Rozdział 2 - Przypadek
Warszawa wieczorem była zupełnie innym miastem.
Ruch na ulicach powoli się uspokajał, ale światła samochodów wciąż przesuwały się po mokrym asfalcie jak długie, świetliste węże. W powietrzu czuć było wilgoć po całodziennym deszczu.
Michał wyszedł z biurowca przy rondzie Daszyńskiego i zatrzymał się na chwilę na schodach.
Kolejna rozmowa o pracę była już za nim.
I kolejna, która nie poszła najlepiej.
Rozmówca był uprzejmy, ale zdystansowany. Zadawał pytania, notował coś w laptopie, a na końcu powiedział zdanie, które Michał zaczynał już dobrze znać.
"Odezwemy się."
To zwykle oznaczało jedno: raczej nie.
Michał wsunął ręce do kieszeni płaszcza i ruszył chodnikiem w stronę przystanku.
Warszawa była ogromna. Pełna ludzi, którzy dokądś biegli. Pełna firm, biur, inwestycji. A jednak znalezienie pracy okazywało się trudniejsze, niż myślał.
Zatrzymał się przy przejściu dla pieszych.
Światło było czerwone.
Samochody przejeżdżały przed nim jeden po drugim.
Wtedy usłyszał za plecami znajomy głos.
- Michał?
Odwrócił się.
Kilka metrów dalej taksówka właśnie zatrzymała się przy krawężniku. Drzwi się otworzyły i wysiadła z niej Karolina.
Na jej ramionach spoczywał elegancki czarny płaszcz. Włosy miała związane w luźny kucyk, a w ręce trzymała skórzaną torebkę.
Wyglądała tak, jakby właśnie wyszła z ważnego spotkania.
- Co za zbieg okoliczności - powiedziała z uśmiechem.
Michał był wyraźnie zaskoczony.
- Karolina? Co ty tu robisz?
- Spotkanie biznesowe - odpowiedziała spokojnie. - A ty?
Michał wzruszył ramionami.
- Wracam z rozmowy o pracę.
Karolina przyglądała mu się przez chwilę uważnie.
- I jak poszło?
- Zobaczymy.
To była dyplomatyczna odpowiedź.
Karolina jakby to wyczuła, bo uśmiechnęła się lekko.
- Czyli średnio.
Michał parsknął cicho.
- Można tak powiedzieć.
Światło zmieniło się na zielone.
Ruszyli razem przez przejście.
- Anna mówiła, że wysyłasz CV gdzie się da - powiedziała Karolina.
- Staram się.
- Warszawa jest trudna na początku.
- Wiem.
Doszli do parkingu przy ulicy.
Karolina zatrzymała się nagle.
- Właściwie mam do ciebie małą prośbę.
Michał spojrzał na nią pytająco.
- Mój samochód jest w serwisie - powiedziała. - A ja muszę jeszcze podjechać kawałek dalej. Odwieziesz mnie?
- Jasne - odpowiedział bez wahania.
Po chwili siedzieli już w jego samochodzie.
Silnik mruknął cicho, kiedy Michał ruszył z miejsca.
Przez pierwsze minuty jechali w milczeniu.
Miasto przesuwało się za szybą w smugach światła i deszczu.
Warszawa nocą wyglądała inaczej. Bardziej tajemniczo. Bardziej obco.
- Anna bardzo ci ufa - powiedziała nagle Karolina.
Michał rzucił jej krótkie spojrzenie.
- Dlaczego miałaby nie ufać?
Karolina oparła głowę o zagłówek.
- Właśnie dlatego jesteście szczęśliwi.
Zatrzymali się na czerwonym świetle.
Przez chwilę oboje patrzyli przed siebie.
Potem Karolina odwróciła głowę i spojrzała na Michała uważnie.
Jakby próbowała coś w nim odczytać.
- Wiesz... - powiedziała cicho - Warszawa potrafi zmieniać ludzi.
