ale chętnie ci pożyczę - zaproponowała niespodziewanie.
- Dziękuję. Jutro będę w Spokane, więc kupię.
- Gdybyś czegokolwiek potrzebowała, możesz na mnie liczyć.
- Dziękuję. To miłe z twojej strony.
- Wiesz, wszyscy się tu znamy i pomagamy sobie, a teraz jesteś jedną z nas - dodała, posyłając mi ciepły uśmiech.
Od razu pomyślałam, że muszę to przekazać Reidowi. Choć dla niego pewnie zawsze będę obcą osobą.
Jakiś czas później wróciłam do domu. Ku mojemu zaskoczeniu na schodach siedział Reid. Gdy mnie zobaczył, podniósł głowę. Był wyraźnie zamyślony. Miał na sobie czarną koszulkę polo, która uwydatniała jego mięśnie, i również czarne spodnie. Wyglądał dość elegancko, jakby wybierał się na jakieś spotkanie, a nie na wizytę u sąsiadki, której chce się pozbyć. Zmarszczył lekko czoło, przyglądając mi się z uwagą. Próbowałam odsunąć od siebie wszelkie myśli o tym, jak przyciąga moją uwagę i że wygląda naprawdę dobrze. Jednak moje ciało i mózg wcale nie chciały współpracować. Skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie jest pociągający.
Cholera! Nie powinnam w ogóle o nim myśleć w takich kategoriach. A mimo to... nie mogłam tego powstrzymać.
Zrobiłam kolejny krok w jego stronę, a on wstał, przeczesując dłonią włosy.
- Widzę, że się rozgościłeś - rzuciłam, na co uniósł lekko kącik ust. - Nie powiem ci, żebyś czuł się jak u siebie, bo jeszcze wziąłbyś to na poważnie. Ale gdzie masz ciasto na przeprosiny?
- Ciasto? - Patrzył na mnie zdezorientowany.
- Przyszedłeś mnie przeprosić za swoje ostatnie zachowanie. Powinieneś przynieść ciasto. Najlepiej cynamonowe z jabłkami.
- A co powiesz na umowę sprzedaży domu zamiast ciasta? - mruknął.
Ton jego głosu sprawił, że serce zabiło mi szybciej. Na moment się zawahałam, patrząc na niego, ale zaraz się otrząsnęłam.
- Nic z tego, Reid - wymówiłam jego imię z naciskiem.
- Owocny spacer.
- Podobno w Willowridge wszyscy się znają - skwitowałam.
- I tak wiem, że nie dowiedziałaś się o mnie niczego więcej.
- Może i nie, ale teraz również jestem częścią tej społeczności.
Zmrużył oczy, jakby nie wierzył, że mam do tego prawo. A ja czułam, jak napięcie między nami rośnie. Nie mogłam oderwać od niego wzroku, choć bardzo chciałam.
- Jeszcze zatęsknisz za wielkim miastem.
- Właściwie mi się tu podoba. - Rozejrzałam się dookoła. - Las, świeże powietrze, góry, jezioro. Czego chcieć więcej?
- Trzymaj się z dala od jeziora - prawie zagrzmiał.
- Bo?
- Bo jest moje.
Zaśmiałam się.
- Jasne - prychnęłam. - Mam uwierzyć, że kupiłeś jezioro? Za kogo ty mnie masz?
- Jezioro jest moje - warknął. - Zapamiętaj to sobie.
- Ty naprawdę myślisz, że wszystko ci wolno - rzuciłam i minęłam go, wchodząc po schodach. - Moja działka też dochodzi do jeziora, więc mam do niego dostęp bez wchodzenia na twoją posesję - dodałam, odwróciwszy się w jego stronę.
- Mieszkańcy wiedzą, że jezioro należy do mnie. Korzystają z drugiego. Skoro jesteś częścią naszej społeczności, szanuj jej zasady, Alyson Holloway.
Po tych słowach odwrócił się i ruszył w kierunku swojego domu. Patrzyłam za nim z niedowierzaniem, próbując zrozumieć, o co właściwie mu chodziło z tym jeziorem. Może liczył, że gdybym sprzedała mu dom, dostałby w pakiecie ziemię i wodę, a wtedy mógłby rządzić całą okolicą. Ale nie miałam zamiaru dać mu tej satysfakcji.
Weszłam do domu. Kiedy usłyszałam dźwięk telefonu, uświadomiłam sobie, że zapomniałam go zabrać, gdy wychodziłam. Wcześniej nigdzie nie ruszałam się bez smartfona, a tu nagle parę dni w Willowridge i wcale mi go nie brakowało na spacerze.
Zerknęłam na wyświetlacz, spodziewając się Zoe, ewentualnie mamy, ale był to nieznany numer.
