1
Ciche Wzgórze
22 grudnia 2017
Świąteczna atmosfera na dobre zagościła w Cichym Wzgórzu.
Monika spojrzała na przystrojone drzewko stojące na miejskim rynku. Czekała na Kingę i Natalię, z którymi umówiła się na świąteczne zakupy.
Piątkowe popołudnie to był ostatni dzwonek na tego typu wyprawę. Mnóstwo ludzi zjechało się do galerii handlowej. Dodatkowo tydzień temu na rynku został otwarty jarmark świąteczny, na którym można było kupić mnóstwo różnych pierdółek. Jak widać, nie tylko ona wpadła na pomysł zakupów na ostatnią chwilę.
- Monika!
Spojrzała w lewo i zobaczyła przyjaciółki, idące w jej stronę.
- Wybacz, że czekałaś. Zajęcia na basenie się przeciągnęły. - Kinga podeszła i przytuliła przyjaciółkę na powitanie.
- Straszne tłumy się zebrały. Na pewno chcecie tam iść? - spytała Natalia, patrząc na wejście do budynku.
- Skoro już tu jesteśmy, to czemu nie? Chodźmy! Zakupy poprawią nam humor.
Dziewczyny ruszyły w stronę galerii.
*
Monika siedziała w swoim pokoju.
Wciąż nie mogła się przyzwyczaić do zmian, jakie zaszły w jej życiu. Myślała o wydarzeniach sprzed paru miesięcy. Tyle niepotrzebnych śmierci. Nadal nie wiedziała, dlaczego jej ojciec okazał się mordercą. Czyżby miał coś wspólnego z Karoliną, która popełniła samobójstwo? I ta wiadomość, jaką otrzymały niedługo po śmierci jej ojca. Zawartość paczki, czyli pamiętnik Karoliny oraz nożyczki, schowała w kartonie po butach, który trzymała pod łóżkiem. Nie chciała wyrzucać tych rzeczy, jeszcze ktoś mógłby je znaleźć, a wtedy SUKI miałyby dodatkowe kłopoty.
Czy jej ojciec miał wspólnika?
Myśli przerwał dzwoniący telefon.
Spojrzała na ekran, dzwoniła Kinga.
- Hej, co porabiasz? - odezwała się przyjaciółka.
- Myślę o ostatnich wydarzeniach, jakie rozegrały się w Kopankach.
- Nadal gryzie cię to, dlaczego zabójcą okazał się twój ojciec?
- No właśnie. Wciąż nie znamy odpowiedzi, a jeszcze ta paczka, która przyszła po jego śmierci. Zawierała pamiętnik i zakrwawione nożyczki. Obawiam się, że to nie koniec.
- Co sugerujesz? Poczekaj, otworzę sobie chipsy.
Monika słuchała przez moment, jak koleżanka walczy z paczką.
- Cholera jasna! - zaklęła Kinga.
Chwila ciszy.
- Okej, już jestem.
- Znowu rozsypałaś chipsy na łóżku, matka cię udusi - powiedziała ze śmiechem.
- Producenci celowo tak zamykają zawartość, że torebki rozrywają się w tych miejscach, gdzie nie trzeba - odpowiedziała rozzłoszczona Kinga. - Wracając do naszej rozmowy, myślisz, że to nie koniec? Może paczka przyszła z opóźnieniem? Od tamtego czasu nic się nie wydarzyło, więc nie ma co się martwić na zapas.
- Chyba masz rację. Po prostu nie daje mi to spokoju. Nie znam odpowiedzi na swoje pytania, dlatego tworzę coraz to nowe teorie.
- Dobra, zmiana tematu, bo będziesz się niepotrzebnie zadręczać. Słyszałaś o Ance Matuszczak?
- O kim?
- No o tej dzikusce, która ciągle prowadziła wojny z Kaśką. Przez tę całą akcję z zabójcą i nawiedzonym domem nawet nie zauważyłyśmy jej zniknięcia. Gdyby nie to, od razu miałybyśmy z nią do czynienia. Pewnie ucieszyła się na wieść, że Kaśka została zamordowana.
- Czekaj... Anka zaginęła?
- W Halloween. Wracała z Klątwy do domu. Niestety, nigdy tam nie dotarła.
- O mój Boże, to straszne! Nadal nic nie wiadomo na jej temat?
- Niestety. Dobra, muszę kończyć i pozbierać okruchy z łóżka. Jeśli moja matka to zobaczy, zatłucze mnie.
- Pa.
- Pa.
Monika odłożyła telefon na stolik i położyła się na łóżku.
Pomyślała o zaginionej dziewczynie.
Co tak naprawdę wydarzyło się tamtej nocy w Halloween? Czy Anka nadal żyje? Jeśli tak, to gdzie się znajduje?
Myśli przerwał jej hałas dochodzący z zewnątrz. Mimo zamkniętego okna nie dało się go nie usłyszeć.
