Rozdział 1
O wpół do ósmej obudziła mnie mama - poprosiłam ją o to poprzedniego
wieczoru. Musiałam jechać do pracy. Na szczęście tata obiecał, że mnie
podwiezie, bo mój samochód nadal stał na parkingu przy Evans Cars.
Zjadłam szybkie śniadanie; tata miał ważne spotkanie z klientem i też
się śpieszył. Wychodząc z domu, spojrzałam na telefon. Nie miałam
żadnego połączenia od Ericka ani żadnej wiadomości. Szybko odpuścił, ale
jedynie to dowodziło, że nie byłam dla niego taka ważna, jak zapewniał.
Ja też nie miałam pewności, co dokładnie czułam. Byłam rozdarta.
Restauracja Smithów była otwarta od jedenastej, więc musiałam być na
miejscu godzinę wcześniej. Przywitałam się z Betty i Kevinem, który jak
zwykle się na mnie gapił i rzucał dziwne uwagi na mój temat. Była środa,
nie czekał nas żaden event ani bankiet, więc odwiedziło nas niewielu
klientów. Szefostwa nie było, a Lauren i Clark mieli wolne.
Wygłupiałyśmy się z Betty w kuchni, a ja co chwila sprawdzałam telefon z nadzieją, że Erick w końcu zadzwoni. Telefon milczał. Betty zauważyła,
że coś mnie trapi, nie była jednak jedną z tych osób, które o wszystko
wypytują. Powiedziała tylko, żebym się nie zamartwiała, bo szkoda życia
na smutki.
Co ona mogła wiedzieć o smutku? Była w moim wieku, miała wspaniałego
męża i dom na Long Island, kończyła właśnie najlepszą szkołę kulinarną w Stanach. Z tego, co wiem, byli z mężem idealną parą. Nigdy nie poznałam
Carla, ale zawsze dobrze o nim mówiła. Chyba nigdy się nie kłócili, a przynajmniej Betty ani razu nie wspomniała o żadnej sprzeczce.
Przypomniało mi się, że dzwonił John, więc postanowiłam się do niego
odezwać.
- Cześć, pożeraczu europejskich serc! - zaczęłam i od razu się
roześmiałam.
- No, Megan, w końcu się odezwałaś! - odpowiedział, a w jego głosie
słychać było radość.
- Wróciłeś już?
- Nie, nie wróciłem, ale dostałem zaproszenie na ślub Kim i postanowiłem
przylecieć na kilka dni. Bardzo chętnie pójdę z tobą jako osoba
towarzysząca! - zawołał, czym ogromnie mnie zaskoczył.
Faktycznie, w zeszłym tygodniu zaproponowałam mu to w mailu, tyle że
wtedy nie było w moim życiu Ericka Evansa. Pewnie byłby strasznie zły,
gdyby wiedział, że poszłam na ślub z kimś innym, nawet jeśli to tylko
przyjaciel.
"Meg, uspokój się, przecież Evansa już nie ma" - upomniałam się w myślach.
- Cudownie, że przyjedziesz, Kimberly na pewno się ucieszy, ja też,
będziemy się świetnie bawić na ślubie... - wymamrotałam.
- A skąd ten zrezygnowany głos? Już mnie nie kochasz? - zapytał w żartach i zaczął się śmiać.
- Kocham, kocham, jak brata... - odparłam - ale poznałam kogoś i przez
chwilę było miło, ale się skończyło - wyjaśniłam.
Nastąpiła chwila ciszy, po czym John zasypał mnie lawiną pytań: kto to,
gdzie go poznałam, czym się zajmuje, czy jest starszy, gdzie mieszka i tak dalej. Wielu odpowiedzi sama nie znałam. Wiedziałam niewiele o jego
interesach, nie potrafiłam nawet powiedzieć, ile ma lat, bo nigdy go o to nie zapytałam.
- Nie wiesz, ile ma lat? - zapytał zaskoczony John.
- No właśnie nie. Oj, John, nie wypytuj tak, to już nieaktualna sprawa.
