Zapisane w klejnocie wspomnień - Bernardyna Darecka-Władzimiruk

Wpatrywałam się w okno i wracałam do tamtego dnia. W ręce zaciskałam coś, co było dla mnie bardzo ważne. Kiedyś chciałam wymazać ten dzień ze swojej pamięci, ale dobrze, że tego nie zrobiłam. Nie byłoby tego, co mam, nie byłoby ich.

- Mamusiu. - Usłyszałam dziewczęcy głosik i poczułam drobne rączki, które mnie objęły.

- Tak, kochanie. - Przytuliłam ją do siebie. - Zaraz mnie udusisz i nie tylko mnie - zakomunikowałam z uśmiechem.

- Wiem, w twoim brzuszku mieszka mój braciszek.

Uśmiechnęła się szeroko, ukazując dwa dołeczki w policzkach. Takie same jak u pewnego chłopaka, który skradł moje serce już kilkanaście lat temu. Pomimo że na początku mnie nie zauważał.

- Wołałam cię, ale ty, mamusiu, chyba się zamyśliłaś. Pomagałam tatusiowi, ale już skończyliśmy zbijać dla ciebie nowe doniczki na twoje peragonie.

- Pelargonie - poprawiłam ją i pocałowałam w czoło.

- Tak, mamusiu, to właśnie powiedziałam.

Popatrzyłam na nią, była całym moim światem. Tak samo jak Aleksander.

Położyłam rękę na lekko zaokrąglonym brzuchu. Ta mała istotka, która rosła po moim sercem, niedługo powiększy moje szczęśliwe grono.

- To chodźmy sadzić te peragonie - oznajmiłam z uśmiechem.

- Właśnie po to przybiegłam po ciebie.

Mała podała mi rączkę i wyszłyśmy na zewnątrz. Tam już czekał na nas mężczyzna, za którym wskoczyłabym ogień.

Sadzenie poszło nam dosyć sprawnie.

- Kochanie, wszystko dobrze? - Usłyszałam męski głos. - Nie jest ci za ciężko? - Patrzyła na mnie para niebieskich oczu.

- Olek. Ciąża to nie choroba, a ja czuję się wyśmienicie. Naprawdę.

Podniosłam głowę i go pocałowałam.

- Muszę o to pytać, bo kocham cię ponad wszystko i nie chciałbym cię stracić, tak jak...

Nie pozwoliłam mu dokończyć, dotknęłam ponownie jego miękkich warg.

- Nie stracisz. A teraz pomóż mi zawiesić te skrzynki na naszym balkonie.

- Tak jest, pani kapitan, zrobię to z ogromną chęcią.

- Ja też wam pomogę. - Usłyszeliśmy głos naszej córeczki.

- Olu, właśnie liczyliśmy z mamą na twoją pomoc. - Głos mojego męża był tak delikatny. Kochał to dziecko ponad wszystko.

Po wykonanej pracy wróciliśmy do domu. Zajęłam się szykowaniem kolacji. Uwielbiałam takie codzienne, domowe czynności, które robiliśmy razem.

- Ja sprzątnę w kuchni i włączę zmywarkę, a ty zajmij się małą, bo już czeka na ciebie i na twoją codzienną opowieść.

Aleksander podszedł bliżej i złożył delikatny pocałunek na moich ustach. Czując jego smak, poszłam w kierunku pokoju córki. Siedziała na łóżku i gdy tylko mnie zobaczyła, uśmiechnęła się.

- Mamusiu, już czekałam na ciebie.

- Wiem, kochanie. Połóż się, a ja opowiem ci coś innego. Ta historia zdarzyła się naprawdę i to jest jej znaczący element.

Wyjęłam z kieszeni tajemniczy przedmiot, teraz był już kompletny. Te dwie części idealnie do siebie pasowały. Chociaż przez wiele lat tak nie było. Połączyły się, aby później znów zostać rozdzielone przez los. Podobnie jak ludzie, do których należały.

Historia dwa razy zatoczyła swój krąg.

ROZDZIAŁ 1

Piętnaście lat wcześniej...

Tego dnia obudziłam się tak jak zwykle. W całym tym zamieszaniu zapomniałam wyłączyć budzik. To był pierwszy dzień wakacji. Przeciągnęłam się i ponownie przyłożyłam głowę do poduszki. Wokół panowała cisza, przez uchylone okno słyszałam tylko śpiew ptaków. Zamknęłam na chwilę oczy i tworzyłam kolejne historie, które na pewno zapiszę.

Nagle usłyszałam warkot kilku aut. Podniosłam się i podeszłam do okna. Dom państwa Wiśniewskich został sprzedany już jakiś czas temu i słyszałam, jak rodzice opowiadali o tym, że kupili go bogaci ludzie.

Uchyliłam lekko rolety. Na podwórku obok kręciło się mnóstwo ludzi. Wynosili pudła i meble.

