Rozdział 4
Tayler
Miałem co do Esme mieszane uczucia. Z jednej strony rozumiałem jej złość i niechęć do mnie. Miała temperament swojej babki, co oznaczało, że była porywcza, pyskata, ale co najgorsze - uparta jak osioł.
Nie zamierzałem jej więcej niepokoić, choć musiałem przyznać szczerze, że była kobietą o nieziemskiej urodzie. Lekko śniada cera, ciemna oprawa oczu, brązowe tęczówki i duże, pełne usta. To wszystko w połączeniu z drobną posturą i zajebiście zgrabnym tyłkiem, tworzyło z niej chodzący cud natury. Okazałbym się głupim hipokrytą, gdybym powiedział, że nie chciałbym takiej kobiety u swego boku. Była na pewno marzeniem niejednego, więc trudno się dziwić, że kiedy wpadła w tarapaty, poleciałem jej na ratunek.
Zastanawiało mnie to, że nie pojawiła się tutaj właściwie nigdy. Chyba że jak była jeszcze dużo młodsza, bo ja w tym czasie mogłem mieszkać z babką, która po rozwodzie rodziców przygarnęła mnie na jakiś czas do siebie. Dzięki temu, że wyprowadziłem się do większego miasta, mogłem skończyć porządną szkołę średnią i zacząć studia, które przerwałem po pierwszym roku.
Nie nadawałem się do takiego życia.
Chciałem oszukać sam siebie, że mieszkając w mieście, będę miał dużo więcej możliwości rozwoju, poznawania nowych ludzi i znalezienia dobrze płatnej pracy.
Szybko zrozumiałem, że przez ten cały czas tęskniłem za ojcem, jego gospodarstwem i tym spokojem, który panował tu do czasu przyjazdu tej wariatki.
Od rana słyszałem w jej domu jakieś huki, stukanie i siarczyste przekleństwa, kiedy coś jej nie wychodziło albo kolejna rzecz rozpadała się jej w rękach.
Prawdą było, że stara Clarke absolutnie nic nie robiła z tym domem na długo przed swoją śmiercią. Powtarzała, że jej córka się tym nie zajmie, a wnuczka żyje niczym marionetka pod dyktando swojej matki.
Przyjechała tu jednak, więc nie do końca była jej tak posłuszna. Przysiadłem na werandzie z kubkiem parującej kawy i z zainteresowaniem obserwowałem poczynania Esme. Wynosiła jakieś rzeczy przed dom i ciskała nimi o ziemię, usypując całkiem pokaźny stos gratów. Wyglądała przy tym jak wściekła chihuahua.
- Dzień dobry! - krzyknąłem, unosząc mój ulubiony kubek, jakbym wznosił toast. Esme spojrzała się na mnie, poprawiła uciekający z warkocza kosmyk włosów i pokręciła tylko głową.
- Byłby lepszy, gdyby ktokolwiek z mojej popieprzonej rodzinki był na tyle normalny, by wyznać mi, że ten dom nadaje się jedynie do zaorania i spalenia, ale na pewno nie do zamieszkania.
- To już nie moja wina - stwierdziłem i choć nie chciałem być złośliwy, chyba tak to jednak zabrzmiało. - Twoja babcia nie podała żadnego adresu, numeru telefonu czy cokolwiek, co pozwoliłoby mi się skontaktować z prawowitym spadkobiercą - dodałem, a ona z zaciekawieniem podeszła do balustrady mojego tarasu.
Nasze domy położone były na samym końcu wsi, a umowa między starą Clarke a moim ojcem była jasna: nie odgradzamy się od siebie ani od natury. I tak oto nie dzielił nas żaden płot ani nawet wyraźna kreska, gdzie przebiegały granice.
- Coś jeszcze wspominała? - zapytała i oparła dłonie o drewnianą poręcz.
Wyglądała uroczo z lekko umorusaną buzią i rozczochranymi włosami.