Przylecisz, to porozmawiamy na spokojnie. Kiedy będziesz? - Próbowałam
zmienić temat.
- W środę, trzy dni przed ślubem, więc będziemy mieli trochę czasu na
pogaduchy. Stęskniłem się za tobą, piękna. - Mówił tak do mnie od dawna.
- Ja też nie mogę się doczekać spotkania. Muszę już kończyć, jestem w pracy. Będziemy w kontakcie!
- Kończ, kończ, Meg. Odezwę się, gdy wyląduję w Nowym Jorku. Ściskam cię
mocno i trzymaj tego faceta na dystans, niech wie, że musi na ciebie
zasłużyć - powiedział, a mnie serce ścisnęło na myśl o Ericku. Nie
widziałam go dopiero dobę, ale tęskniłam za nim, za jego dotykiem,
czułością.
- Pa, wariacie! - pożegnałam się, udając wesołą. Rozłączyłam się i zaczęłam chlipać. Dlatego on się nie odzywał? Widocznie uznał, że nie
będzie się za mną uganiał - przecież mógł mieć każdą kobietę, więc
dlaczego miałby wybrać mnie? Może jestem dla niego tylko kolejną
zaliczoną dziewczyną, tak, zapewne oszukiwał mnie tymi czułymi słówkami,
by zaciągnąć mnie do łóżka, a potem zostawić. Ale, kurwa, to nie może
być prawda. Widziałam w jego oczach żar i troskliwość, czułam, że jestem
dla niego wyjątkowa. Boże, Meg... To samo myślała pewnie każda kobieta, z którą się przespał. Jesteś naiwna i głupia. Facet cię nie chce, dostał
to, na czym mu zależało, i poszedł dalej.
"A może coś mu się stało?" - pomyślałam przerażona.
Poszłam do biura i na komputerze przejrzałam wszystkie wiadomości. Gdyby
Erick miał wypadek czy coś podobnego, na pewno informacja przeciekłaby
do mediów. Nic jednak nie znalazłam. Dotarłam do informacji, które
znałam już od Kim: że Erick ma trzydzieści dwa lata, z wykształcenia
jest prawnikiem i skończył Harvard z wyróżnieniem. Poza tym dowiedziałam
się, że jego matka jest lekarką, ojciec popełnił samobójstwo, gdy Erick
miał siedem lat. Matka wyszła ponownie za mąż za potentata budowlanego,
właściciela Rander International Industries.
"Pewnie dlatego jest taki bogaty" - pomyślałam.
Nie było wiele informacji o jego rodzinie ani życiu prywatnym. Kim miała
rację, żadnych skandali czy kompromitujących zdjęć. Było za to sporo
fotek z bankietów, na których otoczony był pięknymi kobietami,
biznesmenami oraz całą śmietanką towarzyską. Na ten widok zrobiłam się
zazdrosna i ponownie spojrzałam na telefon z nadzieją, że zobaczę jakąś
wiadomość od Ericka.
Restaurację zamykamy o północy, a gdy są goście, jeszcze później. Na
szczęście udało mi się wyrwać wcześniej i wrócić do mieszkania. Wezwałam
taksówkę, która podwiozła mnie pod drzwi kamienicy. Byłam tak wykończona trzynastogodzinnym maratonem w pracy, że marzyłam tylko o tym, by pójść spać. Dopiero myjąc zęby,
uświadomiłam sobie, że oprócz szybkiego śniadania u rodziców nic dziś
nie jadłam. Żołądek miałam zaciśnięty, co chwilę patrzyłam nerwowo na
telefon. Dalej milczał. Dupek! Pomyślałam i zaczęła ogarniać mnie złość.
