ROZDZIAŁ 1
Isabella
- Czyli nie użyłaś tych odblaskowych kondomów ode mnie?
- Nie. Sorki. - Wyraz zawodu na mojej twarzy wyraźnie rozbawił Tessę. - To była nasza pierwsza randka. Skąd ty je w ogóle wytrzasnęłaś?
- Z odblaskowej imprezy na lodowisku, na której byłam w zeszłym miesiącu.
Poszłam tam w nadziei, że to mnie wytrąci z kolein smętnej codzienności. Nie wytrąciło, ale przynajmniej wyniosłam stamtąd torbę cudownie oczojebnych gumek, którymi obdzieliłam koleżanki. Ponieważ byłam na dobrowolnym odwyku od facetów, musiałam je wykorzystać za ich pośrednictwem, co było trudne, jeśli rzeczone koleżanki odmawiały współpracy.
Tessa zmarszczyła czoło.
- Dlaczego rozdawali prezerwatywy na lodowisku?
- Bo te imprezy zawsze przeradzają się w orgie - wyjaśniłam. - Widziałam jeden kondom w akcji na samym środku tafli.
- Żartujesz.
- Nie. - Uzupełniłam dodatki do drinków i zaczęłam ustawiać szkło w równych rzędach. - Szał, co? Było zabawnie, nawet jeśli po pewnych rzeczach, które tam widziałam, przez tydzień byłam w traumie...
Paplałam dalej, wykonując bezmyślnie kolejne czynności. Po roku stania za barem w Valhalli, ekskluzywnym klubie dla możnych i potężnych, jechałam głównie na pamięci mięśniowej.
Była osiemnasta w poniedziałek: w innych lokalach godzina szczytu, ale Valhalla zawsze o tej porze świeciła pustkami. Tessa i ja zwykle wykorzystywałyśmy ten czas na plotki i relacje z minionego weekendu.
Pracowałam tam dla pieniędzy, do czasu, aż skończę pisać książkę i zostanę wydana, ale fajnie jest mieć pracę, w której człowiek naprawdę dobrze się czuje. Ludzie, z którymi zdarzało mi się wcześniej pracować, przeważnie okazywali się psycholami.
- Mówiłam ci o gołym typie z chorągiewką? - spytałam. - Facet bierze udział we wszystkich orgietkach.
- Hmm, Iso. - Tessa wymówiła moje imię piskliwie, zupełnie nieswoim głosem, ale ja już się za bardzo rozpędziłam, żeby się zatrzymać.
- Słowo daję, nigdy nie myślałam, że zobaczę kutasa świecącego na...
Mój słowotok przerwało uprzejme chrząknięcie.
Uprzejme męskie chrząknięcie, którego z całą pewnością nie wydała z siebie moja koleżanka z pracy.
Zamarłam w pół gestu. Tessa jeszcze raz kwiknęła z przestrachem, potwierdzając moje najgorsze przeczucia: to nie nasza wyluzowana menedżerka ani ochroniarz na przerwie, tylko jeden z członków klubu.
Który słyszał, jak rozprawiam o świecących kutasach.
Kurwa.
Zalała mnie fala gorąca. Pieprzyć manuskrypt - w tamtym momencie wszystko, czego chciałam, to zapaść się pod ziemię.
Niestety podłoga ani drgnęła, więc w końcu przestałam użalać się nad sobą, wyprostowałam ramiona, przywołałam na twarz mój najbardziej usłużny uśmiech i odwróciłam się do klienta.
Uśmiech spełzł mi z twarzy, zanim się na niej rozgościł. Kąciki ust w pół drogi do góry zaczęła zjeżdżać z powrotem, jak strona internetowa, która nie chce się do końca załadować.
Ponieważ dwa metry ode mnie stał Kai Young z wyrazem rozbawienia na twarzy. Był o wiele przystojniejszy, niż wypadało jakiemukolwiek mężczyźnie.
Szanowany członek komitetu zarządzającego klubem Valhalla, dziedzic wielomiliardowego imperium medialnego, obdarzony niezwykłą zdolnością wyrastania jak spod ziemi za każdym razem, kiedy wygłaszałam coś szczególnie żenującego.
O mały włos nie spaliłam się ze wstydu.
- Przepraszam, że przerywam paniom rozmowę - neutralny ton głosu nie zdradzał, co o niej myśli - ale jeśli można, chciałbym zamówić drinka.