- Nie. Jedynie, że jeśli kiedykolwiek zjawi się tu jej córka lub wnuczka i będą chciały sprzedać ten dom, mam pogonić je strzelbą. - Zaśmiałem się, a mina Esme zrzedła.
- Bardzo śmieszne. Chyba zbyt mocno wziąłeś sobie słowa tej szalonej kobiety do serca.
- Nie będę ci więcej tłumaczył, że działałem w obronie - mruknąłem poirytowany, przyłapując ją na gapieniu się w moją kawę. - Chcesz?
- Co? Nie! Mam swoją.
Spłoszyła się, jakby dopiero zauważyła, że podeszła do mnie zbyt blisko. Jakbym był wilkiem, a ona naiwną sarenką. W tej bajce to nie ja miałem kły i próbowałem kąsać.
- Co zamierzasz? - zapytałem z czystej ciekawości, zapominając, co jej wcześniej powiedziałem.
- A co, chcesz mnie znów potraktować bronią? - burknęła i skrzyżowała ręce na klatce piersiowej.
- Zależy, czy chcesz sprzedać, czy tu zostać - odparłem, by się trochę z nią podrażnić. Z natury byłem dobrym człowiekiem, ale złośliwym. Kochałem gry słowne i dwuznaczności.
- Jeśli powiem, że szykuję go na sprzedaż, to mam już zacząć uciekać?
- Bardziej martwi mnie to, że tu zostaniesz. Wolę zachować naboje do samoobrony.
Uśmiech wykrzywił mi usta i z błyskiem w oku patrzyłem, jak Esme dosłownie gotuje się z wściekłości.
- Dupek! - warknęła. - Że też musiałam trafić akurat na ciebie - dodała z nieskrywanym żalem.
Kolejna rozmowa, kolejna ostrzejsza wymiana zdań. Za każdym razem próbowałem nie dać się sprowokować, ponieważ czułem, że ona nie była złośliwa z natury, a dlatego, że znalazła się w bardzo niekomfortowej sytuacji.
Może wcale nie chciała tu przyjeżdżać? A może liczyła, że zastanie śliczny domek, do którego się wprowadzi lub go sprzeda, czy wynajmie.
- Mam na imię Tayler - rzuciłem z nutką ironii.
- Świetnie, Tayler - prychnęła. - Miło było, ale muszę się wziąć do pracy. Nie mam czasu siedzieć i popijać kawki.
- Jak noga?
Wskazałem głową jej kostkę. Wciąż siedziałem rozparty w swoim starym, wysłużonym fotelu, ale tym razem odpaliłem papierosa.
- Naprawdę cię to interesuje? - zapytała zaskoczona.
- Odrobinkę - odparłem i zaciągnąłem się dymem, który następnie wypuściłem nosem.
- Taki ładny, a pali - burknęła.
- Taka ładna, a taka pyskata - odpowiedziałem jej w podobnym stylu, patrząc jak pospiesznie wraca do swojego domu. A raczej do ruiny, która kiedyś była domem.
Pokręciłem z rozbawieniem głową, zgasiłem papierosa i poszedłem się odświeżyć. Miałem kilka spraw do załatwienia w mieście, a przy okazji chciałem odwiedzić siostrę, która pracowała w lokalnej kwiaciarni. Dawno jej nie widziałem, ale też zbliżała się rocznica śmierci ojca, więc chciałem zanieść kilka róż na grób. Może i mało męskie, ale tata jak nikt na świecie kochał te kwiaty. Mam nimi obsadzony cały dom i choć nie dbałem o nie z takim oddaniem i czułością jak on, wciąż są piękne i coraz bardziej bujne.
Fascynowało mnie, że Esme przyjechała tu zupełnie sama. Nie miała faceta? Męża czy choćby jakiegoś kumpla, który pomógłby jej w porządkach? Chciała naprawdę wszystko zrobić sama? Była drobną kobietą, której ręce nie wskazywały na to, że wcześniej miała do czynienia z ciężką, fizyczną pracą.
