Wyspy na Golfsztromie - Ernest Hemingway

Kup ebooka

51.90 zł
42.04 zł (51,90 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

3

Tho­mas Hud­son wziął prysz­nic, wy­szo­ro­wał głowę my­dłem, a po­tem spłu­kał ostrym stru­mie­niem wody. Był du­żym męż­czy­zną, a nagi wy­da­wał się jesz­cze więk­szy niż w ubra­niu. Miał bar­dzo ogo­rzałą skórę i spło­wiałe od słońca, prze­pla­tane ja­śniej­szymi ko­smy­kami włosy. Nie miał zbęd­nych ki­lo­gra­mów, waga wska­zy­wała sto dzie­więć­dzie­siąt dwa funty.

Trzeba było wcze­śniej po­pły­wać, po­my­ślał. Ale długo pły­wa­łem rano przed pracą i je­stem zmę­czony. Na­pły­wam się, kiedy przy­jadą chłopcy. I Ro­ger jest. To do­brze.

Wło­żył świeże szorty, starą ba­skij­ską ko­szulę, wy­szedł z domu i zszedł z klifu do bramy w par­ka­nie, gdzie cze­kał na niego ośle­pia­jący blask King's Hi­gh­way wy­ło­żo­nej wy­bie­lo­nym przez słońce ko­ra­lem.

Zo­ba­czył przed sobą sta­rego Mu­rzyna w czar­nej ka­mi­zelce z al­paki i ciem­nych wy­pra­so­wa­nych spodniach, który wy­szedł z jed­nego z przy­droż­nych, ocie­nio­nych dwoma wy­so­kimi pa­lami ba­ra­ków z su­ro­wych de­sek i wy­pro­sto­wany jak struna kro­czył ulicą. Kiedy skrę­cał, Tho­mas Hud­son doj­rzał jego piękny czarny pro­fil.

Zza chaty do­biegł go dzie­cięcy głos śpie­wa­jący drwiąco na sta­ro­an­giel­ską me­lo­dię słowa:

Ach, wuj­cio Edzio przy­je­chał z Na­ssau

Sprze­da­wać cu­kierki na wagę.

Ja ku­pię tro­chę i P.H. kupi,

Na cuksy mamy ochotę.

Wu­jek Edward zwró­cił ku ja­snemu po­po­łu­dnio­wemu słońcu swoją przy­stojną twarz, na któ­rej ma­lo­wały się smu­tek i złość.

- Znam cię - po­wie­dział. - Nie wi­dzę cię, ale wiem, kim je­steś. Zgło­szę to kon­sta­blowi.

Dzie­ciak śpie­wał da­lej ja­snym, we­so­łym gło­si­kiem:

Och, wuj­ciu Edziu,

Och, wuj­ciu Edziu,

Tyś twardy, hardy, nie­zdarty,

Lecz cuksy twe cał­kiem zjeł­czałe.

- Kon­stabl się o tym do­wie - za­gro­ził wu­jek Edward. - Już on bę­dzie wie­dział, ja­kie pod­jąć kroki.

- Masz dziś ja­kieś zjeł­czałe cu­kierki, wuj­ciu Edziu? - za­wo­łało dziecko, które cały czas się przed nim ukry­wało.

- Prze­śla­dują czło­wieka! - krzyk­nął wuj Edward. - Szar­gają i ka­lają szatę jego god­no­ści. O Boże mi­ło­ściwy, wy­bacz im, bo nie wie­dzą, co czy­nią.

Przy King's Hi­gh­way do­cho­dziły też śpiewy z po­ko­jów nad Ponce de León. Na­gle ko­ra­lową ulicą nad­biegł czarny chło­pak.

- Pa­nie Tom, ależ była chryja! - krzyk­nął. - Je­den pan z jachtu ci­skał rze­czami przez okno.

- Ja­kimi rze­czami, Lo­uisie?

- A co mu się na­wi­nęło. Rzu­cał wszyst­kim, co mu wpa­dło w ręce. Jak pani pró­bo­wała go po­wstrzy­mać, to za­gro­ził, że ją też wy­rzuci.

- Skąd on jest?

- To taka gruba szy­cha z pół­nocy. Twier­dzi, że może ku­pić i sprze­dać całą wy­spę. Jak bę­dzie się tak da­lej awan­tu­ro­wał, to pew­nie do­sta­nie ją ta­nio.

- Kon­stabl się nim za­jął?

- Nie, pa­nie Tom. Nikt jesz­cze nie we­zwał kon­sta­bla. Ale wszy­scy już my­ślą, że naj­wyż­szy czas, żeby się po­ja­wił.

- Je­steś z nimi? Po­trze­buję przy­nęt na ju­tro.

- Będę miał przy­nęty. Niech pana o to głowa nie boli. Tak, je­stem z nimi. Wy­na­jęli mnie, że­bym wziął ich na al­bule. Od­tąd by­łem z nimi. Tyle że oni wcale nie wy­pły­nęli ło­wić. Nic z tych rze­czy. Cały czas tylko rzu­ca­nie ta­le­rzami, fi­li­żan­kami, kub­kami i krze­słami, a za każ­dym ra­zem, jak pan Bobby przy­nosi mu ra­chu­nek, to ten męż­czy­zna go drze i mówi panu Bobby'emu, że jest ban­dyc­kim zło­dzie­jem i su­kin­sy­nem, a całe te al­bule to jedno wiel­kie oszu­stwo.

- Można po­my­śleć, że to dość trudny czło­wiek.

- Pa­nie Tom, ten czło­wiek to naj­więk­sza cho­lera, jaką w ży­ciu wi­dzia­łeś. Ka­zał mi śpie­wać. Wie pan, że nie umiem śpie­wać tak do­brze jak Jo­sey, ale daję z sie­bie wszystko i cza­sem śpie­wam le­piej, niż po­tra­fię. Śpie­wam tak dobrze, jak umiem. Sam pan wie. Sły­szał mnie pan. A on tylko chciał słu­chać tej piosnki, że mama nie chce gro­chu, ryżu ani oleju ko­ko­so­wego. I tak w kółko. To stara pio­senka i w końcu mnie to znu­żyło, więc mu po­wie­dzia­łem: "Pro­szę pana, znam też nowe pio­senki. Do­bre pio­senki. Fajne pio­senki. I umiem także stare, ta­kie jak ta o śmierci Johna Ja­coba Astora na Ti­ta­nicu za­to­pio­nym przez lo­do­wiec, i wo­lał­bym je śpie­wać niż cią­gle o gro­chu i ryżu, je­śli pan so­bie ży­czy". Za­pro­po­no­wa­łem to uprzej­mie i miło. Sam pan prze­cież wie. A on na to: "Słu­chaj no, ty głupi czarny gnojku, mam wię­cej skle­pów, fa­bryk i ga­zet niż John Ja­cob Astor noc­ni­ków do swo­jej... - no sam pan wie - i za­raz wci­snę ci te noc­niki na łe­pe­tynę, je­śli bę­dziesz mnie po­uczał, czego mam słu­chać". I wtedy ode­zwała się ta pani: "Ko­cha­nie, czy na­prawdę mu­sisz być taki nie­miły dla tego chłopca? My­ślę, że bar­dzo ład­nie śpiewa, i chęt­nie po­słu­cha­ła­bym so­bie kilku no­wych pio­se­nek". A wtedy on do niej po­wie­dział: "Słu­chaj no, nie po­słu­chasz ich sobie, bo on ich nie bę­dzie śpie­wał". Pa­nie Tom, on jest ja­kiś dziwny. Ale jego żona od­parła tylko: "Och, ko­cha­nie, ty je­steś taki trudny". Pa­nie Tom, on jest trud­niej­szy od sil­nika die­slow­skiego dla no­wo­rodka małpki drzew­nej, co le­d­wie przy­szła na świat. Niech pan wy­ba­czy, je­śli się roz­ga­da­łem. Je­stem ro­ze­źlony. A jej było przy­kro przez niego.