Mimo przemożnego pragnienia, by schować się za barem i poczekać, aż sobie pójdzie, coś we mnie zmiękło na dźwięk jego głosu. Głęboki, łagodny i aksamitny, z wytwornym brytyjskim akcentem, którego mogłaby pozazdrościć nawet zmarła królowa. Wdarł się do mojego krwioobiegu jak sześć szotów mocnej whisky.
Zrobiło mi się ciepło w środku.
Brwi Kaia podjechały nieznacznie do góry. Nagle zdałam sobie sprawę, że skupiona na jego głosie, zapomniałam odpowiedzieć na zamówienie. Zdrajczyni Tessa zniknęła tymczasem w magazynku i musiałam sobie radzić sama. Nigdy więcej nie dostanie ode mnie gumki.
- Oczywiście. - Odkaszlnęłam, by rozproszyć zagęszczające się napięcie. - Obawiam się jednak, że nie serwujemy odblaskowych drinków.
Zresztą i tak nie mamy tu stroboskopów.
Posłał mi beznamiętne spojrzenie.
- No bo poprzednim razem słyszał pan, jak mówiłam o kon... eee... środkach antykoncepcyjnych - powiedziałam.
Zero reakcji. Równie dobrze mogłabym paplać o korkach w godzinach szczytu.
- Zamówił pan truskawkowy gin z tonikiem, ponieważ mówiłam o smakowych...
Pogrążałam się coraz bardziej. Nie chciałam przypominać Kaiowi o tamtej akcji na gali w klubie, kiedy usłyszał, jak mówiłam o truskawkowych prezerwatywach, ale musiałam coś powiedzieć, żeby odwrócić jego uwagę od, no tak, od mojej kolejnej wpadki z kondomem.
Naprawdę powinnam przestać rozmawiać w pracy o seksie.
- Nieważne - rzuciłam szybko. - To samo, co zawsze?
Nie licząc tamtego jednego truskawkowego ginu z tonikiem, Kai zawsze zamawiał szkocką. Czystą. Był bardziej przewidywalny niż Mariah Carey w święta.
- Nie dzisiaj - odparł lekkim tonem. - Poproszę o Śmierć po południu. - Podniósł książkę, by pokazać zniszczoną okładkę książlo. Komu bije dzwon Ernesta Hemingwaya. - Wydaje się odpowiednia.
Wymyślona osobiście przez Hemingwaya Śmierć po południu to prosty koktajl z szampana i absyntu. Z powodu opalizującej zielonej barwy był tak odblaskowy, jak to tylko możliwe w przypadku zwykłego drinka.
Zwęziłam oczy, niepewna, czy to przypadek, czy też sobie ze mnie żartuje.
Patrzył na mnie z nieprzeniknionym wyrazem twarzy.
Ciemne włosy. Wyraziste rysy. Cienkie czarne oprawki okularów i idealnie dopasowany garnitur, z pewnością uszyty przez krawca. Kai był uosobieniem arystokratycznego wyrafinowania i brytyjskiego stoicyzmu.
Byłam dobra w rozgryzaniu ludzi, ale choć Kaia znałam od roku, nadal nie wiedziałam, co się kryje pod jego maską. Wkurzało mnie to bardziej, niż byłam gotowa przyznać.
- Śmierć po południu, raz - odezwałam się w końcu.
Zajęłam się przyrządzaniem drinka. Kai usiadł na swoim miejscu na końcu baru i wyjął z kieszeni marynarki notes. Automatycznie wykonywałam kolejne czynności, dzieląc uwagę między szklankę i czytającego spokojnie mężczyznę. Co chwila przerywał, żeby zapisać coś w notesie.
W tym akurat nie było nic niezwykłego. Kai często wpadał do baru, by poczytać i wypić drinka w samotności, zanim zjawią się wieczorne tłumy. Niezwykły był tylko wybór momentu.
Poniedziałkowe popołudnie, trzy dni i dwie godziny przed cotygodniowym, precyzyjnie punktualnym pojawieniem się w czwartek wieczorem. Wyłamał się ze schematu.
Kai Young nigdy nie wyłamywał się ze schematu.
Zaniosłam mu drinka. Zaciekawienie i jakaś dziwna zadyszka sprawiły, że poruszałam się wolniej niż zwykle. Tessa nadal siedziała w magazynku i bar tonął w ciszy, która z każdym moim krokiem wydawała się coraz cięższa.