- Halo? - odezwałam się ostrożnie.
- Dzień dobry, czy rozmawiam z Alyson Holloway? - Kobiecy głos brzmiał profesjonalnie. - Tu Northview Auction House w Spokane.
Serce zabiło mi szybciej. Telefon, na który czekałam od tygodni.
- Tak, to ja.
- Przeglądaliśmy pani aplikację. Muszę przyznać, że referencje są imponujące. Chcielibyśmy zaprosić panią na rozmowę rekrutacyjną.
Zaskoczyło mnie to bardziej, niż powinno. Przez ostatnie dni zdążyłam przyzwyczaić się do myśli, że nie mam planu, że będę musiała wymyślać wszystko na nowo. A teraz nagle los podsunął mi szansę.
- Bardzo się cieszę - odpowiedziałam, starając się, by mój głos nie zdradził ekscytacji. - Kiedy?
- Czy pasowałoby pani w poniedziałek o dziesiątej?
Spojrzałam na kartony, które wciąż czekały nierozpakowane w salonie. Było tego mnóstwo, ale w tej chwili to nie miało znaczenia.
- Pasuje idealnie.
- Świetnie, do zobaczenia w poniedziałek o dziesiątej. Dziękuję za rozmowę, pani Holloway.
- Dziękuję, do zobaczenia.
Odłożyłam telefon na stół i wpatrywałam się w ekran przez kilka sekund. Serce biło mi jak szalone. Wreszcie się odezwali! Entuzjazm przepełniał mnie od stóp do głów i nawet mój gburowaty sąsiad nie mógł mi popsuć humoru.
Reid
KIEDY DOWIEDZIAŁEM SIĘ O ŚMIERCI EVIE ROWEN, nie poczułem nic. Czy to znaczyło, że nie mam serca, że jestem bezduszny? Być może. Ale ta kobieta nie zasługiwała na moją uwagę. I tylko ja wiedziałem dlaczego.
Nie miała męża, dzieci, więc plan wydawał się prosty. Chciałem odkupić posiadłość od nowego właściciela. Niestety Susan Holloway odrzuciła spadek, a jako kolejnej przypadał on jej córce. Byłem przekonany, że sprzeda mi dom bez większych ceregieli. Tymczasem ona postanowiła się tu wprowadzić. To było dla mnie kompletnym zaskoczeniem. Przecież tu nie pasowała. Nie wierzyłem, że zdecydowała się zamienić wielkie miasto na prowincję. Ale gdy wtedy stanęła pod moimi drzwiami...
Zobaczyłem drobną kobietę o długich, falowanych brązowych włosach i błyszczących miodowych oczach. Uśmiechała się w sposób, który od razu zwrócił moją uwagę. Mimo filigranowej sylwetki nie wyglądała na kogoś, kogo łatwo zignorować. Już w pierwszych słowach pokazała, że ma charakter i nie da sobie wejść na głowę. To mnie zirytowało, bo liczyłem, że będzie łatwą przeszkodą do usunięcia. Zamiast tego okazała się problemem, który nagle zaczął mnie intrygować. A to znaczyło jedno. Pani Holloway przekona się, że życie na odludziu nie jest dla niej. Dawałem jej góra trzy miesiące, byłem pewny, że nie wytrzyma tu i wróci do Nashville. Tylko ona stała mi na drodze do urzeczywistnienia mojego planu. Oczywiście, jezioro nie należało prawnie do mnie, ale mój rodzinny dom stał tu od pokoleń. Nikt nigdy tego nie kwestionował, mieszkańcy miasteczka szanowali tę niewypowiedzianą zasadę. Teraz chciałem, żeby również posiadłość po Rowen należała do mnie.
Dzień w pracy zapowiadał się intensywnie. Zdecydowanie wolałem pracować z domu, ale rozchorował się mój pracownik - musiałem go zastąpić i czekało mnie kilka spotkań z klientami. Od czterech lat prowadziłem niewielką agencję nieruchomości, która, musiałem przyznać, radziła sobie całkiem dobrze. Nie na tyle jednak, żebym był skłonny zapłacić Alyson milion dolarów za dom. Nie było mowy. Nie byłem aż tak majętny, a do tego znałem lokalny rynek na tyle dobrze, by ocenić, że posiadłość była warta najwyżej czterysta-pięćset tysięcy dolarów. Byłem jednak zdeterminowany, żeby spotkać się z kobietą u prawnika i negocjować warunki sprzedaży. Niestety wszystko wskazywało na to, że czeka mnie trochę więcej pracy, zanim przekonam nową sąsiadkę do wyprowadzki.