- I co zro­bi­łeś, Lo­uisie?

- Po­sze­dłem po perły kon­chowe.

Za­trzy­mali się w cie­niu palmy, a Lo­uis, nie prze­ry­wa­jąc opo­wie­ści, wy­jął z kie­szeni ka­wa­łek dość czy­stej chu­s­teczki, roz­wi­nął ją i po­ka­zał kilka po­ły­skli­wych, opa­li­zu­ją­cych na ró­żowo pe­reł, zu­peł­nie nie­po­dob­nych do tych, które kra­jowcy cza­sem znaj­dują pod­czas czysz­cze­nia muszli i któ­rych żadna ko­bieta, jaką znał Tho­mas Hud­son - z wy­jąt­kiem an­giel­skiej kró­lo­wej Ma­rii - nie do­ce­niła jako pre­zentu. Rzecz ja­sna Tho­mas Hud­son nie mógł twier­dzić, że rze­czy­wi­ście zna kró­lową Ma­rię, wi­dy­wał tylko jej zdję­cia w ga­ze­tach, wi­ze­runki i pro­file w "New Yor­ke­rze", to jed­nak, że po­do­bały jej się perły kon­chowe, da­wało mu po­czu­cie, iż wie o niej wię­cej niż o wielu sta­rych zna­jo­mych. Kró­lowa Ma­ria lu­biła perły kon­chowe, a dziś wie­czo­rem na wy­spie miano świę­to­wać jej uro­dziny, po­my­ślał, ale oba­wiał się, że te perły zbyt­nio nie po­pra­wią hu­moru ko­bie­cie z jachtu. Być może kró­lowa Ma­ria też mó­wiła, że ceni perły kon­chowe, tylko po to, żeby przy­po­do­bać się swoim pod­da­nym na Ba­ha­mach.

Po­szli w stronę Ponce de León, a Lo­uise opo­wia­dał da­lej:

- A jak ta pani szlo­chała. Pła­kała gorz­kimi łzami, pa­nie Tom. Za­pro­po­no­wa­łem więc, że sko­czę do Roya i przy­niosę jej tro­chę pe­reł do obej­rze­nia.

- To po­winno ją po­cie­szyć - po­wie­dział Tho­mas Hud­son. - O ile lubi perły kon­chowe.

- Taką mam na­dzieję. Pójdę już do niej.

Tho­mas Hud­son wszedł do chłod­nego baru, gdzie po ja­skra­wym sło­necz­nym bla­sku na dro­dze ko­ra­lo­wej wy­da­wało się nie­mal zu­peł­nie ciemno, za­mó­wił szklankę dżinu z to­ni­kiem z ka­wał­kiem skórki li­monki i kil­koma kro­pel­kami an­go­stury. Roz­złosz­czony Bobby stał za ba­rem. Czte­rech czar­no­skó­rych chło­pa­ków grało w bi­lard, cza­sem pod­wyż­szali stół, żeby wy­ko­nać trudny ka­ram­bol. Śpiewy na pię­trze ustały i w sali zro­biło się bar­dzo ci­cho, je­śli nie li­czyć dźwięku od­bi­ja­nych kul. Przy ba­rze znaj­do­wało się dwóch człon­ków za­łogi przy­cu­mo­wa­nego w por­cie jachtu, a kiedy Tho­mas Hud­son przy­wykł do braku świa­tła, to ciemne miej­sce zdało mu się chłodne i przy­jemne. Z góry zszedł Lo­uise.

- Ten pan śpi - po­wie­dział. - Zo­sta­wi­łem perły pani. Ogląda je i pła­cze.

Hud­son za­uwa­żył, że ma­ry­na­rze z jachtu pa­trzą po so­bie, ale się nie od­zy­wają. Stał przy ba­rze ze szklanką przy­jem­nie gorz­ka­wego drinka w dłoni i kosz­tu­jąc pierw­szy łyk na­poju, wspo­mi­nał Tangę, Mom­basę, Lamu oraz całe wy­brzeże i na­gle po­czuł tę­sk­notę za Afryką. Osiadł wpraw­dzie na tej wy­spie, lecz rów­nie do­brze mógł być też w Afryce. Do dia­bła, po­my­ślał, za­wsze jesz­cze mogę tam po­je­chać. Gdzie­kol­wiek je­steś, mu­sisz nadać temu kształt we wła­snym wnę­trzu. Tu do­sze­dłeś w tym do wprawy.

- Tom, na­prawdę ci to sma­kuje? - za­gad­nął Bobby.

- Pew­nie. Ina­czej bym nie pił.

- Raz przez po­myłkę otwo­rzy­łem bu­telkę i ma to po­smak chi­niny.

- Bo w tym jest chi­nina.

- Lu­dziom już zu­peł­nie po­przew­ra­cało się w gło­wach - od­rzekł Bobby. - Czło­wiek może pić, co chce. Stać go, spra­wiłby so­bie ja­kąś przy­jem­ność, ale nie, on psuje do­bry dżin, ro­biąc z niego ja­kiś hin­du­ski drink z chi­niną.

- Mnie to sma­kuje. Lu­bię ten po­smak chi­niny ze skórką li­monki. To chyba otwiera ja­kieś pory w żo­łądku czy coś. Daje mi to więk­szego kopa niż ja­ki­kol­wiek inny drink. Do­brze się po tym czuję.

- Wiem. Pi­cie za­wsze po­pra­wia ci hu­mor. Ja po al­ko­holu czuję się pa­skud­nie. A gdzie Ro­ger?

Ro­ger był przy­ja­cie­lem Tho­masa Hud­sona i miał ry­backą chatkę w od­le­glej­szej czę­ści wy­spy.

- Po­wi­nien się nie­długo zja­wić. Zjemy coś z John­nym Go­od­ne­rem.

- Nie ro­zu­miem, co tacy lu­dzie jak ty, Ro­ger Da­vis i Johnny Go­od­ner jesz­cze ro­bią na tej wy­spie.

- To do­bra wy­spa. Ty też tu zo­sta­jesz, nie?

- Ja tu za­ra­biam na ży­cie.

- Rów­nie do­brze mógł­byś za­ra­biać w Na­ssau.

- Na­ssau, niech je dia­bli. Tu jest za­baw­niej. To do­bra wy­spa, żeby się ro­ze­rwać. Można tu też nie­źle za­ro­bić.