- Sporządza pan notatki? - spytałam, stawiając szklankę na serwetce.
Rzuciłam okiem na otwarty notes, który leżał obok powieści. Zapełniały go schludne, precyzyjne czarne literki.
- Tłumaczę książkę na łacinę.
Odwrócił stronę i zapisał kolejne zdanie. Nie podniósł wzroku ani nie tknął drinka.
- Po co?
- To mnie odpręża.
Zamrugałam, pewna, że musiałam się przesłyszeć.
- Tłumaczy pan pięćsetstronicową powieść na łacinę, ręcznie, bo to pana odpręża?
- Tak. Gdybym potrzebował intelektualnej stymulacji, wziąłbym się za podręcznik ekonomii. Literaturę tłumaczę, żeby się wyciszyć.
Powiedział to takim tonem, jakby mówił o jakimś powszechnym zwyczaju, jak - nie przymierzając - rzucenie płaszcza na oparcie kanapy.
- Wow... To... - Gapiłam się na niego, nie mogąc znaleźć słowa.
Wiedziałam, że bogaci ludzie miewają dziwne hobby, ale większość tych dziwactw była przynajmniej zabawna, jak wyprawianie hucznych ślubów pieskom albo kąpiele w szampanie. Hobby Kaia był po prostu nudne.
Zadrgały mu kąciki ust, a ja doznałam żenującej iluminacji. Zdaje się, że to motyw przewodni dnia.
- Nabija się pan ze mnie.
- Nie całkiem. Naprawdę mnie to odpręża, chociaż nie jestem fanem podręczników ekonomii. Mam ich serdecznie dosyć po Oksfordzie.
Wreszcie oderwał wzrok od książki i popatrzył na mnie.
Serce załomotało mi w gardle. Z bliska był tak piękny, że patrzenie na niego niemalże sprawiało ból. Opadające na czoło gęste czarne włosy tworzyły ramę dla rysów z epoki klasycznego Hollywoodu. Rzeźbione kości policzkowe schodziły skosem w kierunku kwadratowej szczęki i cyzelowanych ust, intensywnie brązowe oczy patrzyły zaś zza szkieł, które tylko dodawały mu seksapilu. Gdyby nie okulary, jego atrakcyjność byłaby zimna, onieśmielająca w swojej doskonałości, ale z nimi na nosie stawał się bardziej przystępny. Ludzki.
Przynajmniej wtedy, gdy nie tłumaczył klasyków i nie prowadził rodzinnej firmy medialnej. W okularach czy bez, te dwie rzeczy nie miały nic wspólnego z przystępnością.
Sięgnął po drinka. Przeszły mnie ciarki. Moja dłoń nadal leżała na barze; nie dotknął jej, musnął tylko ciepłem swojego ciała, ale efekt był taki sam.
Ciarki rozpełzły się po mojej skórze, zmuszając mnie, żebym zwolniła oddech.
- Isabello.
- Hmm? - A właściwie, skoro już o tym mowa, po co mu okulary? Mógł sobie pozwolić na laserową korekcję wzroku.
Nie żebym miała coś przeciwko okularom. Może był nudny i trochę sztywnawy, ale naprawdę...
- Dżentelmen przy drugim końcu baru próbuje zwrócić na siebie pani uwagę.
Z nieprzyjemnym szarpnięciem wróciłam do rzeczywistości. Gdy ja wpatrywałam się w Kaia, do baru zaczęli napływać klienci. Tessa wróciła do pracy i obsługiwała właśnie dobrze ubraną parę. Kolejny członek klubu czekał na swoją kolej.
Cholera.
Szybko do niego podeszłam. Obsłużyłam go, a potem zajęłam się następnym klientem i jeszcze następnym. W Valhalli zaczęła się happy hour i nie miałam czasu na dalsze rozmyślanie o Kaiu i jego osobliwych technikach relaksacyjnych.
Przez następne dwie godziny obsłużyłyśmy z Tessą masę ludzi, działając w dobrze przećwiczonym rytmie.
Valhalla ograniczała liczbę członków do stu, więc w nawet najbardziej ruchliwe wieczory nie było tam chaosu, z jakim musiałam sobie radzić w barach w śródmieściu. Goście jednak, choć bardziej nieliczni, wymagali specjalnego traktowania. Delikatne ego członka ekskluzywnego klubu potrzebowało znacznie więcej głaskania i dopieszczania niż ego przeciętnego studenciaka czy przeciętnej naprutej singielki. Dopiero dochodziła dwudziesta pierwsza, a ja już padałam z nóg i dziękowałam Bogu, że tamtego dnia miałam tylko pół zmiany.
