Zakon - Andre Biberstein

Kup ebooka

10.10 zł
8.38 zł (10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 2. Studnia

Podjechał do studni i zsiadł z konia. Obok stał chłop. Chudy, spalony słońcem, z dłońmi popękanymi od pracy. Patrzył na przybysza ze strachem, którego nawet nie próbował ukryć. Samael puścił wodze. Kary koń opuścił łeb i obwąchał kamienną cembrowinę.

- Nie bój się mnie - powiedział Samael. - Nie zrobię ci krzywdy.

Z domu wyszły dwie dziewczynki. Starsza mogła mieć dziesięć lat, młodsza siedem. Zatrzymały się przy ścianie i patrzyły na obcego, a jeszcze bardziej na jego konia.

- Mój koń chce się napić - powiedział Samael.

Chłop przełknął ślinę.

- Nie mamy wody, panie.

Samael spojrzał na studnię.

- Dlatego wyjeżdżamy - ciągnął mężczyzna. - Wszyscy wyjeżdżają. Zostało tylko kilka rodzin. Kiedyś była tu duża osada. Bogata. Mieliśmy pola, zwierzęta, drzewa. Wiatr i pustynia zabrały ziemię. Potem wodę. Studnie wysychają jedna po drugiej.

Samael położył dłoń na kamiennym brzegu studni.

- Mój koń chce się napić.

Chłop spojrzał na niego, jakby nie był pewien, czy przybysz żartuje.

- Wybacz nam, panie. Nie mamy wody.

Z domu wyszła kobieta. Była niewysoka, szczupła, z twarzą starszą od wieku. Podeszła ostrożnie do karego konia i wyciągnęła dłoń.

Zwierzę obwąchało jej palce. Kobieta pogładziła je po pysku. Koń prychnął zadowolony i trącił ją łbem. Samael patrzył na nią przez chwilę.

- Kiedyś ktoś ważny dla mnie był związany z tym miejscem.

Chłop spojrzał na niego uważniej.

- To musiało być dawno temu, panie. Może odszedł z innymi.

- Dawno - odpowiedział Samael. - Bardzo dawno.

Spojrzał na konia.

- Mój koń chce się napić.

Kobieta zawahała się, potem zdjęła bukłak wiszący przy drzwiach i nalała trochę własnej wody do małego korytka.

- Nie mamy dużo - powiedziała do męża.

Kary koń natychmiast zanurzył pysk w wodzie. Kobieta pogładziła go po grzbiecie. Zwierzę przesunęło się bliżej i oparło łeb o jej ramię.

- Koń cię lubi - powiedział Samael.

Kobieta zaśmiała się cicho.

- Wszystkie zwierzęta mnie lubią. Dzieci również.

Młodsza dziewczynka podeszła bliżej i dotknęła końskiej grzywy. Koń nawet nie drgnął. Samael sięgnął po wiadro leżące przy studni. Sprawdził sznur i wrzucił je do środka. Przez kilka chwil słychać było tylko szuranie liny po kamieniu. Wyciągnął wiadro. Na dnie leżał piasek. Wysypał go obok studni.

- Mówiłeś, że ktoś ważny był związany z tym miejscem - odezwała się kobieta. - Jak dawno?

- Przed twoim urodzeniem. Przed urodzeniem twojej matki. I jej matki.

Chłop spojrzał na żonę. Przybysz był dziwny. Nie zachowywał się groźnie, lecz im dłużej przy nim stali, tym mniej potrafili powiedzieć, kim właściwie jest.

Samael odsunął płaszcz. Pod czarną tkaniną zobaczyli zbroję. Metalowe części układały się w zachodzące na siebie segmenty, przypominające łuski wielkiego zwierzęcia. Na piersi znajdował się sfatygowany napierśnik, powgniatany i przecięty starymi rysami. Pod nim widoczna była kolczuga.

Zdjął hełm i położył go na brzegu studni. Czarna stal miała dziwny, bardzo stary kształt. Na powierzchni biegły płytkie znaki. Teraz nie świeciły.