- Mnie także się tu po­doba.

- A pew­nie - od­parł Bobby. - I mnie. Prze­cież sam wiesz. Skoro mogę tu za­ro­bić na ży­cie. A te ob­razy, które bez prze­rwy ma­lu­jesz, sprze­dają się ja­koś?

- Sprze­dają się cał­kiem nie­źle.

- I lu­dzie płacą za te twoje por­trety wuja Edwarda? Mu­rzy­nów w wo­dzie. Mu­rzy­nów na lą­dzie. Mu­rzy­nów w ło­dziach. Wi­doczki z ło­dziami do po­ła­wia­nia żółwi. Ło­dziami do po­ła­wia­nia gą­bek. Zbie­ra­ją­cym szkwa­łem. Trą­bami wod­nymi. Wra­kami szku­ne­rów. Bu­dową szku­ne­rów? Wszystko to mo­gliby zo­ba­czyć za darmo. To na­prawdę się sprze­daje?

- Ja­sne. Wy­star­czy, że raz w roku zro­bię wy­stawę w No­wym Jorku.

- Wy­sta­wiasz je na au­kcji?

- Nie, wy­ce­nia je mar­szand, który or­ga­ni­zuje po­kaz. I lu­dzie ku­pują te ob­razy. Cza­sem mu­zea.

- A ty sam mo­żesz je sprze­da­wać?

- Pew­nie.

- Ku­pił­bym taką trąbę wodną - po­wie­dział Bobby. - Cho­ler­nie ol­brzy­mią trąbę nad oce­anem. Czarną jak samo pie­kło. A może le­piej dwie trąby, su­nące nad pły­ci­znami z ogłu­sza­ją­cym ry­kiem. Ta­kie, co wsy­sają całą wodę na swo­jej dro­dze i bu­dzą śmier­telną grozę. I że­bym ja tam był, w cza­sie ło­wie­nia gą­bek w dingi, zu­peł­nie bez­bronny. Trąba wy­rywa mi z rąk wo­do­wskaz. Nie­mal wsysa dingi. Jest pie­kiel­nym na­rzę­dziem w ręku Boga. Ile coś ta­kiego by kosz­to­wało? Mógł­bym tu­taj po­wie­sić ten ob­raz. Albo na gó­rze, w domu, tylko żeby moja stara nie zlę­kła się na śmierć.

- Cena za­le­ża­łaby od wiel­ko­ści.

- Ma­luj, jak ci wy­god­nie - po­wie­dział Bobby z pań­ska. - Taki cho­ler­nie do­bry ob­raz ni­gdy nie bę­dzie za duży. Daj trzy trąby wodne. Jed­nego razu przy wy­spie An­dros wi­dzia­łem trzy trąby, były bli­żej sie­bie niż te dwie prze­ciw­le­głe ściany. Się­gały do nieba i jedna we­ssała łódkę po­ła­wia­cza gą­bek, a kiedy spa­dła, mo­tor wy­le­ciał przez dziurę w ka­dłu­bie.

- Kosz­to­wa­łoby cię to tyle, co płótno - stwier­dził Tho­mas Hud­son. - Po­li­czył­bym ci tylko za płótno.

- Niech mnie dia­bli, weźże więc duże płótno! - krzyk­nął Bobby. - Na­ma­lu­jemy ta­kie trąby, że lu­dzie stru­chleją ze stra­chu nie tylko w tym ba­rze, ale i na ca­łej tej cho­ler­nej wy­spie.

Roz­mach tego przed­się­wzię­cia zro­bił na nim wra­że­nie, uwa­żał jed­nak, że wszyst­kie moż­li­wo­ści stoją jesz­cze przed nim otwo­rem.

- Tom, chło­pie, a my­ślisz, że dał­byś radę na­ma­lo­wać wielką na­wał­nicę? W sa­mym oku cy­klonu, kiedy dmie z jed­nej strony, cich­nie i znów zrywa się z dru­giej. Na­ma­lu­jesz wszystko, od Mu­rzy­nów przy­wią­za­nych do palm po statki wy­rzu­cone przez wiatr w głąb wy­spy? I wielki ho­tel zmia­tany z po­wierzchni ziemi. I bale uno­szone przez wi­cher jak za­pałki, i mar­twe pe­li­kany spa­da­jące ni­czym deszcz. Niech ba­ro­metr wska­zuje dwa­dzie­ścia sie­dem, a pręd­ko­ści wia­tru na­wet nie da się zmie­rzyć. Niech fale na mo­rzu roz­bi­jają się o skały za­nu­rzone dzie­sięć sążni pod wodą, a księ­życ po­jawi się w sa­mym oku cy­klonu. Niech przyj­dzie fala pły­wowa i za­topi wszystko, co znaj­dzie się na jej dro­dze. Niech wi­cher ci­ska do mo­rza na­gie ko­biety, z któ­rych ży­wioł ze­rwał ubra­nia. I wszę­dzie - na wo­dzie i w po­wie­trzu - uno­szą się ciała mar­twych Mu­rzy­nów...

- To bę­dzie strasz­nie duże płótno - za­uwa­żył Tho­mas Hud­son.

- Do dia­bła z płót­nem! - za­wo­łał Bobby. - Zdo­będę główny ża­giel ze szku­nera. Na­ma­lu­jemy naj­wspa­nial­sze cho­lerne ob­razy na świe­cie i ra­zem przej­dziemy do hi­sto­rii. Za­wsze ma­lo­wa­łeś tylko te pro­ste ob­ra­zeczki.

- Za­cznę od trąb wod­nych - po­wie­dział Tho­mas Hud­son.

- Zgoda - od­parł Bobby, zły, że spro­wa­dzono go na zie­mię. - To ma sens. Ale niech mnie kule, z na­szą wie­dzą i twoim do­świad­cze­niem mo­gli­by­śmy stwo­rzyć wspa­niałe płótna.

- Ju­tro za­cznę ma­lo­wać trąby.

- W po­rządku - od­rzekł Bobby. - To na po­czą­tek. Ale niech mnie kule, chciał­bym, że­by­śmy na­ma­lo­wali też ten szkwał. Czy ktoś już na­ma­lo­wał za­to­nię­cie Ti­ta­nica?

- Nie w na­prawdę du­żych roz­mia­rach.

- Mo­gli­by­śmy więc to na­ma­lo­wać. Ten te­mat za­wsze dzia­łał mi na wy­obraź­nię. Od­dać lo­do­waty spo­kój góry lo­do­wej od­da­la­ją­cej się po ude­rze­niu. Wszystko to spo­wite gę­stą mgłą. Uchwy­cić każdy szcze­gół. Tego męż­czy­znę, co za­brał się z ko­bie­tami do sza­lupy ra­tun­ko­wej, bo uwa­żał, że jako że­glarz może im po­móc. Po­ka­zać, jak wsia­da­jąc, dep­cze po tych ko­bie­tach. Ko­ja­rzy mi się z nim ten fa­cet, któ­rego mamy na gó­rze. Może byś wszedł na pię­tro na­szki­co­wać go, jak śpi, a po­tem wy­ko­rzy­stał do ob­razu?