Na szczęście jutro miałam być w pracy tylko na chwilę, by pomóc Betty, a potem miałam wolne na zorganizowanie wieczoru panieńskiego Kim. Weszłam
szybko na Facebooka, utworzyłam wydarzenie i zaprosiłam na nie jej
koleżanki. Tak było najprościej, nie chciało mi się do nich wszystkich
dzwonić. Wieczór panieński miał się odbyć osiemnastego maja, tydzień
przed ślubem, w najmodniejszym klubie w Nowym Jorku, którego
właścicielem był Erick. To był wybór Kimberly, nie mój, i w sumie się
cieszyłam, bo miałam nadzieję, że może tam będzie. Może uda nam się
porozmawiać? Chyba że nie chce mnie już znać i się nie zjawi.
"Przestań, Donell!" - skarciło mnie moje wewnętrzne "ja". Za dużo o tym
wszystkim myślę.
Rozdział 2
Dzień zaczęłam monotonnie, tak jak wczoraj.
Zjadłam śniadanie, pojechałam do pracy. Pomogłam Betty w restauracji i o drugiej byłam już wolna. Umówiłam się z Kim w Starbucksie niedaleko
Central Parku na kawę i ciastko, by obgadać szczegóły. Telefon dalej
milczał.
- Megan, musisz to dla mnie zrobić. Ja wiem, że jest późno, ale zadzwoń
do niego i załatw nam lożę dla VIP-ów! Proszę! - powiedziała, upijając
łyk bezkofeinowej latte.
- Nie ma mowy, Kim, nie będę go o nic prosiła! - oburzyłam się. Ona nie
ma pojęcia, co ja teraz przeżywam.
- Ale inaczej nie dasz rady tego załatwić. Loże rezerwuje się tam z półrocznym wyprzedzeniem. Nawet pokaźny napiwek nie załatwi sprawy.
Takie mają zasady. A ja nie chcę zwykłego stolika wśród tłumu, tylko
elegancką lożę! - Naburmuszyła się jak mała dziewczynka i skrzyżowała
ręce na piersi.
- Możemy iść do innego klubu, gdzie indziej na pewno znajdzie się loża
od ręki dla szanownej pani rozpieszczonej! - odparłam wkurzona tym, że
próbuje na mnie swoich sztuczek.
- Ale Meg, to jest najmodniejszy klub w mieście i to tam chcę iść! Bez
znajomości nie da rady załatwić loży VIP, Hannah mi mówiła. Jej
koleżanka chciała zapłacić za nią kilka tysięcy, a i tak odeszła z kwitkiem. Proszę cię, nie bądź jędzą!
- Nie wiem, zobaczę, co da się zrobić. Zadzwonię tam i zapytam, ile to w ogóle będzie kosztowało. Przypominam ci, że jestem na stażu, a od taty
na twój panieński nie wezmę ani centa - zgasiłam ją.
- No dobra, dobra, ale jeśli to załatwisz, będę twoją dłużniczką do
końca życia, Meg! To nasze ostatnie wyjście razem, potem zostaną mi
pieluchy i kaszki! Chcę się zabawić jak nigdy! - stwierdziła
podekscytowana.
- Zrobię, co w mojej mocy - ucięłam ten drażliwy temat i ruszyłyśmy na
przymiarkę mojej sukienki. Okazała się ładniejsza, niż zapamiętałam.
Podkreślała moje krągłości, ale nie odsłaniała za dużo. Byłam do niej
jednak faktycznie za blada, więc pojechałyśmy na opalanie natryskowe,
które miało bez problemu przetrwać do ślubu. Prawie wszystko było
załatwione. No właśnie, prawie. Co ja mam zrobić z tym cholernym klubem?
Zadzwonić do niego czy nie? Postanowiłam, że na stronie internetowej
znajdę numer do menedżera i postaram się z nim coś załatwić. Wróciłyśmy
do mojego mieszkania. Tata miał odebrać Kim wieczorem, więc mogłyśmy
zadzwonić do klubu.
- Dzień dobry, nazywam się Megan Donell, zamierzam urządzić w waszym
klubie wieczór panieński dla siostry i chciałam zapytać, czy jest
możliwość zarezerwowania loży VIP na sobotę osiemnastego maja - zaczęłam
spokojnie. Kim siedziała obok i ściskała z nerwów moją dłoń.