Miał krótko przycięte włosy. Mimo ciężkiego płaszcza, zbroi i upału jego twarz pozostawała sucha. Na napierśniku również widniały znaki. Chłop nie umiał czytać, ale nawet gdyby umiał, nie znalazłby tam liter żadnego języka, który znał.

- Jak miała na imię? - zapytała kobieta.

Samael odpowiedział. Chłop usłyszał imię. Był tego pewien. Sekundę później nie potrafił go powtórzyć. Zmarszczył czoło. Kobieta znieruchomiała.

- Poczekaj.

Patrzyła na Samaela, jakby próbowała odnaleźć w pamięci coś, co znała od dzieciństwa.

- Jest u nas stara opowieść. Moja matka znała ją od swojej matki, a ta podobno od swojej. Nikt już nie wie, od ilu pokoleń ją powtarzamy.

Samael ponownie wrzucił wiadro do studni.

- O kobiecie? - zapytał.

- Tak. O kobiecie, która miała dobre serce. Pomagała innym. Podobno kochała dzieci i zwierzęta bardziej, niż było to rozsądne. Ludzie mówili o niej różne rzeczy. Jedni ją kochali, inni nienawidzili.

Samael zaczął podciągać wiadro. Znowu piasek. Wysypał go.

- Potem ją zabili - powiedziała kobieta. - Tego już nikt nie opowiada tak samo. W jednej wersji winni byli kapłani, w innej możni, jeszcze w innej ludzie, którzy bali się jej bardziej, niż powinni. Moja matka mówiła tylko, że po jej śmierci przyszedł Anioł Śmierci.

Chłop odsunął się od studni. Kobieta mówiła dalej, ciszej.

- Miał zostać przy jej ciele. Ponoć płakał krwią. Potem zabrał ją stamtąd i przyszedł po tych, którzy doprowadzili do jej śmierci. Z czasem ludzie zaczęli mówić, że był demonem. Inni, że aniołem. Jeszcze inni, że nigdy nie istniał.

Spojrzała na Samaela.

- Tyle zostało. Reszta to legenda.

Samael nie odpowiedział. Wrzucił wiadro po raz trzeci. Kiedy lina przesuwała się między palcami jednej dłoni, druga znalazła się pod płaszczem. Kobieta nie widziała cienkiego sznureczka ani węzłów. Słyszała tylko ciche słowa wypowiadane pod nosem. Palec przesunął jeden węzeł. Z głębi studni dobiegł krótki trzask. Chłop podszedł do cembrowiny.

- Co to było?

Samael czekał. Po chwili z dołu dobiegł plusk. Zaczął wyciągać wiadro. Lina była cięższa. Kiedy wiadro pojawiło się ponad krawędzią studni, z jego boków kapała woda. Chłop otworzył usta. Samael nalał pół wiadra do koryta. Koń podszedł natychmiast i zaczął pić.

- Panie...

- Mówiłem. Mój koń chciał się napić.

Ponownie opuścił wiadro. Tym razem nie musiał czekać długo. Wyciągnął je pełniejsze. Chłop wychylił się nad studnią. Z głębi dochodził cichy szmer. Woda znajdowała drogę przez warstwę, która przez lata pozostawała zatkana piaskiem i osadem.

- Słyszysz? - zapytał żonę.

Słyszała. Dziewczynki również podbiegły do studni. Samael schował sznureczek. Podszedł do dzieci i przykucnął. Wyjął z sakiewki dwie złote monety.

Po jednej dla każdej. Starsza natychmiast zaczęła oglądać swoją pod słońce. Młodsza zacisnęła monetę w dłoni, jakby bała się, że ktoś jej ją zabierze. Samael wstał i podał kobiecie sakiewkę.

- Panie, nie mogę...

Włożył ją w jej spracowaną dłoń i zamknął palce.

- Możesz.

Spojrzała na niego.

- Nie wszystko jest legendą.

Wziął hełm z brzegu studni, założył go i ponownie nasunął kaptur. Potem dosiadł karego konia. Zwierzę ruszyło powoli pomiędzy pustymi domami.

- Tato?