- Chyba le­piej już za­cznę od tych trąb wod­nych.

- Tom, ja chcę, że­byś zo­stał wiel­kim ar­ty­stą - po­wie­dział Bobby. - Rzućże w cho­lerę całą tę drob­nicę. Mar­nu­jesz się. W ciągu nie­spełna pół go­dziny na­szki­co­wa­li­śmy te­maty trzech ob­ra­zów, a ja do­piero się roz­grze­wam. Co ta­kiego do­tych­czas na­ma­lo­wa­łeś? Mu­rzyna od­wra­ca­ją­cego na plaży żół­wia ka­rettę. To na­wet nie był szyl­kret. Albo dwóch Mu­rzy­nów w dingi mo­cu­ją­cych się z sie­cią pełną ho­ma­rów. Zmar­no­wa­łeś ży­cie, czło­wieku! - Prze­rwał i na­lał so­bie spod lady jed­nego ma­łego. - To się nie li­czy - po­wie­dział. - Nic nie wi­dzia­łeś. Zro­zum, Tom, to są trzy wspa­niałe ob­razy. Wiel­kie ob­razy. Świa­to­wej rangi. Pa­so­wa­łyby na­wet do Pa­łacu Krysz­ta­ło­wego ra­zem ze wszyst­kimi in­nymi po­nad­cza­so­wymi ar­cy­dzie­łami. Oczy­wi­ście poza pierw­szym, to jest drobny te­mat. Ale jesz­cze że­śmy nie za­częli. Rów­nie do­brze mo­żemy na­ma­lo­wać je­den, który bę­dzie lep­szy od nich wszyst­kich. Co o tym są­dzisz? - Na­lał so­bie ko­lej­nego ma­łego.

- O czym?

Po­chy­lił się nad ladą w oba­wie, że inni usły­szą.

- Nie pę­kaj, Tom - za­czął prze­ko­ny­wać. - Niechże cię nie obez­wład­nia skala tego przed­się­wzię­cia. Mu­sisz mieć od­po­wied­nią wi­zję swego dzieła. Mo­żemy na­ma­lo­wać ko­niec świata. - Za­milkł. - Peł­no­wy­mia­rowy.

- Ska­ra­nie bo­skie... - po­wie­dział Tho­mas Hud­son.

- Nie. Kara bo­ska to bę­dzie póź­niej. Cze­lu­ści pie­kielne do­piero się otwo­rzą. Rol­lersi wy­pra­wiają harce w swo­jej świą­tyni na skar­pie i mó­wią ob­cymi ję­zy­kami. A dia­beł ła­duje ich wi­dłami na wóz. Oni krzy­czą, ję­czą i wzy­wają Je­howę. Mu­rzyni zaś leżą po­ko­tem, a wę­go­rze, ho­mary i kraby peł­zają wkoło i po ich cia­łach. Roz­wiera się ot­chłań, do któ­rej dia­bli wleką i wpy­chają Mu­rzy­nów, kle­chów i rol­ler­sów. Ocean wo­kół wy­spy się pod­nosi i re­kiny młoty, ostro­nosy, re­kiny ty­gry­sie, żar­ła­cze krążą i po­lują na tych, któ­rzy pró­bują uciec wpław przed wi­dłami i bez­kre­sną, roz­wartą, zie­jącą wy­zie­wami ot­chła­nią. Opi­jusy po raz ostatni po­cią­gają z bu­te­lek i rzu­cają się na dia­bły. Ale one strą­cają ich wi­dłami do cze­lu­ści albo po­chła­nia ich wez­brane mo­rze, gdzie re­kiny wie­lo­ry­bie, żar­ła­cze białe, orki i inne ogromne ryby krążą do­okoła żar­ła­czy roz­szar­pu­ją­cych lu­dzi. W naj­wyż­szym miej­scu na wy­spie zgro­ma­dziły się wszyst­kie tu­tej­sze psy i koty, a dia­bli też te zwie­rzaki za­gar­niają wi­dłami: psy kulą się ze stra­chu i wyją, koty zaś ucie­kają i ze zje­żoną sier­ścią rzu­cają się z pa­zu­rami na de­mony. W końcu i one ile sił w no­gach ucie­kają do wody. Cza­sem któ­ryś re­kin do­rwie ja­kie­goś kota i wtedy on znika pod wodą. Ale więk­szo­ści udaje się od­pły­nąć. Z ot­chłani wy­ziewa kosz­marny go­rąc i dia­bli mu­szą tar­gać lu­dzi do dziury, bo wcze­śniej po­ła­mali wi­dły, za­gar­nia­jąc kle­chów. Ty i ja sto­imy w cen­trum ob­razu, ob­ser­wu­jąc to wszystko ze spo­ko­jem. Ty ro­bisz ja­kieś no­tatki, a ja po­krze­piam się bu­telką i raz po raz daję ci łyk. W pew­nym mo­men­cie je­den z dia­błów, cały spo­cony od ro­boty, mija nas, wle­kąc po­tęż­nego kle­chę, który pró­buje uchwy­cić się pia­sku pa­zu­rami, żeby nie dać się we­pchnąć do włazu, i drze się wnie­bo­głosy, wzy­wa­jąc Je­howę, a dia­beł zwraca się do nas: "Pan wy­ba­czy, pa­nie Tom. Pan wy­ba­czy, pa­nie Bobby. Mamy dziś ręce pełne ro­boty". Pro­po­nuję drinka spo­co­nemu, mi­ja­ją­cemu nas z za­ciętą miną dia­błu, kiedy wraca po ko­lej­nego kle­chę. Ale on od­ma­wia: "Nie, dzię­kuję, pa­nie Bobby. Nie ty­kam tego, kiedy pra­cuję". To byłby sa­kra­mencki ob­raz, Tom, gdyby udało nam się uchwy­cić cały ten ruch i roz­mach.

- No to chyba na ra­zie mamy wszystko, co zdo­ła­li­by­śmy na­ma­lo­wać.

- Niech to dia­bli, my­ślę, że masz ra­cję - od­parł Bobby. - Od tego pla­no­wa­nia za­schło mi w gar­dle.

- Jest taki ma­larz, na­zywa się Bosch, który cał­kiem nie­źle ra­dzi so­bie z tego ro­dzaju kli­ma­tami.

- To ten od ma­gneto?

- Nie. Hie­ro­nim Bosch. Stary fa­chura. Bar­dzo do­bry. Pie­ter Bru­egel też nad tym pra­co­wał.

- To ko­lejny stary fa­chura?

- Bar­dzo stary. Bar­dzo do­bry. Spodo­bałby ci się.

- Niech to dia­bli - od­po­wie­dział Bobby. - Ża­den stary fa­chura nas nie prze­ści­gnie. Poza tym jesz­cze ni­gdy nie było końca świata, skąd, do cho­lery, miałby wie­dzieć na ten te­mat wię­cej od nas?

- Nie bę­dzie ła­two go prze­ści­gnąć.

- Nie wie­rzę w ani jedno twoje słowo - od­parł Bobby. - Mamy ob­raz, przez który bę­dzie mu­siał po­że­gnać się z tym biz­ne­sem.

