Zabić Kanoko - Hiromi Ito

Tak by nie powykrzywiać

Zrobiłam knedelki z mąki ryżowej i niosę je

Mojemu mężczyźnie

Zagotowałam cukier z wodą i zrobiłam syrop

Wrzuciłam ugotowane knedelki

I studzę

Zamknęłam szczelnie

I niosę

Knedelki przykleiły się do dna pudełka

Ich spody się poodrywały

I krąglutkie

Kulki się powykrzywiały

Wyjmuję je łyżką

Aj

Patrz

Wyjmuj je tak

By nie powykrzywiać

Uwielbiam te knedelki

Mówi mój mężczyzna i niesie je do ust

Przymyka oczy, żeby mi pokazać, jakie pyszne

Bardziej niż ciebie

Patrzę

Jak mężczyzna przełyka knedelki

A on siorbie nawet ten rozwodniony syrop

Potrząsam szczelnie zamkniętym pudełkiem i zawijam je w ściereczkę

I teraz będziemy

Całować się ustami pełnymi syropu

I gładzić dłońmi

Rysując nimi kształt miłości

Ale

Wiesz

Nie chcę być wykrzywiona

Nie chcę pozostać wykrzywiona

To sobie myślę, och, mężczyzno, mój mężczyzno

Robię zgrabne kulki

Gotuję je, podgrzewam w syropie, potem studzę

Zamykam w nich

Bolesne oczekiwania

Lepki syrop

Gładziutkie knedelki

A mój mężczyzna je połyka

Lepkie jak ślina

Gładkie jak pośladki

Jak ci smakują?

Nie chcę cię wykrzywić

Mężczyzna też tak myśli z bólem

Ach, dotarło do niego

Jedzenie, które wydzielam z siebie, moje jedzenie

Ukochanemu mężczyźnie

Głęboko, głęboko

Polska na beczce prochu

15 grudnia, wydanie wieczorne gazety "Mainichi Shimbun"

Ramię mężczyzny, którego zawsze się trzymałam

Z lotniska Narita poleciało do Warszawy, już sześć miesięcy temu

Nagle przestały działać telefony

Uniwersytet zamknięty bezterminowo, a skoro tak,

to jest nadzieja na powrót

W stolicy w trzech miejscach słychać było strzały, wróci

Uniwersytet Warszawski zajęty przez wojsko, wróci

W Warszawie panuje spokój, jeśli tak, to pewnie nie wróci

Pracownicy ambasady Japonii opuścili kraj, "w Warszawie

panuje spokój", nie wróci

W całym kraju krwawy opór, w stolicy trwają starcia i napięcie, wróci

Stabilizacja szybciej, niż się spodziewano, 19 grudnia

nie będzie strajku generalnego

Amerykańskie MSW zachęca obywateli USA do wyjazdu, wróci

Nie ma zalecenia wyjazdu dla obywateli Japonii, nie wróci

Żołnierze z ZSRR w mundurach polskiej armii, wróci

Romuald Spasowski poprosił o azyl, Zdzisław Rurarz

poprosił o azyl, wróci

Myślałam, że wróci 19, że wróci 25, 30, 31 grudnia

Trzymam ramię, ramię mężczyzny jest wysoko nade mną

Czy wróci do mnie to uczucie, że trzymam dłonią jego ramię?

Pod ziemią

Wzięliśmy ślub i tak powstał związek między nami, dlatego w sierpniu

Udaję się na cmentarz na święto zmarłych. Pociąg ekspresowy,

potem przesiadka

I tak jadąc autostradą Ch?goku, oddalam się

Od Tokio i rodziny. Wokół cmentarza brązowe straszyki, zielone

Straszyki, trzyszcze i komary mnożą się obficie. Niedźwiedzie cykady

I te, które wołają miiin miin miin, mnożą się obficie. Tabliczka

Nagrobna matki (mojego męża) zrobiona z białego drewna

Stoi na nagrobku, tak jak ją ojciec (mojego męża) w chwili pogrzebu

Pozostawił. Ojciec (mojego męża) porusza się niezwykle

Powoli. Myje nagrobek tak powoli, że aż się

Zaczynam irytować. W sąsiednim grobie pochowane są

Urodzone rok po roku dzieci, zmarły w tym i zeszłym roku. Ziemię

Usypaną w kształt dwóch trumien ochrania daszek

Z drewna, odbarwiony od deszczu, usypana

Ziemia zmiękła pod jego kroplami, a ciała dwójki

Sześciolatków rozkładają się pod nią. Dziecięca

Żółta parasolka zatknięta jest nad grobem. W imiona pośmiertne

Wplecione są znaki z ich imion i zgaduję, jak się nazywały

Ojciec (mojego męża) rozdeptuje straszyki i dalej

Obmywa nagrobek. Ja myślę o tym, że i Tokio, i rodzina

I ojciec (mojego męża), i mój mąż, i ja, wszyscy będziemy

leżeć w tym grobie