ROZDZIAŁ 12 - Bellavista
Następnego ranka jechali do Lugano prawie bez rozmowy. Mai Anna napisała tylko, że wyjeżdżają na dzień. Odpisała kciukiem i pytaniem, czy przywiozą dobrą kawę. Nie wiedziała, po co naprawdę jadą. Anna prowadziła pierwszą godzinę. Krzysztof patrzył przez szybę i próbował nie sprawdzać telefonu co pięć minut.
Elena nie napisała. Laura też nie. Marco Bellini pozostawał nazwiskiem ze starego zdjęcia i głosem na kasecie.
- Jeśli powiesz "dziwnie tu wracać", wysadzę cię na najbliższym parkingu - powiedziała Anna.
- Nawet nic nie powiedziałem.
- Ale już układałeś zdanie.
- Skąd wiesz?
- Dwadzieścia jeden lat praktyki.
Po chwili dodała:
- I masz minę człowieka, który pisze narrację do filmu dokumentalnego o własnym życiu.
- Dobrze. Nie będę.
- Dziękuję.
Jezioro pojawiło się między budynkami nagle. Jasne, spokojne, obojętne. Krzysztof poczuł coś pod żebrami. Był to raczej cień wspomnienia. Hotel Bellavista znajdował się dwie ulice od brzegu. Nie był tym samym budynkiem, który Krzysztof zobaczył w pamięci.
Przynajmniej z zewnątrz.
- Remont - powiedziała Anna, jakby czytała mu w myślach. - Dwadzieścia trzy lata to sporo.
W recepcji Krzysztof podał nazwisko. Recepcjonistka sprawdziła komputer.
- Pani Ferri czeka w saloniku na pierwszym piętrze.
Anna dotknęła jego łokcia.
- Idź.
- A ty?
- Zamówię kawę.
- Aniu...
- Krzysztof. Idź.
Winda miała nowe drzwi. Ale po ich zamknięciu usłyszał ten sam metaliczny trzask. Wspomnienie uderzyło natychmiast. Elena przy jego krawacie.
"Nie powinieneś był przyjeżdżać."
Potem coś jeszcze. Jego odpowiedź. "Nie pozwolę ci zrobić czegoś tak głupiego."
Krzysztof oparł dłoń o ścianę windy. Nie "boję się o ciebie" ani "kocham cię". "Nie pozwolę ci". Drzwi się otworzyły. Elena siedziała przy oknie. Nie miała ciemnych okularów. Włosy spięła z tyłu. Na stole stała filiżanka espresso i szklanka wody.
Kiedy go zobaczyła, wstała. Przez kilka sekund żadne z nich się nie odezwało. Krzysztof zauważył, że trzyma filiżankę dokładnie tak samo jak wtedy w hotelowej kawiarni. Dwa palce na uchwycie. Mały palec pod porcelaną.
Tym razem nie powiedział "Laura".
- Elena.
- Krzysztof.
Usiadł naprzeciwko.
- Anna jest na dole.
Elena spojrzała na niego uważnie.
- Dobrze.
- Dobrze?
- Powinna tu być.
- Myślałem, że chcesz rozmawiać ze mną.
- Najpierw z tobą.
- Spotkałaś Annę dziewiętnastego czerwca.
Elena nie zaprzeczyła.
- Tak.
- W Mediolanie?
- Na dworcu.
- Dlaczego?
- Bo zadzwoniła do ciebie jeszcze raz.
- Nie pamiętam.
- Nie odebrałeś. Odebrałam ja.
- Znowu?
- Tym razem nie powiedziałam, że nie możesz rozmawiać.
- Co powiedziałaś?
- Że pojechałeś do Lugano.
Żołądek mu się ścisnął.
- Po co?
- Chciała wiedzieć.
- Skąd wiedziałaś, że jest w Mediolanie?
- Powiedziała mi.
- I spotkałyście się?
- Tak.
- Dlaczego?
Elena odłożyła filiżankę.
- Bo chciałam ją powstrzymać.
- Przed czym?
- Przed pojechaniem za tobą.
- Dlaczego miałaby jechać?
- Bo powiedziałam jej za dużo.
Zirytował się.
- Zaczynam mieć alergię na to zdanie.
- Wtedy też miałeś alergię na granice.
Zamilkł.
Elena patrzyła na niego spokojnie.
- Przypomniałeś sobie windę?
- Tak.
- Co powiedziałeś?
Krzysztof nie chciał odpowiadać.
- "Nie pozwolę ci zrobić czegoś tak głupiego".
Elena skinęła głową.
- Tak.
- Brzmię jak dupek.
- Byłeś zakochanym mężczyzną, który uważał, że uczucie daje mu dodatkowe prawa.
- To łagodniejsza wersja tego samego.
- Nie próbuję cię oszczędzać.
- Dlaczego poszedłem do Davidego?
Elena spojrzała za okno.
- Pokłóciliśmy się tutaj. W pokoju sto siedemnaście.
- Siedemnaście?
- Sto siedemnaście. Później numer siedemnaście tak łatwo przykleił ci się do szpitala.
Krzysztof poczuł znajome ukłucie. Kolejny montaż.
- Co było po kłótni?
- Wyszedłeś.
- I poszedłem do Davidego.
- Tak.
- Skąd wiedziałem, gdzie jest?
- Ode mnie.