- A co z tym dru­gim?

- No tak, cho­lera z tym. Za­po­mnia­łem, że to bar. Boże, chroń kró­lową. Tom, za­po­mnie­li­śmy też, jaki dziś mamy dzień. Sta­wiam ci jed­nego i wy­pijmy za jej zdro­wie.

Na­lał so­bie szkla­neczkę rumu i po­dał Tho­ma­sowi Hud­so­nowi bu­telkę żół­tego dżinu Bo­otha, kilka li­mo­nek na ta­le­rzu, nóż i bu­telkę schwep­pesa.

- Sam so­bie zrób swo­jego cho­ler­nego drinka. Niech dia­bli we­zmą te fi­ku­śne drinki.

Kiedy Tho­mas Hud­son zmie­szał drinka i do­pra­wił pa­roma kro­plami gorz­kiej wódki z bu­telki, która miała pióro mewy w korku, uniósł szklankę i ro­zej­rzał się po ba­rze.

- Co tam, pa­no­wie, pi­je­cie? Po­wiedz­cie, je­śli to coś pro­stego.

- Dog's Head - po­wie­dział je­den z ma­ry­na­rzy.

- Bar­dzo pro­szę, Dog's Head - po­wie­dział Bobby, się­ga­jąc do lo­dówki, i wrę­czył im dwie bu­telki piwa. - Szklanki się skoń­czyły. Opi­jusy co­dzien­nie rzu­cają szkłem. Każdy ma co pić? Pa­no­wie, zdro­wie kró­lo­wej. Nie są­dzę, żeby da­rzyła tę wy­spę wiel­kim po­wa­ża­niem, i je­stem pewny, że zdro­wie jej te­raz do­pi­suje. Mimo wszystko zdro­wie kró­lo­wej. Boże, chroń kró­lową.

Wszy­scy wy­pili zdro­wie mo­nar­chini.

- To musi być wspa­niała nie­wia­sta - rzekł Bobby. - Choć jak na mój gust tro­chę sztywna. Za­wsze po­do­bała mi się za to kró­lowa Alek­san­dra. Wspa­niała ko­bieta. Ale po­sta­ramy się w ju­bi­le­usz od­dać kró­lo­wej na­le­żyte ho­nory. To jest nie­wielka wy­sepka, ale pa­trio­tyczna. Lu­dzie. Je­den gość stąd po­szedł na ostat­nią wojnę i stra­cił rękę. Trudno być więk­szym pa­triotą.

- O czy­ich to uro­dzi­nach pan mówi? - za­py­tał je­den z ma­ry­na­rzy.

- Kró­lo­wej An­glii, Ma­rii - wy­ja­śnił Bobby. - Matki obec­nego króla i ce­sa­rza.

- To ta, od któ­rej sta­tek na­zwano Qu­een Mary, nie? - spy­tał drugi ma­ry­narz.

- Tom - ode­zwał się Bobby. - Na­stępny to­ast wznie­siemy sami, tylko ty i ja.

Za­pra­szamy do za­kupu peł­nej wer­sji książki

2

Zima do­bie­gła końca i wio­sna nie­mal już mi­nęła, kiedy na wy­spę przy­je­chali trzej sy­no­wie Tho­masa Hud­sona. Usta­lono, że chłopcy spo­tkają się w No­wym Jorku, ra­zem od­będą część po­dróży po­cią­giem, a na­stęp­nie przy­lecą z kon­ty­nentu sa­mo­lo­tem. Matka dwóch spo­śród chłop­ców jak zwy­kle ro­biła trud­no­ści. Za­pla­no­wała wy­jazd do Eu­ropy, nie uprze­dziw­szy oczy­wi­ście o tym ich ojca, i chciała, żeby sy­no­wie z nią spę­dzili całe lato. Mógł mieć ich na fe­rie zi­mowe - rzecz ja­sna po świę­tach. Boże Na­ro­dze­nie na­le­żało do niej.

Był to znany już Tho­ma­sowi Hud­so­nowi układ, który jak zwy­kle za­koń­czył się kom­pro­mi­sem. Dwaj młodsi chłopcy mieli spę­dzić pięć ty­go­dni na wy­spie u ojca, a po­tem wy­pły­nąć z No­wego Jorku stat­kiem fran­cu­skich li­nii, w kla­sie stu­denc­kiej, aby spo­tkać się z matką w Pa­ryżu i tam uzu­peł­nić gar­de­robę. Po­dróż mieli od­być pod opieką star­szego brata, mło­dego Toma. Chło­pak póź­niej za­mie­rzał od­wie­dzić swoją matkę, która krę­ciła film na po­łu­dniu Fran­cji.

Matka mło­dego Toma nie na­le­gała, żeby przy­jeż­dżał, i nie mia­łaby nic prze­ciwko temu, by chło­pak zo­stał u ojca na wy­spie. Cie­szyła się jed­nak, że go zo­ba­czy, był to więc sen­sowny kom­pro­mis wo­bec nie­prze­jed­na­nej de­cy­zji matki młod­szych sy­nów. Była piękną i cza­ru­jącą ko­bietą, która za nic nie zmie­ni­łaby swych pla­nów. Ni­czym do­bry ge­ne­rał za­wsze pla­no­wała w ta­jem­nicy i re­ali­zo­wała swoje za­mie­rze­nia z że­la­zną kon­se­kwen­cją. Kom­pro­mis był moż­liwy. Ale ni­gdy za­sad­ni­cza zmiana planu, bez względu na to, czy tenże plan zo­stał usta­no­wiony w nie­prze­spaną noc, burz­liwy po­ra­nek czy wie­czór za­pra­wiany dżi­nem.

Plan był pla­nem, a pod­jęta de­cy­zja - osta­teczna, o czym Tho­mas Hud­son prze­ko­nał się w trak­cie roz­wodu, cie­szył się za­tem z osią­gnię­tego kom­pro­misu oraz z tego, że chłopcy przy­jadą do niego na pięć ty­go­dni. Skoro mo­żemy do­stać pięć ty­go­dni, my­ślał, to niech i tak bę­dzie. Pięć ty­go­dni spę­dzone z tymi, któ­rych ko­chasz i z któ­rymi chciał­byś być na za­wsze, to nie tak znów mało. Dla­czego w ogóle rzu­ci­łem matkę Toma? Le­piej się nad tym nie za­sta­na­wiać, po­wie­dział so­bie. To jest jedna z tych rze­czy, któ­rych le­piej nie roz­trzą­sać. Z drugą żoną masz prze­cież wspa­nia­łych sy­nów. Oso­bliwe to i za­gma­twane, a sam wiesz, jak dużo do­brych cech po niej odzie­dzi­czyli. To zna­ko­mita ko­bieta i od niej też nie trzeba było od­cho­dzić. A póź­niej stwier­dził: Tak. Ale mu­sia­łem.

Nie mar­twił się jed­nak zbyt­nio tym wszyst­kim. Już dawno temu prze­stał się mar­twić i - na tyle, na ile mu się to uda­wało - za­głu­szał po­czu­cie winy pracą. Te­raz li­czyło się tylko to, że chłopcy przy­jadą i mają mieć udane let­nie wa­ka­cje. Do pracy wróci póź­niej.