- Witam panią, panno Donell! - przywitał się menedżer, jakby znał moje
nazwisko i wiedział, z kim rozmawia. - Zaraz sprawdzę, co mogę dla pani
zrobić. Proszę poczekać - powiedział uprzejmie, a w telefonie
rozbrzmiała muzyczka, która miała umilić oczekiwanie.
- I co? - spytała cicho Kim, ciekawa jak dziecko w Boże Narodzenie.
- Jeszcze nic. Ma sprawdzić, poczekaj! - odpowiedziałam, machając na nią
ręką.
- Jak ci się uda, to... - zaczęła Kim, ale przerwał jej menedżer klubu.
- Halo, jest pani jeszcze? - Zasłoniłam ręką usta siostry, dając jej do
zrozumienia, że ma być cicho.
- Tak, tak, jestem - odezwałam się z nadzieją, że się uda.
- Na polecenie pana Ericka Evansa zarezerwowałem dla pań największą lożę
w naszym klubie.
Erick mu kazał? A skąd on wiedział, że będziemy chciały lożę? Przecież
dopiero wczoraj ustaliłam to z Kim. Zamurowało mnie.
- Pan Evans? - zapytałam.
- Tak, właściciel klubu. Uprzedził mnie, że może pani dzwonić w tej
sprawie.
Byłam zaszokowana, ale i szczęśliwa. Myślał o mnie, ale dlaczego się nie
odzywał?
- To miło z jego strony. A jaki jest koszt wieczoru w loży?
- Pan Evans pokrył już wszystkie koszty, łącznie z limuzyną, która
przywiezie panie do klubu z dowolnego miejsca.
- A to dobre... - powiedziałam, patrząc na Kim. - Przepraszam, to nie do
pana. W takim razie dziękuję za pomoc i informacje. Proszę pozdrowić ode
mnie pana Evansa - powiedziałam i zakończyłam rozmowę. Pozdrowić pana
Evansa! Donell, ale z ciebie idiotka!
- I co? - zapytała moja siostra, prawie wychodząc z siebie.
- Erick już wcześniej zarezerwował dla nas lożę, mamy wszystko za darmo,
w tym limuzynę do dyspozycji na ten wieczór - wyjaśniłam, wciąż nie
wierząc w to, co usłyszałam.
- Meg, kocham cię! Jesteś wielka! - Rzuciła mi się na szyję i uściskała.
- Uważaj, wariatko! - ochrzaniłam ją. - Nie ma za co - dodałam i pocałowałam ją w brzuch.
Wkrótce przyjechał tata. Kim od razu się wygadała, dokąd idziemy, i pochwaliła się, że Erick wszystko załatwił. Tata znowu zaczął wypytywać,
kiedy go pozna i tak dalej, a ja nie potrafiłam mu odpowiedzieć. Nawet
nie wiedziałam, czy jesteśmy jeszcze razem. Czy w ogóle kiedyś byliśmy
parą? Telefon dalej milczał, ale fakt, że Erick zarezerwował lożę i limuzynę, uświadomił mi, że jednak o mnie myśli i troszczy się, by nic
mi się nie stało. Na pewno nie chodziło mu tylko o dobrą zabawę Kim i koleżanek - dbał o moje szczęście. Miałam nadzieję, że pojawi się w klubie. Było już późno, więc wzięłam prysznic i poszłam spać.
Kolejny tydzień minął szybko. Erick nie dawał żadnego znaku. Pracowałam,
załatwiałam z Kim ostatnie sprawy, spotkałam się z rodzicami na lunch i zanim się obejrzałam, była już sobota, dzień naszej imprezy. Erick do
tej pory się nie odezwał, więc albo o mnie zapomniał, albo szykował
jakąś niespodziankę, by się pogodzić. Miałam nadzieję, że chodzi o to
drugie.
