Zakamarki duszy - Norbert Burger

1. KRANIEC

W pokoju na poddaszu płonęły trzy czerwone świece, na ścianie koloru magnolii tańczyły cienie rzucane przez płomienie świec, które uspokajały umysł ale jedocześnie powodowały niepokój w duszy

44-o letni Max siedział w ciszy myśląc o tym czego dokonał w swoim życiu, rękoma zakrywał mokre od łez smutne oczy. Myśli w Jego głowie raz po raz przychodziły i odchodziły, pozostawiając jedynie pustkę, ciszę i niezrozumienie. Czuł się samotny, pozostawiony samemu sobie, niepotrzebny nikomu, miał świadomość tego co utracił dzięki wieloletniemu nadużywaniu alkoholu i środków odurzających. Gdzieś w podświadomości ukrywała się myśl ze to już koniec tego nędznego i poniżającego życia. Był wręcz pewien, ze to początek czegoś nowego, pełnego nadzieji, początek lepszego czasu. Pamiętał doskonale słowa zatroskanej matki wypowiadane wiele razy a tak bardzo lekceważone przez niego.

Wiele razy zadawał sobie pytanie: dlaczego? Z jakiego powodu? W jakim celu? Szukał odpowiedzi kim jest? Gdzie podąża? Dokąd prowadzi go jego droga, usłana cierpieniem, samotnością, bólem i użalaniem się nad sobą. Czuł się inny, gorszy, nierozumiany.