Coraz dziwniejsze wydawało mi się to wszystko, a ja, nie wiedzieć czemu, bez przerwy nad tym rozmyślałem. Wciąż krążyła mi po głowie, nie dając spokoju. Zjawiła się tak nagle, niczym letnia burza i chyba spokojnie mogłem ją tak właśnie nazywać.
Wsiadłem w samochód i ruszyłem w stronę miasta. Widziałem, że i Esme musiała już zaliczyć taką wizytę, bo przeparkowała auto. Jeśli chciała coś jeść, powinna odwiedzić sklep.
Nie wróżyłem jej długiego pobytu, bowiem ta stara chata da jej tak popalić, że bardzo szybko się podda. Jeśli oczywiście dalej uparcie będzie wszystko robić sama. Jeśli natomiast wynajmie dobrą ekipę, przerobią ją nawet na willę z basenem i wodotryskami. Oczywiście za odpowiednią kasę.
Musiałem zajechać również do sklepu budowlanego, żeby kupić kilka desek na taras.
Mój dom był również dość stary i niektóre rzeczy wymagały renowacji.
Zaparkowałem za autem Marcusa, który siłował się z workami cementu i stosem płytek.
- Remontujesz swoją nową willę? - zapytałem rozbawiony. - Znudził ci się już wystrój?
- To nie dla mnie - odparł z uśmiechem i przetarł ręką spocone czoło.
- Pomogę ci - zaproponowałem i chwyciłem karton z kolorowymi, nieco staromodnymi płytkami. - Dość osobliwy wzór - dodałem, a dopiero po chwili zorientowałem się dla kogo miała być ta dostawa. - Czyżbyś poznał małą, wredną i pyskatą Esme? - zapytałem ze śmiechem, na co mój kumpel tylko chrząknął i spojrzał gdzieś ponad moim ramieniem. - Jest za mną? - Pokiwał twierdząco głową. - Słyszała, co powiedziałem?
Zacisnąłem usta w wąską kreskę i obejrzałem się za siebie. Stała tam Esme z zaplecionymi na piersiach ramionami i jedną uniesioną brwią.
- Mała, wredna i pyskata? - zapytała, miażdżąc mnie spojrzeniem.
Zeskoczyłem z przyczepy pickupa Marcusa i stanąłem naprzeciwko niej, bardzo blisko i spojrzałem na nią z góry, uśmiechając się szeroko.
- Dobrze słyszałaś - powiedziałem, pochylając się lekko. - Moją pomoc odrzucasz, ale od obcych już nie masz problemu jej przyjąć?
- Ty też jesteś obcy! - warknęła i zrobiła krok do tyłu, by łatwiej zabijać mnie wzrokiem. - Marcusa poznałam jeszcze przed tobą. I domyśl się, jak to wyglądało! - Przechyliła śmiesznie głowę. - Nie chciał mnie upolować jak jakiegoś jelenia.
- Będziesz mi to wypominała do końca życia, średnio trzy razy dziennie? - mruknąłem, bo męczyły mnie te ciągłe pretensje. Nie wiedziałem, czy naprawdę tak myślała, czy po prostu pogrywała sobie ze mną, wbijając mnie z premedytacją w poczucie winy.
- Nie, jeśli przestaniesz mi wchodzić w drogę - odparła złośliwie.
- Ok, masz - odpowiedziałem ze sztucznym uśmiechem, po czym wręczyłem jej ciężką jak cholera paczkę płytek, którą ledwo utrzymała. Złapałem ją w ostatniej chwili.
- Oszalałeś?! Mogła mi upaść na nogi! - jęknęła żałośnie.
- Czyli jesteśmy kwita, uratowałem twoje piękne stopy, burzo.
- Burzo? - parsknęła ze śmiechu.
- Porywista, niebezpieczna, ponura i pojawiająca się znienacka - wyjaśniłem, wyminąłem ją, specjalnie ocierając się o jej ramię. Odstawiłem płytki, odwróciłem się do zszokowanego kumpla i wszedłem do sklepu.
