Własnym rytmem - Magda Preston

-
Proszę czekać

Wstęp

Nie wie­dzia­ła, czy ist­nie­je coś ta­kie­go jak "ko­niec hi­sto­rii". Za­wsze wy­da­wa­ło jej się, że za­koń­cze­nia mają w so­bie coś z ilu­zji - jak­by ży­cie da­wa­ło nam sy­gnał: "to już wszyst­ko, mo­żesz za­mknąć książ­kę". A prze­cież ży­cie ni­g­dy się nie za­my­ka. Ono pły­nie da­lej, na­wet wte­dy, gdy my od­wra­ca­my wzrok.

Zuza miesz­ka­ła całe ży­cie w wiel­kim mie­ście. Uli­ce pul­so­wa­ły świa­tła­mi neo­nów, tram­wa­je dźwię­cza­ły jak nie­ustan­ny rytm co­dzien­no­ści, a noc ni­g­dy nie była na­praw­dę ciem­na - za­wsze roz­świe­tlo­na ty­sią­cem lamp, jak­by gwiaz­dy po­sta­no­wi­ły zejść na zie­mię. W dzień mia­sto dud­ni­ło roz­mo­wa­mi, trą­bie­niem aut i kro­ka­mi lu­dzi, któ­rzy za­wsze się spie­szy­li. W nocy szep­ta­ło ci­cho skrzy­pie­niem sta­rych drzwi, stu­kiem ob­ca­sów od­bi­ja­ją­cych się echem od pu­stych chod­ni­ków.

W tłu­mie była ano­ni­mo­wa, a jed­nak czu­ła się wy­sta­wio­na na wi­dok pu­blicz­ny. Była tro­chę bo­jaź­li­wa - czę­sto drża­ła przed nie­zna­nym, przed po­sta­no­wie­nia­mi, któ­re wy­da­wa­ły się więk­sze od niej, za­sta­na­wia­ła się, czy to na pew­no bę­dzie do­bra de­cy­zja. Mia­sto kar­mi­ło wy­obraź­nię. Bo tam, mię­dzy wy­so­ki­mi ka­mie­ni­ca­mi i szkla­ny­mi wie­żow­ca­mi, ro­dzi­ły się jej ma­rze­nia. Tak wiel­kie, że aż cza­sa­mi ją prze­ra­sta­ły.

Wi­dok wie­żow­ców oświe­tlo­nych o zmro­ku przy­po­mi­nał jej, że świat ma nie­skoń­czo­ne moż­li­wo­ści. Każ­de mi­ga­ją­ce świa­tło w oknie opo­wia­da­ło inną hi­sto­rię - ko­goś, kto pra­cu­je do póź­na, ko­goś, kto wła­śnie za­sy­pia w sa­mot­no­ści, ko­goś, kto tań­czy w sa­lo­nie, wie­rząc, że nikt nie pa­trzy. Pa­trzy­ła i wie­rzy­ła, że kie­dyś jej hi­sto­ria też roz­bły­śnie.

Nie było ła­two. Wiel­kie mia­sto bywa bez­li­to­sne. Uczy cię twar­do­ści, a jed­no­cze­śnie wy­sta­wia na pró­bę two­ją wraż­li­wość. Wal­ka o każ­dy krok, o miej­sce wśród in­nych, o to, by nie zgi­nąć w tłu­mie - wszyst­ko to mo­gło spra­wić, że zre­zy­gno­wa­ła­by ze swo­ich ma­rzeń. A jed­nak ni­g­dy tego nie zro­bi­ła. Na­wet wte­dy, gdy sie­dzia­ła na ław­ce w par­ku i czu­ła, że cały świat bie­gnie szyb­ciej od niej. Na­wet wte­dy, gdy sa­mot­ność zda­wa­ła się gło­śniej­sza niż wszyst­kie miej­skie dźwię­ki.

Bo gdzieś głę­bo­ko w ser­cu wie­dzia­ła jed­no: ma­rze­nia się speł­nia­ją. Cza­sa­mi wbrew lo­gi­ce, cza­sa­mi wbrew wszyst­kie­mu, co mówi rze­czy­wi­stość i co mó­wią inni. Wie­dzia­ła, że choć dro­ga jest dłu­ga i wy­bo­ista, to wła­śnie musi nią iść.

Dziś, gdy pa­trzy na swo­je ży­cie, wi­dzi dziew­czy­nę, któ­ra bała się wła­snych kro­ków, a jed­nak ni­g­dy nie prze­sta­ła iść, a na­wet chcia­ła wię­cej. Wi­dzi ko­bie­tę, któ­ra wciąż nosi w so­bie tam­tą bo­jaź­li­wość, ale już się jej nie wsty­dzi - bo wie, że lęk może iść obok ma­rzeń, a one i tak za­pro­wa­dzą ją tam, do­kąd trze­ba.

Nie ma po­ję­cia, gdzie bę­dzie za rok czy za dzie­sięć lat. Ale wie, że dziew­czy­na z wiel­kie­go mia­sta, któ­ra kie­dyś wie­rzy­ła, że jest za mała, by udźwi­gnąć wła­sne ma­rze­nia, dziś już ma tę świa­do­mość: to ma­rze­nia za­wsze były więk­sze niż lęk. To one świe­ci­ły jak świa­tła neo­nów, kie­dy dro­ga wy­da­wa­ła się ciem­na. To one ka­za­ły jej iść, kie­dy chcia­ła się za­trzy­mać.

I choć nie za­wsze było ła­two, wie­dzia­ła jed­no: wła­śnie one za­pro­wa­dzi­ły ją tu­taj.

I to nie jest ko­niec, lecz po­czą­tek hi­sto­rii.

Rozdział 1

Wrze­sień. Po­go­da była ni­ja­ka - chłod­ny wiatr prze­ci­skał się mię­dzy uli­ca­mi War­sza­wy, a nie­bo mia­ło ko­lor wy­pło­wia­łej sta­li. Taki dzień, w któ­rym wszyst­ko wy­da­je się za­wie­szo­ne mię­dzy la­tem a je­sie­nią. Zuza, ubra­na cała na czar­no, sta­ła przed lu­strem w przed­po­ko­ju. Czar­ne bot­ki na ob­ca­sie, czar­ny płaszcz z rę­ka­wa­mi jak nie­to­perz i duża tor­ba w ręku. Pod­nio­sła koł­nierz, jak­by chcia­ła ochro­nić się przed świa­tem albo do­dać so­bie od­wa­gi.

U jej boku był Ma­rek. Po­zna­li się, gdy mia­ła nie­speł­na sie­dem­na­ście lat - on star­szy, już pra­cu­ją­cy, po­waż­ny, z pla­na­mi na ży­cie. Była je­sień. Oko­licz­no­ści były nie­zwy­kłe i przy­gnę­bia­ją­ce za­ra­zem - po­grzeb jej pra­bab­ci. Cmen­tarz, tłum ro­dzi­ny, zna­jo­mych i są­sia­dów. Wśród nich po­ja­wił się on - wy­so­ki, spo­koj­ny chło­pak, któ­re­go ro­dzi­na zna­ła jej dziad­ków od lat.

- To Ma­rek - szep­nę­ła bab­cia, wska­zu­jąc go dys­kret­nie. - Syn na­szych przy­ja­ciół, to zna­czy mo­ich i dziad­ka.

Zuza pa­mię­ta­ła, że w tam­tej chwi­li spoj­rzał na nią uważ­nie, z lek­kim uśmie­chem. Była jesz­cze na­sto­lat­ką, nie do koń­ca pew­ną sie­bie, ale to spoj­rze­nie spra­wi­ło, że po­czu­ła się na­gle star­sza, bar­dziej do­ro­sła.

Po uro­czy­sto­ści wszy­scy ze­bra­li się w domu dziad­ków. Roz­mo­wy mie­sza­ły się z za­pa­chem cia­sta i kawy. To wła­śnie tam ro­dzi­na za­czę­ła de­li­kat­nie, a cza­sem wręcz otwar­cie su­ge­ro­wać, że oni dwo­je "świet­nie do sie­bie pa­su­ją".

- No zo­bacz, Zu­ziu - mó­wi­ła bab­cia z uśmie­chem. - Ma­rek to po­rząd­ny chło­pak. Z do­brej ro­dzi­ny. A jego ro­dzi­ców zna­my od lat, to faj­ni lu­dzie.

- Zuza bę­dzie w do­brych rę­kach - do­rzu­cił ktoś z boku, a Ma­rek tyl­ko lek­ko się za­ru­mie­nił.

Na po­cząt­ku Zuza czu­ła się tro­chę osa­czo­na tymi su­ge­stia­mi, ale z cza­sem sama za­czę­ła ule­gać ich sile. Ma­rek dzwo­nił, pro­po­no­wał wspól­ne spo­tka­nia, od­pro­wa­dzał ją do domu. Nie było w tym wiel­kich unie­sień ani fa­jer­wer­ków - ra­czej coś w ro­dza­ju ci­che­go po­py­cha­nia ich ku so­bie przez oto­cze­nie.

Wszy­scy byli za­chwy­ce­ni: dziad­ko­wie, ro­dzi­ce, zna­jo­mi. Cie­szy­li się, że Zuza "tra­fi­ła" na ko­goś, kogo zna­li i komu ufa­li. A ona, mło­da i jesz­cze nie­pew­na ży­cia, za­czę­ła wie­rzyć, że może to jed­nak do­bry wy­bór.

Wte­dy jesz­cze nie wie­dzia­ła, że zwią­zek opar­ty na ocze­ki­wa­niach in­nych bę­dzie miał zu­peł­nie inne kon­se­kwen­cje, niż so­bie wy­obra­ża­ła.

Ma­rek czę­sto po­wta­rzał, że chciał­by jak naj­szyb­ciej się ustat­ko­wać, mieć dom, dzie­ci, co­dzien­ną ru­ty­nę. Zuza uśmie­cha­ła się wte­dy i mó­wi­ła pół­żar­tem:

- Naj­pierw chcę zo­ba­czyć, co po­tra­fię. Pra­ca, stu­dia... po­dró­że, do­pie­ro po­tem resz­ta.

Bo choć ko­cha­ła go po swo­je­mu, czu­ła też, że jej dro­ga nie może za­czy­nać się od koń­ca. Nie chcia­ła od razu za­mie­niać wol­no­ści na zo­bo­wią­za­nia. Po­trze­bo­wa­ła jesz­cze cza­su, by spraw­dzić, jak sma­ku­je ży­cie w peł­nym bie­gu.

