INTRO

Pierwszy raz od jedenastu lat kupiłam dwie filiżanki do kawy i dopiero przy kasie zrozumiałam, co zrobiłam.

Stały obok siebie na ladzie, białe, z cienkim zielonym paskiem przy krawędzi. Sprzedawczyni zawinęła je osobno w papier, a ja nie poprosiłam o wyjęcie jednej. Powiedziałam sobie, że druga przyda się dla gości. Przecież ludzie miewają gości. Nawet kobiety, które przez ostatnią dekadę nauczyły się nie zostawiać wolnego miejsca przy stole.

Teraz obie filiżanki leżały w kartonie na tylnym siedzeniu samochodu, a ja stałam przed ogromnymi, zaparowanymi drzwiami oranżerii pod Wrocławiem, zastanawiając się, czy pięćdziesiąt pięć lat to odpowiedni wiek, żeby jeszcze raz zrobić coś wyłącznie dla siebie.

- Pani Wójcik?

Odwróciłam się.

Mężczyzna, który wyszedł zza bocznego skrzydła budynku, niósł drewnianą skrzynkę z niewielkimi doniczkami. Miał na sobie ciemny sweter z podwiniętymi rękawami i spodnie, na których kolanach widniały ślady ziemi. Siwe włosy, przycięte krótko, były nieco potargane. Nie wyglądał na człowieka, który przejmowałby się swoim odbiciem w szybie.

- Teresa Wójcik - potwierdziłam. - Przyjechałam obejrzeć przestrzeń.

- Wojciech Kania. Proszę wejść, zanim wypuścimy całe ciepło.

Nie wyciągnął ręki. Miał obie zajęte, ale uśmiechnął się w sposób, który dziwnie mnie rozbroił. Bez zawodowej uprzejmości, bez przesadnej serdeczności. Jakby naprawdę cieszył się, że przyjechałam, choć jeszcze nie wiedział, czy będziemy się lubić.

Weszłam za nim.

Zapach uderzył mnie natychmiast: wilgotna ziemia, liście, odrobina cytrusowej goryczy. Nad głową rozciągał się dach z metalowych żeber i starych tafli szkła. Popołudniowe światło przenikało przez nie nierówno, zostawiając na kamiennej posadzce plamy przypominające akwarelowe rozmycia.

Przez lata ilustrowałam rośliny na zamówienie wydawnictw, ogrodów botanicznych i prywatnych kolekcjonerów. Potrafiłam godzinami patrzeć na jeden liść, dopóki nie zrozumiałam, jak światło układa się na jego powierzchni. Ale tutaj niemal zapomniałam o notesie schowanym w torbie.

- Piękne miejsce - powiedziałam.

- Proszę to powtórzyć, kiedy zobaczy pani rachunki za ogrzewanie.

Uśmiechnęłam się.

- Zawsze pan tak przyjmuje potencjalnych współpracowników?

- Tylko tych, którzy mają jeszcze szansę uciec.

Postawił skrzynkę na roboczym stole i otrzepał dłonie. Dopiero wtedy podał mi rękę. Jego uścisk był ciepły, pewny, pozbawiony tej niezręcznej ostrożności, z jaką niektórzy mężczyźni traktowali kobiety po pięćdziesiątce, jakbyśmy były jednocześnie kruche i niewidzialne.

- Pokażę pani część, którą chcemy udostępnić na wystawę.

Poszliśmy między rzędami roślin. Opowiadał krótko, konkretnie, wskazując gatunki i miejsca, w których po zmroku uruchamiano dodatkowe oświetlenie. Nie poprawiał mnie, gdy rozpoznawałam odmiany. Nie próbował też imponować łacińskimi nazwami. Kiedy zapytałam o nocne kwitnienie jednego z kaktusów, zatrzymał się i spojrzał na mnie z wyraźnym zainteresowaniem.

- Pani naprawdę chce pokazać moment otwierania się kwiatów?

- Nie tylko kwiaty. Również to, czego za dnia nie widać. Zmianę światła, zapachu, kształtu. Chcę, żeby ludzie poczuli, że roślina nie jest dekoracją.

- A ilustracje?

Wyjęłam teczkę. W środku miałam szkice, próbki papieru i projekt ekspozycji, nad którym pracowałam od czterech miesięcy. Własny projekt. Bez wydawcy, który prosiłby o jaśniejsze kolory, i bez córki przekonującej mnie, że powinnam ograniczyć zlecenia i więcej odpoczywać.