Światło zmieniło się na zielone.
Michał ruszył dalej.
- Mam nadzieję, że nas nie zmieni - odpowiedział.
Karolina uśmiechnęła się lekko.
- Każde miasto zmienia ludzi.
Przez resztę drogi prawie nie rozmawiali.
Kilka minut później Michał zatrzymał samochód przy nowoczesnym apartamentowcu.
Karolina spojrzała na budynek.
- Tu mieszkam.
- Ładne miejsce.
- W Warszawie trzeba mieć dobre miejsce - powiedziała.
Otworzyła drzwi, ale zanim wysiadła, spojrzała jeszcze raz na Michała.
- Nie martw się tą pracą.
- Łatwo powiedzieć.
- Czasami najlepsze okazje pojawiają się przypadkiem.
Uśmiechnęła się.
- Dobranoc, Michał.
- Dobranoc.
Wysiadła i zamknęła drzwi.
Michał odjechał powoli.
Nie zauważył, że Karolina wciąż stała na chodniku i patrzyła za jego samochodem.
Jej uśmiech powoli zniknął.
Zamiast niego na twarzy pojawił się wyraz skupienia.
Jakby właśnie coś zdecydowała.
Wyjęła telefon z torebki.
Wybrała numer.
Po drugiej stronie ktoś odebrał prawie natychmiast.
- Tak? - odezwał się męski głos.
Karolina spojrzała jeszcze raz w kierunku ulicy, gdzie zniknął samochód Michała.
- Chyba znalazłam naszego człowieka - powiedziała spokojnie.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
- Jesteś pewna?
Karolina uśmiechnęła się bardzo lekko.
- Prawie.
Rozłączyła się.
Potem weszła do budynku.
A w jej głowie powoli zaczynał układać się plan.
Rozdział 5 - Pierwszy sygnał
Michał siedział przed ekranem komputera w pustym biurze. Było już po dziewiętnastej, a większość pracowników dawno wyszła do domu.
Na piętrze panowała cisza.
Tylko światło z jego monitora odbijało się w szklanych ścianach sali konferencyjnej.
Przeglądał zestawienia finansowe jednej z nowych spółek, które prowadziła Karolina. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało normalnie - przelewy, faktury, standardowe operacje księgowe.
Ale coś się nie zgadzało.
Michał zmarszczył brwi i przybliżył jeden z dokumentów.
Przelew.
Duża kwota.
Trzy miliony euro.
Odbiorca: firma zarejestrowana na Cyprze.
To nie było nic niezwykłego w świecie inwestycji, ale jeden szczegół zwrócił jego uwagę.
Ta firma pojawiła się w dokumentach... tylko raz.
- Dziwne - mruknął pod nosem.
Kliknął w historię operacji.
I wtedy zobaczył coś jeszcze.
Ten sam numer konta pojawiał się w kilku innych spółkach powiązanych z firmą.
Tylko że każda z nich miała innego właściciela.
Michał odsunął się na krześle.
- Co jest...
W tym momencie usłyszał dźwięk windy.
Drzwi otworzyły się gdzieś na korytarzu.
Michał spojrzał na zegarek.
19:42.
Kto jeszcze był w biurze o tej porze?
Kroki.
Powolne.
Ktoś szedł w stronę działu finansowego.
Michał instynktownie zminimalizował okno z dokumentami.
Drzwi do biura otworzyły się.
W progu stanęła Karolina.
- Wiedziałam, że jeszcze tu będziesz - powiedziała z lekkim uśmiechem.
Michał odetchnął.
- Przestraszyłaś mnie.
Karolina weszła do środka i oparła się o biurko.
- Nad czym pracujesz?
Michał zawahał się przez sekundę.
- Sprawdzam dokumenty z ostatniej transakcji.
- Tej cypryjskiej?
Michał spojrzał na nią uważnie.
- Tak.
Przez chwilę w biurze zapadła cisza.
Karolina uśmiechnęła się lekko.