Wpa­try­wa­ła się w swo­je od­bi­cie. W tej chwi­li czu­ła się ele­ganc­ka, do­ro­sła. Jesz­cze tyl­ko po­mad­ka na usta, któ­ra pod­kre­śla­ła jej uro­dę. Cały świat zda­wał się stać przed nią otwo­rem. Prze­cież zda­ła ma­tu­rę, mia­ła już za sobą wszyst­kie eg­za­mi­ny na Uni­wer­sy­tet War­szaw­ski. Jej ma­rze­nia były więk­sze niż to mia­sto - po­li­ty­ka, spra­wy mię­dzy­na­ro­do­we, może dy­plo­ma­cja, może am­ba­sa­da w ja­kimś da­le­kim kra­ju... Dziś wszyst­ko mia­ło się roz­strzy­gnąć.

Z tor­bą w dło­ni wy­szła z domu i ru­szy­ła w stro­nę uni­wer­sy­te­tu. Mia­sto dud­ni­ło jak zwy­kle: tram­wa­je zgrzy­ta­ły na za­krę­tach, au­to­bu­sy pę­dzi­ły od przy­stan­ku do przy­stan­ku, a wiatr niósł za­pach je­sie­ni i ku­rzu. Każ­dy krok zbli­żał ją do od­po­wie­dzi, na któ­rą cze­ka­ła całe wa­ka­cje.

Kie­dy do­tar­ła na uczel­nię, tłum kłę­bił się już przed ta­bli­ca­mi z wy­ni­ka­mi eg­za­mi­nów. Po­wie­trze było cięż­kie od szep­tów, śmie­chów, wes­tchnień ulgi i ci­chych łez roz­cza­ro­wa­nia. Zuza sta­nę­ła wśród in­nych, prze­su­wa­jąc pal­cem po gę­stych li­nij­kach na­zwisk. Szu­ka­ła swo­je­go... pa­trzy­ła i nie mo­gła go zna­leźć, co za roz­cza­ro­wa­nie. Wy­ni­ki mó­wi­ły ja­sno: nie do­sta­ła się.

Pa­trzy­ła na li­stę jesz­cze chwi­lę, jak­by mo­gła zmie­nić li­te­ry samą siłą woli. Ser­ce biło jej moc­no, a w gło­wie dud­ni­ło jed­no zda­nie: to nie­moż­li­we. Jesz­cze przed chwi­lą wie­rzy­ła, że świat jest otwar­ty, a te­raz drzwi za­trza­snę­ły się tuż przed jej no­sem. Ma­rze­nia, któ­re pie­lę­gno­wa­ła, ru­nę­ły w se­kun­dzie. Po­li­ty­ka, dy­plo­ma­cja, am­ba­sa­dy - wszyst­ko roz­sy­pa­ło się jak do­mek z kart.

Wy­szła przed bra­mę uni­wer­sy­tec­ką wście­kła i przy­gnę­bio­na. Szła szyb­ko, pra­wie me­cha­nicz­nie, Kra­kow­skim Przed­mie­ściem w stro­nę No­we­go Świa­ta. Wiatr pod­wie­wał jej płaszcz, a ob­ca­sy bot­ków ryt­micz­nie ude­rza­ły o bruk. Chcia­ła wra­cać do domu, ale nie do swo­je­go - tyl­ko do bab­ci. Tam za­wsze było bez­piecz­niej, ci­szej, ła­twiej znieść po­raż­kę.

Na rogu No­we­go Świa­ta i Świę­to­krzy­skiej za­trzy­ma­ła się przed ka­wiar­nią Nowy Świat. We­wnątrz była bud­ka te­le­fo­nicz­na. Rok dzie­więć­dzie­sią­ty szó­sty nie da­wał jesz­cze luk­su­su po­sia­da­nia te­le­fo­nu w kie­sze­ni, więc ko­lej­ka do bud­ki była czymś na­tu­ral­nym.

Sta­nę­ła ze wzro­kiem wbi­tym w chod­nik. Cze­ka­ła na swo­ją ko­lej, z każ­dym od­de­chem czu­jąc co­raz więk­sze na­pię­cie. Kie­dy wresz­cie chwy­ci­ła słu­chaw­kę i wrzu­ci­ła mo­ne­ty, usły­sza­ła spo­koj­ny głos mamy po dru­giej stro­nie.

- Mamo... - za­czę­ła, a w gło­sie drżał gniew i smu­tek jed­no­cze­śnie. - Nie do­sta­łam się.

Opo­wie­dzia­ła w skró­cie o wy­ni­kach, o tym, że musi się te­raz za­sta­no­wić, co da­lej. Nie chcia­ła pła­kać, nie po­zwo­li­ła so­bie na łzy - mó­wi­ła krót­ko, rze­czo­wo, choć w środ­ku czu­ła, jak­by wa­lił się świat.

Ale nie była sama. Obok, tuż przy drzwiach, stał męż­czy­zna, nie­zna­jo­my, opar­ty nie­dba­le o fu­try­nę. Męż­czy­zna, któ­re­go trud­no było nie za­uwa­żyć - nie przez to, że na­rzu­cał się swo­ją obec­no­ścią, ale dla­te­go, że miał w so­bie coś cha­rak­te­ry­stycz­ne­go, co przy­cią­ga­ło wzrok. Stał spo­koj­nie, lek­ko z boku, jak­by od za­wsze na­le­żał do tego miej­sca. Miał na so­bie dłu­gi, ja­sny płaszcz, któ­ry mięk­ko ukła­dał się na ra­mio­nach i lek­ko fa­lo­wał przy każ­dym ru­chu. W ręku trzy­mał ga­ze­tę, ale trud­no było oce­nić, czy rze­czy­wi­ście ją czy­tał, czy ra­czej wy­ko­rzy­sty­wał jako re­kwi­zyt, aby wy­glą­dać na za­ję­te­go. Na jego no­sie spo­czy­wa­ły cien­kie oku­la­ry w pro­stych opraw­kach, któ­re da­wa­ły mu wy­gląd in­te­lek­tu­ali­sty - ta­kie­go czło­wie­ka, któ­ry po­tra­fi pa­trzeć głę­biej niż inni. Był łysy, co za­miast uj­mo­wać mu uro­ku, do­da­wa­ło cha­rak­te­ru. Gład­ka li­nia czo­ła i skro­ni kon­tra­sto­wa­ła z wy­ra­zi­sty­mi ry­sa­mi twa­rzy - moc­ną żu­chwą i usta­mi, któ­re ukła­da­ły się w lek­ko iro­nicz­ny pół­u­śmiech. Spra­wiał wra­że­nie czło­wie­ka, któ­ry wie wię­cej, niż mówi, i któ­ry czę­ściej ob­ser­wu­je, niż uczest­ni­czy. Jego spoj­rze­nie - sku­pio­ne, uważ­ne, prze­szy­wa­ją­ce - za­trzy­ma­ło się na Zu­zie. Nie było w nim na­chal­no­ści, ra­czej ro­dzaj cie­ka­wo­ści, jak­by chciał roz­szy­fro­wać, kim jest ta mło­da ko­bie­ta, sto­ją­ca przy te­le­fo­nie i roz­ma­wia­ją­ca z mat­ką. Było coś w jego po­sta­wie, co jed­no­cze­śnie bu­dzi­ło re­spekt i lek­ki nie­po­kój - bo choć wy­glą­dał ele­ganc­ko i spo­koj­nie, moż­na było po­czuć, że jego mil­cze­nie kry­je w so­bie ja­kąś hi­sto­rię. Pa­trzył w jej stro­nę i, co gor­sza, słu­chał. Zbyt uważ­nie, zbyt bez­czel­nie. Czu­ła na so­bie jego spoj­rze­nie, jak­by każ­de jej sło­wo za­pi­sy­wa­ło się w jego pa­mię­ci. To ją iry­to­wa­ło, wku­rza­ło jesz­cze bar­dziej.

Skoń­czy­ła roz­mo­wę, od­wie­si­ła słu­chaw­kę z moc­nym stu­kiem. Wy­cho­dząc z ka­wiar­ni, rzu­ci­ła chłod­no w jego stro­nę jed­no zda­nie:

- Nie­ład­nie tak pod­słu­chi­wać cu­dze roz­mo­wy.

Nie cze­ka­jąc na od­po­wiedź, po­pra­wi­ła tor­bę na ra­mie­niu i ru­szy­ła da­lej w stro­nę Alei Je­ro­zo­lim­skich. Czu­ła, że musi iść, że ruch jest je­dy­ną ochro­ną przed przy­tła­cza­ją­cym cię­ża­rem po­raż­ki.

Męż­czy­zna tyl­ko się uśmiech­nął. Nic nie od­po­wie­dział. Ten uśmiech zde­ner­wo­wał ją jesz­cze bar­dziej.

Szła da­lej, pró­bu­jąc uci­szyć cha­os w gło­wie. Wszyst­kie pla­ny, wszyst­kie ma­rze­nia - wiel­ki świat - roz­sy­pa­ły się w jed­nej chwi­li. Co te­raz? Ja­kie kro­ki pod­jąć? Co ze sobą zro­bić? Czu­ła się za­gu­bio­na bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek.

I wte­dy ktoś chwy­cił ją za rękę.

Od­wró­ci­ła się gwał­tow­nie. To był on - ten sam męż­czy­zna spod bud­ki te­le­fo­nicz­nej.

- Cześć - po­wie­dział z lek­kim uśmie­chem. - Je­stem An­tek. Dzien­ni­karz. Pod­słu­cha­łem two­ją roz­mo­wę. Wiem, że się nie do­sta­łaś na stu­dia..., ale wła­śnie otwie­ra­my nową re­dak­cję i szu­ka­my lu­dzi do pra­cy. Świet­nie byś się nada­wa­ła do dzia­łu mię­dzy­na­ro­do­we­go. Może byś się jed­nak dała na­mó­wić na spo­tka­nie? Po­ka­żę ci, jak wy­glą­da re­dak­cja. Może chcia­ła­byś do­łą­czyć do na­sze­go ze­spo­łu?

Za­trzy­ma­ła się, za­sko­czo­na jego pew­no­ścią sie­bie. Spoj­rza­ła na nie­go twar­do.

- No co ty, osza­la­łeś? - prych­nę­ła. - Skąd mam wie­dzieć, że na­praw­dę je­steś tym, za kogo się po­da­jesz?

Się­gnął do kie­sze­ni i po­dał jej wi­zy­tów­kę.

- Pro­szę. An­to­ni No­wic­ki. Re­dak­cja do­pie­ro star­tu­je, ale mo­żesz to spraw­dzić.

Wzię­ła kar­to­nik do ręki i unio­sła brew.

- Wiesz co? Taką wi­zy­tów­kę to ja też mogę so­bie wy­dru­ko­wać. I na­wet na­pi­sać, że je­stem pa­nią pre­zes wiel­kiej fir­my.

