Zaginiony Pamiętnik Dzieci Tatarii. Tom 10. Kroniki Kodów - Łukasz Łepek

? Zanim wypowiedziano imię

Niektórych historii nie da się wymyślić.

One istnieją poza słowami,

jak puls planety ukryty w głębi góry,

jak imię wypowiedziane jeszcze przed narodzeniem języka.

To nie jest nowy rozdział.

To rozpoznanie.

Nie fabuła - lecz zwrot w przestrzeni wewnętrznej,

gdzie maski wcieleń topnieją

i pozostaje tylko to, co nigdy nie umarło.

-

Gdy milkną dźwięki świata,

zaczyna się śpiew cienia.

To nie lament.

To głos tych, którzy wracają

zbyt długo milcząc.

Nie po to, by być bohaterami.

Nie po to, by naprawić świat.

Ale po to, by go przypomnieć -

takim, jakim był przed zapomnieniem.

-

Każde imię było kiedyś gwiazdą.

Każda dusza miała kiedyś światło,

które zapisało się

na ścianach tajemnego pamiętnika.

Ten tom nie opowiada nowego.

On przywołuje to, co drgało w snach

i w rozmowach bez słów.

Nie ma już wyboru.

Nie ma już lęku.

Jest tylko prawda,

która przetrwała wszystkie śmierci.

-

Bo to nie świat ich odnalazł.

To oni przypomnieli świat.