Wojciech oglądał rysunki powoli. Zatrzymał palec kilka centymetrów nad jednym z nich, nie dotykając papieru.

- To jest ten sam kwiat? - zapytał, wskazując dwa ujęcia.

- Sześć godzin różnicy.

- Wygląda, jakby ktoś uchwycił go w dwóch różnych nastrojach.

Podniosłam wzrok.

Większość ludzi mówiła, że moje rysunki są dokładne. Niektórzy chwalili kolory. On zobaczył coś, czego nie próbowałam nikomu tłumaczyć.

- Właśnie o to mi chodziło - odpowiedziałam ciszej.

Przez moment patrzyliśmy na siebie ponad otwartą teczką. Dostrzegłam drobne zmarszczki przy jego oczach i niewielką bliznę przy brodzie. Nie był przystojny w sposób, który zwracał uwagę z drugiego końca sali. Miał jednak twarz człowieka, którego chciałoby się słuchać przy długiej kolacji.

Odchrząknęłam i zamknęłam teczkę.

- Mam już przygotowany harmonogram. Jeśli ustalimy warunki, mogłabym rozpocząć pracę w przyszłym tygodniu.

- Harmonogram - powtórzył z lekkim rozbawieniem. - Brzmi poważnie.

- Bo traktuję tę wystawę poważnie.

- Ja również. Dlatego będziemy musieli porozmawiać o kilku rzeczach.

Nie spodobał mi się ten ton. Znałam go doskonale. Tak zaczynały się rozmowy, podczas których ktoś uprzejmie wyjaśniał mi, dlaczego mój plan wymaga poprawek.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, zadzwonił telefon.

Na ekranie pojawiło się imię mojej córki.

Magda.

Odrzuciłam połączenie.

- Przepraszam.

- Nic się nie stało.

Telefon natychmiast zawibrował ponownie. Tym razem wiadomość.

Mamo, rozmawiałam z panią z fundacji. Naprawdę powinnaś się zastanowić, czy chcesz brać na siebie tyle obowiązków. Możemy znaleźć kogoś młodszego do koordynacji.

Schowałam telefon do torebki, choć Wojciech nawet nie próbował zerknąć na ekran.

Miałam pięćdziesiąt pięć lat. Utrzymywałam własną pracownię, płaciłam rachunki, prowadziłam samochód i potrafiłam samodzielnie kupić bilet lotniczy. A jednak moja trzydziestoletnia córka coraz częściej rozmawiała ze mną tak, jakbym potrzebowała zgody na każde nowe przedsięwzięcie.

- Wszystko w porządku? - zapytał Wojciech.

- Oczywiście.

Przyjrzał mi się przez chwilę.

- To dobrze. Bo wyglądają pani na osobę, która właśnie chciałaby się z kimś pokłócić.

Parsknęłam śmiechem, zanim zdołałam się powstrzymać.

- Możliwe, że ma pan rację.

- W takim razie proponuję herbatę. Nie chciałbym zostać przypadkową ofiarą.

Zaprowadził mnie do niewielkiego pomieszczenia przylegającego do oranżerii. Był tam drewniany stół, kilka krzeseł i stary czajnik elektryczny. Na parapecie stały doniczki z ziołami, a pod oknem leżał zwinięty koc.

Wojciech odsunął dla mnie krzesło, ale nie czekał, aż usiądę. Po prostu wrócił do przygotowywania herbaty.

Wybrałam miejsce przy oknie.

Naprzeciwko znajdowało się drugie krzesło, nieco odsunięte od stołu. Puste. Zwyczajne. Niewarte uwagi.

A jednak przez chwilę patrzyłam właśnie na nie.

Po śmierci Andrzeja przestałam zapraszać ludzi bez okazji. Potem przestałam nawet zauważać, kiedy w mieszkaniu robiło się zbyt cicho. Samotność nie przyszła jako wielka tragedia. Osiedliła się w drobiazgach: jednej filiżance wyjmowanej z szafki, połowie chleba odkładanej do zamrażarki, wiadomościach, na które nie trzeba było odpowiadać od razu.