Starsza dziewczynka stała ze złotym krążkiem na otwartej dłoni.

- Co to za moneta?

Chłop wziął ją od córki i podniósł pod słońce. Złoto rozbłysło. Moneta była wybita z precyzją, jakiej nigdy wcześniej nie widział. Na jednej stronie znajdowała się twarz kobiety. Nie króla, nie władcy, nie świętego. Kobiety. Żona chłopa pobladła.

- Poczekajcie.

Wbiegła do domu. Wróciła po chwili z małym zawiniątkiem. Materiał był stary, wielokrotnie cerowany; rozwinęła go ostrożnie. Na jej dłoni leżała druga złota moneta. Była ciemniejsza, wytarta i porysowana przez lata. Przyłożyła ją do monety córki.

Ten sam profil kobiety. Ten sam znak na odwrocie. Ta sama precyzja wybicia. Chłop patrzył raz na monety, raz na oddalającego się jeźdźca.

- Skąd ją masz?

- Po matce - odpowiedziała kobieta. - A ona po swojej matce. W naszej rodzinie była od tak dawna, że nikt już nie pamiętał, skąd naprawdę się wzięła. Mówiono tylko, że pochodzi od kobiety z tej opowieści.

Starsza dziewczynka spojrzała na złoty krążek w dłoni.

- A on?

Kobieta nie odpowiedziała. Patrzyła na drogę. Czarny jeździec był już daleko.

Rozdział 5. Nocni goście

Obudziły ją przytłumione głosy. Przez chwilę leżała nieruchomo, próbując zrozumieć, skąd dochodzą. Ktoś powiedział coś półgłosem, odpowiedział mu krótki śmiech, potem znowu rozległy się szepty. W domu, o tej porze, nie powinno być nikogo poza nimi.

Usiadła na posłaniu. Spała nago. Sięgnęła po cienką koszulę i narzuciła ją na siebie, po czym wyszła z sypialni. Bardziej z ciekawości niż z pragnienia skierowała się ku kuchni, gotowa udać, że obudziła ją potrzeba napicia się wody.

Było ich trzech. Razem z Samaelem - czterech. Przez moment stała w przejściu i przyglądała im się bez słowa. Twarze mieli różne, lecz łączył ich sposób siedzenia, oszczędność ruchów i ta sama spokojna czujność nawet podczas cichej rozmowy.

Wszyscy mieli na sobie podobne zbroje: segmentowe, zachodzące na siebie płytki metalu, napierśniki noszące ślady wielu uderzeń, pod nimi kolczugi. Przy każdym leżał albo stał hełm. Dziwny, czarny, o archaicznym kształcie, niepodobny do hełmów ludzi jej ojca. Samael również był już ubrany. Spojrzała na niego.

- Wyjeżdżasz?

Dopiero kiedy trzej pozostali mężczyźni zwrócili ku niej głowy, przypomniała sobie, co ma na sobie. Cienka koszula w świetle lampy pozostawiała niewiele wyobraźni.

Podeszła więc do cembrzyka z wodą z przesadną powagą człowieka, który właśnie po to wstał w środku nocy. Nalała sobie, napiła się kilka razy, nie patrząc już na żadnego z nich, odstawiła naczynie i niemal na palcach wyszła z kuchni. Przez chwilę panowała cisza. Jeden z mężczyzn, najbardziej szpakowaty z całej trójki, spojrzał na Samaela.

- Widzę, że nadal masz gust do kobiet. Dalej wybierasz te z najwyższej półki.

Drugi przyjrzał się drzwiom, za którymi zniknęła.

- Ta nie jest podobna do Lilith.

Samael oparł przedramiona o kolana.

- Nie każda musi być podobna do Lilith. Lilith była wyjątkowa.

Szpakowaty skinął głową.

- No tak. Takiej kobiety drugi raz już się nie spotka.

Trzeci z mężczyzn, który dotąd poprawiał sprzączkę przy rękawicy, podniósł wzrok.

- I całe szczęście.

Szpakowaty spojrzał na niego z oburzeniem.

