KLANY

Klan Pioruna

PRZYWÓDCA

Ognista Gwiazda - płomiennorudy kocur

ZASTĘPCA

Szara Pręga - długowłosy szary pręgowany kocur

MEDYCZKA

(kocur lub kotka, którzy posiedli zdolność leczenia)

Rozżarzona Skóra - ciemnoszara kotka; uczennica: Liściasta Łapa

WOJOWNICY

(koty i kotki bez młodych)

Mysie Futro - drobna, ciemnobrązowa kotka

Zakurzona Skóra - ciemnobrązowy pręgowany kocur

Piaskowa Burza - jasnoruda kotka

Obłoczny Ogon - długowłosy biały kocur

Paprociowe Futro - złocistobrązowy pręgowany kocur

Ciernisty Pazur - złocistobrązowy pręgowany kocur

Jasne Serce - biała kotka w rude łaty

Jeżynowy Pazur - ciemnobrązowy pręgowany kocur o bursztynowych oczach

Jesionowe Futro - ciemnoszary kocur (w ciemniejsze cętki) o ciemnoniebieskich oczach

Deszczowy Wąs - ciemnoszary kocur o niebieskich oczach

Okopcone Futro - jasnoszary kocur o bursztynowych oczach

Szczawiowy Ogon - szylkretowo-biała kotka o bursztynowych oczach

UCZNIOWIE

(koty, które skończyły sześć księżyców, szkolące się na wojowników)

Wiewiórcza Łapa - ciemnoruda kotka o zielonych oczach, uczennica Zakurzonej Skóry

Liściasta Łapa - jasnobrązowa pręgowana kotka o bursztynowych oczach i białych łapach

Pajęcza Łapa - czarny kocur o długich łapach, brązowym brzuchu i bursztynowych oczach, uczeń Mysiego Futra

Ryjówcza Łapa - ciemnobrązowy kocur o bursztynowych oczach, uczeń Ciernistego Pazura

Biała Łapa - biała kotka o zielonych oczach, uczennica Paprociowego Futra

KARMICIELKI

(kotki oczekujące młodych lub opiekujące się nimi)

Złoty Kwiat - jasnoruda kotka, najstarsza z karmicielek

Paprotkowa Chmura - jasnoszara kotka (w ciemniejsze łaty) o jasnozielonych oczach

STARSZYZNA

(byli wojownicy i karmicielki)

Oszronione Futro - piękna biała kocica o niebieskich oczach

Pstrokaty Ogon - niegdyś ładna szylkretowa kocica o pięknej cętkowanej sierści; najstarsza w klanie

Nakrapiany Ogon - jasno pręgowana kocica

Długi Ogon - jasny kocur w czarne pręgi; wcześnie dołączył do starszych z powodu osłabienia wzroku

Klan Cienia

PRZYWÓDCA

Czarna Gwiazda - duży biały kocur o wielkich czarnych łapach

ZASTĘPCA

Rdzawe Futro - ciemnoruda kotka

MEDYK

Mała Chmura - bardzo drobny pręgowany kocur

WOJOWNICY

Dębowe Futro - mały brązowy kocur

Brunatna Skóra - szylkretowa kotka o zielonych oczach

Cedrowe Serce - ciemnoszary kocur

Jarzębinowy Pazur - rudy kocur

Wysoki Mak - długonoga jasnobrązowa kotka

UCZNIOWIE

Dymna Łapa - ciemnoszary kocur, uczeń Dębowego Futra

Szponiasta Łapa - kocur o długich pazurach, uczeń Jarzębinowego Pazura

STARSZYZNA

Cieknący Nos - mały szaro-biały kocur; wcześniej medyk klanu

Klan Wiatru

PRZYWÓDCA

Wysoka Gwiazda - starszy czarno-biały kocur o bardzo długim ogonie

ZASTĘPCA

Błotnisty Pazur - nakrapiany bury kocur

MEDYK

Kaszlący Pysk - brązowy kocur o krótkim ogonie

WOJOWNICY

Pojedynczy Wąs - brązowy pręgowany kocur

Pajęczynowa Stopa - ciemnoszary pręgowany kocur

Rozdarte Ucho - pręgowany kocur

Biały Ogon - drobna biała kotka

UCZNIOWIE

Wronia Łapa - ciemnoszary, prawie czarny kocur o niebieskich oczach, uczeń Błotnistego Pazura