Nie byłam nieszczęśliwa. To chyba najbardziej przeszkadzało mojej córce. Uważała, że samotnej kobiecie należy zorganizować życie, zanim ta zacznie żałować, że nikogo przy niej nie ma.

Wojciech postawił przede mną kubek.

- Bez cukru. Zgadłem?

- Skąd pan wiedział?

- Nie wiedziałem. Cukier stoi tutaj.

Wskazał słoiczek i usiadł naprzeciwko.

Roześmiałam się ponownie. Dwa razy w ciągu kilkunastu minut. Nie przypominałam sobie, kiedy ostatnio zdarzyło mi się to w towarzystwie nowo poznanego mężczyzny.

- Panie Kania...

- Wojciech. Jeśli mamy razem pracować wieczorami, formalności szybko staną się męczące.

- Teresa - odpowiedziałam, zanim zdążyłam uznać, że to zbyt poufałe.

Przyjął to spokojnie, jakby właśnie uzgodniliśmy godzinę kolejnego spotkania. Potem przesunął w moją stronę niewielką kartkę z rozrysowanym planem oranżerii.

- Jest jedna rzecz, którą musimy ustalić od początku. Nie zgodzę się na zamknięcie części kolekcji tylko po to, żeby stworzyć lepszą scenografię.

Spojrzałam na niego znad kubka.

- A ja nie zamierzam robić wystawy, na której moje ilustracje będą dodatkiem do spaceru między doniczkami.

Przez sekundę milczał. Potem oparł przedramiona na stole.

- Czyli każde z nas ma własny pomysł.

- I każde uważa, że jego jest lepszy.

- Nie powiedziałem tego.

- Ale pomyślałeś?

Uśmiechnął się powoli.

- Teresa, mam pięćdziesiąt osiem lat. Nauczyłem się nie odpowiadać na pytania, które mogą wpędzić mnie w kłopoty.

Miałam ochotę powiedzieć, że jestem równie doświadczona w unikaniu kłopotów. Zamiast tego przyjrzałam się jego dłoniom spoczywającym na stole. Były szerokie, z drobnymi zadrapaniami, zupełnie niepodobne do dłoni mężczyzn, z którymi spotykałam się zawodowo.

Wtedy jego telefon rozświetlił się obok czajnika.

Na ekranie zobaczyłam tylko początek wiadomości: Tato, ustaliłam już z organizatorami...

Wojciech odwrócił urządzenie ekranem do dołu. Gest był szybki, niemal niezauważalny. Zaraz potem wrócił spojrzeniem do moich szkiców, ale przez chwilę wydawał się starszy niż przed minutą.

Nie zapytałam. Sama miałam telefon pełen cudzych dobrych rad.

Za szybą powoli zapadał wieczór. Światło nad stołem wydobywało srebro z jego włosów, a w oranżerii za plecami Wojciecha zaczęły zapalać się niewielkie lampy. Pomyślałam o swoim mieszkaniu, w którym czekała cisza, niedokończona ilustracja i dwie nowe filiżanki.

Przyjechałam tutaj, żeby odzyskać coś, co przez lata oddawałam innym po kawałku: prawo do decydowania o własnym życiu.

Nie planowałam, że ktokolwiek będzie chciał usiąść obok mnie.

A już szczególnie nie mężczyzna, który po dwudziestu minutach znajomości potrafił mnie rozśmieszyć, zirytować i sprawić, że zapomniałam spojrzeć na zegarek.

- Zostaniesz jeszcze chwilę? - zapytał Wojciech. - Za pół godziny powinien otworzyć się pierwszy kwiat.

Spojrzałam na telefon. Miałam wrócić do domu przed zmrokiem. Czekało kilka wiadomości, jedna niezbyt pilna faktura i kolacja, którą mogłam zjeść o dowolnej porze.

- Zostanę - powiedziałam.

Wojciech wstał, by przygotować lampy, a ja odsunęłam krzesło od stołu.

Po raz pierwszy od bardzo dawna nie miałam ochoty wracać do swojego bezpiecznego, doskonale urządzonego życia.

Tylko czy potrafiłabym zrobić w nim miejsce dla kogoś, kto nie zamierzał podporządkować się mojemu planowi?

Rozdział 1 - Światło po zmroku

Kwiat otworzył się o dwudziestej pierwszej siedemnaście.