- Odważne słowa jak na człowieka, któremu kiedyś rozbiła dzban o głowę.

- Dzban był pusty.

- Głowa też - powiedział Samael.

Przez moment wszyscy trzej patrzyli na niego, po czym szpakowaty parsknął śmiechem.

- Widzicie? Minęły tysiące lat, a on dalej jej broni.

- Nie bronię. Prostuję fakty.

- Dokładnie tak samo mówiłeś wtedy.

Nikt się nie roześmiał. Na krótką chwilę wszyscy czterej zamilkli. Wspomnienie było najwyraźniej wspólne i znacznie starsze niż dom, w którym teraz siedzieli. Samael pierwszy przerwał ciszę.

- Muszę jej powiedzieć, że wyjeżdżam.

Podniósł się, wziął hełm i ruszył w stronę sypialni. Czekała na niego. Tym razem koszula była już szczelniej zaciągnięta wokół ciała.

- Wyjeżdżasz? - zapytała ponownie.

- Tak.

- Teraz?

- Musimy jechać.

Czekała na dalsze wyjaśnienie. Nie przyszło.

Nie powiedział dokąd jadą. Nie powiedział, czego szukają ani jak długo go nie będzie. Stał przed nią już całkowicie ubrany, gotowy do drogi, z hełmem trzymanym przy boku.

Podeszła bliżej. Zatrzymała się o krok od niego, jakby sama nie wiedziała, czy wolno jej jeszcze się przytulić, czy chwila, którą dzielili, właśnie się skończyła. Samael pochylił się i pocałował ją w czoło. Nic więcej nie powiedział.

Kiedy siodłali konie, na dziedziniec wpadł spieniony koń bez jeźdźca. Cała grupa zareagowała natychmiast. Błysnęła broń. Kilku ludzi bez jednego słowa zajęło osłonięte miejsca, już ze strzałami na cięciwach. W oddali pojawił się kolejny jeździec.

Dwaj towarzysze Samaela, podobnie jak on noszący ciemne płaszcze i dziwne, archaiczne hełmy, wsunęli miecze do pochew i zdjęli z troków łuki. Były inne niż zwykła broń używana z konia: mocno wygięte, dłuższe, wykonane z ciemnego materiału, który przy napinaniu wydawał cichy, śpiewny skrzyp.

Dwie cięciwy napięły się niemal równocześnie. Strzelcy czekali. Tutaj różnica między nimi a zwykłymi ludźmi stawała się oczywista. Samo napięcie tych łuków wymagało ogromnej siły. Utrzymanie ich w pełnym naciągu, bez drżenia ramion, bez zmiany pozycji, przez kolejne sekundy, wydawało się niemożliwe. Drewno pracowało pod skrajnym naprężeniem. Po chwili w rozgrzanym powietrzu pojawił się dziwny, korzenny zapach.

Samael uniósł dłoń. Czekali. Jeździec pędził na złamanie karku. Po barwach można było poznać, że przybywał z posiadłości ojca Aishy. Szata trzepotała za nim. W siodle tkwiła strzała, która minęła jego ciało o szerokość dłoni. Pochwa po szabli była pusta. Broni nie miał. Widocznie walczył po drodze i ją stracił.

Wpadł na dziedziniec w ślad za pierwszym koniem. Spojrzał na zwierzę bez jeźdźca i od razu zrozumiał, że jego poprzednik nie dotarł żywy.

- Panie... Wiadomość dla córki mojego pana. Dla wielmożnej Aishy. Jej matka mnie wysłała. Zamach. Asasyni. Jej ojciec nie żyje. W pałacu chaos. Komnata panienki została przeszukana. W jej łożu wbito sztylety. Matka uważa, że szukają jej jako dziedziczki.

Samael patrzył na niego przez chwilę.

- Jej matka wie, że Aisha jest tutaj?

Posłaniec nie odpowiedział. Samael spojrzał na swoich towarzyszy. Mimo że posłaniec był już na dziedzińcu, obaj nadal mierzyli gdzieś ponad drogą, którą przyjechał. Patrzyli w miejsce, w którym pozostali nie widzieli niczego.