Za­śmiał się ci­cho, nie da­jąc się spro­wo­ko­wać.

- Ro­zu­miem two­ją ostroż­ność. Ale mó­wię po­waż­nie. Je­stem dzien­ni­ka­rzem. Sprawdź mnie, je­śli chcesz.

Zmru­ży­ła oczy.

- Cie­ka­we, gdzie niby mam to spraw­dzić? - rzu­ci­ła, ob­ra­ca­jąc wi­zy­tów­kę w dło­ni.

Kar­to­nik był zwy­czaj­ny, bia­ły, z czar­nym dru­kiem. "An­to­ni No­wic­ki - dzien­ni­karz" i ad­res re­dak­cji za­pi­sa­ny tro­chę krzy­wo, jak­by dru­kar­ka wy­plu­ła go w po­śpie­chu. Nic im­po­nu­ją­ce­go.

- W re­dak­cji - od­po­wie­dział spo­koj­nie. - Je­ste­śmy nie­da­le­ko, przy uli­cy Fok­sal. Nie mu­sisz od razu de­cy­do­wać. Chcę tyl­ko, że­byś zo­ba­czy­ła, że nie żar­tu­ję.

Spoj­rza­ła na nie­go po­dejrz­li­wie.

- Mam iść z ob­cym fa­ce­tem, któ­ry przed chwi­lą pod­słu­chi­wał moją roz­mo­wę te­le­fo­nicz­ną? - prych­nę­ła. - Brzmi na­praw­dę za­chę­ca­ją­co.

- Masz ra­cję. - Uniósł ręce w obron­nym ge­ście. - Nie wy­glą­da to naj­le­piej. Ale po­wiedz mi, co masz do stra­ce­nia?

Mil­cza­ła chwi­lę, pa­trząc na jego twarz. Był mło­dy, może kil­ka lat star­szy od niej, pew­ny sie­bie, ale bez śla­du na­chal­no­ści. Jego spoj­rze­nie było uważ­ne, ale nie­groź­ne. Wzbu­dzał iry­ta­cję, to praw­da, ale coś w nim było... au­ten­tycz­ne­go.

- Poza cza­sem? - rzu­ci­ła z prze­ką­sem.

Uśmiech­nął się sze­rzej.

- Czas i tak masz, sko­ro wła­śnie two­je pla­ny ru­nę­ły - za­wie­sił głos. - Chodź, tyl­ko zo­bacz. Je­śli uznasz, że to bzdu­ra, od razu się po­że­gna­my.

Sta­ła na No­wym Świe­cie, na wy­so­ko­ści ka­wiar­ni Blic­kle, ści­ska­jąc wi­zy­tów­kę w dło­ni. Mia­ła ocho­tę odejść, je­chać do bab­ci i za­szyć się pod ko­cem, żeby nikt nie wi­dział jej po­raż­ki. Ale coś - może cie­ka­wość, a może wła­śnie ta prze­ko­ra, któ­ra za­wsze w niej sie­dzia­ła - ka­za­ło jej zo­stać.

Wes­tchnę­ła.

- Do­brze. Ale tyl­ko na chwi­lę.

Ru­szy­li ra­zem. Uli­ca tęt­ni­ła ży­ciem: kio­ski z ga­ze­ta­mi pach­nia­ły far­bą dru­kar­ską, z otwar­tych drzwi skle­pów do­la­ty­wa­ła mu­zy­ka z ka­set ma­gne­to­fo­no­wych, a za­pach za­pie­ka­nek mie­szał się z dy­mem pa­pie­ro­sów. War­sza­wa lat dzie­więć­dzie­sią­tych była brud­na, gło­śna, ale peł­na ener­gii - i wła­śnie w tę ener­gię An­tek ją wcią­gał.

Skrę­ci­li w kie­run­ku uli­cy Fok­sal. Ka­mie­ni­ce mia­ły ob­dra­pa­ne tyn­ki, szyl­dy wy­glą­da­ły, jak­by pa­mię­ta­ły po­przed­nią epo­kę, ale w po­wie­trzu czu­ło się coś no­we­go - fer­ment, zmia­nę, po­czą­tek in­ne­go cza­su.

W koń­cu za­trzy­ma­li się przed sta­rym bu­dyn­kiem z cięż­ki­mi drzwia­mi. Na ta­blicz­ce przy wej­ściu wid­niał skrom­ny na­pis: "Re­dak­cja - Nowy Głos".

- To tu­taj - po­wie­dział An­tek. - Na­sze kró­le­stwo.

- Kró­le­stwo? - prych­nę­ła. - Wy­glą­da ra­czej jak je­den wiel­ki cha­os.

- Może i tak - od­parł z uśmie­chem. - Ale w środ­ku jest przy­szłość.

Spoj­rza­ła na nie­go, po­tem na drzwi. Coś w niej drgnę­ło. Jesz­cze rano wie­rzy­ła, że jej przy­szłość za­cznie się na uni­wer­sy­te­cie. Te­raz sta­ła przed czymś zu­peł­nie in­nym.

Pchnę­ła drzwi i we­szła do środ­ka. Od razu ude­rzył ją gwar. Re­dak­cja mie­ści­ła się w ogrom­nym po­miesz­cze­niu, któ­re ktoś pró­bo­wał po­dzie­lić na mniej­sze czę­ści, sta­wia­jąc ni­skie ścian­ki z ja­snej pły­ty. Two­rzy­ły coś w ro­dza­ju la­bi­ryn­tu - open spa­ce, w któ­rym każ­dy dział miał ka­wa­łek swo­jej prze­strze­ni, ale dźwię­ki i tak roz­cho­dzi­ły się wszę­dzie.

Przy biur­kach sie­dzie­li lu­dzie w róż­nym wie­ku. Jed­ni stu­ka­li za­wzię­cie w kla­wia­tu­ry kom­pu­te­rów, inni bie­ga­li mię­dzy bok­sa­mi. Wszę­dzie le­ża­ły ster­ty ga­zet, no­ta­tek, sta­ły nie­do­pi­te kub­ki po ka­wie. Te­le­fon dzwo­nił w jed­nej czę­ści sali, w dru­giej ktoś krzy­czał do słu­chaw­ki, prze­bi­ja­jąc się przez ha­łas.

Po­wie­trze było gę­ste - od za­pa­chu kawy i eks­cy­ta­cji.

- Ko­wal­ski, masz czas do szes­na­stej! - krzyk­nął ktoś, prze­bie­ga­jąc obok z pli­kiem pa­pie­rów.

- Kto mi za­brał moje no­tat­ki? - za­wo­łał ktoś inny zza ścian­ki.

Za­trzy­ma­ła się na chwi­lę przy drzwiach. Pa­trzy­ła na to wszyst­ko jak na inny świat. To nie były mar­mu­ro­we ko­ry­ta­rze uni­wer­sy­te­tu ani ogrom­ne sale wy­kła­do­we, któ­re so­bie wy­obra­ża­ła. To był cha­os. Ale w tym cha­osie było ży­cie.

An­tek spoj­rzał na nią z uśmie­chem.

- Wi­taj w re­dak­cji - po­wie­dział. - Tu po­wsta­ją hi­sto­rie, któ­re ju­tro prze­czy­ta cała War­sza­wa, a na­wet cała Pol­ska.

Ktoś w tym mo­men­cie przy­niósł świe­żo wy­dru­ko­wa­ną stro­nę ga­ze­ty i rzu­cił ją na stół. Kil­ku dzien­ni­ka­rzy od razu się nad nią po­chy­li­ło, kłó­cąc się o ty­tuł.

- "Afe­ra czy po­mył­ka?" - czy­tał gło­śno je­den. - To się sprze­da!

- Nie, nie, zbyt ła­god­ne - pro­te­sto­wał dru­gi. - Daj­my: "Skan­dal w Mi­ni­ster­stwie!".

Dziew­czy­na chło­nę­ła to wszyst­ko - ten har­mi­der, tę in­ten­syw­ność, lu­dzi, któ­rzy zda­wa­li się żyć szyb­ciej, gło­śniej, moc­niej niż cała resz­ta świa­ta. Jesz­cze rano ma­rzy­ła o dy­plo­ma­cji. Te­raz sta­ła w miej­scu, gdzie two­rzy­ła się inna for­ma wła­dzy - sło­wa dru­ko­wa­ne czar­no na bia­łym.

- I co my­ślisz? - za­py­tał An­to­ni, na­chy­la­jąc się lek­ko w jej stro­nę, żeby prze­krzy­czeć ha­łas.

Nie od­po­wie­dzia­ła od razu. Na­dal trzy­ma­ła wi­zy­tów­kę w dło­ni, ści­ska­jąc ją tak moc­no, jak­by mo­gła się od niej do­wie­dzieć, co po­win­na zro­bić.

Rozdział 2

Zuza miesz­ka­ła z ro­dzi­ca­mi. Ich miesz­ka­nie mia­ło nie­speł­na czter­dzie­ści me­trów kwa­dra­to­wych. Skła­da­ło się z dwóch po­koi, nie­wiel­kiej kuch­ni i ma­łej ła­zien­ki. Mia­ło swój kli­mat. Ro­dzi­ce od za­wsze lu­bi­li sta­re me­ble i przez lata zgro­ma­dzi­li kil­ka pięk­nych an­ty­ków. W sa­lo­nie sta­ły wer­sal­ka, okrą­gły stół z cięż­ki­mi krze­sła­mi oraz prze­szklo­na wi­try­na, w któ­rej mama prze­cho­wy­wa­ła por­ce­la­nę i ro­dzin­ne pa­miąt­ki. Na ścia­nach wi­sia­ły ob­ra­zy w ozdob­nych ra­mach, a ca­łość spra­wia­ła wra­że­nie ele­ganc­kie­go miesz­ka­nia z mi­nio­nej epo­ki.

Po­kój Zuzy był zu­peł­nie inny. Choć nie­wiel­ki, był urzą­dzo­ny bar­dziej no­wo­cze­śnie. Sta­ło w nim wy­god­ne łóż­ko, pro­ste biur­ko, przy któ­rym go­dzi­na­mi uczy­ła się i pi­sa­ła ar­ty­ku­ły, oraz wy­so­ki re­gał wy­peł­nio­ny książ­ka­mi. Obok pod­ręcz­ni­ków znaj­do­wa­ły się re­por­ta­że, książ­ki o po­li­ty­ce, bio­gra­fie i po­wie­ści, do któ­rych lu­bi­ła wra­cać po cięż­kim dniu. To wła­śnie ten mały po­kój był jej azy­lem - miej­scem, w któ­rym mo­gła za­mknąć drzwi, usiąść z książ­ką i na chwi­lę za­po­mnieć o ca­łym świe­cie. Mimo że czu­ła się w nim do­brze, co­raz czę­ściej ma­rzy­ła o wła­snym miesz­ka­niu, w któ­rym mo­gła­by urzą­dzić wszyst­ko do­kład­nie tak, jak so­bie wy­ma­rzy­ła. Po­trze­bo­wa­ła swo­jej prze­strze­ni, ci­szy i po­czu­cia, że sama de­cy­du­je o wła­snym ży­ciu.