Rozdział 3
Poprzednią noc ja, Kim i jej siedemnaście
koleżanek, które zaprosiłam na Facebooku, spędziłyśmy w domu rodziców na
wstępnych przygotowaniach do imprezy. Robiłyśmy manicure, pedicure i nakręcałyśmy włosy na wałki. Jedna z koleżanek była wizażystką, więc na
nią spadło zadanie pomalowania nas w dniu imprezy. Kim miała włożyć
białą obcisłą mini, która podkreśliła jej coraz bardziej zaokrąglający
się brzuszek - była już w piątym miesiącu.
- Wyglądam jak słoń - stwierdziła, stojąc przed lustrem.
- Daj spokój, jesteś w ciąży, Kimberly! Zobacz, jakie masz zabójcze nogi
i jaki dekolt! - pocieszyła ją Hannah, jedna z druhen.
- Nie za krótka ta sukienka? - zapytał zatroskany tata, zaglądając
dyskretnie do pokoju. - Cześć, dziewczyny! Ale was dużo!
- Dzień dobry, panie Donell! - odpowiedziały chórem.
- Jestem gruba, tato! - podniosła głos Kim, po czym usiadła naburmuszona
na łóżko.
- Gdzie? - spytał i zaczął się śmiać.
- Tato, nie dołuj mnie jeszcze bardziej. Zobacz, wyglądam jak słonica! -
rzuciła i nakryła brzuch poduszką.
- Jesteś najpiękniejszą panną młodą na całym świecie, kochanie. Robert
ma ogromne szczęście, że zostaniesz jego żoną!
No tak! Dla niego zawsze będziemy najpiękniejsze i najcudowniejsze.
- Dobra, tato, nie przeszkadzaj nam w babskich przygotowaniach, mamy
jeszcze dużo roboty - wtrąciłam i pocałowałam go w policzek.
- O której ma przyjechać ta wasza limuzyna? - dopytał przed wyjściem.
- O ósmej, tatku.
- Zawołam was na obiad, kiedy będzie gotowy. Mama poprosiła kucharza,
żeby zrobił coś specjalnego. A ja mam butelkę cristala na dobry początek
wieczoru.
- Dobrze, dobrze, ale idź już! - wygoniłam go ze śmiechem.
W końcu udało nam się przekonać Kimberly, że wygląda oszałamiająco w tej
sukience, i zdecydowała się nie przebierać. Dziewczyny miały bardzo
podobne czarne błyszczące minisukienki tak krótkie, że niektórym było
widać majtki. Ja, jako że byłam główną druhną i świadkową, miałam włożyć
wyzywającą czerwoną kreację, w której czułam się - przyznaję -
nieziemsko. Wiedziałam, że kiedy Erick mnie w niej zobaczy, oszaleje.
Nadal jednak milczał, więc nie miałam pewności, czy w ogóle tam będzie.
Rodzice nie pozwolili mi gotować, bo miałam zająć się Kim, a ja nie
chciałam, by mama stała cały dzień w garach, więc zdecydowaliśmy się
zatrudnić kucharza. Obiad był pyszny, tak się najadłam, że nie byłam
pewna, czy zmieszczę się w sukienkę. Kucharz przygotował ulubione danie
Kim: polędwicę wołową z opiekanymi warzywami w śmietanowo-cytrynowym
sosie i marchewki glazurowane. Dziewczyny wychwalały umiejętności
naszego kucharza. Powtarzały też, jakich mamy cudownych i wyluzowanych
rodziców. Doskonale wiedziałam, o czym mówią - pomimo pieniędzy nasi
rodzice są normalni. Ale wyluzowani nie są. Ciekawe, ile razy tata
zadzwoni do nas w trakcie imprezy, by się upewnić, że wszystko jest w porządku. Po chwili odpoczynku zaczęły się wielkie przygotowania.
Wśród sztucznych rzęs, dopinek włosów, pudru i lakieru do włosów
szykowałyśmy się jak na galę rozdania Oscarów. Chciałam się sama
umalować, jednak Kim uznała, że nie potrafię nawet cienia do powiek
nałożyć, więc nie pozostało mi nic innego, jak liczyć na Morgan. Koło
siódmej byłyśmy gotowe, wszystkie wyglądałyśmy bosko i byłyśmy w bardzo
imprezowych humorach. Wypiłyśmy szampana i mogłyśmy już ruszać. Limuzyna
przyjechała równo o ósmej. Dziewczyny na jej widok piały z zachwytu.