Wojciech sprawdził godzinę na zegarku, kiedy pierwsze białe płatki zaczęły odchylać się od zielonego kielicha. Stałam obok niego w półmroku oranżerii, z notesem przyciśniętym do piersi i ołówkiem, który od kilku minut zapominałam wykorzystać. Wokół nas pracowały wentylatory, gdzieś pod szklanym dachem skapywała woda, a delikatny zapach rozwijającego się kwiatu stopniowo wypełniał wilgotne powietrze.

- Myślałam, że to potrwa dłużej - szepnęłam.

- Czekał cały dzień. Teraz nie zamierza się ociągać.

Spojrzałam na Wojciecha. Stał na tyle blisko, że dostrzegałam srebrne nitki w jego włosach i drobne ślady ziemi na rękawie swetra. Nie próbował zagadywać ciszy. Pozwalał mi patrzeć, a to było zaskakująco przyjemne. Od wielu lat niemal każda osoba, z którą pracowałam, uważała, że musi coś wyjaśniać, doradzać albo oceniać. On po prostu stał obok.

Wróciłam wzrokiem do kwiatu i zaczęłam szkicować. Kilkoma szybkimi liniami uchwyciłam krzywiznę płatków, delikatne przesunięcie ich krawędzi i cień, którego nie dałoby się zobaczyć w świetle dnia.

- Widzisz? - zapytałam, pokazując rysunek. - Właśnie to chcę pokazać ludziom. Nie gotowy kwiat, tylko moment, kiedy jeszcze nie wiadomo, jaki będzie.

Wojciech pochylił się nad kartką.

- Tylko że przy takim tempie nikt nie zdąży obejrzeć wszystkiego, co zaplanowałaś.

Jego słowa sprowadziły mnie z powrotem do rzeczywistości.

- Właśnie dlatego potrzebuję odpowiednio poprowadzonej trasy.

- A ja potrzebuję, żeby rośliny przeżyły tę trasę.

Podniosłam głowę.

- Rozumiem, że wracamy do naszej różnicy zdań.

- Nie zdążyliśmy jej jeszcze porządnie rozpocząć.

Uśmiechnął się, ale w jego głosie nie było już żartu.

Poprosiłam, żebyśmy przeszli do pomieszczenia roboczego. Nie chciałam prowadzić negocjacji między donicami, szczególnie że miałam przygotowane konkretne rozwiązania. Kiedy usiedliśmy przy stole, wyjęłam teczkę, rozłożyłam projekt i przesunęłam w jego stronę schemat wystawy.

- Trzy strefy - zaczęłam. - Pierwsza pokazuje rośliny przed zmierzchem. Druga proces otwierania kwiatów. Trzecia jest najważniejsza: nocne obserwacje, ilustracje wykonywane na żywo i krótkie spotkania z publicznością.

Wojciech przyglądał się planowi bez słowa.

- W centralnym przejściu potrzebuję miejsca na sześć dużych plansz. Nie mogą stać przypadkowo, bo tworzą jedną opowieść.

- Tutaj nie postawisz żadnej.

Wskazał fragment zaznaczony przeze mnie niebieskim kolorem.

- Dlaczego?

- To jedyna droga, którą nocą przewozimy rośliny wymagające zmiany stanowiska. Poza tym w tej części mamy instalację nawiewu. Jeśli ustawisz tam plansze, powietrze będzie krążyło inaczej.

- Przecież plansze nie są ścianami.

- Dla człowieka nie. Dla przepływu powietrza czasem wystarczy niewłaściwie ustawiony stelaż.

Przycisnęłam palec do rysunku. Przez cztery miesiące dopracowywałam kompozycję. Wiedziałam, jak widzowie powinni przemieszczać się między ilustracjami, gdzie zatrzymać wzrok i w którym miejscu zobaczyć prawdziwy kwiat zamiast jego obrazu.

- Możemy zmierzyć przepływ powietrza - zaproponowałam.

- Możemy. Ale najpierw chcę wiedzieć, dlaczego tak bardzo zależy ci na tym przejściu.

To pytanie zirytowało mnie bardziej, niż powinno.

- Bo jest najlepsze.

- To odpowiedź projektantki. Pytam o powód.

Oparłam dłonie na stole.

- Kiedy człowiek wchodzi do ogrodu botanicznego, zwykle patrzy na to, co największe albo najbardziej kolorowe. Chciałam zmusić go do zwolnienia. Wąskie przejście, ilustracje na wysokości oczu, potem otwarta przestrzeń i prawdziwe rośliny. Chodzi o zmianę sposobu patrzenia.