STARSZYZNA

Poranny Kwiat - szylkretowa kocica

Klan Rzeki

PRZYWÓDCZYNI

Lamparcia Gwiazda - nietypowo nakrapiana złocista kocica

ZASTĘPCZYNI

Mglista Stopa - szara kotka o niebieskich oczach

MEDYK

Muliste Futro - długowłosy jasnobrązowy kocur; uczennica: Ćmie Skrzydło

WOJOWNICY

Czarny Pazur - kruczoczarny kocur

Ciężki Krok - mocno zbudowany pręgowany kocur

Burzowe Futro - ciemnoszary kocur o bursztynowych oczach

Pierzasty Ogon - jasnoszara kotka o niebieskich oczach

Jastrzębi Mróz - ciemnobrązowy kocur o szerokim karku

Omszona Skóra - szylkretowa kotka

UCZNIOWIE

Ćmie Skrzydło - piękna złocista pręgowana kotka o bursztynowych oczach

KARMICIELKI

Zaranny Kwiat - jasnoszara kotka

STARSZYZNA

Cienista Skóra - bardzo ciemna szara kotka

Głośny Brzuch - ciemnobrązowy kocur

Koty nie należące do klanów

Jęczmień - czarno-biały kocur mieszkający w gospodarstwie w pobliżu lasu

Krucza Łapa - lśniący czarny kocur mieszkający w gospodarstwie z Jęczmieniem

Piękniś - starszy pręgowany kocur mieszkający w lasach niedaleko morza

Prolog

Jeden za drugim koty zakradały się do jaskini. Sierść miały poznaczoną plamami błota, szeroko otwarte ze strachu oczy odbijały zimne światło księżyca przenikające przez szczelinę w stropie. Przysiadły z brzuchami przy ziemi, rzucając spojrzenia na boki, jakby spodziewały się, że z cienia wyskoczy wróg.

Promienie księżyca padały na kałuże w dnie jaskini i oświetlały las spiczastych kamieni, z których jedne narastały słupami w górę, inne zwisały ze stropu. Niektóre z nich łączyły się pośrodku, tworząc smukłe drzewa z białej lśniącej skały. Przemykał między nimi wiatr, mierzwiąc kotom futra. W czystym, wilgotnym powietrzu rozlegał się grzmot spadającej wody.

Zza jednego z kamiennych słupów wyszedł kocur. Miał długi, wąski tułów, umięśnione nogi, a jego sierść, pozlepiana błotem w strąki, upodabniała go do kamiennego posągu.

- Witajcie - miauknął ochryple. - Światło księżyca leży na wodzie. Zgodnie z prawami Plemienia Wiecznych Łowów nadszedł czas przepowiadania.

Jeden z kotów wypełzł do przodu i skłonił głowę przed ubłoconym kocurem.

- Bardzie, czy dostałeś znak? Czy Plemię Wiecznych Łowów przemówiło do ciebie?

Zza jego pleców odezwał się inny kot:

- Czy wreszcie świta nadzieja?

Bard pochylił głowę.

- W odbiciu księżycowego światła na skale zobaczyłem słowa Plemienia Wiecznych Łowów; widziałem je również w cieniach rzucanych przez skały, słyszałem w dźwięku kropel deszczu spadających ze stropu. - Przerwał na chwilę i przesunął spojrzenie po otaczających go kotach. - Tak - podjął - powiedzieli mi, że jest nadzieja.

Przez grupę przebiegł lekki szmer, przypominający szelest liści na wietrze. Koty spojrzały na Barda rozjaśnionymi oczami i uniosły uszy. Kot, który wyszedł przed inne, miauknął niepewnie:

- Zatem wiesz, co pomoże nam pozbyć się tego okropnego zagrożenia?

- Tak, Szpicu - odparł Bard. - Plemię Wiecznych Łowów obiecało mi, że nadejdzie kot, srebrny kot - nie z tego plemienia - który pomoże nam pozbyć się Ostrych Zębów już na zawsze.

Na chwilę zapadła cisza.

- Więc poza Plemieniem Płynącej Wody istnieją jeszcze inne koty? - zapytał ktoś z tyłu grupy.

- Muszą istnieć - odparł inny kot.

- Słyszałem o obcych - miauknął Szpic - chociaż nigdy żadnego nie widziałem. Ale kiedy przyjdzie ten srebrny kot? - dodał rozpaczliwie.

Wokół rozległy się pomiaukiwania:

- Tak, kiedy?

- Czy to prawda?

Bard strzepnięciem ogona nakazał ciszę.

- Tak, to prawda - miauknął. - Plemię Wiecznych Łowów nigdy nas nie okłamało. Sam widziałem blask jego srebrnego futra w oświetlonej księżycem sadzawce.

- Ale kiedy? - nalegał Szpic.

- Plemię Wiecznych Łowów nie pokazało mi tego - odparł Bard. - Nie wiem, kiedy pojawi się srebrny kot i skąd nadejdzie, ale będziemy o tym wiedzieli, jak już przybędzie.

Uniósł głowę ku stropowi jaskini, a w jego oczach odbiły się dwa maleńkie księżyce.

- Do tego czasu, współplemieńcy, pozostaje nam tylko czekać.