Zauważyłam kobietę mniej więcej w wieku mojej mamy, o włosach czerwonych jak maki. Zatrzymała się i spojrzała w moje okno, a na jej twarzy zagościł uśmiech. Speszyło mnie to, bo poczułam się jak stalkerka. Odsunęłam się, ale tylko na chwilę. Zawsze lubiłam obserwować ludzi, ich zachowania.

Po jakimś czasie zobaczyłam chłopaka. Musiałam przyznać, że jest bardzo przystojny. Jego ciało było wyrzeźbione. Chyba dużo ćwiczył. Nie wiedziałam, ile może mieć lat. Mógł być w moim wieku lub starszy. Odchyliłam bardziej rolety, sama nie wiedziałam dlaczego, ale nie potrafiłam oderwać od niego wzroku. Stałam jak zahipnotyzowana i gapiłam się na każdy jego ruch. Nagle nasze spojrzenia skrzyżowały się, ale nie pomachał mi jak ta pani o czerwonych włosach.

- Gapisz się tylko czy może chcesz dotknąć?

Po tych słowach usłyszałam śmiech - jego śmiech. Odsunęłam się jak oparzona, usiadłam na łóżku. Moje serce waliło jak szalone.

To zapowiadają się cudowne wakacje. A ty, Julka, popisałaś się.

Uspokojenie się zajęło mi trochę czasu.

- Jula, wiem, że już nie śpisz. Przyjdź, proszę, na śniadanie, bo jest już gotowe. - Usłyszałam łagodny głos mamy.

- Dobrze, mamo, za chwilę.

Byłam ostatnia. Przy stole siedzieli już moi rodzice, babcia oraz młodsza siostra.

- Kochana wnusiu, czy ty się dobrze czujesz? - zapytała wyraźnie zaniepokojona babcia.

- Tak, babciu, wszystko okej - starałam się mówić spokojnym tonem.

- Masz wypieki na twarzy, czy ty aby nie masz gorączki? W sumie mamy lato, ale wirusy nie odpoczywają w wakacje.

Nie mogłam się im wszystkim przyznać, że to przez sytuację, która miała miejsce niedawno. Po rozstaniu z Mateuszem byłam sama. Już rok. Postanowiłam, że kolejną miłość spotkam dopiero na studiach, a teraz skoncentruję się na tym, aby dobrze napisać maturę i dostać się na studia; na wszystko jest odpowiedni czas. Tak sobie tłumaczyłam. Wiele osób mi mówiło, że jestem zbyt poważna jak na swój wiek. Ja taka po prostu byłam i już.

- Babciu, wzięłam zbyt ciepły prysznic - oznajmiłam łagodnie.

Kochana Helenka pokiwała tylko głową.

Przez resztę śniadania już nikt nie zwracał uwagi na moje wypieki. Za to mama poruszyła temat nowych sąsiadów. Podobno to bardzo bogata rodzina. Też tak sobie pomyślałam o nich. Dokończyłam posiłek, podziękowałam a następnie udałam się do swojego pokoju.

Jakąś godzinę później odwiedziła mnie mama i zapytała, czy moja propozycja jest nadal aktualna. Postanowiłam, że w te wakacje pomogę jej w księgarni. Ucieszył ją ten fakt.

- Tak, mamo, aktualna. To o której wychodzimy?

- Za trzydzieści minut.

Po tych słowach moja rodzicielka przytuliła mnie i czule pocałowała w czoło. Spakowałam swój mały plecak, do którego włożyłam długopis i notes.

Bardzo lubiłam przebywać w Książkowym Edenie. W tym miejscu czułam się szczęśliwa. Mama często pozwalała mi przesiadywać na zapleczu. Wtedy ja wyciągałam swój notes i spisywałam wszystkie te historie istniejące w mojej wyobraźni. Na niektórych stronach widniały też rysunki związane z tematem. Marzyłam o wydaniu własnej książki. Ale też marzyłam o tym, aby dostać się na kierunek architektura krajobrazu. Pisanie i rysowanie dawały mi ogromną przyjemność, lecz musiałam mieć też zabezpieczenie finansowe.

Usłyszałam dźwięk SMS-a.

Majka: Hejka, Julka, a Ty gdzie jesteś?

Moja przyjaciółka, ta dziewczyna o włosach czarnych jak ziemia i sercu wielkim jak cały świat była moją przybraną siostrą.

Ja: Jestem u mamy w księgarni.

Majka: Supcio, to zaraz tam będę :).

Ja: Czekam :).

- Mamo, za chwilę przyjdzie tu Majka, nie będziemy ci przeszkadzać? - zapytałam z uśmiechem na twarzy.

- Kochana, oczywiście, że nie będziecie. Bardzo ją lubię, to dobra dziewczyna.

Mama przyjaźniła się z mamą mojej przyjaciółki od szkoły podstawowej.

Kilkanaście minut później pojawiła się Majka. Oczywiście nie przyszła z pustymi rękami. Od kiedy ją znałam, zawsze miała słabość do słodyczy i chłopaków.