Wojciech milczał przez chwilę.

- Teraz rozumiem.

- I?

- I nadal nie pozwolę zastawić przejścia.

Westchnęłam ciężko.

- Jesteś niezwykle uparty.

- A ty przyzwyczajona, że jeśli coś dobrze uzasadnisz, wszyscy muszą się zgodzić.

Nie odpowiedziałam od razu. Zaskoczył mnie trafnością obserwacji.

- Często mam rację - powiedziałam w końcu.

- Wierzę. Ale ja odpowiadam za te rośliny również wtedy, kiedy zwiedzający wrócą do domów.

Wstał i podszedł do okna wychodzącego na oranżerię. Widziałam jego odbicie w szybie, kiedy przyglądał się rozświetlonym alejkom.

- Mój ojciec zaczął budować ten ogród prawie pięćdziesiąt lat temu - powiedział. - Większość kolekcji tworzyłem już sam. Niektóre egzemplarze są starsze od naszych dzieci. Nie mogę traktować ich jak dekoracji, którą wymienia się po zakończeniu wydarzenia.

W jego głosie zabrzmiało coś więcej niż zawodowa odpowiedzialność.

Zamknęłam teczkę, ale nie schowałam jej do torby.

- Ja też nie traktuję ich jak dekoracji. Gdybym tak robiła, nie spędziłabym tylu miesięcy na przygotowaniach.

Odwrócił się.

- W takim razie mamy wspólny punkt wyjścia.

- Tylko różne pomysły na drogę.

- Drogi można zmieniać.

Uśmiechnęłam się niechętnie.

- Powiedział człowiek, który właśnie odmówił przesunięcia kilku roślin.

- Nie odmówiłem przesunięcia roślin. Odmówiłem narażania ich na niewłaściwe warunki. To zasadnicza różnica.

Wiedziałam, że miał rację, choć nie zamierzałam przyznać mu tego natychmiast. Sięgnęłam po plan i zaczęłam rysować alternatywną trasę. Wojciech przysunął krzesło, wskazując miejsca, w których można było zainstalować dodatkowe oświetlenie bez ingerencji w istniejący system.

Przez następne czterdzieści minut spieraliśmy się o szczegóły. Nie były to jednak bezproduktywne kłótnie. Każda uwaga wymagała odpowiedzi, każde zastrzeżenie zmuszało mnie do przemyślenia rozwiązania. W pewnym momencie zauważyłam, że przestałam bronić swojego pierwotnego projektu tylko dlatego, że był mój.

- A gdybyśmy wykorzystali boczną galerię? - zapytałam. - Tam można stworzyć przejście między ilustracjami, a później wprowadzić ludzi do głównej części oranżerii.

Wojciech pochylił się nad planem.

- Galeria jest chłodniejsza.

- Dla obrazów to nie problem.

- Ale dla odwiedzających może być, jeśli będą stać tam godzinę.

- Nie będą. Maksymalnie piętnaście minut.

Spojrzał na mnie.

- Przygotowałaś już czas zwiedzania?

- Przygotowałam wszystko.

- Włącznie z odpowiedziami na pytania, których jeszcze nie zadałem?

- Zwłaszcza na nie.

Roześmiał się. Głęboko, bez skrępowania. Ten dźwięk sprawił, że nieoczekiwanie poczułam satysfakcję większą niż po wygranej dyskusji.

O dwudziestej drugiej trzydzieści ustaliliśmy wstępny układ. Nie był dokładnie taki, jaki zaplanowałam, ale zaczynałam dostrzegać jego zalety. Wojciech zaproponował sprawdzenie bocznej galerii następnego dnia, przy dziennym świetle. Zgodziłam się pod warunkiem, że wcześniej prześle mi dokumentację instalacji.

- Masz szczególne upodobanie do dokumentów - zauważył.

- Dokumenty pozwalają uniknąć nieporozumień.

- Nie wszystkich.

Zamknął notes i oparł się wygodniej.

- Wiesz, Teresa, czasem mam wrażenie, że ludzie najwięcej kłócą się nie o to, czego chcą, tylko o to, czego boją się stracić.

Spojrzałam na niego uważniej.

- To brzmi jak doświadczenie.

