ze światłem - Zofia Kamola

złudna optyka

rozprasza światło

błękitem utrwalone

w twoim oku

na żółtym dywanie

westchnień

osiadły - dwa

zasuszone motyle

poskromił je klimat

czerwieni gorącej

co z żarem lata

zamienił ich barwę

z odbiciem światła

ujrzałam przejrzystą biel

skrzydeł z tęsknoty

tej - która unosi do nieba

po drabinie tęczy

jak utrwalić

w nowym kadrze

pejzaż - chwilą wyznaczony?

by w harmonii

z kompozycją - uwydatnić

kolor twoich oczu

we mnie zapatrzonych

czule chwytam

w światłoczułe dłonie

które sprzyja - tak ulotnej

sztuce wizualnej

...i gotowy

obraz życia -

powielany w formie

śladu z przytulaniem

już pożółkły kartki księgi

- z dawien dawna

w kąt rzuconej

bo kto słyszał?!

jeszcze czekać

na fabułę z życia wziętą

w myśl bajeczną obleczoną?

on - przemierza z ciekawością

obszar wciąż tajemnych planet

ona - czeka na powroty

w szept księżyca zasłuchana

z jej kaprysem - zachód słońca

już nie cieszy dziś wędrowca

wróci? czy zapomniał -

w uniesieniach rozedrgany?

pachną kolce jak wspomnienia

na wulkanie czczych wyrzutów

w baobabach złość urasta -

po co?!...

kwiaty mają w sobie

tyle sprzeczności