Jedno było pewne: będę miał wesoło z tym małym Belzebubem obok. Ona się dopiero rozkręcała. Bałem się, że w końcu pokaże ostre zęby i, prawdę mówiąc, trochę na to czekałem, bowiem bawiłem się wyśmienicie, prowokując ją.
Wydawała mi się urocza, kiedy się tak wściekała. Wkurzająca, ale jednak również słodka. Prawdziwy żywioł, który z jakichś powodów chciałem okiełznać i zobaczyć, co się kryje pod tą skorupką.
Zamówiłem deski i ruszyłem do siostry. Kiedy wszedłem do jej kwiaciarni, była sama. Układała akurat jakiś bukiet.
- Ładny - skwitowałem, pokazując ruchem brody kompozycję.
- Trenuję - powiedziała z uśmiechem. - Jak zawsze trzy herbaciane?
- Tak, te najbardziej oklepane, paskudne róże - rzuciłem ze śmiechem, bowiem Wren ich nienawidziła. Zabroniła mi kupować te kwiaty jakiejkolwiek mojej kobiecie.
Na szczęście nie miałem czasu na kobiety. Zresztą w naszym miasteczku ich po prostu nie było. Każda bardziej ambitna wyjechała do wielkiego miasta. Te, co zostały, były już albo zajęte, albo zwyczajnie mi się nie podobały. Bywałem wybredny, a samotność i cisza, które kochałem w moim życiu najbardziej, stanowiły skuteczną demotywację, by nie szukać sobie kogoś na stałe.
- Ten bukiet też wezmę - oznajmiłem, przez co Wren spojrzała na mnie z błyskiem w oku. - Dla ojca! - dodałem głośno, żeby nie zaczęła snuć jakichś historyjek.
- Dla ojca - powtórzyła kpiąco.
- Kocham cię - powiedziałem i pocałowałem ją w skroń.
- Wszystko w porządku? - zapytała już całkowicie poważna. - Na farmie też?
- To nie farma, a kawałek sadu, kilka kóz i wszędobylskie kury. - Zaśmiałem się.
Główne źródło utrzymania stanowiła mechanika pojazdowa. Wokół mieszkało pełno farmerów, którzy potrzebowali porządnego serwisu swoich maszyn.
Wykorzystałem spadek po ojcu, sprzedałem ziemię, by mieć fundusze na wybudowanie hangaru, zakup maszyn, podnośników i wszystkiego, co będzie potrzebne przy naprawie dużego sprzętu rolniczego. Zatrudniłem najlepszych specjalistów, jakich udało mi się znaleźć, bowiem sam się na tym kompletnie nie znałem.
Działałem trochę po omacku, ale jednak mając z tyłu głowy fakt, że czegoś takiego nie było w naszej mieścinie i zawsze z każdą naprawą rolnicy musieli jechać co najmniej kilkadziesiąt mil od Ridgway, podjąłem to ryzyko.
Obecnie wypracowałem sobie taką renomę, że to do mnie zjeżdżali się ludzie z odległych zakątków.
Byłem przykładem, że nie mając studiów ani najmniejszego doświadczenia w branży, można stworzyć sobie bezpieczne i cholernie dobrze prosperujące imperium.
Dzięki temu mogłem oddać się przyjemnościom, ekologicznej hodowli zwierząt i jabłek, które sprzedawałem lokalnie.
Nie nudziłem się, o co podejrzewało mnie wiele osób. Nie siedziałem na tyłku jak król, oglądając seriale. Zawsze było coś do zrobienia, jak choćby właśnie dzisiaj ten taras.
Musiałem, niestety, sam przed sobą przyznać, że poczułem dziwne ukłucie zazdrości, że to Marcus był tym facetem, któremu Esme zaufała, i od którego przyjmowała pomoc bez mrugnięcia okiem.
Nie mogłem darować sobie tej broni na powitanie, jednocześnie ta wredna część mnie śmiała się za każdym razem, gdy sobie o tym przypomniałem.