Pra­wie wszystko, poza dziećmi, po­tra­fił za­stą­pić pracą i sta­tecz­nym, zwy­czaj­nym ak­tyw­nym ży­ciem, ja­kie stwo­rzył so­bie na wy­spie. Wie­rzył, że do­ko­nał tam cze­goś trwa­łego, co go utrzyma na miej­scu. Te­raz, kiedy tę­skno mu było do Pa­ryża, wspo­mi­nał Pa­ryż, za­miast do niego je­chać. To samo do­ty­czyło ca­łej Eu­ropy oraz więk­szo­ści Azji i Afryki.

Przy­po­mi­nał so­bie, co Re­noir po­wie­dział, kiedy usły­szał, że Gau­guin po­je­chał ma­lo­wać na Ta­hiti: "Po co wy­daje tyle pie­nię­dzy i je­dzie tak da­leko, skoro tak do­brze ma­luje się tu­taj, w Ba­ti­gnol­les". Po fran­cu­sku brzmi to le­piej: qu­and on pe­int si bien aux Ba­ti­gnol­les, a Tho­mas Hud­son my­ślał o wy­spie jako o swo­jej qu­ar­tier[1], za­do­mo­wił się tu, znał swo­ich są­sia­dów i pra­co­wał rów­nie ciężko jak nie­gdyś w Pa­ryżu, kiedy młody Tom był jesz­cze ma­łym dziec­kiem.

Cza­sem opusz­czał wy­spę, by ło­wić ryby u brze­gów Kuby albo je­sie­nią pójść w góry. Ale wy­dzier­ża­wił ran­czo, które miał w Mon­ta­nie, po­nie­waż naj­lep­szymi po­rami roku były tam lato i je­sień, a te­raz je­sie­nią chłopcy za­wsze szli do szkoły.

Zda­rzało się, że mu­siał je­chać do No­wego Jorku spo­tkać się ze swoim mar­szan­dem. Ostat­nio czę­ściej jed­nak to mar­szand przy­jeż­dżał na wy­spę zo­ba­czyć się z nim i za­brać płótna na pół­noc. Hud­son zdo­był do­brą po­zy­cję jako ma­larz, da­rzono go sza­cun­kiem za­równo w Eu­ro­pie, jak i we wła­snym kraju. Re­gu­larne do­chody za­pew­niała mu dzier­żawa te­re­nów naf­to­wych na­le­żą­cych kie­dyś do jego dziadka. Były to pa­stwi­ska, więc po sprze­daży za­cho­wał prawa do znaj­du­ją­cych się tam złóż mi­ne­ral­nych. Mniej wię­cej po­łowa tych pie­nię­dzy szła na ali­menty, ale po­zo­stała część da­wała mu za­bez­pie­cze­nie, dzięki któ­remu mógł ma­lo­wać tylko to, co chciał, i nie ule­gać na­ci­skom rynku. Mógł też miesz­kać, gdzie chciał, i po­dró­żo­wać, kiedy miał na to ochotę.

Od­niósł suk­ces nie­mal we wszyst­kim - choć ni­gdy na­prawdę o to nie dbał - z wy­jąt­kiem ży­cia mał­żeń­skiego. Praw­dzi­wie za­le­żało mu tylko na ma­lar­stwie i dzie­ciach, na­dal był rów­nież za­ko­chany w ko­bie­cie bę­dą­cej jego pierw­szą mi­ło­ścią. Od tam­tej pory ko­chał jesz­cze wiele ko­biet, cza­sem też któ­raś do niego przy­jeż­dżała, żeby dłu­żej z nim zo­stać na wy­spie. Po­trze­bo­wał obec­no­ści ko­biet i przez ja­kiś czas przyj­mo­wał je z za­do­wo­le­niem. Ich to­wa­rzy­stwo spra­wiało mu przy­jem­ność, nie­kiedy na­wet przez dłuż­szą chwilę. Ko­niec koń­ców za­wsze był jed­nak za­do­wo­lony, gdy wy­jeż­dżały - także te, które bar­dzo po­lu­bił. Na­uczył się nie kłó­cić z ko­bie­tami i wie­dział już, co zro­bić, żeby się nie że­nić. Te umie­jęt­no­ści były dla niego nie­mal rów­nie trudne do opa­no­wa­nia jak po­zo­sta­wa­nie w jed­nym miej­scu czy nie­prze­rwana, do­brze zor­ga­ni­zo­wana praca. Ale udało mu się je po­siąść i ży­wił na­dzieję, że zdo­był je raz na za­wsze. Ma­lo­wać umiał od dawna i wie­rzył, że z każ­dym ro­kiem po­głę­biał swoją wie­dzę. Lecz nie było mu ła­two się ustat­ko­wać i pra­co­wać w spo­sób zdy­scy­pli­no­wany, po­nie­waż miał w ży­ciu okres, kiedy nie pod­le­gał żad­nej dys­cy­pli­nie. Ni­gdy nie był cał­ko­wi­cie nie­od­po­wie­dzialny, ale by­wał nie­zdy­scy­pli­no­wany, ego­istyczny i bez­względny. Wie­dział o tym, nie tylko dla­tego, że wiele ko­biet mu to mó­wiło - sam też to w końcu od­krył. Po­sta­no­wił wów­czas, że bę­dzie sa­mo­lubny tylko w ma­lar­stwie, bez­względny w pracy, zdy­scy­pli­nuje sam sie­bie i za­ak­cep­tuje dys­cy­plinę.

Miał za­miar ko­rzy­stać z ży­cia w gra­ni­cach tej sa­mo­dy­scy­pliny i wy­trwale pra­co­wać. Dziś był szczę­śliwy, bo rano przy­jeż­dżały jego dzieci.

- Pa­nie Tom, po­trze­buje pan jesz­cze cze­goś? - za­py­tał go słu­żący Jo­seph. - Koń­czy pan już na dziś?

Jo­seph był wy­soki, miał bar­dzo długą, bar­dzo czarną twarz, duże dło­nie i stopy. No­sił białą kurtkę, spodnie i cho­dził boso.

- Dzię­kuję, Jo­se­phie, chyba już ni­czego nie po­trze­buję.

- Mały dżin z to­ni­kiem?

- Nie. Chyba zejdę na jed­nego do Bobby'ego.

- Niech pan wy­pije tu­taj. Wyj­dzie ta­niej. Pan Bobby był w złym na­stroju, kiedy tam­tędy prze­cho­dzi­łem. Mówi, że za dużo mie­sza­nych drin­ków. Ja­kaś ko­bieta z jachtu za­mó­wiła coś, co się na­zywa White Lady, a on po­dał jej bu­telkę tej ame­ry­kań­skiej wody mi­ne­ral­nej z ety­kietką uka­zu­jącą sie­dzącą nad źró­deł­kiem pa­nią ubraną jakby w mo­ski­tierę.

- Le­piej pójdę na dół.

- Wpierw zro­bię panu drinka. Pi­lot ło­dzi przy­wiózł pocztę. Prze­czyta pan li­sty przy drinku, a po­tem zej­dzie do Bobby'ego.