W samo południe byłem w okolicach Colbert, znajdowała się tam nieruchomość, którą była zainteresowana klientka. Liczyłem, że zdecyduje się na ten dom, bo Stephan, mój pracownik, przedstawił jej już wcześniej siedem propozycji. Wolałbym siedzieć w domu przy biurku, w ciszy i spokoju, z kawą i dokumentami pod ręką, ale nie miałem wyjścia. Musiałem pokazywać domy, odpowiadać na pytania, utrzymywać kontakt, nawet jeśli każdy uśmiech i każde słowo kosztowały mnie więcej energii, niż chciałbym przyznać.
Na szczęście klientka przyjechała punktualnie. Wysiadła z auta, zsunęła okulary przeciwsłoneczne i z uwagą przyglądała się posiadłości.
- Dzień dobry. Spodziewałam się pana Stephana - oznajmiła.
- Dzień dobry. Stephan jest dziś nieobecny. Proszę za mną - powiedziałem krótko. Otworzyłem jej drzwi i wszedłem za nią do środka.
Od razu zaczęła zwracać uwagę na niedociągnięcia:
- Kuchnia jest za mała - mruknęła. - I te szafki... trudno sięgnąć do górnych półek.
- Rozumiem pani opinię - odparłem spokojnie, prowadząc ją w stronę salonu. - Ale proszę zwrócić uwagę na przestronny salon i ilość światła wpadającego przez okna.
- Hm, no może... ale ogród też jest za mały - dodała, spoglądając przez okno na trawnik. - Potrzebujemy więcej przestrzeni dla dzieci. Uwielbiają spędzać czas na świeżym powietrzu.
- Ogród jest niewielki, ale dobrze utrzymany i bezpieczny. Poza tym okolica oferuje trasy spacerowe i miejsca do zabawy dla dzieci - powiedziałem, wskazując na pobliskie ścieżki.
Przez cały czas marudziłem w duchu. Zdecydowanie wolałbym wysłać jej zdjęcia i opis domu, zamiast słuchać, co jeszcze jej nie odpowiada.
- A szkoły? - zapytała po chwili. - Wydaje się, że nie ma żadnej w pobliżu.
- Dojazd nie jest idealny, ale szkoły w tej okolicy mają bardzo dobrą opinię. Większość rodzin z osiedla chwali sobie lokalizację i spokój - odpowiedziałem, starając się kierować rozmowę na pozytywy domu.
Po kilkunastu minutach oglądania klientka w końcu westchnęła:
- Dobrze, przemyślę to i odezwę się wkrótce.
- Oczywiście, proszę dać sobie czas - powiedziałem krótko, uśmiechając się lekko, choć w głowie odliczałem minuty do końca dnia.
Kiedy odjechała, odetchnąłem z ulgą. Musiałem wrócić do biura i przygotować się na kolejne spotkanie. Klient miał przyjechać podpisać dokumenty, a potem czekały mnie jeszcze dwie prezentacje domów.
Dwadzieścia minut później byłem już na miejscu. Zdążyłem tylko zjeść sałatkę i zjawił się klient. Gdy zaczęliśmy omawiać najważniejsze kwestie, rozległ się dźwięk mojego telefonu. Nie lubiłem, kiedy ktoś przerywał mi pracę, więc wyciszyłem dzwonki i nie odbierałem.
Po spotkaniu oddzwoniłem - i cholernie żałowałem, że nie odebrałem wcześniej. Okazało się, że dzwonił kurier z przesyłką. Miałem być w domu, więc nie zmieniłem adresu dostawy. A wspaniałomyślny kurier oczywiście postanowił zostawić paczkę u sąsiadki, bo akurat dla niej też miał przesyłkę. Teraz będę musiał iść do Alyson po paczkę. Świetnie! Jeszcze jedna rzecz, której mogłem uniknąć, gdybym siedział w domu.
- Szefie... - Z rozmyślań wyrwał mnie głos sekretarki Joanne. - Dzwonił właśnie pan Trainor i pytał, czy może przyjechać godzinę wcześniej.
- Ja pierdolę - mruknąłem pod nosem. - Mówiłem, że nic z tego. Nie zdążę wrócić ze spotkania.
- Próbowałam mu to wyjaśnić, ale bardzo nalegał...
- Nie ma takiej możliwości.
- Czyli mam oddzwonić i...
Przymknąłem na moment powieki i wziąłem głęboki wdech.
- Joanne, zlituj się - warknąłem.
Kobieta spuściła głowę i wyszła z mojego biura. Joanne musiała się jeszcze wiele nauczyć. Trzy miesiące w biurze, a wciąż zdarzało jej się umówić dwa spotkania w tym samym czasie albo gubiła się przy najprostszych decyzjach. Powinna od razu powiedzieć Trainorowi, że nie dam rady się z nim spotkać wcześniej, zamiast dawać mu złudną nadzieję. Brakowało jej stanowczości. A ja nie miałem czasu na sekretarkę, która nie potrafi jasno postawić granic.