Ro­dzi­ce po­cząt­ko­wo z dużą re­zer­wą pod­cho­dzi­li do jej pra­cy w re­dak­cji. Uwa­ża­li, że po­win­na przede wszyst­kim sku­pić się na na­uce.

- Pra­ca za­wsze się znaj­dzie -mó­wi­ła mama. - Stu­dia są te­raz naj­waż­niej­sze.

Oj­ciec miał po­dob­ne zda­nie. Obo­je za­pew­nia­li ją, że je­śli bę­dzie trze­ba, po­mo­gą jej fi­nan­so­wo, żeby mo­gła spo­koj­nie stu­dio­wać i nie mar­twić się o pie­nią­dze.

Zuza była im za to wdzięcz­na, ale w głę­bi du­szy czu­ła, że nie tego chce. Sama myśl o tym, że na­dal mia­ła­by być fi­nan­so­wo za­leż­na od ro­dzi­ców, od­bie­ra­ła jej po­czu­cie do­ro­sło­ści. Ma­rzy­ła o nie­za­leż­no­ści. Chcia­ła za­ra­biać wła­sne pie­nią­dze, po­dej­mo­wać wła­sne de­cy­zje i wie­dzieć, że wszyst­ko, co osią­gnie, bę­dzie wy­łącz­nie efek­tem jej pra­cy.

Tym bar­dziej, że tej pra­cy wca­le nie mu­sia­ła szu­kać. To wła­śnie ona w pew­nym sen­sie od­na­la­zła Zuzę. Nie­spo­dzie­wa­ne spo­tka­nie przed Uni­wer­sy­te­tem War­szaw­skim i pro­po­zy­cja z re­dak­cji spra­wi­ły, że ży­cie na­pi­sa­ło dla niej zu­peł­nie inny sce­na­riusz niż ten, któ­ry jesz­cze kil­ka ty­go­dni wcze­śniej wy­da­wał się je­dy­nym moż­li­wym. Nie za­mie­rza­ła zmar­no­wać tej szan­sy.

Mi­nę­ło kil­ka ty­go­dni i re­dak­cja sta­ła się dla niej dru­gim do­mem. Cha­os, któ­ry na po­cząt­ku wy­da­wał się przy­tła­cza­ją­cy, te­raz miał w so­bie coś ko­ją­ce­go. Zna­ła już rytm tego miej­sca - dzwo­nią­ce te­le­fo­ny, stu­kot kla­wia­tur, krzy­ki mię­dzy dzia­ła­mi i nie­ustan­ny za­pach kawy.

Z nie­któ­ry­mi ludź­mi po­lu­bi­ła się od razu. Je­den z ko­le­gów z dzia­łu był za­wsze go­tów po­móc, po­de­słać in­for­ma­cje czy rzu­cić do­bry żart w środ­ku na­pię­te­go dnia.

Ale nie wszy­scy byli tacy. W re­dak­cji tra­fia­li się też lu­dzie, któ­rych obec­ność była dla niej cię­ża­rem. Z jed­ną oso­bą wręcz się nie zno­si­ła - każ­de spo­tka­nie koń­czy­ło się chło­dem i iry­ta­cją. Sta­ra­ła się ją omi­jać, choć w nie­wiel­kiej prze­strze­ni nie było to ła­twe. Wy­star­czy­ło jed­no nie­ocze­ki­wa­ne spoj­rze­nie zza ni­skiej ścian­ki, jed­no wes­tchnie­nie w prze­lo­cie i at­mos­fe­ra gęst­nia­ła.

Pra­ca jed­nak da­wa­ła jej sa­tys­fak­cję. Pi­sa­ła krót­kie tek­sty, zbie­ra­ła in­for­ma­cje o tym, co dzia­ło się w ca­łym kra­ju, przy­go­to­wy­wa­ła not­ki pra­so­we i stop­nio­wo prze­ję­ła nad­zór nad małą ko­lum­ną w ga­ze­cie. To nie była jesz­cze wiel­ka po­li­ty­ka ani dy­plo­ma­cja, o któ­rej ma­rzy­ła, ale sta­no­wi­ło to praw­dzi­wą od­po­wie­dzial­ność - jej sło­wa mia­ły tra­fić do lu­dzi, mo­gły coś zna­czyć.

Świat sta­nął przed nią otwo­rem na nowo. Od­kry­ła, że ma­rze­nia są pew­ną dro­gą, że ży­cie po­tra­fi pod­su­wać inne roz­wią­za­nia niż te, któ­re wcze­śniej wy­da­wa­ły się je­dy­ny­mi moż­li­wy­mi. I że to, co nowe, może być rów­nie cie­ka­we, a cza­sem na­wet bar­dziej fa­scy­nu­ją­ce niż wcze­śniej­sze pla­ny. Pod­ję­ła więc de­cy­zję: sko­ro nie uda­ło się ze sto­sun­ka­mi mię­dzy­na­ro­do­wy­mi, spró­bu­je ina­czej. Za­pi­sa­ła się na stu­dia za­ocz­ne - po­li­to­lo­gię na Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim. Nie były to jej pier­wot­ne ma­rze­nia, ale wciąż było to bli­sko po­li­ty­ki, spraw pu­blicz­nych, me­cha­ni­zmów, któ­re tak ją fa­scy­no­wa­ły. To roz­wią­za­nie było kom­pro­mi­sem, ale i no­wym otwar­ciem. W ty­go­dniu pra­co­wa­ła w re­dak­cji, week­en­dy spę­dza­ła na uczel­ni. Bie­gła od jed­ne­go świa­ta do dru­gie­go, a mimo zmę­cze­nia czu­ła, że to wła­śnie w tej dy­na­mi­ce od­naj­du­je sens. Świat nie skoń­czył się w dniu, kie­dy nie do­sta­ła się na wy­ma­rzo­ne stu­dia. Prze­ciw­nie - wte­dy do­pie­ro się za­czął.

Rozdział 3

Ty­go­dnie w re­dak­cji upły­wa­ły Zu­zie szyb­ko. Po­wie­rzo­no jej pro­wa­dze­nie nie­wiel­kiej ko­lum­ny po­świę­co­nej naj­cie­kaw­szym wy­da­rze­niom z kra­ju. Każ­de­go dnia od­bie­ra­ła wia­do­mo­ści od ko­re­spon­den­tów z Pol­ski, wy­bie­ra­ła naj­waż­niej­sze in­for­ma­cje, re­da­go­wa­ła je i przy­go­to­wy­wa­ła do pu­bli­ka­cji. Były to krót­kie ma­te­ria­ły, ale wy­ma­ga­ły du­żej do­kład­no­ści, szyb­kie­go po­dej­mo­wa­nia de­cy­zji i umie­jęt­no­ści wy­ła­py­wa­nia tego, co na­praw­dę za­in­te­re­su­je czy­tel­ni­ków. To wła­śnie wte­dy po raz pierw­szy po­czu­ła, że za­czy­na mieć wpływ na to, co tra­fia na łamy ga­zet.

Pew­ne­go dnia otrzy­ma­ła nową pro­po­zy­cję.

- Spró­buj na­pi­sać coś więk­sze­go - po­wie­dział re­dak­tor pro­wa­dzą­cy, po­da­jąc jej tecz­kę z do­ku­men­ta­mi. - Jest za­mie­sza­nie wo­kół no­wej re­for­my edu­ka­cji. Lu­dzie są wście­kli, na­uczy­cie­le pro­te­stu­ją. Po­trze­bu­ję, żeby ktoś ze­brał fak­ty, po­roz­ma­wiał z kil­ko­ma oso­ba­mi i zro­bił z tego sen­sow­ny tekst.

Ser­ce za­bi­ło jej moc­niej. To było coś wię­cej niż tyl­ko not­ka. To był ar­ty­kuł, jej pierw­szy po­waż­ny ma­te­riał. Spę­dzi­ła kil­ka dni, cho­dząc po szko­łach, roz­ma­wia­jąc z na­uczy­cie­la­mi i ro­dzi­ca­mi, no­tu­jąc w ze­szy­cie każ­de zda­nie. Wra­ca­ła póź­ny­mi wie­czo­ra­mi, zmę­czo­na, ale z po­czu­ciem, że wresz­cie robi coś waż­ne­go. Kie­dy od­da­ła tekst, re­dak­tor prze­czy­tał go w sku­pie­niu. Kil­ka razy pod­kre­ślił coś ołów­kiem, parę zdań zmie­nił, ale na koń­cu uśmiech­nął się lek­ko.

- Masz to w so­bie - po­wie­dział. - Lek­kość i pa­zur. To bę­dzie twój ma­te­riał. Pod­pisz go swo­im na­zwi­skiem.

Trzy­ma­ła wy­druk w rę­kach jak naj­cen­niej­szy skarb. Jej na­zwi­sko w dru­ku - czar­ne li­te­ry, któ­re mia­ły tra­fić do se­tek czy­tel­ni­ków. Była dum­na. A kie­dy ga­ze­ta uka­za­ła się w kio­skach, ku­pi­ła trzy eg­zem­pla­rze. Je­den scho­wa­ła dla sie­bie, dru­gi dała ro­dzi­com, trze­ci bab­ci. Na chwi­lę po­czu­ła, że to na­praw­dę jest jej dro­ga. Ale suk­ces nie trwał dłu­go. Kil­ka dni póź­niej, pod­czas po­ran­nej od­pra­wy w re­dak­cji, wy­bu­chła bu­rza.

- Ktoś mi po­wie, dla­cze­go mło­da do­sta­je po­waż­ny ma­te­riał, a ja mam się zaj­mo­wać wy­pad­ka­mi dro­go­wy­mi?! - Roz­legł się do­no­śny głos zza są­sied­niej ścian­ki.

To była ona - Iza, któ­rej od po­cząt­ku uni­ka­ła. Star­sza, do­świad­czo­na dzien­ni­kar­ka, któ­ra mia­ła opi­nię twar­dej i zło­śli­wej. Od­wró­ci­ła się w stro­nę Zuz­ki, mie­rząc ją wzro­kiem peł­nym po­gar­dy.

- Prze­cież ona do­pie­ro za­czy­na, nie jest na­wet na stu­diach dzien­ni­kar­skich. A wy da­je­cie jej miej­sce w ga­ze­cie? - mó­wi­ła gło­śno, żeby wszy­scy sły­sze­li. - To chy­ba ja­kieś żar­ty.

Za­pa­dła głę­bo­ka ci­sza, nikt nie od­wa­żył się ode­zwać. Kil­ka osób wy­mie­ni­ło spoj­rze­nia, inni uda­wa­li, że sku­pia­ją się na pa­pie­rach. W Zu­zie aż się za­go­to­wa­ło. Jesz­cze przed chwi­lą była dum­na ze swo­je­go tek­stu, te­raz czu­ła, że musi wal­czyć o pra­wo do wła­sne­go gło­su.

- Tekst do­sta­łam, bo ktoś uznał, że so­bie po­ra­dzę - od­po­wie­dzia­ła chłod­no, choć ser­ce biło jej jak sza­lo­ne. - I naj­wy­raź­niej się nie po­my­lił.

- Zo­ba­czy­my, jak dłu­go po­cią­gniesz. - Iza uśmiech­nę­ła się krzy­wo, po czym od­wró­ci­ła się do swo­je­go biur­ka.

At­mos­fe­ra sta­ła się na­pię­ta do gra­nic. To było pierw­sze wiel­kie star­cie - i do­sko­na­le wie­dzia­ła, że od­tąd każ­dy jej krok bę­dzie bacz­nie ob­ser­wo­wa­ny. Jed­nak nie za­mie­rza­ła się cof­nąć.

An­tek od po­cząt­ku trzy­mał się bli­sko niej. Nie w spo­sób na­chal­ny - ra­czej jak star­szy ko­le­ga, ktoś, kto zna już re­dak­cyj­ne me­cha­ni­zmy i po­tra­fi wy­tłu­ma­czyć, jak prze­trwać w tym cha­osie. Po­ka­zy­wał jej, jak czy­tać mię­dzy wier­sza­mi in­for­ma­cji, jak za­da­wać py­ta­nia, któ­re na­praw­dę do­cie­ra­ją do sed­na.

- Za­sa­da nu­mer je­den - mó­wił, gdy wra­ca­li ra­zem z kon­fe­ren­cji pra­so­wej - nie daj się zwieść temu, co wi­dać na pierw­szy rzut oka. Lu­dzie za­zwy­czaj po­ka­zu­ją tyl­ko to, co chcą po­ka­zać. Trze­ba umieć po­szu­kać hi­sto­rii i za­dać od­po­wied­nie py­ta­nia.

- A za­sa­da nu­mer dwa? - za­py­ta­ła, po­pra­wia­jąc no­tat­nik w tor­bie.

- Za­wsze py­taj o to, o co inni boją się za­py­tać.

Słu­cha­ła go uważ­nie, za­pi­su­jąc nie tyl­ko sło­wa, ale i jego spo­sób pa­trze­nia na świat. Był inny niż więk­szość lu­dzi w re­dak­cji - miał pa­sję, ale też cier­pli­wość, któ­rej bra­ko­wa­ło star­szym dzien­ni­ka­rzom. Stał obok, gdy za­da­wa­ła nie­pew­ne py­ta­nia, a po­tem pod­po­wia­dał, jak ująć spra­wę ostrzej, cel­niej. Za­wsze jed­nak po­zwa­lał jej sa­mo­dziel­nie pi­sać, ni­g­dy nie wy­rę­czał - jak­by wie­dział, że musi na­uczyć się tego na wła­snej skó­rze. Z cza­sem za­uwa­ży­ła coś jesz­cze. Jego spoj­rze­nia, któ­re cza­sem za­trzy­my­wa­ły się na niej o chwi­lę za dłu­go. Uśmiech, któ­ry nie był już tyl­ko ko­le­żeń­ski. Gdy coś opo­wia­da­ła, wsłu­chi­wał się w każ­de sło­wo, jak­by to, co mówi, było waż­niej­sze niż cały zgiełk re­dak­cji. Na po­cząt­ku sta­ra­ła się to igno­ro­wać. Po­trze­bo­wa­ła go jako men­to­ra, prze­wod­ni­ka, nie chcia­ła kom­pli­ko­wać tej re­la­cji. Ale były chwi­le, gdy czu­ła, że pod tą przy­ja­ciel­ską fa­sa­dą kry­je się coś wię­cej.

Pew­ne­go wie­czo­ru, gdy zo­sta­li w re­dak­cji tyl­ko we dwo­je, za­uwa­ży­ła, że za­miast pi­sać swój tekst, ob­ser­wu­je ją z dru­gie­go koń­ca sali. Gdy pod­nio­sła wzrok, nie od­wró­cił się za­wsty­dzo­ny. Uśmiech­nął się lek­ko, jak­by chciał jej po­wie­dzieć coś, cze­go nie wy­po­wia­dał na głos.

- Wiesz - rzu­cił, pod­cho­dząc do jej biur­ka - masz w so­bie coś, cze­go wie­lu lu­dzi w tej bran­ży od daw­na już nie ma. Cie­ka­wość. Ona jest waż­niej­sza niż do­świad­cze­nie.

- A ty masz w so­bie coś, cze­go wie­lu nie ma - od­po­wie­dzia­ła od­ru­cho­wo. - Cier­pli­wość do no­wi­cju­szy.

Za­śmiał się ci­cho.

- Może po pro­stu mam cier­pli­wość do cie­bie.

Sło­wa za­wi­sły mię­dzy nimi jak nie­wi­dzial­na nić. Spoj­rza­ła na nie­go i od razu od­wró­ci­ła wzrok do no­ta­tek, uda­jąc, że musi coś do­pi­sać. Ale w środ­ku po­czu­ła lek­ki dreszcz. Nie chcia­ła, żeby re­la­cja z Ant­kiem była czymś in­nym niż za­wo­do­wą przy­jaź­nią. Wie­dzia­ła jed­nak, że rze­czy­wi­stość rzad­ko pod­po­rząd­ko­wu­je się pla­nom. A w jego spoj­rze­niach co­raz czę­ściej było wię­cej, niż chcia­ła do­strze­gać.

Rozdział 4

Ko­lej­ne ty­go­dnie w re­dak­cji mi­nę­ły jej w bie­gu. Kon­fe­ren­cje pra­so­we, krót­kie re­por­ta­że, roz­mo­wy pod gma­cha­mi mi­ni­sterstw. Sta­ła w desz­czu, w upa­le, no­to­wa­ła w po­śpie­chu sło­wa po­li­ty­ków, któ­re w grun­cie rze­czy brzmia­ły za­wsze tak samo. Po­cząt­ko­wo czu­ła eks­cy­ta­cję - no­wość, dy­na­mi­kę, po­czu­cie, że jest w cen­trum wy­da­rzeń. Ale z cza­sem przy­szła re­flek­sja: to nie była jej baj­ka. Nie chcia­ła bie­gać od bu­dyn­ku do bu­dyn­ku, cze­kać go­dzi­na­mi na jed­no zda­nie do no­tat­ki. Czu­ła, że pra­gnie cze­goś in­ne­go - głęb­sze­go, twór­cze­go. Cze­goś, co nie bę­dzie tyl­ko re­la­cją, ale po­zwo­li jej pa­trzeć sze­rzej. Jed­no­cze­śnie ży­cie nie zwal­nia­ło. Kon­ty­nu­owa­ła swo­je stu­dia za­ocz­ne. Mało spa­ła, dużo się uczy­ła, no­tat­ki pię­trzy­ły się w tor­bie obok ar­ty­ku­łów i wy­cin­ków pra­so­wych. Zmę­cze­nie za­czy­na­ło się ku­mu­lo­wać. Cza­sa­mi za­sy­pia­ła nad książ­ką, cza­sa­mi z kawą w dło­ni. Ale w ser­cu mia­ła plan: po roku przejść na stu­dia dzien­ne. Chcia­ła po­czuć, że na­praw­dę jest stu­dent­ką, że ma pra­wo do na­uki peł­ną pier­sią, a nie tyl­ko na mar­gi­ne­sie pra­cy. W gło­wie za­czę­ła ukła­dać nowe ma­rze­nia. Jak­by to było faj­nie - stu­dio­wać dzien­nie, zna­leźć inną, spo­koj­niej­szą pra­cę. Taką, w któ­rej mo­gła­by usiąść w jed­nym miej­scu i coś two­rzyć - coś, co bę­dzie jej, nie­na­rzu­co­ne przez rytm kon­fe­ren­cji i dyk­tan­do co­dzien­nych new­sów.

Na szczę­ście mia­ła przy­ja­ciół­kę, z któ­rą mo­gła o tym wszyst­kim roz­ma­wiać. Anię po­zna­ła jesz­cze w cza­sach li­ce­al­nych - jeź­dzi­ły co­dzien­nie rano tym sa­mym au­to­bu­sem, sia­da­ły obok sie­bie i roz­ma­wia­ły o szko­le, na­uczy­cie­lach, o ży­ciu. Te­raz ich ścież­ki znów się splo­tły. Ania też stu­dio­wa­ła za­ocz­nie na tym sa­mym kie­run­ku, była w tej sa­mej gru­pie. Dziew­czy­na sta­no­wi­ła jej zu­peł­ne prze­ci­wień­stwo, je­śli cho­dzi o styl. Wy­so­ka, o smu­kłej syl­wet­ce, z ciem­ny­mi wło­sa­mi do ra­mion, zwy­kle roz­pusz­czo­ny­mi. Nie lu­bi­ła prze­sa­dy ani w ma­ki­ja­żu, ani w ubio­rze. Na jej twa­rzy naj­czę­ściej wi­dać było je­dy­nie lek­ki błysz­czyk i tusz do rzęs - wy­star­cza­ło, bo jej na­tu­ral­ny urok bro­nił się sam. Za­miast szpi­lek wy­bie­ra­ła tramp­ki lub lek­kie ba­le­ri­ny, a ma­ry­nar­ki za­stę­po­wa­ła spor­to­wy­mi kurt­ka­mi i swe­tra­mi. Za­wsze wy­glą­da­ła schlud­nie i ład­nie, ale w spo­sób nie­wy­mu­szo­ny, jak­by ubiór był tyl­ko do­dat­kiem do jej po­go­dy du­cha. Bo Ania mia­ła w so­bie coś, co spra­wia­ło, że lu­dzie od razu ją lu­bi­li. Za­baw­na, wiecz­nie uśmiech­nię­ta, po­tra­fi­ła roz­bro­ić na­wet naj­bar­dziej spię­tą at­mos­fe­rę jed­nym żar­tem. Była du­szą to­wa­rzy­stwa, choć ni­g­dy nie pró­bo­wa­ła grać pierw­szych skrzy­piec. Jej na­tu­ral­ność i swo­bo­da przy­cią­ga­ły lu­dzi bar­dziej niż ja­kie­kol­wiek sta­ra­nia. Ta przy­jaźń była dla Zuz­ki bez­piecz­ną przy­sta­nią. W re­dak­cji mu­sia­ła wal­czyć o swo­je, ale z Anią mo­gła zdjąć ma­skę, być sobą - dziew­czy­ną, któ­ra wciąż ma­rzy o czymś wię­cej.

Jej ży­cie pę­dzi­ło w za­wrot­nym tem­pie.

Od po­nie­dział­ku do piąt­ku pra­co­wa­ła w re­dak­cji. Każ­dy dzień przy­no­sił nowe te­ma­ty, roz­mo­wy z ko­re­spon­den­ta­mi i ko­lej­ne tek­sty do przy­go­to­wa­nia. Week­en­dy spę­dza­ła na uczel­ni, od rana do póź­ne­go po­po­łu­dnia uczest­ni­cząc w wy­kła­dach i ćwi­cze­niach. Kie­dy w nie­dziel­ny wie­czór wra­ca­ła do domu, mia­ła za­le­d­wie kil­ka go­dzin na od­po­czy­nek i przy­go­to­wa­nie się do ko­lej­ne­go ty­go­dnia.

Pa­ra­dok­sal­nie bar­dzo lu­bi­ła taki rytm ży­cia.

Mia­ła po­czu­cie, że nie stoi w miej­scu. Każ­dy ko­lej­ny dzień przy­no­sił nowe do­świad­cze­nia, nowe zna­jo­mo­ści i ko­lej­ne małe kro­ki w stro­nę ma­rzeń, któ­re od daw­na no­si­ła w so­bie.

Mimo na­pię­te­go gra­fi­ku za­wsze znaj­do­wa­ła czas dla przy­ja­ciół. Cza­sem była to szyb­ka kawa po pra­cy, cza­sem wie­czor­ny spa­cer, a cza­sem po pro­stu dłu­ga roz­mo­wa przez te­le­fon. Wie­dzia­ła, że to wła­śnie lu­dzie, któ­rych ko­cha­ła i któ­rym ufa­ła, do­da­ją jej sił wte­dy, gdy za­czy­na ich bra­ko­wać.

I wła­śnie dla­te­go co­raz trud­niej było jej zro­zu­mieć Mar­ka.

On rów­nież żył pra­cą. Od daw­na ma­rzył o wła­snym biz­ne­sie i z mie­sią­ca na mie­siąc co­raz bar­dziej po­chła­nia­ły go ko­lej­ne pro­jek­ty, spo­tka­nia i te­le­fo­ny. Ich zwią­zek za­czął ist­nieć głów­nie w krót­kich roz­mo­wach te­le­fo­nicz­nych, i to tyl­ko wte­dy, kie­dy Ma­rek zna­lazł chwi­lę mię­dzy obo­wiąz­ka­mi.

- Ko­cha­nie, te­raz na­praw­dę nie mogę, mu­szę do­koń­czyć pro­jekt. Za­dzwo­nię póź­niej.

Ona cze­ka­ła. Cza­sa­mi z na­dzie­ją, cza­sa­mi z ro­sną­cą fru­stra­cją. Bo choć mia­ła swo­je ży­cie i swo­ją pa­sję, chcia­ła też po pro­stu spę­dzać czas z nim. Za­pra­sza­ła go na wyj­ścia z ko­le­ga­mi z re­dak­cji - wie­czór w klu­bie, wspól­ne spo­tka­nie przy pi­wie. Ma­rek za­wsze od­po­wia­dał tak samo:

- Nie dam rady, za dużo mam na gło­wie.

Zna­jo­mi co­raz czę­ściej py­ta­li o nie­go, nie­któ­rzy pół­żar­tem, pół­se­rio za­sta­na­wia­li się, czy na­praw­dę ist­nie­je.

- Zuza, a ty tego swo­je­go fa­ce­ta so­bie nie wy­my­śli­łaś? Bo jesz­cze go nikt nie wi­dział.

Śmia­ła się ra­zem z nimi, uda­jąc, że nic ją to nie ob­cho­dzi. Ale w środ­ku coś bo­la­ło. Bo wie­dzia­ła, że mają ra­cję - Ma­rek ist­niał w jej ży­ciu co­raz bar­dziej jako głos w słu­chaw­ce niż re­al­na po­stać.

Rozdział 5

An­tek wi­dział, że coś się w niej zmie­nia. Jesz­cze nie­daw­no cie­szy­ła się każ­dym te­ma­tem, bie­ga­ła z no­tat­ni­kiem, peł­na ener­gii, a te­raz co­raz czę­ściej przy­sia­da­ła przy biur­ku z pu­stym spoj­rze­niem, jak­by się za­sta­na­wia­ła, po co to wszyst­ko. Zda­rza­ło się, że za­sty­ga­ła nad tek­stem, pa­trzy­ła się w za­my­śle­niu w dal, a w kub­ku obok sta­ła trze­cia, zim­na kawa. Pod­szedł któ­re­goś dnia i oparł się o jej biur­ko.

- Je­steś prze­mę­czo­na - po­wie­dział.

- Nie, daję radę - od­par­ła szyb­ko, pod­no­sząc gło­wę znad kla­wia­tu­ry. - Po pro­stu... dużo rze­czy na­raz.

- Stu­dia za­ocz­ne i re­dak­cja. - Po­ki­wał gło­wą. - To się ze­mści na two­im zdro­wiu, je­śli nie zwol­nisz.

- Mam plan. - Uśmiech­nę­ła się bla­do. - Po roku przej­dę na dzien­ne. A wte­dy znaj­dę spo­koj­niej­szą pra­cę. Taką, w któ­rej nie będę ga­niać po mie­ście.

- Spo­koj­niej­szą? - Uniósł brew. - Nie wie­rzę, że ty na­da­jesz się do spo­koj­nej pra­cy. Masz w so­bie za dużo ognia.

- Ogień też cza­sem ga­śnie - od­po­wie­dzia­ła ci­cho. - Chcia­ła­bym two­rzyć coś... więk­sze­go. Nie tyl­ko bie­gać za po­li­ty­ka­mi i spi­sy­wać ich wy­po­wie­dzi.

Przez chwi­lę mil­czał, przy­glą­da­jąc jej się uważ­nie. W jego oczach było coś wię­cej niż tro­ska.

- Wiesz, że masz ta­lent? - za­py­tał na­gle. - Pi­szesz ina­czej niż więk­szość tu­taj. Masz świe­że spoj­rze­nie. Two­je tek­sty się czy­ta, bo są żywe. To rzad­kość.

Po­czu­ła, jak cie­pło roz­le­wa się w jej środ­ku. Nie wie­dzia­ła, czy to przez sło­wa, czy przez ton jego gło­su.

- Dzię­ki - wy­mam­ro­ta­ła. - Ale to nie roz­wią­zu­je mo­ich dy­le­ma­tów.

- Może i nie - od­po­wie­dział - ale chcia­łem, że­byś wie­dzia­ła, że ktoś tu to wi­dzi.

Na chwi­lę za­pa­dła ci­sza. Pa­trzył na nią, a jego spoj­rze­nie było tak in­ten­syw­ne, że mu­sia­ła od­wró­cić wzrok.

- An­tek... - za­czę­ła, chcąc prze­rwać na­pię­cie. - Ty za­wsze tak wspie­rasz nowe oso­by w re­dak­cji?

Uśmiech­nął się lek­ko, ale w jego oczach bły­snę­ło coś in­ne­go niż ko­le­żeń­stwo.

- Nie - od­po­wie­dział. - Tyl­ko te, któ­re na­praw­dę na to za­słu­gu­ją.

Ser­ce za­bi­ło jej moc­niej. Wie­dzia­ła, co kry­je się za tymi sło­wa­mi. I choć chcia­ła uda­wać, że nic się nie dzie­je, czu­ła, że gra­ni­ca mię­dzy by­ciem men­to­rem a kimś wię­cej za­czy­na się za­cie­rać. W re­dak­cji An­tek co­raz czę­ściej za­glą­dał do niej pod byle pre­tek­stem - a to po­ży­czyć dłu­go­pis, a to za­py­tać o szcze­gół do tek­stu, a to zo­sta­wić na jej biur­ku świe­żo wy­dru­ko­wa­ny ar­ty­kuł z do­pi­skiem: "tak się robi ty­tu­ły, mło­da". Ona trak­to­wa­ła to z obo­jęt­no­ścią. Wie­dzia­ła, że za tymi ge­sta­mi kry­je się coś wię­cej. Wie­czo­ra­mi lu­dzie z re­dak­cji czę­sto wy­cho­dzi­li ra­zem - to były cza­sy, kie­dy lamp­ka czer­wo­ne­go wina w ba­rze na rogu sma­ko­wa­ła jak na­gro­da po dniu peł­nym cha­osu i krzy­ków. Sia­da­li w gru­pie, za­ma­wia­li na­po­je, a roz­mo­wy to­czy­ły się gło­śno, prze­ry­wa­ne śmie­chem.

W ko­lej­ny piąt­ko­wy wie­czór umó­wi­li się, że wie­czo­rem całą eki­pą wy­sko­czą na kon­cert do jed­ne­go z war­szaw­skich klu­bów. Śmie­chy, pla­ny, gwar­ne roz­mo­wy - to wszyst­ko na­krę­ca­ło ją do ży­cia. Po­sta­no­wi­ła zno­wu spró­bo­wać wy­cią­gnąć Mar­ka.

- Hej, słu­chaj, dziś jest su­per oka­zja - za­czę­ła en­tu­zja­stycz­nie. - Wszy­scy z re­dak­cji idą na kon­cert. Chodź z nami, po­znasz ich wresz­cie. Zo­ba­czysz, to su­per eki­pa, na­praw­dę bę­dzie faj­nie!

Po dru­giej stro­nie chwi­lę było ci­cho, po­tem roz­le­gło się wes­tchnie­nie.

- Zuza... wiesz, że nie mogę. Mam spo­tka­nie z klien­tem, a póź­niej mu­szę przy­go­to­wać do­ku­men­ty. Nie dam rady.

- Ma­rek, ale za­wsze tak mó­wisz - wy­rwa­ło jej się ostrzej, niż pla­no­wa­ła. - Kie­dy ostat­ni raz gdzieś wy­szli­śmy ra­zem, tak po pro­stu, dla nas?

- Nie prze­sa­dzaj. - Jego głos stward­niał. - Ty masz swo­je rze­czy, ja mam swo­je. Wiesz, że te­raz mu­szę się sku­pić na fir­mie.