Nagle wypuścili strzały. Powietrze zafalowało. Światło załamało się jak na rozciętej tafli wody i z pustki wyłoniły się dwie postacie odziane w szaty koloru piasku. Obie osunęły się na ziemię. Strzały tkwiły głęboko w ich szyjach i dymiły ciemnym, gęstym dymem. Nie byli ludźmi.

Obaj napastnicy bez jednego krzyku próbowali wyrwać pociski. Ich palce zaciskały się na drzewcach, ciała szarpały się jeszcze przez kilka chwil, aż wreszcie znieruchomiały. Skóra zaczęła ciemnieć.

- Asasyni, którzy nie są ludźmi... - powiedział ktoś cicho.

Samael odwrócił się gwałtownie.

- Do środka! Chronić dziewczynę!

Wpadli do budynku kilkoma wejściami: głównym, kuchennym, przeznaczonym dla służby i od strony tylnego podwórza. Zdążyli. Jedna z postaci wyłoniła się z zasłony, jakby stała tam od zawsze. Aisha krzyknęła i odruchowo zasłoniła piersi. W tej jednej absurdalnej chwili prześwitujący materiał nocnej koszuli wydał jej się największą rzeczą wymagającą ochrony.

Błysnął zakrzywiony nóż. Między nią a asasynem z niewyobrażalną szybkością pojawił się Samael. Napastnik zatrzymał się. Jego ciało zmieniło się niemal w jednej chwili. Palce wydłużyły się w szpony, szczęka poszerzyła, spomiędzy warg wysunęły się ostre kły. Wycie uderzyło w ściany tak mocno, że jedno z ceramicznych naczyń pękło i rozsypało się na posadzce.

Demon ruszył. Płaszcz Samaela opadł. Z jego pleców rozwinęły się skrzydła. Rozpostarły się na całą szerokość pomieszczenia, od ściany do ściany, całkowicie odcinając napastnikowi drogę do Aishy.

Demon zawahał się. Po raz pierwszy wyglądał, jakby to on zobaczył coś, czego się nie spodziewał. Powietrze przeciął świst. Miecz Samaela odciął mu głowę. Czarna posoka uderzyła w białą ścianę. Przez kilka chwil Aisha nie potrafiła oderwać wzroku od czarnej krwi na ścianie.

Skrzydła zniknęły równie szybko, jak się pojawiły. Samael znowu wyglądał jak człowiek. Stał pomiędzy nią a ciałem napastnika, z mieczem opuszczonym wzdłuż nogi.

- Ubierz się.

- Mój ojciec...

Nie odpowiedział od razu.

- Nie żyje.

Słowa posłańca znała już wcześniej, lecz dopiero wypowiedziane przez Samaela stały się czymś rzeczywistym.

- Muszę wrócić do matki.

- Nie możesz.

Spojrzała na niego gwałtownie.

- To mój dom.

- Właśnie tam będą cię szukać najpierw. Twoja matka wysłała człowieka, żeby cię ostrzegł. Gdyby chciała twojego powrotu, przekazałby co innego.

Aisha otworzyła usta, lecz nie znalazła odpowiedzi. Samael podniósł płaszcz z posadzki.

- Jedziesz z nami do Konstantynopola.

Aisha spojrzała na krew na podłodze. - Po tym wszystkim mam po prostu wsiąść na konia?

- Masz przeżyć dzisiejszy dzień. Resztę wyjaśnię w drodze, kiedy będziemy dalej od ludzi, którzy właśnie próbowali cię zabić.

Nie brzmiało to jak propozycja. Aisha przez moment miała ochotę zaprotestować tylko po to, żeby pokazać mu, że nadal sama decyduje o sobie. Potem spojrzała na pozbawione głowy ciało leżące kilka kroków dalej.

- Daj mi chwilę.

- Masz tyle, ile potrzeba, żeby osiodłać konia.

- To nie jest chwila.

- Dzisiaj musi wystarczyć.

Rozdział 11. Trzeci dzień

Mieli wyjechać o świcie. Nie wyjechali.