- W po­rządku.

- To do­brze - od­parł Jo­seph. - Bo już zro­bi­łem tego drinka. Te li­sty to chyba nic waż­nego.

- Gdzie one są?

- Na dole, w kuchni. Przy­niosę. Dwa są za­adre­so­wane ko­bie­cym pi­smem. Je­den z No­wego Jorku. Je­den z Palm Be­ach. Ład­nie za­adre­so­wane. I je­den od tego pana, który sprze­daje pań­skie ob­razy. I jesz­cze kilka od nie wiem kogo.

- Chcesz na nie od­po­wie­dzieć za mnie?

- Tak, pro­szę pana, je­śli ma pan ta­kie ży­cze­nie, je­stem nie­po­mier­nie wy­edu­ko­wany.

- Le­piej już przy­nieś mi te li­sty na górę.

- Tak, pa­nie Tom. Jest też ga­zeta.

- Za­cho­waj ją, pro­szę, do śnia­da­nia.

Tho­mas Hud­son usiadł i za­czął czy­tać pocztę, są­cząc zim­nego drinka. Je­den list prze­czy­tał dwu­krot­nie, a po­tem wszyst­kie wło­żył do szu­flady biurka.

- Jo­se­phie - za­wo­łał - przy­go­to­wa­łeś już wszystko na przy­jazd chłop­ców?

- Tak, pa­nie Tom. I dwie do­dat­kowe skrzynki coli. Młody Tom musi chyba być już te­raz więk­szy ode mnie?

- Jesz­cze nie.

- My­śli pan, że da radę mi wlać?

- Chyba nie.

- Tyle razy po służ­bie bi­łem się z tym chło­pa­kiem - po­wie­dział Jo­seph. - Mó­wić do niego "pan" to do­piero bę­dzie ubaw. Pan Tom, pan Da­vid i pan An­drew. Nie znam rów­nie cho­ler­nie kla­wych chło­pa­ków. A naj­bar­dziej Andy.

- Od po­czątku taki był - od­parł Tho­mas Hud­son.

- I słowo daję, da­lej jest! - po­wie­dział z po­dzi­wem Jo­seph.

- Tego lata dasz im do­bry przy­kład.

- Niech pan nie każe mi da­wać im przy­kładu tego lata. To mo­gło być trzy, cztery lata temu, kiedy jesz­cze nie­wiele wie­dzia­łem. Te­raz to ja mam za­miar wzo­ro­wać się na To­mie. On cho­dzi do zna­ko­mi­tej szkoły i ma zna­ko­mi­cie do­bre ma­niery. Nie mogę wy­glą­dać do­kład­nie tak jak on. Ale mogę się za­cho­wy­wać jak on. Uprzej­mie, ale swo­bod­nie i na­tu­ral­nie. Poza tym mam za­miar być taki mą­dry jak Dave. To naj­trud­niej­sza część planu. A po­tem chcę się do­wie­dzieć, jak Andy stał się taki uszczy­pliwy.

- Nie za­mie­rzasz chyba tu­taj być uszczy­pliwy.

- Nie, pa­nie Tom, pan mnie źle zro­zu­miał. To na po służ­bie.

- Do­brze bę­dzie znów ich tu mieć, prawda?

- Pa­nie Tom, nic nie może się rów­nać z wiel­kim po­ża­rem, który wy­wo­łali. To było jak dru­gie przyj­ście. Pan pyta, czy bę­dzie do­brze. A jak ma być?

- No cóż, mu­szę wy­my­ślić dla nich sporo za­jęć, żeby się do­brze ba­wili.

- Nie, pa­nie Tom - od­rzekł Jo­seph. - Mu­simy wy­my­ślić, jak ich uchro­nić przed ich wła­snymi po­twor­nymi po­my­słami. Eddy może nam po­móc. Zna tych chłop­ców le­piej ode mnie. Ja się z nimi przy­jaź­nię i to kom­pli­kuje sprawy.

- A jak się ma Eddy?

- Tro­chę wy­pił, wy­cze­ku­jąc uro­dzin kró­lo­wej. Jest w świet­nej for­mie.

- Pójdę le­piej do Bobby'ego, do­póki jest w złym hu­mo­rze.

- Py­tał o pana. Je­śli w ogóle ist­nieje ktoś taki jak dżen­tel­men, to pan Bobby nim jest, i cza­sem przy­gnę­bia go ta ha­ła­stra, która przy­pływa na jach­tach. Był strasz­nie przy­gnę­biony, kiedy wy­cho­dzi­łem.

- A co tam ro­bi­łeś?

- Wsze­dłem po colę i za­gra­łem w bi­lard, żeby nie wyjść z formy.

- Jak stół?

- Gor­szy.

- Pójdę na dół - po­wie­dział Tho­mas Hud­son. - We­zmę prysz­nic i się prze­biorę.

- Ubra­nie po­ło­ży­łem na pana łóżku - oznaj­mił Jo­seph. - Chce pan jesz­cze je­den dżin z to­ni­kiem?

- Nie, dzię­kuję.

- Pan Ro­ger jest na ło­dzi.

- To do­brze. Wpadnę do niego.

- Za­trzyma się tu?

- Może.

- Na wszelki wy­pa­dek po­ścielę więc łóżko.

- Do­brze.

1

Dom stał w naj­wyż­szej czę­ści wą­skiego cy­pla, mię­dzy por­tem a otwar­tym oce­anem. Prze­trwał trzy hu­ra­gany i był so­lidny ni­czym łódź. Skry­wał się w cie­niu wy­so­kich, wy­gię­tych pa­sa­tami palm ko­ko­so­wych, a drzwi od strony mo­rza po­zwa­lały zejść z klifu wprost na biały pia­sek i do Golf­sztromu. Woda, gdy w bez­wietrzny dzień pa­trzyło się na nią z lądu, zwy­kle miała tu barwę ciem­no­błę­kitną, ale kiedy się we­szło do za­toki, po­zo­sta­wał tylko zie­lony blask po­nad bia­łym, drob­nym jak mąka pia­skiem i z od­dali można było do­strzec cień każ­dej du­żej ryby, za­nim jesz­cze zbli­żyła się do plaży.

W dzień było to miej­sce bez­pieczne i wy­borne do ką­pieli, ale nocą nie dało się tu pły­wać. Re­kiny tro­piące zdo­bycz na ru­bie­żach Golf­sztromu po zmroku pod­pły­wały do plaży i w ci­che noce do gór­nej we­randy domu do­bie­gał od­głos trze­po­ta­nia ryb, na które po­lo­wały, a je­śli ze­szło się na brzeg, na wo­dzie dało się doj­rzeć fos­fo­ry­zu­jące smugi po­zo­sta­wiane przez dra­pież­niki. Nocą re­kiny ni­czego się nie bały, a wszystko się ich bało. Za to w dzień za­zwy­czaj nie zbli­żały się do czy­stego bia­łego pia­sku, a je­śli ja­kiś nad­pły­wał, wy­star­cza­jąco wcze­śnie można było za­uwa­żyć jego od­le­gły cień.