Mimo to nie mogłam się powstrzymać od zerkania od czasu do czasu w stronę Kaia. Zwykle zabawiał przy barze najwyżej godzinę czy dwie, ale teraz nadal tam siedział, sączył drinki i gawędził z innym członkami klubu, jakby wcale nie wolał być gdzie indziej.
Coś było nie tak. Pomijając dzień i godzinę, jego zachowanie też odbiegało od wzorca, a im dłużej mu się przyglądałam, tym więcej zauważałam oznak zdenerwowania: spięte ramiona, maleńka zmarszczka między brwiami, sztuczne uśmiechy.
Może zrobiłam to pod wpływem szoku, którym zareagowałam na jego nieschematyczne zachowanie, a może chciałam się po prostu odwdzięczyć za to, że nie doprowadził do wyrzucenia mnie z pracy, choć uparcie dostarczałam mu ku temu okazji (rozmawianie w pracy o seksie). Nie jestem pewna, co mną kierowało, lecz kiedy na chwilę zrobiło się spokojniej, przyniosłam mu następnego drinka.
Trafiłam w idealny moment; jego ostatni rozmówca właśnie odszedł od baru, zostawiając przy nim Kaia samego.
- Truskawkowy gin z tonikiem. Ja stawiam. - Przesunęłam szklankę po barze. Zrobiłam to pod wpływem impulsu. Uznałam, że to dobry sposób, by mu poprawić humor, nawet jeśli będę musiała za to zapłacić. - Wygląda pan, jakby przydało się panu coś na wzmocnienie.
Uniósł pytająco brwi.
- To niewłaściwy dzień - wyjaśniłam. - Nie przyszedłby pan niewłaściwego dnia bez szczególnego powodu.
Jego czoło się wygładziło, zmarszczka między brwiami zniknęła, ustępując miejsca drobnym zmarszczkom w kącikach oczu. Było to tak niespodziewanie urocze, że serce zabiło mi mocniej.
To tylko uśmiech. Weź się w garść, dziewczyno.
- Nie wiedziałem, że pilnuje pani mojego grafiku. - W jego głosie zaigrał uśmiech.
Po raz drugi tego wieczoru krew napłynęła mi do twarzy. Oto nagroda za bycie dobrą samarytanką.
- Nie pilnuję - powiedziałam obronnym tonem. - Odkąd tu pracuję, przychodzi pan co tydzień, ale nigdy w poniedziałki. Jestem spostrzegawcza, i tyle. - Na tym powinnam była poprzestać, ale moje usta okazały się szybsze od mózgu. - Zapewniam pana, że nie jest pan w moim typie i wcale pana nie podrywam. Może być pan spokojny.
To akurat była prawda. Obiektywnie rzecz biorąc, Kai był bardzo przystojny, ale osobiście nie lubiłam wymuskanych facetów. Był ekstremalnie konserwatywny. A nawet gdyby nie był, obowiązywał nas bezwzględny zakaz spoufalania się z członkami klubu, a ja nie miałam najmniejszej ochoty znowu wywracać mojego życia do góry nogami z powodu mężczyzny, dziękuję bardzo, postoję.
To jednak nie powstrzymywało moich zdradzieckich hormonów od wzdychania na jego widok. Byłam na nie cholernie wściekła.
- Dobrze wiedzieć. - Nutka śmiechu była teraz zupełnie wyraźna. Podniósł szklankę do ust. - Dziękuję. Mam słabość do truskawkowego ginu z tonikiem.
Tym razem moje serce nie tyle drgnęło w piersi, co raczej stanęło jak wryte, choć tylko na ułamek sekundy.
Słabość? Co chciał przez to powiedzieć?
Nic takiego - mruknął głos w mojej głowie. Mówi o drinku, nie o tobie. Poza tym nie jest w twoim typie, pamiętasz?
Och, zamknij się, pesymistko.
Cudownie. Moje wewnętrzne głosy kłócą się ze sobą. Nie zdawałam sobie sprawy, że mam ich więcej niż jeden. To był wyraźny znak, że potrzebowałam się wyspać, zamiast ślęczeć kolejną noc nad manuskryptem; nawet głupi by to zrozumiał.