Pierwszy koń padł jeszcze przed brzaskiem. Stajenny znalazł go na boku, z pianą na pysku. Drugi zwierzak ledwo stał. Trzeci zaczął drżeć. Erem obudził cały Zakon jednym krzykiem. Dziedziniec wypełnił się ludźmi. Samael uklęknął przy martwym koniu. Powąchał resztki paszy.

- Nie dotykać.

Stajenny cofnął rękę.

- Co jest?

- Trucizna.

Aisha zeszła na dół ubrana w pośpiechu.

- Które konie?

- Nasze - odpowiedział Erem.

- Wszystkie?

- Próbowali.

Samael przeszedł wzdłuż żłobów. Kilka koni nie ruszyło paszy. Te, które jadły najwięcej, chorowały.

- Kto karmił?

Stajenny pobladł.

- Ja, panie. Jak zawsze - odpowiedział stajenny.

- Kto przyniósł paszę?

- Chłopak od handlarza. Zostawił worki i odszedł. Nie wiem, gdzie jest teraz.

Samael spojrzał na chore konie. - Znajdź go, zanim ktoś inny zrobi to pierwszy. Erem już szedł do bramy.

- Weź dwóch - powiedział Samael.

- Czterech.

- Dwóch.

- Trzech.

Samael przyjrzał mu się.

- Dwóch.

Erem odszedł, mrucząc coś o skąpstwie. Samael kazał opróżnić żłoby. Chore konie pojono małymi porcjami wody. Jeden z wojowników znał się na zwierzętach lepiej od pozostałych i zajął się nimi. Aisha stała przy swoim koniu.

- Mój nie jadł.

- Miałaś szczęście.

- Nie. Wczoraj dałam mu jabłka. Nie chciał potem paszy.

Samael pogładził zwierzę po szyi.

- W takim razie uratowałaś go rozpieszczaniem.

- Wreszcie jakaś dobra metoda.

Po godzinie Erem wrócił sam. Jego twarz wystarczyła za odpowiedź.

- Chłopak od paszy nie żyje. Znaleźli go dwie ulice stąd z poderżniętym gardłem.

Samael spojrzał na stajnię. - A handlarz?

- Zniknął przed świtem. Razem z księgami i dwoma końmi.

- Czyli pasza była wejściem, a chłopak tylko luźnym końcem.

Samael wyprostował się.

- Pakujemy się - powiedział Samael.

Erem wskazał chore zwierzęta. - Na czym? Ktoś właśnie podwoił nam cenę każdego zdrowego konia w mieście.

- Zapłacimy. Strata srebra jest tańsza niż kolejny dzień w miejscu, w którym przeciwnik wybiera nam paszę.

Aisha patrzyła na nich.

- Ktoś naprawdę bardzo nie chce, żebyśmy stąd wyjechali.

Samael pokręcił głową.

- Chce, żebyśmy wyjechali później.

- Jaka różnica?

- Duża.

Nie zdążyli kupić koni.

Przed południem do zajazdu przyszło sześciu żołnierzy i urzędnik, którego widzieli przy bramie. Towarzyszył mu ten sam duchowny.

- Macie pozostać w mieście - oznajmił urzędnik.

Samael stał pośrodku dziedzińca.

- Na jakiej podstawie?

- Macie zostać do wyjaśnienia śmierci chłopca.

- I to ma zatrzymać całą grupę?

- Dopóki urzędnik nie uzna, że może was wypuścić.

Erem oparł się o słup.

- Oczywiście.

Duchowny wszedł krok do przodu.

- Chłopak pracował dla handlarza, od którego kupowaliście paszę. Wasz człowiek szukał go rano.

Samael niecierpliwie skinął głową. - To już wiemy.

- W takim razie nie wiecie najważniejszego. Znaleziono go martwego dwie ulice dalej.

Samael skinął głową.

- To również wiemy.

- W takim razie rozumiesz, dlaczego musicie zostać.

- Rozumiem, dlaczego chcesz, żebyśmy zostali.

Duchowny patrzył na niego chłodno.

- Uważaj na słowa.

- Od dawna próbuję.