Długa na kilkanaście metrów, dwudziestoosobowa różowa limuzyna Lincoln.
Wychodząc z domu, spojrzałam w lustro w holu. Wow. Sama się sobą
zachwyciłam. Czerwona krótka sukienka wyglądała na mnie obłędnie, a pasujące do stroju czarne platformy sprawiły, że moje stosunkowo krótkie
nogi wydawały się nie mieć końca. Pończochy pasowały do czarnej
koronkowej bielizny, a ciemny makijaż podkreślał moje zielone oczy.
Delikatnie pokręcone włosy upięłam w seksowny kok, do tego lekkie czarne
bolerko i kopertówka. Wyglądałyśmy jak dziewczyny "Playboya". Szaleństwo
zaczęło się już w limuzynie, szampan lał się strumieniami. Choć Kim
skazana była na soki i drinki bezalkoholowe, widać było, że bawi się
świetnie. Miałam nadzieję, że nie upiję się za bardzo, bo to był wieczór
mojej siostry i musiałam wszystkiego dopilnować. Kierowca włączył muzykę
i ruszyłyśmy w szampańskich nastrojach. Kim rozpakowała prezenty, w których było wszystko, od jej ulubionych perfum po gadżety erotyczne i seksowną bieliznę. Miałyśmy przy tym niezły ubaw. Droga zajęła nam około
półtorej godziny, więc gdy podjechałyśmy pod klub, byłam już lekko
wstawiona. Przed klubem ciągnęła się kolejka. Było koło dziesiątej i impreza zaczęła się rozkręcać. Wysypałyśmy się z limuzyny, zwracając na
siebie uwagę wszystkich. Dziewiętnaście pięknych lasek musiało robić
wrażenie! Podeszłam do stojącej przy drzwiach kobiety, by się
przedstawić i wejść od razu. Selekcjoner sprawdził, czy jesteśmy na
liście, i wpuścił nas do środka. Zauważyłam kilku celebrytów. Kelner
zaprowadził nas do naszej loży. Na jej widok dziewczyny znowu zaczęły
piszczeć i szaleć z zachwytu. Młody kelner, który miał obsługiwać nasz
stolik przez całą noc, przyniósł nam drinki i przystawki. Ericka nigdzie
nie widziałam. DJ zaczął grać głośniej, gdy ludzie wysypali się na
parkiet. Sexy Chick Davida Guetty rozgrzało klub do czerwoności.
Ruszyłyśmy na parkiet i chwilę później już na nim królowałyśmy. Kobiety
patrzyły na nas z zazdrością, a faceci próbowali nam dorównać.
Spojrzałam na Kim - była zachwycona, ja też nieźle się bawiłam. Gdy DJ
puścił I Could Be the One, a zaraz po tym The Business Tiësta, klub
oszalał. Szumiało mi w głowie, ale tańczyłam jak opętana, zapominając o wszystkich problemach. Z transu wyrwała mnie Kim, która poprosiła, bym
poszła z nią do toalety. Był straszny tłok, więc musiałyśmy chwilę
poczekać. Ciągle się rozglądałam, ale nigdzie nie dostrzegłam Ericka.
Zaczęłam się wkurzać, bo nie wiedziałam, co o tym myśleć. Alkohol też
swoje robił i zaczęłam mieć głupie myśli. Było już po północy, gdy
kelner przyniósł kolejną porcję kolorowych drinków i zakąsek.
Wiedziałam, że będę tego żałowała, ale wzięłam drinka i ponownie
ruszyłam na parkiet, do dziewczyn. Gdy schodziłam po schodach z naszej
loży, zauważyłam, że jakiś koleś się na mnie gapi. Spojrzałam na niego,
a on zaczął iść w moim kierunku. Wyglądał jak model, wysoki,
wysportowany. Całkiem niezły, ale daleko mu było do Ericka.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki