Zasłyszane pośród traw - Jolanta Gardziej

z ptakami

całą Ziemię

i westchnień potoki

zabrałeś co miałeś

całą przyszłość

perspektywę obłoki

i czas

a na Ziemi porzuconej

tylko sama ja

mierzę siły na zamiary

codziennego dnia

a na Ziemi porzuconej

tylko nasze sny

przechadzają się parami

tak jak kiedyś my

zbieram wspomnień okruchy

pogubione jak pióra Aniołów

perspektywę obłoki

i czas

a na Ziemi porzuconej

tylko sama ja...

nikt nie dzwoni

cisza w kości gra

a na Ziemi porzuconej

tylko nasze sny

zobacz piją kawę

tak jak kiedyś my

i po co nam było

nie patrzeć sobie w oczy

perspektywę obłoki

i czas

nie ma tego

co by było

i jest to co jest

ja na Ziemi

sobie żyję

ty też

Gdzieś

Na bezdroża

Gdzie wertepów odległych krainy

i tylko Licho śpi

W dzikich pól przestrzeń senną

Patrzy wyrozumiale

Z rezerwą

Powiedz

Że to już

"Może"

Ono nic nie znaczy

Powiedz

Że to już

A "może"

Nic nie znaczy

Nie tłumacz się brakiem odwagi

I bzdur tysiącem

Buty zniszczysz

A serce bić będzie od rzeczy

Nie próbuj myśleć zbyt dużo

Myśli to sieć pająka

Nie na logikę i rozum po prostu

za sercem swoim podążaj

Powiedz

Że to już

"Może"

Ono nic nie znaczy

Powiedz

Że to już

Powiedz

Że tak

Czas realizacji słów i myśli

A "może"

Nic nie znaczy

Każe głaskać kwiaty

I suche trawy kołysać

Wiatr

Sadza mnie na kamieniu

Nie śpiewa

Cisza zastyga na chwilę

Nie ma nic

Tylko napięcie

Tęsknota do czegoś

Co przed burzą

Powietrze

Ono wie lepiej

Głucho

Strasznie

Więc ucisz jęki

Traw i liści

Motyle schowaj

W połach sukienki

Kapelusz połóż na mrowisko

Co jeszcze mogę zrobić

wszystko

Wiatr utulony

szczerą rozmową

Że pić się chce

Oj pić się chce

Świat to dylemat

Na dylemacie

I czego nie chcesz

Pragniesz skrycie

Świat to dylemat

samo życie

Wzbijam nieba tumany

Do lotu

I co z tego że przyziemność

Mi zbrzydła

Na skrzydła

Siódme poty wylać

Wtedy

Poczuć można wyraźnie

To boli

Oj jak boli...

Sfrunąć na dół

Mieć skrzydła

nie latać

To najbardziej

Skrzydła boli

Oj tak boli

Jakby to był

Koniec świata

Jakby był

Koniec świata

Za nocą i Tobą

Jesteś daleko

A mieszkasz tuż obok

I gdzie cię szukam

Nigdzie cię nie ma

Nie ma Cię w słońcu

Wybacz

Odchodzę

Wszędzie szukałem

I Nie ma Cię

- Jestem

Kochanie

Tak bardzo tęsknię

Za nocą i Tobą

Jesteś daleko

A mieszkasz tuż obok

Mam Ciebie Anioła

Co czuwa

Gdy gaśnie

Ostatnia Modlitwa

Gdy żagiel ustawiam

Porzucam obawy

Steruję

W głąb siebie

W głąb jutra

Wiatr wieje

Nieważne czy w oczy

Nieważne jak mocno dmie

Mój Anioł skrzydłem otoczy

Ciebie i mnie

Ciebie i mnie

Wśród chmur białych

Wszystko dziś skryte

Ustawiam i płynę

Nie patrzę czy świeci

Czy śnieży

Czy deszcz

Na nieba błękicie

Mam Ciebie Anioła

Gdy gaśnie

Ostatnia Modlitwa

Gdy żagiel ustawiam

Porzucam obawy

Steruję

W głąb siebie

W głąb jutra

Wiatr wieje

Nieważne czy w oczy

Nieważne jak mocno dmie

Mój Anioł skrzydłem otoczy

Ciebie i mnie

Ciebie i mnie

Niby nic

Nie ma tu

Niby nuda

Niby pusto

Dla wielu takie nic

Jakich mnóstwo

Jakich pełno wokół

na świecie

A tam jest

Takie To

O którym

Nie wiecie

Takie Tam

Takie To

Wyciągnął ktoś

I my

I tak toczy się

Nasza bajka

Świętuje tryumfy

Takie Nic

Trzeba żyć

Dwunasta!

Rola życiowa

Suflera nie ma

Skąd wezmę

Gesty

głównym aktorem

Pierwszoplanową

Rolę gram

Rolę mam

I tyle

Czym martwię się

Co dalej

Zdecydujesz w trakcie

Kurtyna w górę

Nikt nie pyta

Czy już gotowa

Jestem do życia

Co życie rozsypało

Jak rozerwany

Korali sznur

Szukam zbieram

Za Mało ciebie

I Mnie

Zupełnie

Też jest Mało

Więc ciebie szukam

Mnie zbieram

Nie dziwię

Życiu o nazwie Teatr

Na jego scenie

Siedzę...

Jak dziecko na chodniku

Pochylam nisko się

I szukam

Gdzie jesteś

Koraliku

Z sznura korali urwany

Podnoszę Zbieram

Nawlekam

Efekt niespodziewany

Bo niby korale moje

Paciorki z mojej kolekcji

Był żółty

A jest niebieski...

Rzęsiście

Łzami

co ból czują

I nie wiesz

Pogrzebanych

Do głębin ciała

Pogrzebanych

A żywych

Jak rana

Która sączy

Raz po raz

Płacz

Aż wyleje to

wszystko

Co boli

Łzy jak lekarz

Jak ratunek

Jak szczęście

A o szczęście

Przecież

Trzeba dbać

Wiadro łez

Leczy też

gdy wypełnia mnie blask

słonecznych promieni

Myślę

Życie ma smak

Nieba na Ziemi

Tęsknię

Gdy Cię nie ma

I gdy jesteś

Tak dużo

A tak mało

Wszystkiego

Chce więcej

I gdy ciszy dotykam

W ogonie wieczności

Wszyscy mówią

że śpię

Dlaczego połowę

Życia oddaję

Czujności

Bez

Uśmiechu

Miłości

I łez

A ja

Lubię

Gdy wypełnia mnie blask

słonecznych promieni

Myślę

Życie ma smak

Nieba na Ziemi

Tęsknię

Gdy Cię nie ma

I gdy jesteś

Wszystkiego

Chce więcej

A ja

Bez świadomości

Czujności

Bez

Uśmiechu

Miłości

I łez

ma smak

Nadgryzionego słońcem

Liścia

Płonie...

Chęcią bycia

Lśni...

Oczekiwaniem

Aż niebo

Wypowie

Zrodzone Dzisiaj

W Przeszłość

Taki oto zauważ

Paradoks mijania

W trakcie

Trwania...

Uczcijmy Jutro

Co go nigdy

Uczcijmy Jutro

Co go nigdy

nie ma