Chwilę później byłem już w drodze do Colville, gdzie miałem pokazać kolejnym klientom posiadłość. Byłem niemal pewien, że to tylko formalność. Widzieli już zdjęcia i nagrania, które wzbudziły ich zachwyt. Liczyłem więc, że pójdzie szybko, choć i tak sama jazda o tej porze zajmowała ponad godzinę w jedną stronę. A na deser czekała mnie jeszcze wizyta u sąsiadki... Kobiety, która działała mi na nerwy jak nikt inny i... niestety równie skutecznie przyciągała moją uwagę. Wiedziałem jedno: jeśli chcę odzyskać spokój, Alyson musi się stąd wynieść. Jak to zrobić? Nie miałem pojęcia. Ale innego wyjścia nie było.
Około szóstej dotarłem do domu. Zauważyłem Alyson wsiadającą do samochodu. Musiałem się pospieszyć, by mi nie uciekła. Wszystko jednak wskazywało na to, że kobieta ma problem z autem. Silnik warczał uparcie, lecz nie dawał się uruchomić. Podszedłem do niej i zapukałem w szybę. Wzdrygnęła się, ale kiedy spojrzała w moją stronę, poczułem nagle napięcie, jakby na moment zabrakło mi powietrza. Po chwili otworzyła drzwi i wysiadła.
- Masz coś mojego - rzuciłem bez zbędnych ceregieli.
- Wypadałoby zacząć od "cześć" - zwróciła mi uwagę. - Owszem, mam twoją paczkę.
- Nie musiałaś jej odbierać.
- Chciałam zaoszczędzić kurierowi kolejnej wycieczki do ciebie, bo nie odbierałeś od niego telefonu.
- Pracowałem.
- On też - podkreśliła, co tylko mnie zirytowało.
Nie mogłem oderwać wzroku od jej ruchów, choć robiłem wszystko, by nie przyznać się do tego przed samym sobą.
- Dostanę paczkę?
- Jasne - odparła i ruszyła w stronę domu.
I choć mnie irytowała, nie mogłem się powstrzymać przed kolejnym spojrzeniem za nią.
Wróciła i wręczyła mi przesyłkę. Jej palce otarły się o moje, a ja gdzieś w środku poczułem dziwne ukłucie, które próbowałem natychmiast zignorować.
- Co takiego zamówiłeś? - zaciekawiła się. - Łopatę? - zażartowała.
- I siekierę - dodałem.
- Zamierzasz kogoś zabić i zakopać zwłoki?
- Taki jest plan - odparłem całkiem poważnie.
- A jednak masz jakieś poczucie humoru. - Zaśmiała się, a ja przyłapałem się na tym, że zbyt długo się jej przyglądam.
- Co z twoim autem? - zmieniłem temat.
- Nie chce odpalić. - Wzruszyła ramionami. - Jest tu jakiś mechanik? Potrzebuję samochodu.
Stałem chwilę, obserwując ją. Odgarnęła kosmyk włosów za ucho i nawet ten drobiazg sprawił, że serce zabiło mi szybciej. W duchu przeklinałem siebie, że zamiast po prostu sprawdzić silnik albo odejść, stoję i pozwalam, by to napięcie rosło.
- To jest tu jakiś mechanik? - powtórzyła pytanie, sprowadzając mnie na ziemię.
- Najbliższy w Spokane.
- Naprawdę? - Była wyraźnie rozczarowana.
- To nie to, co duże miasto.
- O nie, nie uda ci się to. - Pokręciła głową, a kącik jej ust uniósł się w zadziornym uśmiechu. - Nie pozbędziesz się mnie.
- Sama stąd uciekniesz, jeśli masz trochę oleju w głowie.
- Cholera! Nie będę miała jak jutro pojechać po przyjaciółkę na lotnisko - mruknęła z niezadowoleniem.
- A słyszałaś o taksówkach, pani Holloway?
- Bardzo śmieszne. - Uśmiechnęła się krzywo.
Odwróciłem się do niej tyłem i zrobiłem krok w kierunku mojego domu.
- I to jest ta sąsiedzka pomoc? - burknęła, na co się zatrzymałem.
- Mówiłaś coś?
Zmarszczyła gniewnie czoło, ale w jej oczach błyszczało coś, co bardziej mnie przyciągało, niż odpychało. Nic nie odpowiedziała, tylko odwróciła się na pięcie i poszła do domu. Zacisnąłem szczęki, zirytowany, że znowu pozwoliłem sobie na chwilę słabości, i dopiero wtedy ruszyłem w swoją stronę.