- W świecie inwestycji takie rzeczy są normalne.
- Może.
- Michał... - powiedziała spokojnie - czasem lepiej nie zadawać zbyt wielu pytań.
Jej głos był miękki, ale w tych słowach było coś dziwnego.
Jak ostrzeżenie.
Albo rada.
Michał zamknął laptop.
- Dzięki za wskazówkę.
Karolina spojrzała na niego przez chwilę.
- Po prostu nie chcę, żebyś wpadł w coś, czego jeszcze nie rozumiesz.
Michał uśmiechnął się lekko.
- Spokojnie. To tylko liczby.
Karolina skinęła głową.
Ale kiedy odwróciła się do wyjścia, jej uśmiech zniknął.
Jakby coś ją zaniepokoiło.
A Michał nie miał jeszcze pojęcia, że właśnie zobaczył pierwszy ślad operacji, która wkrótce wciągnie go w jedną z najbardziej niebezpiecznych gier finansowych.
Rozdział 7 - Obserwator
Przez następne dwa dni wszystko wyglądało zaskakująco normalnie.
Michał przychodził do pracy jak zwykle. Odbierał telefony, przeglądał raporty z budów i podpisywał dokumenty, które trafiały na jego biurko.
Ale w środku czuł coś zupełnie innego.
Niepokój.
Nie chodziło już tylko o papiery.
Chodziło o świadomość, że teraz ktoś patrzy na każdy jego ruch.
W środę rano pojechał na kolejną budowę, tym razem na północnych obrzeżach miasta.
Duży teren ogrodzony blachą falistą. Na środku placu stały dwie koparki i kilka ciężarówek.
Michał zaparkował samochód i wysiadł.
Kiedy przechodził przez bramę, zauważył mężczyznę stojącego przy ogrodzeniu.
Elegancki płaszcz. Skórzana teczka. Okulary przeciwsłoneczne.
Nie wyglądał na kogoś z budowy.
Mężczyzna obserwował teren, jakby coś notował w pamięci.
Ich spojrzenia spotkały się na moment.
Nieznajomy skinął głową, jakby go rozpoznał.
Michał odwzajemnił gest i poszedł dalej.
Ale coś w tym spojrzeniu było dziwne.
Zbyt uważne.
Po południu, kiedy wrócił do biura, Marta z księgowości zatrzymała go na korytarzu.
- Michał, masz chwilę?
- Jasne.
Zamknęła drzwi swojego małego gabinetu.
- Był tu dziś ktoś z urzędu.
Michał poczuł lekki ucisk w klatce piersiowej.
- Z jakiego urzędu?
- Kontrola skarbowa.
Zapadła cisza.
- Czego chcieli?
- Pytali o projekty z ostatnich miesięcy. O faktury. O firmy podwykonawcze.
- O które?
Marta spojrzała na niego znacząco.
- Nord-Bud.
Michał poczuł zimny dreszcz.
- Co im powiedziałaś?
- To, co zawsze.
- Czyli?
- Że wszystko jest zgodne z dokumentacją.
Michał oparł się o biurko.
- I uwierzyli?
Marta wzruszyła ramionami.
- Nie wiem.
- Dlaczego mi to mówisz?
Kobieta przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu.
- Bo wydajesz się jedyną osobą tutaj, która jeszcze nie przywykła do tego wszystkiego.
- Do czego?
- Do tego, że w tej firmie pewne rzeczy po prostu się robi.
Michał nic nie odpowiedział.
Wieczorem Karolina zadzwoniła do niego sama.
- Słyszałam, że był dziś ktoś z urzędu - powiedziała spokojnie.
- Skąd wiesz?
- Mam dobre źródła.
- Powinniśmy się martwić?
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
- Nie.
- Jesteś pewna?
- Michał... takie kontrole zdarzają się cały czas.
- A jeśli zaczną kopać głębiej?
Karolina zaśmiała się cicho.