Podeszła do okna i dostrzegła dziwnego garbatego mężczyznę, trzymającego butelkę w prawej dłoni.
Przechodząc wzdłuż ogrodzenia sąsiedniej posesji, uderzał o nie szklaną butelką.
Na jego widok dziewczynę przeszły ciarki.
Gdy dziwny mężczyzna zniknął za rogiem, odetchnęła z ulgą.
Nie chciałaby spotkać go na swojej drodze.
2
Natalia czekała już w Klątwie na swoje przyjaciółki. Na zewnątrz było już ciemno, za oknem sypał śnieg. Ostatni dzień przed świętami, a w lokalu było strasznie tłoczno. W większości gośćmi byli uczniowie, którzy urywali się z domu, unikając domowych obowiązków. Zresztą ona sama należała do tego typu ludzi. Nie znosiła całych tych przygotowań. Od kilku tygodni matka szalała w domu, wymyślając różne przepisy i dekoracje. A to wszystko na dwa dni, by pokazać zaproszonym gościom pięknie udekorowane mieszkanie, nie wspominając o kuchni, w której sporo się działo. Miała wszystkiego dość.
Rozejrzała się po lokalu.
Ściany zdobiła fototapeta, na której widniała stara część cmentarza, oczywiście nie mogło zabraknąć rozdwojonego jesionu, spośród którego ramion wyłaniał się wkopany w ziemię krzyż. Nie za bardzo pamiętała, kto był tam pochowany, ale słyszała historię o klątwie która wisiała nad miastem.
"Ciekawe, kiedy to wszystko szlag trafi" - przeszło jej przez myśl.
- Cześć!
Dziewczyna spojrzała w stronę Moniki i Kingi, które właśnie podchodziły do stolika, przy którym siedziała.
- Nie uwierzysz, co się wczoraj stało - odezwała się Kinga.
- Co takiego? Mam nadzieję, że nic złego - powiedziała zaniepokojona Natalia.
- Po części. Okazuje się, że kolejna miejska legenda jest prawdziwa - odparła tajemniczo przyjaciółka.
- Nie strasz mnie. Lepiej powiedz od razu, co się stało.
- Hej, co dla was?
Dziewczyny spojrzały na mężczyznę, który przerwał im rozmowę.
- O! Marek, jak dobrze cię widzieć! - powiedziała Kinga na widok właściciela lokalu. - Mieszkasz tutaj długo, to znasz pewnie tutejsze miejskie legendy, co nie?
- Parę tak. A którą konkretnie?
- Na przykład tę o Garbatym Aniele.
- Tym, co gustuje w kocim mięsie?
- Tym samym. Monika widziała wczoraj wieczorem Garbatego Anioła.
- Raczej wątpię, to nie był on. Pewnie to jakiś bezdomny. Przesadzasz, niepotrzebnie ci o tym opowiedziałam - odezwała się Monika.
- Wszystko możliwe. Jakby się tak zastanowić, w naszym mieście rzadko można spotkać bezdomne zwierzaki, a zwłaszcza koty. Co się z nimi stało? - dodał Marek.
- Więc on jednak istnieje. Wiedziałam! - Kinga była z siebie zadowolona.
- Monika, dobrze, że jesteś, bo kurier zostawił dla ciebie paczkę. Twojej mamy nie było w domu, więc postanowił ją zostawić u mnie. Czasem mam wrażenie, że większość ludzi robi sobie tutaj punkt odbioru paczek.
- No cóż, paczkomat Inpost jeszcze do nas nie trafił. Dzięki. Gdzie ją masz? - spytała dziewczyna.
- Na zapleczu. Pójdziesz ze mną?
-
Dziewczyny, zaraz wracam - rzuciła Monika, odchodząc z Markiem.
Kinga spojrzała na Marka i westchnęła.
- A tobie co się stało? spytała zaciekawiona Natalia, widząc rozmarzoną koleżankę.
- Szkoda, że nie mam u niego szans - oznajmiła, wzdychając ponownie.
- No tak, musiałabyś zmienić płeć. To ciasteczko jest dla nas niedostępne, uwierz mi, kiedyś próbowałam.
- Myślisz, że to naprawdę był Garbaty Anioł? - zainteresowała się Kinga, zmieniając temat. - Nikt go nigdy nie widział. Może to faktycznie jakiś bezdomny kręcił się po okolicy?
- Mam nadzieję. Już sama myśl o tym, że po mieście krąży jakiś psychopata pożerający koty, mnie przeraża.
- Żeby tylko koty - dodała Kinga.
Po chwili wróciła do nich Monika. Położyła paczkę na stole i usiadła na kanapie.
- Co tam masz? - spytała zaciekawiona Kinga. - Prezent dla mamy?
- Nie, prezent już dawno kupiłam. Sama jestem ciekawa, bo nie ma nadawcy.