- Nie ma za co - odparłam z pewnym opóźnieniem. Serce łomotało mi w piersi, zagłuszając gwar baru. - Cóż, w takim razie...
- Przepraszam za spóźnienie. - Na krzesełko obok Kaia wsunął się wysoki blondyn o głosie równie rześkim jak wrześniowy chłód, który jeszcze bił z jego marynarki. - Spotkanie się przeciągnęło.
Zaszczycił mnie przelotnym spojrzeniem i znów zwrócił się w stronę Kaia.
Ciemnozłociste włosy, układ kostny jak u modela Calvina Kleina i ciepło góry lodowej z Titanica. Dominic Davenport, król Wall Street.
Poznałam go od razu. Tej twarzy nie dało się zapomnieć, ale jego umiejętności społeczne pozostawiały sporo do życzenia.
Ulga zmieszała się we mnie z rozczarowaniem. Nie czekając na odpowiedź Kaia, uciekłam na drugi koniec baru, wściekła na to, że słówko "słabość" utkwiło w mojej głowie, jakby było czymś więcej niż rzuconą od niechcenia uwagą.
Nie tylko on nie był w moim typie, ale też ja zdecydowanie nie byłam w jego. Umawiał się z kobietami, które zasiadały w zarządach organizacji charytatywnych, lato spędzały w Hamptons i dobierały perły pod kolor garsonki od Chanel. W żadnej z tych rzeczy nie ma nic złego, ale to nie byłam ja.
Uznałam, że za moją przesadną reakcję na jego słowa odpowiada dobrowolnie narzucona sobie abstynencja. Tak bardzo brakowało mi dotyku i czułości, że nawet perskie oko półnagiego kowboja z Times Square przyprawiłoby mnie o zawrót głowy. To nie miało nic wspólnego z Kaiem jako takim.
Do końca wieczoru nie wróciłam na jego stronę baru.
Na szczęście dziś miałam krótszą zmianę, więc mogłam się wcześnie urwać. Za pięć dziesiąta przekazałam niezamknięte rachunki Tessie, powiedziałam "do widzenia" i wzięłam z zaplecza torebkę, nie rzucając ani jednego spojrzenia w stronę pewnego miliardera ze słabością do pewnego noblisty.
Mogłabym przysiąc, że gdy wychodziłam, poczułam na karku gorące spojrzenie ciemnych oczu; nie odwróciłam się, żeby sprawdzić. Wolałam nie wiedzieć.
O tak później godzinie w głównym holu panowały cisza i pustka. Ze zmęczenia kleiły mi się oczy, ale zamiast popędzić do wyjścia i wygodnego łóżka, skręciłam w lewo w stronę głównych schodów.
Powinnam iść do domu i napisać dzienną porcję słów, ale potrzebowałam inspiracji. Inaczej nie potrafiłabym stawić czoła pustemu ekranowi laptopa.
Kiedyś słowa przychodziły do mnie same. Trzy czwarte mojego erotycznego thrillera powstało w niespełna pół roku. Potem przeczytałam to, co napisałam, i z niesmakiem wyrzuciłam do kosza. Niestety twórczy zapał, napędzający mnie podczas pisania pierwszej wersji, ulotnił się bez śladu. Teraz uważałam za sukces napisanie dwustu słów dziennie.
Weszłam schodami na piętro.
Personel nie mógł korzystać z klubowych udogodnień w godzinach pracy, ale o ile bar był otwarty do trzeciej nad ranem, o tyle reszta budynku zamykała się o dwudziestej. Nie łamałam zasad, odwiedzając moją ulubione pomieszczenie, żeby upuścić sobie trochę ciśnienia.
Mimo to przemknęłam się na palcach po grubym perskim dywanie. Minęłam salę bilardową, salon piękności, gabinet w stylu paryskim i wreszcie dotarłam do dobrze mi znanych dębowych drzwi. Mosiężna gałka była chłodna i gładka w dotyku. Przekręciłam ją i weszłam do środka.
Kwadrans. To wszystko, czego potrzebowałam. Potem wrócę do domu, spłuczę z siebie ten dzień i usiądę do pisania.
Ale jak zawsze straciłam rachubę czasu. Kwadrans zmienił się w pół godziny, potem w trzy kwadranse. Tak mnie pochłonęło to, co robiłam, że nie usłyszałam skrzypnięcia otwieranych drzwi.
Zorientowałam się dopiero wtedy, kiedy było już za późno.