- Raczej wiek.

- Wiek nie daje automatycznie mądrości.

- Wiem. Znam kilku znakomitych dowodów.

Roześmiałam się, ale jego wcześniejsze zdanie pozostało mi w pamięci.

Nie chciałam stracić kontroli nad projektem, ponieważ był pierwszym przedsięwzięciem od wielu lat, którego nie musiałam z nikim konsultować. Po śmierci Andrzeja długo pozwalałam innym organizować swoją codzienność. Najpierw dlatego, że nie miałam siły protestować. Później, ponieważ wszyscy przyzwyczaili się, że wiedzą lepiej.

Dopiero niedawno zaczęłam odzyskiwać przestrzeń, którą niepostrzeżenie oddałam.

Telefon zawibrował. Magda zostawiła wiadomość głosową.

Nie odsłuchałam jej.

- Powinnam już jechać - powiedziałam.

Wojciech zerknął na zegarek.

- Odprowadzę cię.

- Znam drogę.

- Nie wątpię. Ale muszę zamknąć boczne wejście.

W jego głosie usłyszałam rozbawienie. Odpowiedziałam spojrzeniem, które miało być surowe, lecz najwyraźniej nie osiągnęło zamierzonego efektu.

Na zewnątrz powietrze było chłodne i wilgotne. Nad polami wisiała lekka mgła, a światła oranżerii wyglądały w ciemności jak rozświetlony statek. Zatrzymałam się przy samochodzie i sięgnęłam do torebki po kluczyki.

- Dziękuję za wieczór - powiedziałam.

- Za kłótnię czy za kwiat?

- Za jedno i drugie.

Wojciech wsunął dłonie do kieszeni.

- Mam nadzieję, że nie żałujesz przyjazdu.

Zdziwiło mnie to pytanie. Nie pasowało do jego wcześniejszej pewności siebie.

- Nie żałuję. Chociaż przez chwilę zastanawiałam się, czy nie przyjechałam do człowieka, który będzie utrudniał mi życie.

- I do jakiego wniosku doszłaś?

Popatrzyłam na rozświetlone szyby.

- Że prawdopodobnie będziesz je utrudniał. Ale może dzięki temu wystawa będzie lepsza.

Przyjął odpowiedź z uśmiechem.

- To rozsądny kompromis.

Otworzyłam samochód. W środku zobaczyłam karton z dwiema filiżankami. Jedna z nich przesunęła się podczas jazdy, więc poprawiłam pudełko, zanim usiadłam.

- Dobrej nocy, Teresa.

- Dobranoc, Wojciech.

Odjechałam powoli żwirową drogą. W lusterku jeszcze przez chwilę widziałam jego sylwetkę. Nie ruszył się od razu. Stał przy wejściu, dopóki nie skręciłam za rząd wysokich drzew.

Dopiero kilka kilometrów dalej zauważyłam, że się uśmiecham.

W domu czekała na mnie wiadomość od Magdy.

Mamo, proszę, oddzwoń jutro. Nie chcę, żebyś się przemęczała. Powinnaś wreszcie pomyśleć o sobie.

Usiadłam przy kuchennym stole, rozpakowałam nowe filiżanki i postawiłam je obok siebie. Przez dłuższą chwilę patrzyłam na ich delikatne zielone brzegi.

Magda chciała dobrze. Nigdy w to nie wątpiłam. Ale coraz trudniej było mi wytłumaczyć jej, że myślenie o sobie nie musi oznaczać odpoczynku, rezygnacji ani spokojnych popołudni przed telewizorem.

Czasem oznaczało podjęcie ryzyka.

Otworzyłam notes i spojrzałam na zmieniony plan wystawy. Na marginesie, obok szkicu bocznej galerii, Wojciech zapisał swoim nierównym pismem: Sprawdzić światło o zmierzchu. Teresa ma rację.

Przeczytałam te słowa dwa razy.

Nie dlatego, że przyznał mi rację. Dlatego, że zrobił to bez najmniejszej potrzeby bronienia własnej dumy.

Postawiłam jedną filiżankę na półce. Drugą zostawiłam na stole.

Następnego dnia mieliśmy spotkać się ponownie.

I chociaż powinnam była myśleć przede wszystkim o projekcie, zastanawiałam się, czy Wojciech również zauważył, jak szybko minął nam ten wieczór.