Prolog

- Nie! Musiała zajść jakaś pomyłka! - Kotka siedząca nad wodą spojrzała w górę, a jej futro zalśniło w blasku księżyca. - Mam jeszcze tyle do zrobienia!

Kotka o szerokim pysku i błękitnoszarym futrze podeszła cicho brzegiem sadzawki; jej spojrzenie było pełne współczucia.

- Przykro mi - miauknęła. - Wiem, że oczekiwałaś jeszcze wielu księżyców ze swoimi pobratymcami, zanim przybędziesz do nas.

Kucająca kotka spojrzała w dół na wodę. Odbicie księżyca drżało w niej jak unoszący się liść, a powierzchnia sadzawki błyszczała w gwiezdnej poświacie rzucanej przez niezliczone lśniące sylwetki otaczające szeregiem kotlinę. Przez chwilę jedynym docierającym do nich dźwiękiem był odgłos wodospadu rozbijającego się o strome skały. Koty Klanu Gwiazdy czekały czujnie w ciszy, jak gdyby każdemu z nich udzielił się smutek kotki kucającej nad krawędzią wody.

- Służyłaś swojemu klanowi wierniej niż inne koty, którym dane było żyć znacznie dłużej - ciągnęła kotka o błękitnym futrze. - Musisz czuć się pokrzywdzona, że musiałaś opuścić go tak wcześnie.

Kucająca kotka spojrzała lśniącymi oczami na gwieździstą wojowniczkę.

- Błękitna Gwiazdo, wiem, że to nie twoja wina. Nie musisz mnie przepraszać.

Błękitna Gwiazda strzepnęła ogonem.

- Oczywiście, że muszę. Powinnaś wiedzieć, ile zawdzięcza ci twój klan.

- Wszystkie klany. - Czarno-biały kot o długim ogonie podniósł się i podszedł cicho wzdłuż krawędzi sadzawki, by stanąć obok Błękitnej Gwiazdy. - Klan Gwiazdy również. Nie znaleźlibyśmy nowego domu bez twojej pomocy. - Skłonił głowę na znak szacunku, a blask gwiazd na powierzchni sadzawki zamigotał.

Kucająca kotka zamrugała.

- Dziękuję ci, Wysoka Gwiazdo. Popełniłam kilka błędów, ale zawsze starałam się robić to, co uważałam za słuszne.

- Klan Gwiazdy nie oczekuje niczego więcej od swoich wojowników. - Chudy czarny kocur ruszył ku niemu po omszonych kamieniach. - Gdybyśmy mogli odmienić twe przeznaczenie, zrobilibyśmy to.

- Ale pamiętaj - ostrzegła Błękitna Gwiazda - nawet Klan Gwiazdy nie może zawrócić łap przeznaczenia, choćbyśmy bardzo tego chcieli.

Kotka znad skraju wody pokiwała głową.

- Rozumiem. I postaram się być odważna. Czy możecie mi powiedzieć, kiedy...

Błękitna Gwiazda potrząsnęła głową.

- Nie. Nawet my nie widzimy przyszłości tak wyraźnie. Lecz gdy nadejdzie czas, dowiesz się, a my będziemy na ciebie czekać.

Czwarta dusza wojownika podniosła się ze swojego miejsca dalej na zboczu i podeszła cicho do błyszczących szeregów Klanu Gwiazdy. Był to jasny pręgowany kot ze skrzywioną szczęką.

- Gdy klany będą snuć opowieści o wielkiej wędrówce, twoje imię zawsze będzie uhonorowane - obiecał.

- Dziękuję ci, Krzywa Gwiazdo - miauknęła kotka znad krawędzi wody.

Cała czwórka lśniących wojowników zebrała się dokoła; wszyscy czworo byli przywódcami klanów, gdy ich łapy stąpały po ziemi.

- Wiedz, że moc Klanu Gwiazdy będzie z tobą - miauknęła Błękitna Gwiazda. - Nie zostawimy cię, byś stawiła temu czoła samotnie.

Kotka podniosła wzrok i napotkała jej intensywne błękitne spojrzenie.

- Klan Gwiazdy nigdy mnie nie opuszczał.

- Mówisz tak, choć twoje życie było takie ciężkie? - W głosie Wysokiej Gwiazdy zabrzmiało zdziwienie.

- Oczywiście. - Oczy kotki zabłysły w świetle gwiazd. - Miałam przyjaciół we wszystkich klanach. Widziałam narodziny kociąt, żegnałam starszych odchodzących w ostatnią podróż do Srebrnej Skóry. Przebyłam długą wędrówkę do nowego domu klanów. Wierzcie mi, nie zmieniłabym żadnego przeżytego dnia. - Kotka zawahała się i spojrzała ponownie w dół na sadzawkę. - Wiem, że nie leży w waszej mocy dać mi więcej czasu, który mogłabym spędzić z moim klanem. Ale nic na to nie poradzę, że tego pragnę.

Błękitna Gwiazda zmrużyła oczy.

- Wszystkich nas boli, gdy młody kot zostaje wezwany, by dołączyć do Klanu Gwiazdy. Wiem, że służyłabyś wiernie swemu klanowi przez wiele kolejnych sezonów. - Jej głos zachrypł z żalu i kotka spojrzała na nią, wyciągając łapę w geście pocieszenia.

- Nie smuć się, Błękitna Gwiazdo. Wiem, że kto inny zadba o mój klan, gdy mnie zabraknie.

W kotlinie rozbrzmiał pomruk podziwu.

Błękitna Gwiazda pochyliła głowę nad kucającą kotkę, owiewając swoim zapachem jej futro, rozjaśnione blaskiem księżyca.

- Zawsze jesteśmy przy tobie - miauknęła.

Koty pochyliły się kolejno i zmieszane zapachy całej czwórki wypełniły powietrze wonią gwiazd, lodu i nocnego wiatru. Za nimi podążyli następni wojownicy - pełna wdzięku szylkretowa kotka, krzepki kocur w kolorze paproci, pręgowana kotka o futrze w srebrzyste pręgi - otaczając kotkę mocą i odwagą Klanu Gwiazdy.

Ich głosy podjęły cichy, smutny lament, który popłynął do gwiazd. Połyskujące sylwetki zaczęły blednąć jedna po drugiej, aż kotlina opustoszała zupełnie.

A gwiazdy oblały swym światłem samotnej kotki, siedzącej nieruchomo nad sadzawką.