- Dzień dobry, pani Basiu - przywitała się grzecznie.

- Dzień dobry, Maju. Cieszę się, że nas odwiedziłaś.

Podeszła do mojej mamy i otworzyła pudełko, które trzymała w ręce. Na ustach rodzicielki pojawił się uśmiech - ona też była łasuchem na wszelkiego rodzaju słodkości. Poczęstowała się pączkiem. A potem ja. Usiadłyśmy na zapleczu i z uśmiechem na twarzach pałaszowałyśmy smakołyki.

- Kochane moje, ja już muszę was opuścić. Majeczko, dziękuję za te pyszności.

- Nie ma za co. Polecam się na przyszłość.

Na ustach przyjaciółki zagościł uśmiech. Zresztą nie tylko jej twarz się rozjaśniła oraz nabrała łagodnego i ciepłego wyrazu.

Gdy tylko mama wyszła i zostałyśmy same, zadała mi pewne pytanie.

- A co ty się nic nie chwalisz, że twoim sąsiadem został jakiś przystojniak.

Maja oblizała wargi, na których były resztki lukru, podparła brodę i czekała na moją odpowiedź.

- No tak - zaczęłam trochę nieśmiało. - Widziałam, że dzisiaj rano ktoś wprowadził się do domu państwa Wiśniewskich.

- Podobno to takie ciacho. - Aż się rozmarzyła.

- Oj tam, zaraz jakieś ciacho. W naszej szkole jest pełno takich przystojniaków.

- Jula, co ty bredzisz? Na palcach jednej ręki da się policzyć kolesi, na których można zawiesić wzrok.

- Dobra, nie zawracajmy sobie głowy jakimś nieznajomym - zmieniłam temat. - Powiedz mi lepiej, co planujesz robić w te wakacje.

Moja przyjaciółka podobnie jak ja zaoferowała się pomóc swojej mamie, która w naszym małym miasteczku prowadziła salon fryzjerski. Oczywiście ja i moja mama bardzo często z niego korzystałyśmy.

Dzisiaj przyjaciółka odprowadziła mnie pod sam dom. Mieszkałyśmy zaledwie pół kilometra od siebie. Jednak nie zrobiła tego bezinteresownie, zresztą nie dziwiłam się jej. Bo ten nowy miał w sobie coś takiego, co sprawiło, że chociaż widziałam go dosłownie kilka sekund, to zapadł mi w pamięć.

Myślałam... nie, ja byłam pewna, że Majka po prostu mnie odprowadzi i tyle. Obędzie się bez żadnych niespodzianek. Niestety, na podwórku sąsiadów pojawił się on. Akurat w momencie, gdy stanęłyśmy przy mojej bramce. Wyszedł z domu i zaczął się rozglądać. Maja była bardzo odważną dziewczyną, nie to co ja.

- Cześć! - krzyknęła pewnie. - My się chyba nie znamy.

Mój nowy sąsiad spojrzał na nas, a na jego twarzy nie zagościł uśmiech, tylko grymas, jakby właśnie jadł cytrynę. Nic nam nie odpowiedział. Po prostu odwrócił się i wszedł do domu.

- Ale gbur - oznajmiła ze złością Majka. - Przystojny, ale gbur. No nic, będzie jeszcze czas na poznanie się.

Zabrzmiało to tak, jakby miała jakiś plan i nie zamierzała odpuścić łatwo.

Po tych słowach pożegnałyśmy się i każda poszła w swoją stronę. Dopiero gdy byłam w pokoju, dotarło do mnie, że moja przyjaciółka nie da sobą pomiatać. Ona będzie dążyła do tego, by go poznać. Od roku spotykała się z Piotrkiem, miłym i kulturalnym chłopakiem. Dlatego też zdziwiło mnie, że aż tak bardzo chce poznać mojego sąsiada.

Usiadłam na łóżku, wyciągnęłam z plecaka swój notatnik i zaczęłam pisać. Na każdej zapisanej stronie robiłam rysunek. Bardzo to lubiłam. Nie wiedziałam, ile czasu minęło, gdy nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Ktoś wszedł, a ja usłyszałam głos mamy.

- Jula, czy możesz do mnie przyjść na chwilę?

- Dobrze, mamo, już idę.

Byłam ciekawa, kto nas odwiedził. Spojrzałam przed siebie i zobaczyłam, że w przedpokoju stoją nowi sąsiedzi.

Po chwili pani o czerwonych włosach przedstawiła swoją rodzinę. Marysia była słodką czterolatką. Sąsiadka wspomniała jeszcze o synu, który podobno nie czuł się za dobrze, dlatego nie przyszedł.

Jasne, nie czuł się dobrze... Po prostu nie byłam godna, aby go poznać. Płakać nie będę. Okej, może i wpadł mi w oko, ale przeżyję bez niego.

Mama zaprosiła ich na kawę, a ja wróciłam do swojego pokoju.

Zapowiada się niesamowita letnia przygoda.