Wyznania...Krótki wstęp do poezji
Oto kilka moich słów o Poezji, o wierszach... Słów skierowanych do Ciebie, drogi Czytelniku...
Bo czymże jest Poezja? Jak ją odbierać?
Poezja, wiersze, to obrazy, tylko słowem malowane; to osobiste wyznania twórców, kłębiące się gdzieś w nich, w ich umyśle, w Duszy - jak mówi wielu - i przelane w poetyckiej, czyli wyrafinowanej formie, na papier. Bo to właśnie ta wyrafinowana, subtelna forma myśli i sposobu jej wyrażania, i zapisu wyróżnia Poezję od prozy. Nie ujmując nic prozie, oczywiście.
Niewielu z Państwa jest znawcami malarstwa, ale na pewno każdy Czytelnik ma w domu obrazy wiszące na ścianie. Dlaczego? Ponieważ są ozdobą domu, więc kupujemy je, te, które się podobają, aby wisząc na ścianach tworzyły odpowiedni klimat.
Niewielu z Państwa jest twórcami prozy, ale większość czyta z upodobaniem książki, ponieważ są ciekawe, uczą, wciągają swoją historią, poruszają, przenoszą do innego świata... I dlatego Czytelnicy kupują i mają je w domu, na półce, nie tylko dla ozdoby, ale by móc się nimi nacieszyć i do nich wracać.
Niewielu z Państwa pisze wiersze, tworzy Poezję, ale... I tu rodzi się pytanie - jak wiele osób ma u siebie na półce książki z Poezją, tak, jak obrazy, jak powieści? Po to, aby je po prostu mieć, dla ozdoby, lub choćby z ciekawości, a może dla piękna wierszy - aby móc je czytać i do nich wracać.
Znajomi często mówią, że Poezja ich nie przyciąga, ponieważ trudno czasem zrozumieć im sens wiersza, to, o co w nim chodzi... Zatem, jak podejść do Poezji, aby jej odbiór sprawiał nam przyjemność duchową? Otóż do wierszy nie można podchodzić tak, jak do wciągającej powieści, którą czytamy nie tylko wieczorami, ale też w każdej wolnej chwili, w przerwie, w autobusie, na przystanku. Poezja potrzebuje ciszy, spokoju, otwartego umysłu, odpowiedniego nastroju, wyciszenia w sobie, odrobiny wrażliwości. Dlatego do uczty z Poezją należy się odpowiednio przygotować, wyciszyć, nastawić ulubioną muzykę. I czytać... powoli, nie hurtem - jeden wiersz po drugim. Wiersz warto przeczytać co najmniej dwa razy, a jeśli nas coś w nim ujmuje - przeczytać po raz kolejny, zastanowić się nad nim. Nie ma potrzeby rozmyślać nad tym, co autor chciał w nim powiedzieć, przekazać, co miał na myśli. Ta refleksja pojawi się u Was, drodzy Czytelnicy, z czasem, po wielu przeczytanych wierszach... po obcowaniu z Poezją.
Każdy z Czytelników może zrozumieć wiersz na swój własny sposób, wychwycić w nim to, co do niego przemawia. To zawarte w wierszu emocje, uczucia, opinie, wyznania, gra słów, śpiewność rymów, porównania, przenośnie, obrazy wyobraźni powinny oddziaływać na Czytelnika, na jego emocje i uczucia, na jego wyobraźnię i wrażliwość. Powinny, ale nie koniecznie. Nie każdy wiersz musi dotrzeć do wrażliwości odbiorcy, wzbudzić w nim emocje, czyli po prostu - podobać się.
W porównaniu z przeciętnym czytelnikiem czytam może nieco więcej wierszy i przyznam, że nie wszystkie do mnie przemawiają, ujmują swym przekazem, grą słów i emocji, a zachwyca mnie naprawdę niewiele, nawet z tych napisanych przez klasyków i mistrzów Poezji. Dlatego nie musicie się przejmować tym, drodzy Czytelnicy, że nie wszystkie wiersze Was zachwycają i do Was przemawiają. To nic, to jest normalne. Ale czytając kolejne i kolejne w końcu każdy Czytelnik trafi na ten, który go uniesie do innego świata... I tego Państwu życzę.
Skoro trzymasz w dłoniach, drogi Czytelniku, ten tomik i czytasz te słowa, to znaczy, że Poezja Cię zaciekawiła i chcesz jej skosztować. Zatem, wraz z panią Elżbietą Kalwasińską, współautorką, dziękuję za kupno tego tomiku i życzę miłych, i wzniosłych wieczorów z Poezją!
Uczty przy winie, muzyce i wierszach...
Eugeniusz Rataj - autor
*
Jesteśmy, jako ludzie, istotami duchowymi i jako tacy mamy potrzebę doznań duchowych. Każdy z nas wyraża je i przeżywa w różny sposób. Jednym ze sposobów wyrażania swoich doznań i emocji jest dla mnie poezja. Poprzez nią wyrażam siebie, ale również innych, ponieważ - jaka uważam - wszyscy jesteśmy we Wszechświecie połączonymi duszami.
Odkąd pamiętam, zawsze w duszy grało mi to "coś" i chciałam "to", te emocje wyrażać poprzez pisanie, czy to wierszy czy też prozą. Pierwsze strofy napisałam jeszcze jako młoda i zakochana dziewczyna. Wzorując się na poezji Adama Asnyka napisałam wiersz pt. "Nie było nic". Potem były kolejne... i kolejne...
Niestety, proza dorosłego życia spowodowała, że moje marzenia spłonęły, a wraz z nimi moja poezja i proza. Życie jest jednak dynamiczne i zaskakujące. Jak napisałam powyżej - jesteśmy połączonymi duszami we Wszechświecie... Minęło 40 lat i pewnego dnia dotarł do mnie mój pierwszy wiersz, przechowywany w pamięci osoby, której był dedykowany. To wydarzenie na nowo rozbudziło moje pragnienie, moją potrzebę tworzenia. Zaczęłam pisać na nowo, jednak moje wiersze trafiały - jak to zwykle bywa - do szuflady. Dopiero po jakimś czasie odważyłam się wysłać jeden z nich do serdecznej koleżanki - Sylwii, która również pisze wiersze - aby wyraziła swój pogląd. Jej opinia była dla mnie ogromną zachętą: pisz, pisz - mówiła. Do grona tych, którzy mi kibicowali i zachęcali do twórczości należą również: Dorotka i Jarek, którym w tym miejscu z całego serca dziękuję za ten doping.
Spotkanie z Eugeniuszem i jego poezją stało się dla mnie kolejną zachętą do tego, aby wyrażać siebie poprzez tworzenie wierszy! Teraz, po tym spotkaniu, jestem tym bardziej pewna, że w naszym życiu nie ma przypadków, jestem o tym w pełni przekonana...
Jestem również wdzięczna za to, że za jego namową mogę dołożyć do tego wspólnego tomiku kilka moich wierszy. Mam nadzieję, że znajdziecie w nich Państwo coś dla siebie, coś o sobie i coś o innych. Życzę wszystkim, aby ta poezja poruszyła Wasze serca.
Z serdecznym pozdrowieniem.
Elżbieta Kalwasińska - autorka
