Wiosna i inne cuda - Łukasz Sitko

Recenzja

Łukasz Sitko to młody, dobrze zapowiadający się poeta, który nie spoczął na laurach po publikacji pierwszego tomiku. Przeciwnie, zrobił krok naprzód, "idzie jak burza" dostarczając czytelnikowi nowych wrażeń, przeżyć i emocji w postaci niniejszego zbioru wierszy. Może już niebawem zapisze się w kanonie klasyki polskiej poezji, czego życzę mu z całego serca.

W twórczości Autora dominuje zauważalna dojrzałość, autentyzm, prostota słowa, cała gama uczuć, krótko mówiąc na kartach "Wiosna i inne cuda" dzieją się prawdziwe cuda. A to wszystko za sprawą chłopaka, którego serce zawładnęła poezja. Jak sam o sobie pisze w wierszu "Jestem wiosną, jestem cudem" :

Jestem wiosną, jestem cudem,

przebudziłem się

w swym cieniu,

ubrany we wczorajszy szept

i zapomniałem spojrzeć na życie.

Nie wiedziałem, że deszcz

rozmywa na twarzy emocje

i poszukiwałem słońca

nie widząc go w sobie.

Uciekałem swoimi ścieżkami,

gubiłem czas zaplątany w krwiobiegu,

zapominałem pielęgnować

swój ogród w duszy.

I gdy spoglądam na zegary,

wiem, że zmieniają się pory roku,

dostrzegam kolory na mych tęczówkach

i wiem, że jestem wiosną, jestem cudem.

Te kilka słów wystarczy, aby czytelnik zrozumiał, że każdy człowiek, bez wyjątku jest cudem.

Podobnie Autor pisze o rzeczach codziennych, wydawałoby się mało znaczących, którym nadaje pietyzmu, sensu. Ubiera w słowa to, czego rozum nie jest w stanie tak do końca racjonalnie pojąć, albowiem jak źrenice mogą dryfować po oceanie niewypartych emocji?! Otóż mogą, a Łukasz Sitko doskonale ten niecodzienny obraz maluje wersami: "(...) szum morza / kołysze okruchy nieba / pozostałości po przeszłości / opadają na dno (...)". Kilka prostych słów, a jakże wymownych.

Jest jeszcze "coś" w poezji Łukasza, co nie pozwala przejść obojętnie obok jego tomiku. To "coś" to nic innego jak wrażliwość na innych, na rzeczy, przyrodę - na świat jaki nas otacza. To cenna zaleta, jakże pomijana w szarej, zabieganej rzeczywistości. Poeta umie zatrzymać się, zastanowić, przeanalizować, zadawać pytania "dlaczego", a tym samym wskazywać kierunek, w którym czytelnik winien szukać odpowiedzi. Niemniej nie narzuca niczego, daje wolność i swobodę wyboru... jak w wierszu Echo: "(...) epidemia pragnień / chwile między ustami / w wolności / czuję się szczęśliwy (...)".

Nie pozostaje mi nic innego, jak ponownie zatopić się w poezji Autora niniejszego tomiku, albowiem "Wiosna i inne cuda" to strawa dla duszy i otwartego umysłu. To proste słowa, bez ubarwień, górnolotnych stwierdzeń, to po prostu wiosenny cud istnienia, narodzin poety na miarę XXI wieku.

Kasia Dominik

Recenzja

Nie znam człowieka, który nie cieszyłby się z nadejścia wiosny. Czym ona zasłużyła sobie na taką popularność? Nadzieją, którą daje, kolorami i zapachami, odnową, światłem...? Przede wszystkim wiosna pozwala zapomnieć o tym, co smutne, co bolało, co było ponure. Jeszcze na moment zmusza do retrospekcji, żeby w końcu wybuchnąć kafeterią szczęścia i nowego życia.

Taką wiosnę zwiastuje tom poetyckich miniatur Łukasza Sitko - Wiosna i inne cuda. Autor snuje refleksje nad tym, co minęło, co przeżył, co doświadczył i z tej poezji wypływa jedno - jego bohater liryczny to człowiek doświadczony przez los. Z bagażem przeżyć, którymi mógłby obdzielić wielu ludzi i jeszcze by zostało. Na szczęście bohater ten przeszłość zamyka na kłódkę [Origami].

Autor o blaskach i cieniach życia pisze bez zadęcia, wyszukanych metafor, bez przepychu środków językowych. To dlatego każda użyta przenośnia ma tak wielką moc i oddaje bogactwo treści: czas swoje piętno / zaznacza / w uśmierconych / szansach [Origami] i znów / chowam serce w kieszeń / przyklejone do landrynek / tak pachnie absurd [Playlista].

Autor rezygnuje z pustosłowia, obszernych opisów lirycznych, rozbudowanych strof. Bodaj tylko jeden wiersz w całym tomie - Origami - wyróżnia się od pozostałych budową, wszystkie mają cztery strofy. Ale dla Origami ta budowa nie jest przypadkowa, nadaje mu niepowtarzalny charakter i podkreśla to, co w wierszu jest najważniejsze - podkreśla deklarację podmiotu lirycznego.

Wiele można wyczytać z wierszy i między wierszami Łukasza, ale godne podkreślenia jest to, że Autor próbuje odpowiedzieć na ważne pytania i z mniejszym bądź większym skutkiem udaje mu się to, a przede wszystkim uświadamia, że człowiek jest cudem, tak jak cudem jest wiosna...: i gdy spoglądam na zegary / wiem że zmieniają się pory roku / dostrzegam kolory na mych tęczówkach / i wiem że jestem wiosną, jestem cudem [Jestem wiosną, jestem cudem].

A wiersz Będę to swoista obietnica Autora, obietnica, którą każdy Czytelnik powinien złożyć przed samym sobą...: i czasem między zdarzeniami / ułamkiem kosmosu / piękną chwilą w innych / będę... [Będę].

Dziękuję za możliwość przeczytania Twojej poezji i życzę wiosny przez całe życie

- Robert Chamczyk -

Warszawa, 7 lipca 2019 r.