Przez więk­szą część roku w domu na wy­spie miesz­kał i pra­co­wał czło­wiek, który na­zy­wał się Tho­mas Hud­son i był do­brym ma­la­rzem. Gdy żyje się dość długo na tej sze­ro­ko­ści geo­gra­ficz­nej, na­stę­pu­jące po so­bie pory roku stają się rów­nie ważne jak w każ­dym in­nym miej­scu i Tho­mas Hud­son, który ko­chał wy­spę, nie chciał stra­cić żad­nej tu­tej­szej wio­sny ani żad­nego tu­tej­szego lata, żad­nej je­sieni czy zimy.

Cza­sem, gdy w sierp­niu usta­wał wiatr albo w czerwcu i lipcu ci­chły pa­saty - lato sta­wało się zbyt upalne. We wrze­śniu, paź­dzier­niku, a na­wet na po­czątku li­sto­pada po­ja­wiały się hu­ra­gany, a po­cząw­szy od czerwca zda­rzały się na­głe tro­pi­kalne bu­rze. Na­wet jed­nak w na­wie­dza­nych przez hu­ra­gany mie­sią­cach w spo­kojne dni po­goda jest tu wspa­niała.

Tho­mas Hud­son od lat stu­dio­wał bu­rze tro­pi­kalne i na długo przed ba­ro­me­trem, ob­ser­wu­jąc je­dy­nie niebo, po­tra­fił prze­wi­dzieć na­dej­ście sztormu. Umiał ob­li­czyć od­le­głość bu­rzy i wie­dział, jak się przed nią za­bez­pie­czyć. Wie­dział też, co zna­czy prze­żyć hu­ra­gan z in­nymi ludźmi na wy­spie, i znał więzi, ja­kie ży­wioł two­rzy mię­dzy tymi, któ­rzy go do­świad­czyli. Wie­dział także, że by­wają szkwały tak groźne, że nic nie jest w sta­nie ich prze­trwać. Za­wsze my­ślał jed­nak, że chciałby tu być, gdy na­dej­dzie ten naj­strasz­niej­szy, i po­zwo­lić wi­chrowi, żeby zmiótł go z po­wierzchni ziemi ra­zem z do­mem.

Dom miał w so­bie nie­mal tyle samo z ło­dzi co z domu. Wznie­siono go w ta­kim miej­scu, by sta­wiał czoło sztor­mom i sta­no­wił jakby część wy­spy - mimo to wszyst­kie jego okna wy­cho­dziły na mo­rze, a prze­wiew za­pew­niał rześ­kie po­wie­trze i do­bry sen na­wet w naj­bar­dziej upalne noce. Miał po­bie­lone ściany, więc la­tem da­wał chłód i był z da­leka wi­doczny na za­toce. Był naj­wyż­szym punk­tem na wy­spie, je­śli nie li­czyć dłu­giego rzędu ka­zu­aryn, które po­ja­wiały się jako pierw­sze, kiedy wy­spa wy­ła­niała się z mo­rza. Chwilę po ciem­nej pla­mie drzew nad li­nią oce­anu wy­ra­stał biały ma­syw domu. Póź­niej, stop­niowo, uka­zy­wała się wy­spa w ca­łej swej dłu­go­ści, z pal­mami ko­ko­so­wymi, do­mami sza­lo­wa­nymi de­skami, bia­łym pa­smem plaży oraz zie­le­nią ja­wią­cej się w tle Wy­spy Po­łu­dnio­wej. Wi­dok domu za każ­dym ra­zem uszczę­śli­wiał Tho­masa Hud­sona. Za­wsze też w my­ślach na­zy­wał swoje do­mo­stwo "ona", jakby było ło­dzią. Zimą, kiedy wiały wi­chry z pół­nocy i ro­biło się na­prawdę zimno, dom za­pew­niał cie­pło i wy­godę, po­nie­waż jako je­dyny na wy­spie miał ko­mi­nek. Wy­po­sa­żono go w duże, otwarte pa­le­ni­sko, w któ­rym Tho­mas Hud­son pa­lił drew­nem wy­rzu­co­nym przez fale na brzeg.

Pod po­łu­dniową ścianą domu trzy­mał duży stos tego drewna. Było ono zbie­lałe od słońca, wy­gła­dzone pia­skiem i wia­trem, a ka­wałki w róż­nych kształ­tach spra­wiały Hud­so­nowi tak wielką ra­dość, że cza­sem z przy­kro­ścią my­ślał o ich spa­le­niu. Po każ­dym wiel­kim sztor­mie mo­rze jed­nak znów wy­rzu­cało nowe drewno na plażę, więc osta­tecz­nie czer­pał przy­jem­ność z pa­le­nia na­wet tych ka­wał­ków, które mu się po­do­bały. Wie­dział, że woda wy­rzeźbi nowe, w chłodne noce sia­dał za­tem w fo­telu przed ogniem, czy­tał przy lam­pie sto­ją­cej na ma­syw­nym stole z de­sek i od czasu do czasu pod­no­sił wzrok znad książki, żeby po­słu­chać wy­ją­cego na ze­wnątrz pół­nocno-za­chod­niego wia­tru oraz huku bał­wa­nów i za­pa­trzeć się na duże, zbie­lałe, pło­nące po­lana.

Cza­sem ga­sił lampę, kładł się na dy­wa­nie i wpa­try­wał w barwne ob­wódki, które sól mor­ska i pia­sek z pa­lą­cego się drewna two­rzyły wo­kół pło­mieni. Kiedy le­żał na pod­ło­dze, jego oczy znaj­do­wały się do­kład­nie na po­zio­mie ognia, mógł więc ob­ser­wo­wać za­rys pło­mie­nia wy­cho­dzą­cego z drewna i czuł wtedy jed­no­cze­śnie smu­tek i szczę­ście. Każde ogni­sko dzia­łało na niego w taki spo­sób. Ale ogień z drewna przy­no­szo­nego przez mo­rze wy­wie­rał na niego szcze­gólny, nie do końca okre­ślony wpływ. My­ślał, że wrzu­ca­nie tych ka­wał­ków do ognia musi być złe, skoro tak bar­dzo mu się po­do­bają, nie miał jed­nak z tego po­wodu wy­rzu­tów su­mie­nia.

Le­żąc na pod­ło­dze, czuł ude­rze­nia wia­tru, choć w rze­czy­wi­sto­ści wi­cher chło­stał niż­sze par­tie domu, a jesz­cze ni­żej trawę, ko­rze­nie ro­ślin i zielsk nad­mor­skich oraz sam pia­sek. Wy­czu­wał dud­nie­nie bał­wa­nów, przy­po­mi­na­jące mu huk ognia cięż­kiej broni z cza­sów, gdy dawno temu, jesz­cze jako chło­pak, le­żał na ziemi bli­sko ja­kiejś ba­te­rii.

Ko­mi­nek w zi­mie był czymś wspa­nia­łym i przez wszyst­kie inne mie­siące Hud­son spo­glą­dał na niego z sym­pa­tią, my­śląc o tym, jak to bę­dzie, gdy znów na­dej­dzie pora chło­dów. Zima sta­no­wiła naj­lep­szy okres na wy­spie, to­też cze­kał na nią przez po­zo­stałą część roku.