wtorek - Ewelina Lipska

Tykający zegar

Sięgam pamięcią, ale nie widzę twarzy. Sceny jak pseudoartystyczne glitche, jak kartka papieru po potraktowaniu jej niszczarką. Próbuję złożyć te paski w całość, ale zegar nadal się jąka. Ja-ja-ja. Teraz to mój czas. Me time. Próbuje mnie zmusić do skupienia się na sobie. Próbuje mi wmówić, że nie warto wspominać. Że tyk-tyk-ty nie istniałeś. Bo przecież Cię tu nie ma.

Wykrzywiam twarz. Pamięć mięśniowa też mnie zawodzi - uśmiech to nie jest, tylko jakiś dziwaczny grymas.

Ja pierdolę

Ja-ja-ja

Jaka jestem zajebiście samodzielna

Jak bardzo potrafię w życie

Bo już do Ciebie nie piszę

Nie proszę żebyś odebrał

Bo rozmawiam z miłą panią co środę

I ona mi mówi że to nie moja wina

Że tak mnie wychowano

I te moje jebane schematy

Da się naprawić

Że tak naprawdę nie jestem Syzyfem

Ani jego kamieniem

Ani puszką Pandory

Ani czarną dziurą

Jak ktoś próbował mi wmówić

(A może to byłam ja?)

Ja jestem sobą

Ja-ja-ja

Chciałabym

Bez poczucia że się puszczam

Lub że ich zawodzę

Mając dwie głowy

Każdy by rozumiał

Że nie da się wybrać

Z dwoma brzuszkami

Chciałabym żebyś mnie karmił

Ale to tylko skradzione marzenie dziewczynki z tramwaju

Chciałabym częściej do ciebie przychodzić