- Ale ja nie chcę związ­ku przez te­le­fon - od­po­wie­dzia­ła ci­cho. - Chcę, że­byś był. Że­byś po pro­stu cza­sem ze mną po­szedł, usiadł, po­znał mo­ich przy­ja­ciół.

- Zuza, prze­cież wiesz, że cię ko­cham. - Pró­bo­wał ją uspo­ko­ić. - Tyl­ko te­raz nie mam cza­su na ta­kie rze­czy. Może kie­dyś...

Roz­łą­czy­li się, a ona dłu­go pa­trzy­ła na wy­ga­szo­ny ekran te­le­fo­nu. W ser­cu po­czu­ła zna­jo­me ukłu­cie - to samo, któ­re to­wa­rzy­szy­ło jej od mie­się­cy.

Gdy do­tar­ła do klu­bu, ko­le­dzy od razu za­czę­li żar­to­wać:

- I co, Ma­rek bę­dzie? - za­py­tał Mi­chał z uśmie­chem.

- Nie, nie tym ra­zem - od­po­wie­dzia­ła wy­mi­ja­ją­co.

- Aha - mruk­nę­ła Ka­sia i do­da­ła pół­żar­tem, pół­se­rio: - On w ogó­le ist­nie­je?

Za­śmia­ła się ra­zem z nimi, ale w środ­ku po­czu­ła, że sama sie­bie oszu­ku­je i uda­je, że jest wszyst­ko okej, do­sko­na­le wie­dzia­ła, że ten zwią­zek to fik­cja, że nie ma szans na prze­trwa­nie. Ma­rek miał swój świat - spo­tka­nia, kon­trak­ty, klien­tów. Ona mia­ła swój - uczel­nię, re­dak­cję, przy­ja­ciół. I choć kie­dyś wie­rzy­ła, że uda im się to po­go­dzić, te­raz co­raz moc­niej do niej do­cie­ra­ło, że idą w zu­peł­nie inne stro­ny.

An­tek za to za­wsze był bli­sko niej.

- No to jak, zo­sta­niesz kie­dyś re­dak­tor­ką na­czel­ną? - za­py­tał żar­to­bli­wie pod­czas jed­ne­go z ta­kich wyjść.

- Pew­nie, a ty bę­dziesz ro­bił mi kawę - od­po­wie­dzia­ła, uno­sząc brew.

- Je­śli o to cho­dzi, już te­raz mogę - rzu­cił żar­to­bli­wie, a ona po­czu­ła, że w jego gło­sie jest coś wię­cej niż zwy­kły dow­cip.

Kil­ka dni póź­niej, wra­ca­jąc z uczel­ni, zna­la­zła w domu bu­kiet kwia­tów - pro­sty, ale pięk­ny. Bez kar­tecz­ki, bez pod­pi­su. Do­my­śli­ła się jed­nak od razu. Na­stęp­ne­go dnia w re­dak­cji spoj­rza­ła na Ant­ka py­ta­ją­co, a on tyl­ko wzru­szył ra­mio­na­mi, uda­jąc nie­wi­niąt­ko.

- Ład­ne? - za­py­tał ci­cho, kie­dy mi­ja­li się przy au­to­ma­cie z kawą.

- Na­wet bar­dzo - od­po­wie­dzia­ła, pró­bu­jąc brzmieć obo­jęt­nie.

Zuz­ka wie­dzia­ła, że An­tek ma żonę, i nie chcia­ła so­bie kom­pli­ko­wać ży­cia. Jej zwią­zek z Mar­kiem wy­glą­dał fa­tal­nie, wła­ści­wie pra­wie się nie wi­dy­wa­li, on za­sła­niał się pra­cą, a ona czu­ła w głę­bi ser­ca, że ich świa­ty się nie sty­ka­ją. Pew­ne­go razu, po wie­lu roz­mo­wach i na­le­ga­niach, zgo­dził się w koń­cu pójść z nią na im­pre­zę zor­ga­ni­zo­wa­ną w domu u ko­le­gi z re­dak­cji.

Zuza cie­szy­ła się jak dziec­ko. My­śla­ła: Wresz­cie po­zna­ją go, zo­ba­czą, że nie wy­my­śli­łam so­bie tego związ­ku. Wresz­cie bę­dzie­my ra­zem, w moim świe­cie.

Gdy we­szli ra­zem do domu Ra­fa­ła, wszy­scy wi­ta­li ich ra­do­śnie, a Zuza czu­ła ulgę. Im­pre­za się roz­krę­ca­ła, było spo­ro osób. Część sta­ła i roz­ma­wia­ła, część tań­czy­ła na środ­ku sa­lo­nu. Kie­dy usły­sza­ła swo­ją ulu­bio­ną pio­sen­kę, po­cią­gnę­ła go na par­kiet. Tań­czy­li, choć on spra­wiał wra­że­nie spię­te­go. Ma­rek, zgod­nie z ów­cze­sną modą, a i też wy­go­dą, miał przy­pię­ty do pa­ska swój te­le­fon ko­mór­ko­wy. W pew­nym mo­men­cie na­gle po­bladł i prze­stał się ru­szać.

- Te­le­fon! - za­wo­łał. - Nie ma go!

Z miej­sca za­czął roz­glą­dać się po po­ko­ju, a po chwi­li, do­bit­nym to­nem, rzu­cił:

- Ktoś go mu­siał ukraść.

W po­ko­ju za­pa­dła ci­sza. Wszy­scy spoj­rze­li po so­bie zdzi­wie­ni, a Zuza po­czu­ła, że krew od­pły­wa jej z twa­rzy.

- Ma­rek, co ty mó­wisz? - syk­nę­ła, za­wsty­dzo­na i wście­kła za­ra­zem.

- No a co? Sam się nie roz­pły­nął! - od­burk­nął.

Za­czę­ło się ner­wo­we szu­ka­nie. I wte­dy ktoś krzyk­nął spod sofy:

- Jest! Spadł i po­le­ciał pod ka­na­pę!

Ma­rek za­brał te­le­fon bez sło­wa. Zuza chcia­ła za­paść się pod zie­mię. Było jej po­twor­nie wstyd - nie tyl­ko dla­te­go, że nie­słusz­nie oskar­żył jej ko­le­gów, ale też dla­te­go, że zro­bił to tak aro­ganc­ko i bez­re­flek­syj­nie. Pa­trzy­ła, jak ko­le­żan­ki z re­dak­cji wy­mie­nia­ją mię­dzy sobą zna­czą­ce spoj­rze­nia, a chło­pa­ki mil­czą­co ki­wa­ją gło­wa­mi.

Wie­dzia­ła, że tego wie­czo­ru coś w niej pę­kło na do­bre. Czu­ła, że Ma­rek i ona idą w zu­peł­nie inne stro­ny - i że dzie­li ich już nie tyl­ko pra­ca i brak cza­su, ale i spo­sób po­strze­ga­nia świa­ta.

Na­stęp­ne­go dnia, sie­dząc w re­dak­cji, zła­pa­ła się na tym, że za­miast pra­co­wać, za­sta­na­wia się nad tym, co wła­ści­wie wy­da­rzy­ło się mię­dzy nimi. W koń­cu za­mknę­ła kom­pu­ter.

- Do­syć tego. Trze­ba zro­bić z tym po­rzą­dek - mruk­nę­ła pod no­sem.

Wsta­ła. Zła­pa­ła tor­bę, za­mó­wi­ła tak­sów­kę i po­je­cha­ła do jego fir­my. Je­cha­ła przez pół mia­sta. Nie po awan­tu­rę. Po od­po­wiedź. Po zwy­kłą, nor­mal­ną roz­mo­wę. Kie­dy we­szła do bu­dyn­ku, se­kre­tar­ka spoj­rza­ła na nią za­sko­czo­na.

- Dzień do­bry. Jest Ma­rek?

Po kil­ku mi­nu­tach po­ja­wił się na ko­ry­ta­rzu.

- Zuza?

- Cześć.

Przez chwi­lę pa­trzy­li na sie­bie.

- Co ty tu­taj ro­bisz?

- Chcia­ła­bym po­roz­ma­wiać.

Ma­rek wes­tchnął cięż­ko.

- O czym?

- Na­praw­dę py­tasz o czym?

Ro­zej­rzał się ner­wo­wo.

- Je­stem za­ję­ty. Pra­cu­ję.

- Ja też je­stem w pra­cy - od­po­wie­dzia­ła spo­koj­nie. - Wy­rwa­łam się wła­śnie z re­dak­cji po to, żeby po­roz­ma­wiać, bo to wszyst­ko nie daje mi spo­ko­ju.

Ma­rek spoj­rzał na ze­ga­rek.

- Te­raz nie mam cza­su.

To zda­nie ude­rzy­ło ją moc­niej, niż się spo­dzie­wa­ła.

- Nie masz cza­su? A wła­ści­wie to kie­dy go masz?

- Mu­szę je­chać.

- Do­kąd?

- Po­móc ko­le­dze przy­wieźć mo­tor.

Zuza pa­trzy­ła na nie­go przez chwi­lę w mil­cze­niu. Na­praw­dę. Przy­je­cha­ła przez pół War­sza­wy. A on nie miał cza­su. Bo je­chał po mo­tor.

Ma­rek szedł w kie­run­ku sa­mo­cho­du do­staw­cze­go.

- Se­rio? - za­py­ta­ła jesz­cze.

- Zuza, na­praw­dę się spie­szę.

Wte­dy coś w niej pę­kło. Nie było krzy­ku. Nie było łez. Nie było sce­ny jak z fil­mu. Tyl­ko ogrom­ne zmę­cze­nie.

- Wiesz co? - po­wie­dzia­ła spo­koj­nie. - Nie mam już ocho­ty tego da­lej cią­gnąć.

Ma­rek sie­dział już za kie­row­ni­cą. Spoj­rzał na nią zu­peł­nie obo­jęt­nie. Jak­by roz­ma­wia­li o po­go­dzie.

- Jak chcesz.

To za­bo­la­ło naj­bar­dziej. Żad­nej wal­ki. Żad­nej pró­by za­trzy­ma­nia jej. Nic. Tyl­ko: "jak chcesz".

- To wi­dzi­my się po raz ostat­ni - po­wie­dzia­ła.

- Do­brze.

Po czym spoj­rzał gdzieś po­nad jej ra­mię.

- Mu­szę je­chać. Kum­pel cze­ka.

Zuza po­czu­ła na­gle taką złość, że aż zro­bi­ło jej się go­rą­co. Z ca­łej siły za­mknę­ła drzwi sa­mo­cho­du.

TRZASK.

Od­wró­ci­ła się i ru­szy­ła w stro­nę tak­sów­ki. I wte­dy usły­sza­ła huk. Obej­rza­ła się. Bar­dzo się zdzi­wi­ła tym, co zo­ba­czy­ła. Drzwi od sa­mo­cho­du... po pro­stu od­pa­dły. Le­ża­ły na zie­mi. Ma­rek sie­dział za kie­row­ni­cą z miną czło­wie­ka, któ­ry wła­śnie prze­stał ro­zu­mieć pra­wa fi­zy­ki. Pa­trzył raz na drzwi, raz na Zuzę. Wy­glą­dał tak ko­micz­nie, że przez se­kun­dę Zuza pra­wie wy­buch­nę­ła śmie­chem. Pra­wie. Ale tyl­ko po­krę­ci­ła gło­wą.

- No pięk­nie... - mruk­nę­ła pod no­sem.

Wsia­dła do tak­sów­ki. Kie­dy sa­mo­chód ru­szył, na­wet nie obej­rza­ła się za sie­bie. Wra­ca­jąc do re­dak­cji, była prze­ko­na­na, że Ma­rek się ode­zwie. Choć­by w spra­wie sa­mo­cho­du. Choć­by po to, żeby po­na­rze­kać. Choć­by po to, żeby się po­kłó­cić. Ale nie. Nie za­dzwo­nił. Nie na­pi­sał. Nie ode­zwał się wię­cej. I wła­śnie wte­dy Zuza osta­tecz­nie zro­zu­mia­ła, że dla nie­go ten zwią­zek praw­do­po­dob­nie skoń­czył się dużo wcze­śniej. A może ni­g­dy nie był tym, czym był dla niej. Po­czu­ła smu­tek. Ale bar­dziej jesz­cze ulgę. Tyl­ko w su­mie mógł jej wcze­śniej po­wie­dzieć, że ta re­la­cja mu nie pa­su­je.

Zuza bar­dzo szyb­ko wró­ci­ła do swo­ich spraw. Cza­sa­mi tyl­ko się uśmie­cha­ła pod no­sem, jak przy­po­mnia­ła so­bie zdzi­wio­ne­go Mar­ka w sa­mo­cho­dzie bez drzwi. I to wła­śnie było dla niej naj­bar­dziej za­ska­ku­ją­ce. Nie było bólu, nie­prze­spa­nych nocy. Nie było roz­pacz­li­we­go cze­ka­nia na te­le­fon. Ży­cie po pro­stu pły­nę­ło da­lej. Bo tak na­praw­dę już od dłuż­sze­go cza­su bar­dzo nie­wie­le ich łą­czy­ło. Spo­ty­ka­li się bar­dzo rzad­ko. Co­raz mniej roz­ma­wia­li. Co­raz mniej wie­dzie­li o swo­im co­dzien­nym ży­ciu. I chy­ba wła­śnie dla­te­go nie prze­ży­ła tego roz­sta­nia tak bo­le­śnie. Bo nie stra­ci­ła wiel­kiej mi­ło­ści. Nie stra­ci­ła czło­wie­ka, bez któ­re­go nie wy­obra­ża­ła so­bie ży­cia. Po­zby­ła się ra­czej wy­obra­że­nie o tym, czym ta re­la­cja mo­gła­by się stać. A to ogrom­na róż­ni­ca. Cza­sem ła­pa­ła się na tym, że bar­dziej tę­sk­ni za samą ideą związ­ku niż za Mar­kiem. Za po­czu­ciem bli­sko­ści. Za kimś, komu moż­na opo­wie­dzieć o swo­im dniu. Za wspól­ny­mi pla­na­mi. Ale kie­dy my­śla­ła kon­kret­nie o nim... Nie czu­ła tę­sk­no­ty. Nie czu­ła nic.

To był ra­czej spo­koj­ny smu­tek, któ­ry po­ja­wia się wte­dy, gdy czło­wiek uświa­da­mia so­bie, że coś do­bie­gło koń­ca, choć tak na­praw­dę skoń­czy­ło się już dużo wcze­śniej.

Któ­re­goś wie­czo­ru sie­dzia­ła przy biur­ku i prze­glą­da­ła ja­kieś do­ku­men­ty do pra­cy. Za oknem świe­ci­ły świa­tła mia­sta, a w miesz­ka­niu pa­no­wa­ła ci­sza. I na­gle po­my­śla­ła, że ży­cie bar­dzo czę­sto samo we­ry­fi­ku­je lu­dzi. Jed­ni zo­sta­ją. Inni od­cho­dzą. Nie za­wsze dla­te­go, że wy­da­rzy­ło się coś złe­go. Cza­sem po pro­stu prze­sta­ją iść w tym sa­mym kie­run­ku. Ma­rek był wła­śnie taką oso­bą. Przez chwi­lę szli obok sie­bie. A póź­niej każ­de z nich wy­bra­ło inną dro­gę. I to było w po­rząd­ku.

Zuza za­mknę­ła lap­to­pa i uśmiech­nę­ła się lek­ko do wła­snych my­śli. Bo wie­dzia­ła już jed­no. Je­że­li kie­dyś spo­tka ko­goś na­praw­dę waż­ne­go, to nie bę­dzie mu­sia­ła za­sta­na­wiać się, czy ta oso­ba chce być obok. Nie bę­dzie mu­sia­ła je­chać przez pół mia­sta, żeby usły­szeć od­po­wiedź. Nie bę­dzie mu­sia­ła się do­my­ślać. A póki co... Mia­ła swo­je ży­cie. I co­raz bar­dziej za­czy­na­ła je lu­bić.

Za­cho­wa­nie Ant­ka w tym wszyst­kim tro­chę jej schle­bia­ło i po­cią­ga­ło ją. Może wła­śnie ten za­ka­za­ny smak, może świa­do­mość, że jest za­uwa­ża­na, do­ce­nia­na. Może to, że An­tek po­tra­fił mó­wić do niej tak, jak nikt wcze­śniej. Pew­ne­go wie­czo­ru, kie­dy zo­sta­li sami w re­dak­cji, pró­bo­wa­ła uciąć te­mat raz na za­wsze.

- Mu­sisz prze­stać - po­wie­dzia­ła sta­now­czo, od­kła­da­jąc na bok no­tat­ki. - To nie ma sen­su.

- Co nie ma sen­su? - za­py­tał spo­koj­nie, choć w jego oczach tlił się bunt.

- To całe... - za­wa­ha­ła się - ...uda­wa­nie, że cho­dzi o coś wię­cej niż pra­cę.

Uśmiech­nął się lek­ko, ale w jego uśmie­chu nie było kpi­ny.

- Nie uda­ję - od­po­wie­dział ci­cho. - Ale wiem, że się bo­isz.

- Bo się boję - wy­zna­ła. - Bo ty masz swo­je ży­cie. A re­dak­cja to nie miej­sce na ta­kie rze­czy.

Pa­trzył na nią przez chwi­lę, jak­by chciał coś do­dać, ale za­miast tego wstał i po­ło­żył jej dłoń na ra­mie­niu. To było le­d­wie mu­śnię­cie, a jed­nak po­czu­ła dreszcz. Od­su­nę­ła się gwał­tow­nie.

- An­tek, nie!!! - syk­nę­ła.

I wy­szła, zo­sta­wia­jąc go sa­me­go w pu­stej re­dak­cji. Na uli­cy od­dy­cha­ła głę­bo­ko chłod­nym po­wie­trzem wie­czo­ru. Wie­dzia­ła, że zro­bi­ła słusz­nie. A jed­nak ser­ce biło jej jak sza­lo­ne.

Rozdział 6

Kil­ka osób z re­dak­cji znów wy­bra­ło się na mia­sto. Był piąt­ko­wy wie­czór, sto­li­ki w ba­rze na No­wym Świe­cie ugi­na­ły się od ku­fli i szkla­nek, a po­wie­trze pach­nia­ło dy­mem pa­pie­ro­so­wym i za­pie­kan­ka­mi. Roz­mo­wy mie­sza­ły się ze śmie­chem, ktoś opo­wia­dał dow­ci­py, ktoś inny gło­śno kry­ty­ko­wał po­li­ty­ków. Ona sie­dzia­ła z boku, tro­chę zmę­czo­na, tro­chę my­śla­mi gdzie in­dziej. Do­łą­czył do nich An­to­ni i przy­pro­wa­dził ze sobą zna­jo­me­go.

- To To­mek - przed­sta­wił. - Mój do­bry kum­pel.

To­mek był wy­so­ki, przy­stoj­ny, miał uśmiech, któ­ry od razu przy­cią­gał uwa­gę. Mó­wił lek­ko, dow­cip­nie, po­tra­fił słu­chać i pa­trzeć w oczy tak, że czło­wiek czuł się je­dy­ną oso­bą w po­miesz­cze­niu.

Roz­mo­wa po­to­czy­ła się szyb­ko - wspól­ne żar­ty, aneg­do­ty o re­dak­cyj­nych ab­sur­dach, lek­kie do­cin­ki. Zuz­ka po­czu­ła, że coś w niej się roz­luź­nia. Wresz­cie ktoś nowy, świe­ży, spo­za śro­do­wi­ska dzien­ni­kar­skie­go. A im dłu­żej roz­ma­wia­li, tym wy­raź­niej za­czy­na­ła do­strze­gać sy­gna­ły, że z nią flir­tu­je. Nie­spiesz­ne do­ty­ki przy sto­le, za dłu­gie spoj­rze­nia, pół­słów­ka. I w koń­cu - niby przy­pad­ko­wo - pa­dło to zda­nie:

- Wiesz... moja żona za­wsze po­wta­rza, że za dużo sie­dzę w fir­mie. - To­mek uśmiech­nął się jak­by z za­kło­po­ta­niem.

Sło­wo "żona" ude­rzy­ło ją jak zim­ny prysz­nic. Przez chwi­lę po­czu­ła zna­jo­me ukłu­cie roz­go­ry­cze­nia. Na­gle cały urok roz­mo­wy prysł. Po­czu­ła roz­cza­ro­wa­nie - nie tyl­ko nim, ale ca­łym tym świa­tem, w któ­rym co chwi­la tra­fia­ła na ko­goś z ba­ga­żem, z ta­jem­ni­cą, z "ale". Nie chcia­ła plą­tać się w ro­man­se z żo­na­ty­mi. Nie tego szu­ka­ła. Chcia­ła fa­ce­ta, któ­ry bę­dzie obok niej bez ukry­tych zo­bo­wią­zań, bez kłamstw. Ta­kie­go, z któ­rym mo­gła­by być nie tyl­ko ko­chan­ką, ale też przy­ja­ciół­ką. Z któ­rym mo­gła­by śmiać się, kłó­cić, roz­ma­wiać o wszyst­kim - i po pro­stu być ra­zem.

[...]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.